Orthodoxy, Persecution, and a Critique of Chiliasm

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

My beloved brothers and sisters, and fathers: a farmer rejoices when he sees the fields full of crops, and a shepherd rejoices when he sees his flock grow. So too the angel of this Church rejoices to see you gathered here again in the Church of the Holy Unmercenaries.

My beloved brothers and sisters, I will try to speak plainly, without fine rhetoric, so that every woman and even the person with the least schooling can understand what I say tonight.

But I want more than that. I want each of you here in the Church to become a preacher in your own small way. Take these words and spread them to others.

The subject of our last talk here in the Church was immense: Orthodoxy.

Our small homeland is poor in material means. Yet it has something precious beyond price, a sacred inheritance. That treasure is our Orthodox faith.

Our Church is the ancient Church. It is the Church of the Holy Places, of Jerusalem and Antioch, where the followers of Christ were called Christians. It is the Church of Constantinople, which endured for a thousand years. It is the Church of our forebears: the Orthodox Church.

Nothing can be taken away from her, because she lacks nothing. No one can absorb her, because she needs nothing from them.

Our Church listens to the Apostle Paul, who says that even if an angel with white wings were to tell us something contrary to the Gospel, contrary to the teachings and traditions of our Church, we must reject it.

She is the ancient Church, the Church of the traditions handed down to us.

To this Church we Greeks owe even our continued existence. We spoke at length about these things in our previous talk, my beloved. Today we continue.

Why is Orthodoxy the true faith? Because she has been persecuted. Neither the Papal Church nor any other church has faced such persecution. Where the truth is, there the fiercest battle is fought. Think of two trees in an orchard: which one do children throw stones at? The tree without fruit, or the one laden with fruit? They gather around the fruit-bearing tree to knock down its fruit. Other churches are left alone, but our Church is attacked. She is a tree like the one praised in the Salutations to the Most Holy Theotokos.

What is written about the Most Holy Theotokos also speaks of the Church. In the Apocalypse, a woman appears in heaven, clothed with the sun and crowned. That woman is the Most Holy Theotokos, the God-bearer, and she also signifies the Church.

The hymn calls her a tree laden with glorious fruit, from which the faithful are fed. It says this of the Most Holy Theotokos, and it speaks to us of the Church as well.

Orthodoxy, you are a tree laden with glorious fruit, bearing fruit through the generations. This tree has been watered by the tears of those who came before us and by their blood. Heaven itself tends this tree.

From it the faithful are fed. And against this tree, with all its fruit, all the powers of darkness have hurled themselves.

Orthodoxy has many enemies. If we opened the books of history and began counting them, we could sit here until midnight and still not reach the end.

Who was the first? It was the man reveling in his palace when he heard that the divine Child had been born somewhere in a cave.

Herod was troubled, and he ordered the slaughter of the infants. He was the first enemy of the divine Child and of the Church. Then came Annas, Caiaphas, Pilate, the scribes and the Pharisees, all those we read about in the Gospel.

They tried to cut down the Church of Christ with the sword. Do not fear the sword. The sword brings forth heroes, people of integrity, purity and faith. Orthodoxy fears something worse than the sword: the pen and the tongue that pour out bitterness against Christ.

I mean slander, false accusations and the twisting of the truths of the Gospel. The learned scribes and Pharisees did not carry swords like the soldiers. They carried ink and pens, and used clever, twisted words.

And Christ strongly opposed them. Yes, what did they not say about Him?

They called Him a deceiver of the people. They even went so far as the most dreadful blasphemy. Remember Good Friday, when we all gather together? The scribes and Pharisees said that He was the ruler of the demons, that He worked His signs and wonders by Beelzebul.

They fought with the knife, and they fought with the tongue. I will not recount the whole history to you.

And now, even here, the devil’s web has spread its tentacles through this dreadful heresy. This accursed heresy is the mother of the Chiliasts.

Let me show you. You go to the market and see some food wrapped in gold paper. You say, “That must be good food.” But when you take it to a laboratory and have it tested, they tell you it is unfit to eat.

So let us look at Chiliasm. Where was Chiliasm born? Let us learn who its mother and father are, because a child bears the likeness of both parents. Let us learn where Chiliasm came from.

Chiliasm is a new factory, a new machine of Satan’s. It came out of a new factory, for the devil has many factories. It is one of the latest machines he has made to destroy the Christian faith, a machine of dark intentions.

Chiliasm is one of them. Which factory produced it? I come closer and see the name written above the factory: “Zionism!” That, he says, is where Chiliasm came from. Everyone here may know the word Zionism, but he says it has a profound meaning for the apocalyptic times in which we live.

He calls Zionism a secret society. He says, “We do not hate people; we hate their schemes and their systems.” He then refers to an alleged secret gathering in a European city fifty or sixty years ago.

He alleges that hidden plans came to light in documents he calls secret protocols.

He says those protocols were published in various languages and translated into Greek. They caused a worldwide stir under the title The Protocols of the Elders of Zion.

What do they say? Your mind would recoil. Sadly, he says, an alleged plot to corrupt the young has succeeded. He claims it is all written there: “We will set out to corrupt the young. If we corrupt the young, society will fall apart.”

“And how will we corrupt the young?” He says they succeeded. He claims the book says they would do it through videos and the cinema. He points to Hollywood as the center of filmmaking and describes its films as the devil’s filth being spread across the world.

So, he says, the big film companies are part of this alleged scheme.

“We will corrupt the young through the cinema,” he says.

“We will corrupt the men.” I do not have time to give many examples or explain everything, so let me make a brief digression. Here in Greece, in our own country, films are shown that they would not dare show even in Hollywood. Listen, Greeks: films the Americans would not dare show in Hollywood, or in New York, Italy or Paris, we show here in Ionia and in Athens. For there, as soon as such a film appears, the priest and the bishop rouse the people and forbid it. Here, you must look after your children. I am a monk. I was born a monk and I will die a monk: my little cassock and my monastery. Woe, woe to you fathers and mothers who are indifferent to your children! You keep their bodies at home, but leave their spirits to the cinema and the devil. Tell me: if I come here to Ionia one day, toll the bell mournfully, and we all gather together, with me in my cassock at the front, to close the cinema, will you come with me? You will not come. You will not come. You will not come. You will not come. You will not come. You will not come. You will not come. You will deceive me.

The people he casts as plotters say: “We will corrupt the young through the cinema and the men through alcohol and drink. And we will corrupt the women.” A woman has dignity and honor. There are stories of this from the blessed old days in Asia Minor. “We will break up the family. How will we corrupt the women? Through their dances.”

I am astonished. Have they no fathers, no husbands? He says they will set cities and states against one another through divisions between political parties. And finally, they gathered and racked their brains to find a machine that would destroy the Church.

And what did they say? “We will destroy the Church.” How? He claims that Chiliasm came out of Zionism and that some Jews joined the Chiliasts. That, he says, is its origin. Now, my brothers and sisters, where would I begin if I opened their books and told you everything they say? It is dreadful. I will give you just a few examples.

A merchant has a book of samples: he shows you one piece, and you understand what he has in his warehouse. In the same way, I will show you a sample of what he calls the devil’s work, so you can understand. At the First Ecumenical Council in Nicaea, 318 Fathers of our Orthodox Church gathered, including ascetics and others.

Together, with one voice, they condemned the teaching of a heretic. They raised their hands and made the sign of the Cross, and all those blessed fathers, the fathers of our Church, spoke.

Then came the Seventh Ecumenical Council, the last of the Ecumenical Councils. Its words are written in the books, in the Triodion, in the Synodikon read on the Sunday of Orthodoxy. It speaks of the Antichrist and of those who lead others astray.

And yet someone says, “He belongs to the Church. He is our brother, our dear brother.”

God shines like the sun. What proof could be clearer concerning the holy, blessed, and indivisible Holy Trinity?

Where do I get this? I open the Gospel and read. The Chiliasts have the Gospel too. In the sixteenth chapter of Matthew, Christ took His disciples away to a deserted place. It was quiet there. Christ, weary, went out into the night, into the wilderness, where nothing could be heard.

The wilderness! A thousand times better to live on a mountain than in these accursed cities. The wilderness is holy; in the cities dwell creatures fiercer than wild beasts. So Christ was there in the wilderness, far from the scribes, far from the Pharisees, far from the world of sin.

Our Christ went into the wilderness and sat with the Twelve. Then He asked them, “You travel everywhere. Tell Me, who do people say I am? What do they think of Me when they hear My teaching and see My miracles?” That is what the crowds talk about, the women, the children, everyone. But then He turned to them: “Who do you say that I am?” What do you yourselves say? Simon Peter answered at once. He did not need to think long.

Faith does not need elaborate arguments and lawyers’ speeches. Some things are plain. When you go outside in the morning and see the sun, you say, “There is the sun.” So Peter said, “You are the Christ, the Son of the living God.” And Jesus answered him.

The Ascension, Holy Scripture, the Resurrection, the Kingdom of Heaven, the Nativity of the Theotokos, the Annunciation, this faith will stand firm as a rock. Upon this rock the Church will be built. And Christ says something more: a prophecy.

Let an unbeliever hear that prophecy. Think of the moment when Christ spoke in the wilderness, far from everyone. Only the moon shone there, and only the Twelve were with Him.

There was no money to be found. When Christ spoke those words, He had only the Twelve. And even if the devil were to throw open the gates of Hell and every demon came out to attack the Church,

Whatever may come against the Church, this I know: the Church of Christ is immortal.

Christ Himself declares it. We must listen to Him.

When the Jews heard Christ say that He was before Abraham, they picked up stones to strike Him.

“You are thirty years old, and you say You existed before Abraham?” As a man, Christ was born some two thousand years after Abraham, yet He was before Abraham. How do you explain that? How do you explain it?

In a few hours, the Son would be hanging upon the wood of the Cross.

“Believe in God; believe also in Me.” And where are You going?

“Philip, have I been with you so long, and you still do not know Me? Whoever has seen Me has seen the Father.” And it was not only human mouths that bore witness. Ask the Jordan, which trembled, and John who stood there; ask the sea that turned back, the sun that grew dark, and the tombs that opened. All creation, even things without life, bears witness that Christ is God.

Do you remember Palm Sunday? Who were Christ’s most ardent followers? The little children. When they saw Him enter the city, they opened like buds in the sun. Those innocent children ran to Him, crying, “Hosanna! Hosanna! Blessed is He who comes!” The scribes and Pharisees said, “Make the children stop shouting.” And what did Christ say? If they fell silent, the stones would cry out.

The very stones would find a voice and cry out. Christ does not need us little sparrows to confess Him. Hosts of angels and archangels stand before Him. If Christ so much as moved His little finger, the earth would burn.

They are against Him. The Chiliasts are against our Christ. The Chiliasts are against the Holy Spirit. The Chiliasts are against the Holy...

Is there anything holy and spiritual in a person, an immortal soul? The Chiliasts even acknowledge eternal Hell. Yet there are two things they hate above all else. What are they? Oh, how they foam at the mouth! Have you ever seen someone possessed by a demon? God preserve you. The moment you say, ‘Most Holy Theotokos, our Lady...’

The chains shake, the chains shake. And even more so when the Precious Cross appears: an iron Cross, like the one Saint Gerasimos carried, rather than the gold crosses bishops carry today.

Those possessed by demons cry out, ‘You have burned us! You have scorched us! You have burned us!’

And you will recognize the Chiliasts by this: there are two things they hate, the Theotokos and John. Show these to them and you will see.

They hate icons. They are iconoclasts. I learned of this in the villages God granted me the grace to visit. One night I stayed in a village nearby and saw the graves of our sacred, immortal forebears.

There they told me this story. I asked what had happened in the village. A well-dressed man from Athens had arrived, carrying himself like an educated gentleman and speaking politely. He went to the home of a village girl.

When the villagers saw how he was dressed, they said, ‘Glory to God! Such an important man has come to our humble home.’ Ah, poor mothers, how easily outward appearances deceive you.

The villagers welcomed him and looked after him. Then they said, ‘We will make him our son-in-law.’ He married the girl. They had the wedding crowns, and everyone congratulated her on marrying such a grand gentleman from Athens.

But on the first day of their life together, there in a village in the mountains of Macedonia, where every little home has its vigil lamp and holy icon, he climbed onto a chair, took down the icon of the Most Holy Theotokos, and put it away. He was a Chiliast.

He meant to burn the icons and trample them. Outwardly he looked like a sheep, but within he was a bloodthirsty wolf. What would become of Orthodoxy and the faith?

One more question.

Why are they called Chiliasts? We give people names for a reason: someone may be named Nicholas after his grandfather. So why the name Chiliasts? Because their central error, the axis around which all their other errors turn, concerns a thousand years.

Here is that central error. We too say that Christ will come to judge everyone. But they say something else: that Christ will come in person, overthrow every state and kingdom, and establish a single state.

They say it will be an empire greater than Caesar’s, greater than Alexander’s, greater than the Soviet Union or Britain. They say it will be an empire of the Jews, with Jerusalem as its capital and the world’s greatest communications center.

From there, they say, orders will go out to all peoples, who will be governed by the Jews.

They have made Him an earthly king. They say He will appoint a government from Jerusalem. Listen to this, and do not laugh: they say Christ will appoint ministers to govern the earth like any other king. Yet He said, ‘My kingdom is not of this world.’ When He was asked, ‘Are you a king, then?’ He did not claim a worldly throne founded on bloodshed. His kingdom is not of this world.

They say Christ will appoint this first government. Listen to the ministerial posts. Who will be prime minister? Abraham, they say, will be prime minister.

David will be minister of war, Job minister of health, and so on. The Chiliasts assign all these people ministries to govern the world. And what do they base this on? A passage of Holy Scripture in the Apocalypse, the Book of Revelation, which says that Christ will reign for a thousand years. But that passage means something else. It speaks of a period when the spirit of the Gospel will reign in people’s hearts. The Chiliasts have the same Gospel we do.

They have what we have. But what do they do? They distort passages of Holy Scripture. Let me put it more simply. Before Christ, near the bridge at the Isthmus, there was a robber.

A terrifying robber. They called him… What did this robber do? He had a plank, a wooden board. Whenever a man passed by, he seized him and laid him on it. If the man was too short, one person pulled him from one end and another from the other, stretching his arms and legs until he reached the ends of the board.

And if someone was too tall, they cut off his head or his feet to make him fit the board. The board was his measure. In the same way, the Chiliasts have a board made by the devil, and they force passages of Scripture to fit it.

When a passage does not suit them, they stretch it. They are like Procrustes. They are robbers of the Gospel, twisting it in the worst way imaginable. Where is their den? Those of you who have been to America know that Brooklyn is a borough of New York.

They arose there in Brooklyn, America, where the dollars flow, and spread until they reached Greece. I will not go into the whole story of where they went or how they came to Greece. They arrived in 1920, when our country was fighting in Asia Minor, carrying suitcases full of dollars. How many were there? Four. Four in 1920. Now they have spread through many Greek towns. Today, he says, they number twenty thousand, most of them in Larissa, in Macedonia, and in some villages here.

How did they spread? What are their weapons? First, their pamphlets. They have a printing press here in Athens. They get paper and keep printing, pressing out pamphlets and scattering them everywhere for free. They spend money among the poor to draw them in. The Chiliasts have something else as well.

There was a time when they did not dare show themselves. Now I must tell you a bitter truth. Here is an example. A teacher told me that every morning, before school began, all the Greek children stood in order for prayers in the schoolyard.

This teacher kept his eyes on the children. He noticed one boy who never made the sign of the Cross. He watched him for a week. Then he went up to him and said, ‘Come here, my boy. I have been watching you for a week, and you do not make the sign of the Cross.’ The boy answered insolently, ‘That is what I want to do.’

The teacher grew angry and struck him.

The matter went all the way to the American Embassy, where the boy found protectors. My words may be misunderstood. I belong to neither one political faction nor the other. I want to see what is good for Greece. That is all I want.

I want to see Orthodoxy upheld. Yet someone goes to the American Embassy to complain because an Orthodox teacher dared to strike, to pull the ear of a student who spoke back and said, ‘I will do whatever I want.’

Have you not seen what happened in recent days? Just the other day, at the airport, another devil arrived, another leader of demons. There is a new operation now. Chiliasm has grown a little old, so the devil has brought another machine out of his factory.

You know how everyone admires a new car when it comes out? Well, Chiliasm has grown old, and the devil has brought out a brand-new machine. It shines, and people stare at it like children. It is called Rotary.

And its members are all prominent people: professors, generals, admirals, ministers. One day I will tell you what this Rotary is. A hundred and fifty horns are hidden beneath its fine clothing. As soon as this man stepped off the plane, all the important people came to welcome him.

They even hung a great medal on him. I have served my country for twenty-five years, and I have no medal. Glory to God. My medals are prison and persecution. Glory to God. But look at their medals! They did not hang one on the wounded man or the working woman.

And at the top of it is the Cross, the very Cross they trample on. Very well. What else? Believe me, I do not fear the Chiliasts. There is one thing I fear. I do not fear the Chiliasts or the Freemasons. What do I fear? The Chiliasts have a tactic: they watch through binoculars for a priest to do even the slightest thing wrong.

They watch all my work for our country through those binoculars. If a priest wears a tie, they turn a hair into a rope. They use it as a weapon against us. I did not want to speak today, but I had promised you, so I came. Brothers and sisters, I am so sickened and saddened by what I have seen these days that I want to go to the Holy Mountain, find a cave, and weep over the state we are in. Why? Read for yourselves.

What do you read? Unfortunately, we ourselves give ammunition to the Chiliasts, the Masons and the atheists: the division now among the bishops, the division among the priests, and the scandals involving priests. These things undermine the Church of Christ. I got off the train and was passing a central café. I was no unknown priest in Ionia. They saw me, and I heard clearly: “Listen to those priests, fighting and quarreling!” Now try to bring those people into the Church. Try! These days Chiliasm is doing a roaring trade. If there are ten, they become a hundred. That is why I said that the greatest enemy of the Church is not Chiliasm or Masonry: we ourselves help them. Give me men like Basil the Great. Give me men like Chrysostom. Give me ascetics. Give me saints, and we shall prevail.

Do not imagine that such things could never happen. Priests are human too. Even among the Apostles there was a Judas. With eight thousand men wearing cassocks among us, will there not be some who cause scandal? It is unjust to judge them all by that. Unjust.

The Apostle… And there is something else. Our faith does not depend on priests or on those who wear cassocks. Our faith depends on God, and what God has established cannot be destroyed by priests, bishops, or anyone else.

Listen. One day, at Zavorda, I read an old book. Beside the Aliakmon River, outside Grevena, stands the historic monastery of Zavorda. There, among its old books, I read a beautiful story.

A Christian used to go to church regularly. He never missed a service or neglected the Church’s traditions. Whenever he heard the bell, he would leave his sheep and go to church.

Then he heard that the priest had committed a sin. “Ah,” he said, “I’m never going to church again. I can’t bear to look at that priest.” So he stopped going. One day, this poor shepherd was passing through a ravine.

It was midday in July, and the shepherd was thirsty in the heat of the sun. He found a spring with crystal clear water, sweet to the taste. “I’ve roamed these mountains for years,” he said, “but I’ve never tasted water like this.” He grew curious and decided to see where it came from.

He walked on, following the water to its source. Deep in that lonely place, as he drew near, he saw the crystal clear water flowing from the belly of a filthy dog.

At once he understood: the crystal clear water is Orthodoxy. The filthy dog stands for the priests, yet the clear water flows through them. Do not judge the water by where it comes out. It flows from their mouths, but behind the Mysteries is the Holy Spirit. We must give the Chiliasts no grounds to speak against the clergy.

I am trying to finish, but let me add one last point. You do not care about Christ, the Most Holy Theotokos (All-Holy), or the icons. None of it matters to you. Very well. But you say you love your country. Very well.

Tell me, have you looked into this? You may say it does not concern you. But understand this: the Chiliasts are opposed not only to our faith but also to our homeland. I will never forget an occasion when a regiment, led by a worthy colonel, passed through a town.

The bugles were sounding. When the soldiers entered, the town fell silent. The colonel went to the town square. At once the national anthem was played, and the Greek flag was raised.

Everyone was moved to tears, those on the right and those on the left alike. They differed in their views, but all loved their homeland. Everyone stood at attention. A little boy selling bread rings set them down. A passerby stopped. Everyone stopped except one man, who kept strolling across the square. They seized him. Who was he? A Chiliast. The Chiliasts respect nothing.

On that flag, the words “In this sign, conquer” are written in blood. Other flags bear birds, eagles, or lions. Ours bears the Precious Cross.

They do not honor our flag. They show contempt for the flag and for our homeland.

Will you let them go on? Suppose they spread until everyone becomes a Chiliast. The Greek flag would be taken down from the Acropolis, and the flag of the Chiliasts would be raised in its place.

And what is the flag of the Masons? A triangle. If we let them go on, do we want that flag flying above us? Should we not stand at our posts and shut the door against this work of Satan?

I have finished. You have heard what Chiliasm is, and that it stands against both the faith and our homeland.

I am not considering that. I do not know what is happening in Kolonaki. I am speaking here to the people of Nea Ionia. Let all Greece kneel to the devil if it will, Nea Ionia must not! Do not kneel to the devil. Do not kneel to dollars. Nea Ionia, rise high, to the stars! Let Nea Ionia become a fortress, a fortress of freedom, a fortress of Orthodoxy. And let its banner bear these words: “This is the faith. This is the faith of the Orthodox. This will save us. In this faith we were born, and in this faith we shall die.”

People said to me, “You’re going to Ionia to speak? Better not go to Ionia.”

They spoke of the evening sermons: “If you ring the bell in Ionia and people gather, you’ll prove us wrong!” But look at all the fine people of Ionia gathered here. Amen.

Αγαπητοί μου αδελφοί και πατέρες, άνδρες και γυναίκες, χαίρει, λέγω, ο γεωργός όταν στον κάμπο δει τον κάμπο γεμάτο σπαρτά, χαίρει ο τσοπάνης όταν δει τα πρόβατα να αυξάνουν. Και χαίρει ο Άγγελος της Εκκλησίας ταύτης που βλέπει πάλι τη συγκέντρωση ταύτην εδώ εις το Ναό των Αγίων Αναργύρων.

Θα προσπαθήσω, αγαπητοί μου αδελφοί, όχι με ρητορίες, ώστε να με καταλάβει και η τελευταία γυναίκα και ο πλέον αγράμματος άνθρωπος. Θα προσπαθήσω, λέγω, με απλά λόγια, εννοήσετε, να καταλάβετε αυτά τα οποία θα πω απόψε.

Και δεν μένω ικανοποιημένος. Επιθυμώ ο καθένας από εσάς που είναι εδώ μέσα στο ναό να γίνει ένας μικρός ιεροκήρυκας. Ιστροπονώστε όσοι είστε εδώ τοροκήρυκες να σκορπίσετε τα λόγια αυτά στην αιωνία, στα πενάτα τελετήρα.

Το θέμα της προηγουμένης μας ομιλίας εδώ στο ναό ήταν τεράστιο. Ήταν η Ορθοδοξία.

Η μικρά μας πατρίδα της έκτασης είναι φτωχή σε οικονομικά μέσα. Έχει κάτι που δεν έχουμε να τα έχουμε. Έχει ένα θησαυρόν πολύτιμο και ανεκτίμητο. Έχει μια ιερά παρακαταθήκη. Το διαμάντι που έχει η πατρίδα μας ονομάζεται οι Έλληνες για την ομολογία μας.

Διατέθερος, η Εκκλησία μας είναι η Αρχαία Εκκλησία, είναι ο χώρος στον οποίο συνέβησαν μεγάλοι, είναι η Μήτρη Σιώτα, είναι τα Ρωσόλια, είναι οι Οργάνες, είναι οι Άγιοι Τόποι, είναι η Αντιόχεια, οι οπαδοί του Χριστού ονομάζονται χριστιανοί, της Κωνσταντινούπολεως που επί χίλια χρόνια, διότι είναι η Αρχαία Εκκλησία, διότι είναι η Εκκλησία των Παραγωγών, είναι η Εκκλησία η οποία υπήρξε τον λόγο, είναι η Εκκλησία η Ορθοδοξία.

Και η πρόστασης, η αφαίρεση. Δεν θα σηθεί τίποτε, διότι δεν της λυπεί τίποτε. Δεν μπορεί να της απορροφήσει, γιατί τίποτε δεν με περιτώνει.

Είναι Εκκλησία η οποία ακούει τον Απόστολο Παύλο και λέει: Και αν ακόμα ο άγγελος με λευκά φτερά και μας πει κάτι που είναι κόντρα με το Ευαγγέλιο, κόντρα με τα ευνοίες της Εκκλησίας μας, κόντρα με τις παραδόσεις, ανάγκε μας.

Είναι Εκκλησία η αρχαία, είναι Εκκλησία των παραδόσεων.

Η Εκκλησία, στην οποία οι νησιέλληνες πρέπει οφείλουμε και την ύπαρξή μας ακόμα ως έστω. Αυτά, αγαπητοί μου, δια πολλών αναπτύξαμε στην προηγουμένη μας ομιλία. Συνεχίζουμε την ομιλία και λέγομε σήμερα ότι κοντά στα...

Γιατί τα αφατές η Ορθοδοξία είναι η αληθινή θρησκεία, είναι η αληθινή πίστη, είναι η αληθινή πίστη μας. Διότι καμιά θρησκεία, ούτε η Παπική, ούτε η Φράγκη, ούτε καμιά άλλη Εκκλησία, καταδιώχθηκε. Που είναι το αληθινό, εκεί γίνεται πόλεμος μεγάλος, πόλεμος είναι ισχυρότερος. Μέσα στο περιβόλι είναι δύο δέντρα, λέτε παρακαλώ, που τα παιδιά, που οι αλήθες πετάνε τις περισσότερες πέτρες, στο δέντρο του άκου ή στο δέντρο του κάστου που έχει καρπό; Αλλά στο δέντρο που έχει ψηλά καρπούς μαζεύονται όλα τα, να ρίξουν όλες τους καρπούς. Τις άλλες Εκκλησίες να μην πολεμούνται, αλλά η δική μας Εκκλησία πολεμάται. Είναι δέντρο, είναι όπως λέγει στους Χαιρετισμούς, όπως στους Χαιρετισμούς υπάρχει, λέγει, «Χαίρε», λέγει, για την Παναγία.

Αλλά ό,τι είναι γραμμένο για την Παναγία είναι γραμμένο για την Εκκλησία, γιατί λέγει στην Αποκάλυψη ότι επάνω στον ουρανό εθεάθη γυνή από ασφάθους. Η γυναιία αυτή που άχθρα απ' τέλους των ουσουρανούς, η γυναίκα αυτή με το στέμμα του, η γυναίκα αυτή είναι η Παναγία Θεοτόκος και η Εκκλησία του Συμβουλή.

Λέγει όσα είναι γραμμένοι, δέντρον αγαλαόκαρπη, πρέχονται επίσης, χέρνει δέντρο που σε γεμάτο καρπούς, δια την Παναγία, αυτό λέγομεν κυρίως,

η εξοδοξία, είσαι δέντρον αγαλαόκαρπη, πρέχονται επίσης, αιώνες γενναιών, γενναιών. Δέντρον αυτό είναι ποτισμένο με τα γάστρια των προχώρων μας, το δέντρο αυτό είναι με τα αίματα, το δέντρο αυτό οτιβητεύει ο ουρανός.

Εκ του τρέφονται πιστοί. Εναντίον αυτού του δέντρου, με τους τόσους καρπούς, σαν να επέφταν όλες οι δυνάμεις του σκότους.

Η Ορθοδοξία έχει πολλούς εχθρούς, και αν ανοίξουμε τα τεφτέρια με τις ιστορίες και μετρήσουμε τους εχθρούς της Ορθοδοξίας, μετρήσουμε τους μετάμε μόνο. Και τους μετρήσαμε μέχρι τα μεσάνυχτα να καθίσουμε, δεν θέλει ως αν η έξυπνη της Εκκλησίας.

Ο πρώτος, ποιος είναι ο πρώτος; Είναι εκείνος εκεί που οργίαζε στα παλάτια όταν άκουσε ότι κάπου σε μια γωνιά, σε ένα σπήλαιο εγεννήθηκε το Θείο Βρέφος.

και Εταράξης, Βάχση των Νήπιων. Και μετά αυτός είναι ο ηρώτης της εκκλησίας, ο πρώτος εχθρός του Θεού Βρέθους. Μετά ήρθε ο Άννας, ο Καϊάφας, ο Πιλάτος, οι Γραμματείς, οι Φαρισαίοι, όλοι που βλέπουμε μέσα στο Ευαγγέλιο.

Με το μαχαίρι θέλησε να κόψει την Εκκλησία του Χριστού. Δεν κρατούν μαχαίρι. Δεν φοβάμαι το μαχαίρι. Το μαχαίρι μην το φοβάστε. Το μαχαίρι γεννά ήρωες, είναι η τιμιότης, είναι η αγνότης, είναι η πίστις, είναι η Ορθοδοξία. Το δίδαξε ο Χριστός. Η Ορθοδοξία το μαχαίρι, κάτι άλλο φοβεί, χειρότερο από το μαχαίρι. Αυτός που κρατάει το μαχαίρι και θέλει να μας σπάσει, κάτι άλλο φοβούμαι, θα πω, είναι κάτι άλλο από το μαχαίρι. Είναι η πένα, είναι η γλώσσα που ρίχνει στα γόνατα χολήν και όξος εναντίον του Χριστού.

Είναι η συκοφαντία, είναι η διαβολή, είναι η διαστροφή εναντίον των αληθειών του Ευαγγελίου. Οι μαθητοί και οι Φαρισαίοι, οι σπουδασμένοι, δεν κρατούσαν στα χέρια όπως οι στρατιώτες μαχαίρι. Κρατούσαν καλαμάρια, κρατούσαν πένες, κρατούσαν γλώσσαν έξτροφων και σοφιστικοί.

Και μετά τους πολέμησε πολύ ο Χριστός. Ναι, τι δεν του είπανε;

Πλανάτα των Λαών έφτασαν ακόμα στην πιο φρικτή βλασιμία Και θυμάστε τη Μεγάλη Παρασκευή που θα μαζευτούμε όλος ο λαός και θα κλείνουμε αγώνα και να πούμε χαίρον μας οι Σταυρωτέτες. Οι γραμματείς Κεφαρίσεοι είπαν ότι είναι ο αρχηγός των Δεβόνων ότι ο Βεελζεβούλ, εγώ με το οποίο γίνονται τα σημεία και τα τέρατα.

Πολέμησαν με το μαχαίρι, πολέμησαν με τη γλώσσα. Δεν θα σας κάνω ιστορία.

Από τη φοβεράν αίρεση και μέχρι η αιωνία, ότι και μέχρι εδώ η αράχνη του διαβόλου εξάπλωσε τα πλοκάμια του, και η κατηραμένη αίρεση είναι η μάνα της κοινούλης.

Επιτρέψτε να σας παρουσιάσω: όπως παίρνεις μια τροφή, πας στην αγορά, βλέπεις μια τροφή που είναι τυλιγμένη μες στο χαρτί το χρυσό και λες, τι τροφή καλή είναι αυτή. Μα μέσα είναι, την πας στο χημείο, την αναλύεις και σου λέει ακατάλληλη.

Πάμε με τον Χιλιασμόν. Πού γεννήθηκε ο Χιλιασμός; Να μάθουμε τη μάνα του, να μάθουμε τον πατέρα του. Γιατί απάνω στο παιδί είναι η εικόνα του πατέρα και η εικόνα της μάνας. Να μάθουμε ο Χιλιασμός πού γεννήθηκε.

Ο Χιλιασμός είναι μια νέα φάμπρικα, ένα νέο μηχάνημα του σατανά. Στα εργοστάσια, και ο Χιλιασμός βγήκε από ένα δάσιο, καινούριο εργοστάσιο, γιατί ο διάολος έχει πολλές φάμπρικες. Και μια από τις τελευταίες φάμπρικες που έκανε ο διάολος για να διαλύσει τη χριστιανική θρησκεία, ένα τελευταίο μηχάνημα σκοτεινών απέθειων.

Είναι και ο χιλιασμός. Ποιο εργοστάσιο τον έβγαλε; Πλησιάζω και βλέπω το εργοστάσιο. Απάνω στις εργοστάσεις ο Γράφης. Σιωνισμός! Από κει μέσα βγήκε το ο χιλιασμός. Ο σιωνισμός είναι μια λέξη που όλοι εδώ μέσα ή στο νεό θα τη γνωρίζουν, αλλά είναι λέξη βαθυτάτης σημασίας για τα χρόνια τα αποκαλυπτικά που ζούμε.

Σιωνισμός είναι μια μυστική εταιρία που την έφτιαχνε οι Χριστιανοί. Ούτε Ρώση με τη μυστική αυτή εταιρία ποιεί. Δεν μισούμε τους ανθρώπους, μισούμε τα ζεκδηρόστητα και τα ζυστήματά τους. Οι Εβραίοι προ 50 to 60 χρόνια μαζεύθηκαν μυστικά σε μια πόλη της Ευρώπης.

Να διαλύσουν σκρίβες σε σπουλιές ελαγά που θα φανερωθεί το έγκλημα που έκαναν. Εκατομμύρια ήλιοι θα φωτίσουν τα πιο σκοτεινά σημεία του κόσμου. Φώτισε η αλήθεια, ανεκαλύφθησαν τα μυστικά, τα πρωτόκολλά τους που έκαναν.

Και δημοσιακή περιβλήωση στις διάφορες γνώσεις μετεφράστηκε στην νική. Έκανε παγκόσμιο πρώτο. Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών.

Τι λένε; Να φρίξει το μυαλό σου. Δυστυχώς το παιχνίδι το κέρδισαν, το παιχνίδι. Το παιχνίδι των ζατρικίων το κέρδισαν πίσω οι Σιωνιστές, οι Εβραίοι. Γιατί τα λέει όλα μέσα. Θα κοιτάξουμε να διαλύσουμε τους νέους. Αν διαλύσουμε τους νέους, διαλύθηκε η κοινωνία.

Και θα διαλύσουμε τους νέους. Πώς; Το κατόρθωσαν, το επέτυχαν, διέλυσαν τους νέους. Τα λέει μέσα εδώ. Θα διαλύσουμε τους νέους με τα βίντεο, με τον κινηματογράφο. Αποδεικνύεται πως τον κινηματογράφο, που βγαίνουν όλες οι ταινίες και σκορπούνται, που φεύγει όλη η κοπριά του διαβόλου και σκορπιάται με το φτυάρι σε όλο τον κόσμο, στην Ιδρώνια, το κέντρο των κινηματογράφων είναι το Χόλιγουντ, το περιχώρημα των περιβόλων του Χόλιγουντ.

Λοιπόν, οι εταιρείες, οι μεγάλες, τις έχουν, τις κυβερνούν οι Εβραίοι.

Διαλύσουμε, λέει, τους νέους με τους κινηματογράφους.

Διαλύσουμε τους άντρες. Επειδή δεν έχω καιρό να κάνω πολλά δείγματα, να τα εξηγήσω όλα, κάνω μια παρέκβαση. Εδώ στην Ελλάδα μας, στον τόπο αυτόν, ταινίες, ταινίες που δεν τολμά, ταινίες αυτές. Και εκεί, μόλις παρουσιαστεί τέτοια ταινία, ο παπάς και ο δεσπότης, αφήστε με τα παιδιά σας, έμεινα σας, καλό γιος θα πεθάνω, το ρατσάκι μου και το μοναστήρι μου, το σπίτι, εδώ στην αιωνία μια μέρα, και χτυπήσω νεκρικά χαβάνα, και μαζευτούμε όλοι, έρθε, έκανα, εσύ έρχεσαι, λένε έρχεσαι, θα με γελάσεις. θα διαλύσουμε λέει τους νέους με τους σιματογράφους θα διαλύσουμε τους άντρες τώρα επειδή δεν έχω καιρό να κάνω πολλά δείγματα να τα εξηγήσω όλα κάνω μια παρέκβαση εδώ στην Ελλάδα μας στον τόπο αυτό ταινίες που δεν τολμάνε ούτε στο χώρι ταινίες αυτές ζούμε στην αιωνία γιατί εκεί μόλις παρουσιαστεί τέτοια ταινία ο παπάς και ο δεσπότης ξεφυκούν Εδώ είστε με τα παιδιά σας. Καλόγιο και το μοναστήρι μου. Σπίτι ως την αιωνία μια μέρα. Πίσω και μαζευτούμε όλοι. Δεν έρχεσαι. Δεν έρχεσαι. Δεν έρχεσαι. Εσύ έρχεσαι. Δεν έρχεσαι. Θα με γελάσεις. Ταινίες που δεν τολμάνε ούτε στο Χόνιβουντ, ακούτε Έλληνες, ταινίες που δεν τολμάνε οι Αμερικάνοι ούτε στο Χόνιβουντ, ούτε στην Νέα Υόρκη, ούτε στην Ιταλία, ούτε στο Παρίσι, ταινίες αυτές, φιλμ τέτοια, τα παίζουμε στην αιωνία και μέχρι την Αθήνα. Γιατί εκεί μόλις παρουσιαστεί τέτοια ταινία ο Παππάς και ο Δεσπότης ξεφυγούν τον λόγο και απαγωγούν. και ξεκόλλει τον νεό και απαγορεύει, εδώ αφήστε με τα παιδιά σας, εγώ καλόγερος είμαι, καλόγερος γεννήθηκα, καλόγερος θα πεθάνω, το ραθάκι μου και το μοναστήρι μου, ουε, ουε, σε εσάς τους πατέρες, σε εσάς τους μητέρες που διαχωρείτε για τα παιδιά σας, έρχεται όμως αρρώσε τη γυν, τα παιδιά σας τα στομάχια τους έχουν μέσα στο σπίτι Θα τους έχουν μες στο σπίτι, το πνεύμα των στόχων στον κυματογράφο και στον διάβολο. Δεν μου λέτε, για να έρθω εδώ στην αιωνία μια μέρα και χτυπήσω νεκρικά χαμπάνα και μαζευτούμε όλοι. Πάτε μπροστά με τον Άσο να κρύσουμε τον κυματογράφο, έρχεστε μαζί. Υπότιτλοι AUTHORWAVE Δεν έρθετε, δεν έρθετε, δεν έρθετε, δεν έρθετε, δεν έρθετε, δεν έρθετε, δεν έρθετε.

Λέγουν αυτοί οι σατανάδες: Θα διαλύσουμε τη νεότητα με τους κινηματογράφους, θα διαλύσουμε τους άντρες με το αλκοόλ, με τα ποτά, τις γυναίκες, γιατί έχει γυναίκα μεγαλείο, έχει την τιμή της, είναι αξιοπρέπεια, στα παλιά τα ευλογημένα χρόνια, στη Μικρά Ασία υπάρχουν διηγήματα που πασάμε. Θα διαλύσουμε την οικογένεια, θα διαλύσουμε τις γυναίκες. Πώς θα διαλύσουμε; Πώς; Με τους χορούς τους.

Πρέπει, πρέπει, εγώ απορώ, θαυμάζω, αν δεν έχουν πατέρες, δεν έχουν άντρες, τις πολιτείες, τα κράτη, με τη διχόνοια των κομμάτων, θα τους κάνω να τους διαλέξω. Και τελευταίως, μαζεύτηκαν οι γιαώνοι και σκεφτήκανε, σπάσανε τα κεφάλια τους, σκύψανε τα κεφάλια τους, να βρούνε μηχάνημα να διαλύσουν την Εκκλησία.

Και τι είπατε; Την Εκκλησία θα τη διαλύσωμε. Πώς; Με Ταζαράς και μέσα από τον Σιωνισμό εβγήκε ο χιλιασμός, μέσα από τους Εβραίους. Εβραίοι ήρθαν στον χιλιασμό. Γνωρίσαμε την προέλευση. Τώρα, αδέρφια μου, πού να καθίσω, να ανοίξω τα βιβλία τους και να σας πω τι λένε; Τι λένε αυτοί; Είναι φρικτό πράγμα. Λίγα να σας πω, θα σας δώσω.

Αλλά έχει ένα δειγματολόγιο, κι ένα κομμάτι σας δείχνει και κάνετε τι έχει αποθήκη. Έτσι και εγώ θα σας δείξω το δειγματολόγιο του σατανά. Και διαλάβετε και πάρετε. Η Εκκλησία μας, η Ορθόδοξος, στην 1η Οικουμενική Σύνοδο, στη Νίκαια, 318 πατέρες, κυράσαι ασκηταί κι άλλοι, μαζευτήκανε.

Και όλοι τους μαζί με τα στόματα τέκναν τη διδασκαλία ενός αιρετικού, πίσουν και δελεπίστηκε. Τόσες τα χέρια ψηλά, κατά το σημείο του Σταυρού, κι όλοι τους, οι αείμνηστοι πατέρες, οι πατέρες της Εκκλησίας μας είπαν.

Ήρθε η τελευταία Οικουμενική Σύνοδος, η Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδος. Μέσα στα βιβλία είναι γραμμένο, μέσα στο Τριώδιο. Το Συνοδικό που είναι γραμμένο στην Κυριακή του Θεού και λέει, και Αντίχριστο, και αρχηγό των αδελφών.

Έχει, λέει, η Εκκλησία, είναι αδελφός μας, είναι αδελφούλι μας.

Θεός, που λάμπεις σαν τον ήλιο και αποδείξεις όσον καμιά άλλη της Αγίας και ευλογημένης και απαράτου Αγίας Τριάδος.

Πού το βγάζω; Ανοίγω το Ευαγγέλιο και διαβάζω. Το έχουν το Ευαγγέλιο και οι χιλιαστές. Και στο δέκατο έκτο κεφάλαιο του Ματθαίου ο Χριστός πήρε τους μαθητάς και βγήκαν σε μια ερημιά. Ερημιά. Κουρασμένος ο Χριστός, βγήκε τη νύχτα έξω, στην ερημιά, που δεν ακουγόταν τίποτα.

Ερημιά, χίλιες φορές να ζεις στο βουνό, σαν αυτές τις καταραμένες πόλεις. Ρυμιά Αγία, στις πόνιες κατοικούν θύματα αγριότερα από τα θηλεία της ελλήμως. Στην ερημιά, λοιπόν, ο Χριστός, μακριά από τους γραμματείς, μακριά από τους Φαρισαίους, μακριά από τον κόσμο της αμαρτίας.

Στην ερημιά πήγε ο Χριστός μας και κάθισε με τους δώδεκα. Σε μια στιγμή τους ρωτάει ο Χριστός: «Δεν μου λέτε, που πάτε παντού, τι να με λέγουν οι άνθρωποι; Τι ιδέα έχουν οι άνθρωποι για μένα, που ακούν τη διδασκαλία μου, που βλέπουν τα θαύματά μου; Τι ιδέα έχουν οι μαθητές;» Αυτά λέει ο κόσμος, λέει. Οι γυναίκες, τα παιδιά, αυτά συζητάνε. Ότι εσείς είναι δεύτερο ρόλο. «Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;» Καλά λέτε. Σεις τι λέτε; Αποκριθείς Σίμων Πέτρος. Δεν σκέφτηκε πολλά ο Πέτρος. Δεν ήταν άγγελος και χτυπός.

Η πίστης απολογία και συλλογισμούς και δικηγορίες, είναι απλά πράγματα. Το πρωί, είδες το πρωί, είδες το πρωί το παιδάκι, βγαίνεις, το παιδάκι κοινείς, το πρωί την άνοιξε. Άμα βγεις και βλέπεις τον ήλιο, λες: «Να ο ήλιος». Έτσι λοιπόν και ο Πέτρος: «Συ ο Χριστός του ζώντος». «Αυτό είσαι», λέει ο Χριστός, και απεκρίθη ο Ιησούς και είπε αυτό.

Ανάληψη, Αγία Γραφή, Ανάσταση, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Αυτή η πίστης θα γίνει πέτρα, πράγμα. Επάνω στον οφείο θα χτιστεί. Και λέγει κάτι άλλο, μια προφητεία. Μια προφητεία.

Ας την ακούσει μια άπιστη. Τι λάθος. Μια προφητεία. Τότε που έλεγε ο Χριστός στην ερημιά. Που ήταν άκρος στην ερημιά. Και το φεγγάρι μόνο είχε να πάει στην ερημιά. Κανείς, δώδεκα ήταν μόνο. Στο χεί.

Δεν έβρισκες χρήματα. Τότε που έλεγε ο Χριστός, δώδεκα ήταν. Και πήρε όλους. Αν ανοίξουν ακόμα, ανοίξει ακόμα, βγάλει ο διάβολος, ανοίξουν οι πόρτες της κολάσεως και βγούνε όλα τα δαιμόνια και πέσουν επάνω στην Εκκλησία.

Ανοίξουν την Εκκλησία και πηγαίνουν από κάποιους ήδους στην Εκκλησία, από τα ούτω εγώ ξέρω, η Εκκλησία του Χριστού είναι αθάνατη.

Ο ίδιος ο Χριστός ομολογεί, πρέπει να καλεί.

Όταν τα ακούσαν οι Εβραίοι, ότι είπε ότι ο Χριστός είναι προ του Αβραάμ, πήραν λιθάρια να τον χτυπήσουν.

Εσύ είσαι τριάντα χρονών και λες ότι είσαι προ του Αβραάμ, υπήρχες προ του Αβραάμ; Τι συνέβαινε αυτό; Ήτανε του Αβραάμ νεότερος δυο χιλιάδες, αλλά ήτανε προ του Αβραάμ. Ως άνθρωπος νεότερος του Αβραάμ, στη δομή που δεν υπήρχε Χριστός, πώς ερμηνεύεται αυτό; Πώς τα εξηγείτε, κύριε Κυρία Στέφτα;

Λίγες ώρες, σε λίγο επικσύλου κρεμόμενος ο Υιός της Σπαρτέλας

Πιστεύετε εις τον Θεόν, και εις εμέ πιστεύετε. Και πού πηγαίνεις;

Φίλιππε, μόνο είσαι μαζί μου και δεν με γνώρισες; Ο Πατήρ εμείς. Και όχι μόνο στόματα. Τα στόματα να έχουν χώρο. Και ο Ιορδάνης, αν ρωτήσουμε τον Ιορδάνη, που έφριξε και ο Ιωάννης, και η θάλασσα που έστραβε προς τα πίσω, Και ο ήλιος που έσκοτισε και οι τάφοι που ανοιχτήκανε, και τα πάντα και τα άψυχα, ότι ο Χριστός είναι Θεός.

Θυμάστε την ημέρα των Βαΐων; Ξέρετε ποιοι από όλο τον κόσμο πήγαιναν; Οι πιο θερμοί του οπαδοί, οι πιο θερμοί του οπαδοί του Χριστού, που άμα τον είδανε, σαν μπουμπούκια, όπως το μπουμπούκι ανοίγει στον ήλιο και ροφάει τον ήλιο, έτσι όταν ο Χριστός μας μπήκε εις την πόλη, τα μπουμπούκια που ανοίξανε, τα μικρά παιδιά, τα αθώα παιδιά, έκαναν διαδήλωση. Κατάλαβαν τα αθώα τους μάτια και τρέξανε κοντά του και έλεγαν «Ωσαννά, ωσαννά, ο ευλογημένος ερχόμενος». Οι γραμματείς και Φαρισαίοι λέγουν «Πάψε τα παιδιά να φωνάζουν». Και τι είπε ο Χριστός; «Θα σιωπήσουν οι λίθοι» και πάψουν, σκοτεινή ημέρα, θα συστούν τα άστρα του και κάτι άλλο.

Λύσουν τα στόματα και οι πέτρες του Πατρίου και η λύθη και κράξονται. Δεν έχει ανάγκη από εμάς τα σπουργίτια να τον ομολογούμε. Πάνω του τάξη αρχείας και μεραρχείας και λεγόνας, άγγελο και αργανγέλο. Και το δαχτυλάκι του, έτσι το δαχτυλάκι του να κάνει ο Χριστός, έκαψε τη γη.

Είναι εναντίον. Οι χιλιαστές είναι εναντίον του Χριστού μας. Οι χιλιαστές είναι εναντίον του Αγίου Πνεύματος. Οι χιλιαστές είναι εναντίον της Αγίας.

Αν άνθρωπο υπάρχει το άγιο, το πνευματικό, το αιθέριον, η ψυχή, χιλιαστές και παραδέχονται κόλαση αιωνία, κρουνεί, χιλιαστές, δυο πράγματα μισούν περισσότερο. Ποια; Τι μισούν; Πω, πω, πω, πω, αφρίζουνε, αφρίζουνε. Είδες δαιμονισμένο μου; Είδες; Πω, πω, Θεός να σε φυλάξει, την κεφάλαιο νεά που μαζεύονται οι δαιμονισμένοι, τίποτα δεν θρέβουν οι δαιμονισμένοι. Μόλις πεις Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, σύ...

Σύνονται οι αλυσίδες, σύνονται οι αλυσίδες. και ακόμα πρέπει περισσότερο τι το Τίμιο Σταυρό Άμα παρουσιαστεί ο Σταυρός, ο Σιδεραίνιος Σταυρός Όχι ο χρυσός σταυρός που κρατάνε δεσποτάδες σήμερα, αλλά ο Σιδεραίνιος Σταυρός που κρατούσε ο Άγιος Γεράσιμος.

Φωνάζουν οι δαιμονισμένοι: «Μας έκαψες, καψάλι, μας έκαψες! μας έκαψες

και οι ληχυριαστές θα τους καταλάβετε Δυο πράγματα μισούν: τη Θεοτόκο και τον Ιωάννη. Άμα τους παρουσιάζεις, πάρε.

Μισούν τις εικόνες, είναι εικονομάχοι, που τα παιδιά μας πήραν και την έφτιαξα μετά από τη Σπίντου, τις Αμερίδες, τα χωριά που μου αξίωσε ο Θεός να τα περιοδέψω. Μια νύχτα που κάθισα σε ένα χωριό κοντά εκεί και είδα τους τάφους των ιερών μας, των αθανάτων ιερών.

Εκεί μου λέγανε το εξής το ιστορικό. Εκεί θα σωθεί η πατρίς μας, βρίσκαμε εμείς. Μου λέγε τι συνέβη στο χωριό. Ήταν αστήριος, καλοντυμένος, με τη γραμματούλα του, με όλες τις μικρά του λόγια. Ήταν από την Αθήνα και πήγε στο χωριό. Και πήγε στο σπίτι μιας χωριατοπούλας.

Άμα τον είδαν οι χωριάτες, ντυμένο έτσι, «δόξα σοι ο Θεός που την καλύβα μας την επισκέφτεται ένας μεγάλος άνθρωπος». Αχ, δυστυχισμένες μάνες που απατάστε από τα εξωτερικά και δεν προτιμάτε τ' αυτό.

Είπαν οι χωριάτες, λέει, «δόξα στον Θεό που ήρθε μέσα στο σπίτι μας ένας τέτοιος άνθρωπος μεγάλος». Άρχισαν τον κοκοράτ, τον περιποιηθήκαν, μετά λέει «θα τον κάνουμε και γαμπρό». Μπήκε γαμπρός, είχαν τα στέφανα, μακαρίζανε τη χωριατοπούλα που παίρνει τέτοιο κοτζάμ κύριο των Αθηνών.

Όταν έγινε ο γάμος, την πρώτη βραδιά, την πρώτη μέρα, αυτή η χωριατοπούλα, επάνω στα βουνά της Μακεδονίας, που λέει Ορθοδοξία και κάθε σπιτάκι έχει την καντήλα και το άγιο εικόνισμα. Παντρευτήκαν, τα στέφανα, πήρε μια καρέκλα αυτός και ανέβηκε επάνω και ξεκρέμασε με τα χέρια του ταυρομεράχια κάτω, την εικόνα της Παναγίας και την έβαλε κάτω από την κάτω, την καλύτερη ήταν χιλιαστής.

Στον Έφηξ, προτίμησε να μείνει έτσι. Για στον Ελλήνο. Πήγε να κάψει τις εικόνες αυτός. Να πατήσει, υποκρίνεται. Πρόβατο ήταν εξωτερικώς, αλλά μέσα ήταν λύκος αιμοδιψής. Πού θα να πάει την Ορθοδοξία και την πίστη;

Ένα ερώτημα ακόμα.

Γιατί ονομάζονται χιλιαστές; Το ονομάζουν. Γιατί καθένας μας, άλλος ονομάζεται Νικόλαος; Γιατί έχει κάποιον παππού Που το ονομάζονται Νικόλος Γιατί λέγονται χιλιάστε Γιατί βαπτιστήκανε χιλιάς δέ γιατί, οι πλάνοι τους, οι βασικοί πλάνοι τους, ο άξονας, το αξόνιο που περιστρέφεται όλος αυτής η σφάρα των Αλέσεων έχει άξονα, όπως η γη έχει άξονα, έχει και οι άλλες αυτοί άξονα.

Ο άξονας λοιπόν είναι μια πλάνη, και εμείς το λέμε, και εμείς το λέμε, θα έρθει ο Χριστός για να κρίνει τους πάντων, για να πέσει κόσκινο, να πέσει κόσκινο με θεία του. Δεν λένε αυτό, λένε κάτι άλλο. Ότι θα έρθει ο Χριστός, αυτοπροσώπως, αυτοπροσώπως, να γκρεμίσει όλα τα κράτη, όλα τα βασίλεια και θα ευρεθεί ένα κράτος μόνο.

Μια αυτοκρατορία πιο μεγάλη, μεγαλύτερη από τον Καίσαρα, μεγαλύτερη από τον Αλέξανδρο, μεγαλύτερη από τον Σοβιέτ, μεγαλύτερη από την Αγγλία, μεγαλύτερη από την Ενωμένη Έφηση, θα είναι αυτοκρατορία. Θα είναι που θα έχει πρωτεύουσα, αυτοκρατορία των Εβραίων, και θα έχει πρωτεύουσα τα Ιεροσόλυμα, θα είναι ο μεγαλύτερος ασύρματος του κόσμου.

Και από εκεί θα παίρνουν διαταγές όλοι οι λαοί να κυβερνούνται από τους Εβραίους.

Τον έκαναν βασιλιά του κόσμου. Από τα Ιεροσόλυμα, λέει, θα διορίσει την πρώτη κυβέρνηση. Η πρώτη κυβέρνηση, άκουσε μην γελάσετε, είναι αγελά κανείς Θα διορίσει, λέει, σαν τον βασιλιά, θα διορίσει κυβέρνηση ο Χριστός κάτω στη γη. Αυτός που είπε «ουκ έστιν η βασιλεία εκ του κόσμου τούτου». «Ουκούν βασιλεύς ει συ; Είσαι βασιλιάς;» του λέει. Λάθος το κάνει. Δεν είναι ο βασιλιάς του κόσμου. Δεν είναι απάνω σε θρόνο, σε κόκκαλα και αίματα. Δεν είναι η βασιλεία του κόσμου. Η βασιλεία είναι ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου.

Υπό Χριστός, αφού τον κάνω βασιλεία και θα υπογράψει τα καλές θανάκτωρα λέγω Χριστός και θα διορίσει την πρώτη κυβέρνηση. Χαρακτηριστικώς. Ακούστε τα χαρτοφυλάκια, τα υπουργεία. Πρωθυπουργός ποιος θα είναι; Θα είναι ο Αβραάμ, πρωθυπουργός.

Υπουργός των στρατιωτικών θα είναι ο Δαβίδ, υπουργός της υγιεινής θα είναι ο Ιώβ, ο υπουργός της... Και ούτω καθεξής. Όλους αυτούς οι χιλιαστές τούς κάνουν υπουργεία, λέει, να διοικήσουν τον κόσμο. Και πού το στηρίζουν αυτό; Το στηρίζουν σε κάποιο χωρίο της Αγίας Γραφής, της Αποκάλυψης, που λέγει ότι θα βασιλεύσει ο Χριστός κατά χίλια έτη. Εκεί όμως εννοεί ο Χριστός κάτι άλλο εκεί μέσα, δεν εννοεί αυτό. Εννοεί μίαν περίοδο κατά την οποία το Πνεύμα του Ευαγγελίου θα κυριαρχήσει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Τι κάνουν; Σε τι κάνουν; Το ίδιο Ευαγγέλιο έχουν και οι χιλιαστές.

Ό,τι έχουμε εμείς, έχουν και αυτοί. Αλλά τι κάνουν; Διαστρεβλώνουν τα χωρία της Αγίας Γραφής. Με άλλα λόγια, με απλούστερα λόγια. Προ Χριστού, εδώ στον Ισθμό, στη γέφυρα του Ισθμού, πέρα από τον Ισθμό, ήταν ένας ληστής.

Φοβερός ληστής. Τον λέγανε... Αυτός ο ληστής τι έκανε; Είχε ένα σανίδι. Ένα σανίδι, μια τάβλα. Ο ποιος περνούσε άντρας, τον έκλεινε, τον έβαλε απάνω στη σανίδα στην ταύλα και άμα ήτανε πιο κοντός, ο ένας τον τραβούσε από τη μια μεριά, ο άλλος τον τραβούσε και του εξάφηναν, του γκρε τα χέρια τα από τα των τέτοιων να φτάσει το τη σανίδα.

Όποιος πάλι ήτανε πιο μεγάλος, πιο μακρύς, του κόβανε το κεφάλι, τα πόδια, για να τον φέρουν ίσα με τη σανίδα. Μέτρο του είχε τη σανίδα. Έτσι λοιπόν και οι χιλιαστές έχουν μια σανίδα του διαβόλου και φέρουν τα χωρία πάνω στη σανίδα τους.

Και όσα χωρία δεν αρέσουν τα τεντώνουν. Αυτοί είναι, είναι Προκρούστες, είναι ληστές του Ευαγγελίου, είναι διαστροφείς, η μεγαλύτερη διαστροφή στον αιώνα. Πού είναι η σπηλιά τους; Η σπηλιά τους, όσοι από εσάς πήγανε στην Αμερική, ξέρουν πολύ καλά ότι έξω από τη Νέα Υόρκη υπάρχει ένα προάστιο που λέγεται Μπρούκλιν.

Αυτοί λοιπόν στο Μπρούκλιν της Αμερικής γεννηθήκανε, εκεί που πέφτουν τα δολάρια, και εξαπλώθηκαν και έφτασαν και στην Ελλάδα. Δεν εξετάζω, δεν εξετάζω πού πήγανε, είναι μεγάλη ιστορία αυτή πού πήγανε, πώς ήρθαν στην Ελλάδα, στην Ελλάδα πώς ήρθαν, πώς ήρθαν στην Ελλάδα, το 1920 τότε, τότε που η Ελλάς μας, η πατρίς μας, πολεμεί μέσα στη Μικρά Ασία και εσύ το τόπος, Στην Αρεμονζάνη, ο Λύκος Κέρατος, τότε ήρθαν με τη βαλίτσα με τα δολάριά τους εδώ στην πατρίδα μας, μπήκανε. Πόσοι ήτανε; Τέσσερις, τέσσερις ήταν το 1920. Ξάφλωση αλάχνη σε πόσες πόλεις, σε στραταλιές πόλεις Ελλάδας έχουν τα δίκαιο, σήμερα είναι είκοσι χιλιάδες, οι περισσότεροι είναι στη Λάρισσα, πάνω στη Μακεδονία και σε κάποια χωριά εδώ στη Παντούλια.

Πώς απλώσανε; Όπλα τους, ποια είναι τα όπλα τους; Πρώτα πρώτα, τα φυλλάδια. Έχουν τυπογραφείο μέσα εδώ στην Αθήνα, χαρτί πόικον, δωρεά και τυπώνουν συνεχώς, πρέσαν και τυπώνουν συνεχώς, ακατάφερος, και σκορπίζουν παντού τα φυλλάδιά τους δωρεάν, χρήμα που σκορπάνε στον πτωχό με την πίστη στον Θεό, κάποιος ερωισμός δεν είναι το εύκολο στη στιγμή μας, έχουν και κάτι άλλο οι χιλιαστές.

Δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουνε, γιατί τώρα θα πούμε μια πικρά αλήθεια. Ένα παράδειγμα. Μου έλεγε ένας καθηγητής ότι κάθε πρωί στο προαύλιο του γυμνασίου ήταν στην προσευχή τους όλα τα ελληνόπουλα, πριν να μπουν μέσα στο σχολείο, όλα σε τάξη.

Αυτός ο καθηγητής, όχι κοιμόμενος, παρατηρούσε τα παιδιά στα μάτια και είχε σημαδέψει ένα που δεν έκανε ποτέ το σταυρό του. Έκανε το σημείο του σταυρού. Τον παρατηρούσε μια βδομάδα. Ύστερα από μια βδομάδα πλησιάζει ο καθηγητής, του λέει: «Έλα εδώ, παιδί μου. Σε παρατηρώ τώρα μια βδομάδα, δεν κάνεις σταυρό». Αυτός με μια αναίδεια: «Έτσι θέλω».

Ο καθηγητής, κάτι με πολύ καλά, εφήμωσε και του δίνει.

Επήγε η υπόθεση στην Αμερικανική Πρεσβεία και προστάτας μέχρι της Αμερικανικής Πρεσβείας. Θα παρεξηγηθούν τα λόγια μου. Δεν ανήκω ούτε στην Άλφα ούτε στη Βήτα παράταξη. Είμαι όλοι οι φρουσκοί και θέλω να δω το ελληνικό. Μόνο το ελληνικό θέλω να δω.

Την Ορθοδοξία και να βουλελάζει μια καθαρμία των εθνών στην Αμερικανική Πρεσβεία. Γιατί ετόλμησε ο Ορθόδοξος καθηγητής να χτυπήσει, να τραβήξει τ' αυτί του μαθητού που αυθάδησε και λέει: «Εγώ ό,τι θέλω θα κάνω».

Δεν είδατε τις ημέρες αυτές; Εδώ προχθές στο λιμάνι, λέει, στο αεροδρόμιο, κατέβηκε ένας άλλος διάολος. Ένας άλλος αρχηγός δαιμόνων. Τώρα έγινε και μια νέα φάμπρικα. Πάλιωσε λίγο ο χιλιασμός και έβγαλε τώρα από το εργοστάσιό του άλλο μηχάνημα ο διάολος.

Είδες κάτι καινούργια αυτοκίνητα; Όταν βγουνε, παλιώνουν και όλοι τα θαυμάζουνε. Ε, τώρα λοιπόν ο διάολος, επάλιωσε ο χιλιασμός και έβαλε τώρα, ξεφούρνισε νέο μηχάνημα. Άφου σε άλλο μηχάνημα, ολοκαίνουργιο, αστράφτει, χαζεύουν σαν τα παιδιά, λέγεται Ρόταρυ.

Και είναι όλοι μεγάλοι, καθηγητάδες, στρατηγοί, ναύαρχοι, υπουργοί. Θα σας πω καμιά μέρα τι είναι αυτό το Ρόταρυ. 150 κέρατα κρυμμένα κάτω από τα λεκάφτερα. Λοιπόν, και μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο, Επήγαν όλοι οι μεγάλοι που τον υποδεχτήκανε.

Και του κρεμάσανε και ένα μεγάλο παράσημο. Εγώ 25 χρόνια υπηρετώ την πατρίδα. Κάνα παράσιμο δεν έχω Λόξα σιωθέως Παράσημά μου είναι η φυλακή και ο διωγμός. Λόξα σιωθέως Αλλά έλα ρε τα παράσημα. Στον τραυματία δεν το κρεμάσαν αυτή την εργάτρια.

Και επάνω στην κορυφή της το σταυρό. Το σταυρό που πατάμε έχει αυτή η αστρονομία του μπροστά του. Πολύ καλά, και τι άλλο; Δεν τους φοβάμαι τους χιλιαστές, πιστέψτε, ένα φοβάμαι. Τι φοβάμαι ρε; Δεν φοβάμαι τους χιλιαστές ούτε τους μασόνες. Ένα φοβάμαι, ένα φοβάμαι σαν το μεγαλύτερο εχθρό. Ποιον φοβάμαι; Έχουν τακτική οι χιλιαστές, κοιτάζουν με τα κιάλια άμα δούνε κάνα παπά να κάνει το ελάχιστο, το ελάχιστο.

Τους αγώνες μου στην πατρίδα, κοιτάζουν και όλοι με το κιάλι. Αν φορούσε γραβάτα, τώρα που είναι διάκοσμο, το τόσο την τρίχα την κάνουν σκοινιά. Σκοινί. Με σπάζουν, παίρνουν όπλα. Εγώ δεν ήθελα σήμερα να μιλήσω, σας είχα δώσει υπόσχεση και ήρθα. Αδελφοί, έχω τόσο αηδιάσει, τόσο πικρανθεί, τόσο κατέβηκα την κόλα στις ημέρες αυτές, που θέλω να πάω στο Άγιο Όρος να βρω μια σπηλιά να κλαίω τα χάλια μας. Γιατί; Διαβάζετε.

Ανάληψης της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Ημέρες, χρυσές δουλειές, ο μεγαλύτερος Σακφράσης, Γάρος Βασιλείος, Πάστε μου Χριστός Τόμος, Πάστε μου Αγίους και ας σας ρολιδιαώρει, θα τον γεγιστούμε. στο Άγιο Όρος να βρω μια σπηλιά να κλαίω τα μαθήματά μας. Γιατί. Διαβάζετε την περίοδο. Τι διαβάζετε. Τους χιλιαστάς, τους μασόνους, τους αθέους, δίδομαι η μύθη, δυστυχώς, κυρίες και κύριοι. Την ιδιαίτερη αίσθηση που υπάρχει τώρα μεταξύ των ιερακών. Την ιδιαίτερη αίσθηση μεταξύ των ιερέων και των ιερέων. Αυτά. Περνούσα, κατέβηκα από το Συνδρόμο και περνούσα ένα κεντρικό καφενείο. Μόλις περνούσα, μη είδανε άγν που μαλώνουν και τσακώνονται λέει, κόψιμο που φαίνε, μαζέψεις μέσα. Άντε, αυτές τις ημέρες, χρυσές δουλειές, κυριασμός, αν είναι δέκα, γι' αυτό είπα, ο μεγαλύτερος έκφρασης, θεέ μου ο μεγάλος βασιλείος, θεέ μου ο χρυσός τόμος, θεέ μου ασκητάς, θεέ μου αγίους, και ας σας προληριώρει, θα τον γυρίσουμε. Φανταστείτε, μη φανταστείτε ποτέ, Όπλας τους χιλιαστάς, τους μασόνους, τους αφραίους, δίδομαι η μύθη δυστυχώς εκτερητή, δινιδιέρασης που υπάρχει τώρα μεταξύ των ιερακών, δινιδιέραση μεταξύ των ιερέων, θα σκάδαμε τον ιερέο, αυτά θα διάφρουν τις εκκλησίες του Χριστού Χριστού. Ναι, περνούσα, κατέβηκα από το συνδρόμο και περνούσα ένα κεντρικό καφενείο. Μόλις περνούσαν, μη ήτανε άγνωστος παπάς εγώ στην αιωνία, μη ήτανε και άφουσαν πέθαρα. Με είδαν και άφουσαν καθαρά, άφου, λέει, οι παπάδες που μαλώνουν και τσακώνονται, λέει, κόψιμο που φαίνε. Άντε να τους μαζέψεις μέσα. Άντε. Αυτές τις ημέρες χρυσές δουλειές κάνει ο χιλιασμός. Αν είναι δέκα να γίνουν εκατό. Κύριε, γι' αυτό είπα ο μεγαλύτερος άκρας της εκκλησίας δεν είναι ο χιλιασμός, δεν είναι ο μασονισμός, δεν είναι ο ίδιος όλοι. Δεν τους βοηθάμε. Δώστε μου μεγάλους βασιλείους. Δώστε μου μεγάλους βασιλείους, δώστε μου χρυσός τόμος, δώστε μου ασκητάς, δώστε μου αγίους και ας σας ρωτήσω ότι θα διοικήσουμε.

Μη φανταστείτε ποτέ, μα τότε θα δε λυθεί επίσης η όχιδα, αυτή πρώτα πρώτα, ιερείς και αυτοί άνθρωποι, οι Απόστολοι και βρέθηκε ένας Ιούδας. Και εδώ που είναι 8.000 ρασοφόροι δεν θα βρεθούν και τέτοια πρόσωπα που θα σκανδαλίσουν; Είναι αδικία αυτό, αδικία.

Ο Απόστολος. Έχει και ένα άλλο. Η θρησκεία μας δεν εξαρτάται από παπάδες, δεν εξαρτάται από τους ρασοφόρους, η θρησκεία μας εξαρτάται από το Θεό και ό,τι επέτυχε ο Θεός δεν μπορούν να διαλύσουν ούτε οι παπάδες ούτε οι δεσποτάδες ούτε τίποτα.

Ποιο; Ακούστε, μια μέρα διάβασα σε ένα παλαιό βιβλίο στη Ζάβορδα, στο ποτάμι στον Αλιάκμονα, εκεί που τρέχει ο Αλιάκμονας υπάρχει ένα ιστορικό μοναστήρι, Ζάβορδα, έξω από τα Γρεβενά, και εκεί μέσα στα παλαιά βιβλία διάβασα μια ωραία ιστορία.

Ένας χριστιανός πήγαινε τακτικά στην εκκλησία, δεν άφηνε στρίλο, δεν άφηνε παράδοση, άκουε καμπανάκι και άφηνε τα πρόβατα και πήγαινε στην εκκλησία.

Άκουσε ότι ο παπάς έκανε μια αμαρτία. Α, λέει, δεν ξαναπάω πια στην εκκλησία, λέει, δεν ξαναπάω, δεν μπορώ να δω εγώ τον παπά. Και έπαυσε να πηγαίνει στην εκκλησία, ώσπου μια μέρα ο τσοπάνης αυτός, το πτωχαδάκι αυτό, περνούσε από μια ρεματιά.

Κι ήτανε μεσημέρι, Ιούλιο μήνα, ο ήλιος, δίψασε ο τσοπάνης. Βρίσκει μια πηγή, νεράκι κρύσταλλο, το οποίο γλυκάδι. Τόσα, λέει, χρόνια γυρίζω τα βουνά εδώ στην περιοχή, μα τέτοιο νεράκι δεν είχα ποτέ. Πάλι νεράκι, λέτε, κρύσταλλο. Λέει, για να δω, του μπήκε περιέργεια, για να δω πού βγαίνει, πού βγαίνει αυτό το νερό.

Λοιπόν, να βαδίζει, να προχωράει, να βρει την πηγή. Όταν σε βαθιά μέσα στην ερημιά, μέσα στον ρόγχο, όταν πλησίασε, έβγαινε μέσα από την κοιλιά ενός, από ένα σκύλο βρομισμένο, βγαίνει το νεράκι αυτό το κρυστάλλινο.

Στη στιγμή, εφανιόντως, το κρύσταλλο νερό είναι η Ορθοδοξία. Το σκυλί το βρομισμένο είναι οι παπάδες και από αυτού βγαίνει το κρύσταλλο νερό. Μην εξετάζεις πού βγαίνει. Από το στόμα βγαίνει, πίσω από τα μυστήρια είναι το Πνεύμα το Άγιο, και συνεχώς δεν δίνουμε το δικαίωμα στους χιλιαστές να λέγουν ότι οι κληρικοί είναι τι ούτε και τι ούτε.

Προσπαθώ να τελειώσω, ρίπτω μια τελευταία πινελιά. Δεν σε ενδιαφέρει ο Χριστός, δεν σε ενδιαφέρει η Παναγιά, δεν σε ενδιαφέρουν τα εικονίσματα, δεν σου καίεται καρφί. Πολύ καλά, μα είσαι, λέγει, εθνικόφρονας. Πολύ καλά, μπράβο.

Δεν μου λες, πήγες να εξετάσεις γιατί συνείδησα κάποιο τέτοιο; Δεν μάθω αργία σου, δεν με ενδιαφέρει εμένα, δεν σε ενδιαφέρει εμάς λοιπόν. Ότι η χιλιάχτα δεν είναι μόνο αντίον της ρησίας, είναι αντίον της πατρίδων Δεν θα ξεχάσω ποτέ, περνούσε ένα σύνταγμα με έναν άξιο συνταγματάρχη μέσα από μια πόλη.

και οι σάλπινγκοι αισυχούσαν, εκλευθά παιδιά. Όταν μπήκανε μέσα στην πόλη, νεκρώθηκε η πόλη, μπήκαν έξω. Πήγε αυτός ο συνταγματάρχης στην πλατεία της πόλεως. Και αμέσως χτυπάει τον εθνικό ύμνο και η σημαία ελληνική υψώνεται στον αέρα.

Όλοι δακρύζουν, οι δεξιοί, οι αριστεροί, όλοι. Όλοι να βγουν την πατρίδα, διαφάρομαι στις ιδέες. Τα παιδιά, όλοι σταματήσανε προσοχή. Προσοχή σταματήσανε, σταμάτησαν οι πάντες. Ένα μικρό παιδί που πουλούσε κουλούρια τα έβαλε κάτω. Ένας άλλος που περπατούσε σταμάτησε. Όλοι σταματήσανε. Ένας δεν σταμάτησε, μόνο περπατούσε και έκανε σουλάτσο μέσα στην πλατεία. Τον γραπώνει. Τι ήταν; Οι χιλιαστές δεν σέβονται τίποτα.

Τη σημαία που είναι πάνω γραμμένο με αίματα το «Εν τούτω νίκα» και ήμασταν οι μόνοι που επάνω στη σημαία δεν έχουμε πουλιά, δεν έχουμε αετούς, δεν έχουμε λιοντάρια, όπως που στη σημαία μας έχουμε τον Τίμιο.

Τη σημαία μας δεν τη τιμούν αυτοί, είναι ένα θείο της σημαίας, ένα θείο της πατρίδας.

Τους αφήνετε; Πολύ καλά, κάνω μια υπόθεση: σκορπίσουνε και γίνουν όλοι χιλιαστές, που μέσα από την Ακρόπολη θα κατεβαστεί η σημαία η ελληνική. Θα κατεβαστεί η σημαία και θα υψωθεί επάνω στην Ακρόπολη η σημαία των χιλιαστών.

Και η σημαία των μασόνων ποια είναι; Ένα τρίγωνο, το δεν τρίγωνο ήταν. Αν θέλουμε να τους αφήσουμε, αν θέλουμε να είναι και η σημαία να κυματίζει στους αιθέρες. Δεν πρέπει να σταθούμε επάνω στις επάλξεις και να κλείσουμε τις πόρτες μέσα στο σατανικό τούτο;

Τελείωσα, τι εστί χιλιάσμος, ούτε είναι η άραση των αδικών Και ότι είναι και εναντίον της πατρίδας και εναντίον της.

Εδώ στα παιδιά της Νέας Ιωνίας, δεν ξέρω, όλοι οι ανάγκες με γράφονται, ότι υπήρξες, ότι υπήρξες, σε αυτοί κινητήκαμε πάντα στους όνειρες. Δεν ξετάζω. Δεν ξέρω τι γίνεται στο κολονάκι. Εγώ εδώ μιλάω. Εδώ στα παιδιά της Νέας Ιωνίας. Δεν ξέρω όλοι οι ανάζυγοι να γονατίσουν στον διάολο. Η Νέα Ιωνία να γίνει κάστρο ελευθεριάς. Κάστρο Ορθοδοξίας. Και πάνω στη σημαία της με γράμματα κοντινά να έχονται. Όχι οι πίστης. της Νέας Ιωνίας. Δεν ξέρω όλοι οι Ελλάδες να γονατίσουν στον διάολο. Η Νέα Ιωνία όχι. Να μην γονατίσουν στον διάολο. Να μην γονατίσουν στα δολάρια. Η Νέα Ιωνία απάνω ψηλά στα όστρα. Η Νέα Ιωνία να γίνει κάστρο. Κάστρο ελευθεριάς. Καστρό Ορθοδοξίας. Και πάνω στη σημαία της με γράμματα κοντινά να γράφονται. Όχτι η πίστης. Όχτι η πίστης των Ορθοδόξων. Αυτή θα μας σώσει. Σα φτύχει την ειδικά δε! Σ' αυτοί γεννήθηκαμε, σ' αυτοί λαμβάνομαι, ε Χριστώ Ιησού, ον πέδεσι μιλείτε, εις πάντα στους αιώνα.

Μου λέγανε, μου λέγανε: «Πάω στην Ιωνία να μιλήσω», λέει, «να μην πάω στην Ιωνία».

Εσπερινά κηρύγματα. Αν χτυπήσεις στην Ιωνία την καμπάνα, θα μας τρυπήσεις τη μύτη μας, γιατί θα μαζευτούν στην Ιωνία; Και όλα εκλεκτά παιδιά της Ιωνίας, αμήν.