A Preacher’s Call to Confront Sin and Indifference

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

My dear brothers and fathers, my dear Christians, beloved members of the Saint Athanasios Association: I must confess something openly. Tonight, I would be glad if I did not have to speak.

I lack the peace of soul that is needed to preach the Word of God. Preaching is always a great burden. It weighs on our conscience, because we do not peddle the Word of God. We preach the Word of the Lord before God and His angels.

Tonight, this preacher lacks the calm of soul needed to proclaim the Word of God.

The trials I face are beyond my strength.

Speaking as a man, I feel as though Satan seeks to uproot me. This is hardly strange. The Apostle Paul himself, and the great Fathers and Teachers of the Church, before whom we are nothing, and may we truly feel that we are nothing, faced trials. Now, in my own trial, I feel and understand how profound the Apostle Paul’s words are: ‘A thorn was given me in the flesh, a messenger of Satan to strike me, lest I become proud.’

He says he pleaded with the Lord three times to be freed from that trial. But the Lord told him, ‘My grace is sufficient for you, for My power is made perfect in weakness.’ I should not have spoken tonight, but since I invited you here, I am obliged to speak to you.

Please forgive me. Your love is always so evident and so moving to us, and I am always in its debt. I especially ask you to remember this preacher, a sinful hieromonk, in your prayers, so that I may carry out my mission to the end in this vain world.

So tonight, along with your prayers, I ask you to forgive the shortcomings of my sermon.

Besides this particular trial, which weighs on my spirit, there is another reason I hesitate to speak. The words of the Prophet Isaiah come to my lips: ‘Lord, who has believed what we have heard? And to whom has the arm of the Lord been revealed?’

You remember that in my previous sermon I showed, with evidence, that the great majority, the overwhelming majority, perhaps 90, 95, even 99 percent, are indifferent Christians. They show no concern for their own highest and eternal good, or for the good of society.

They could not care less.

Do you know what that means? Imagine a hut catching fire, and no one moves. No neighbor rushes to help, no public authority takes action. They simply let the fire spread.

If they let it spread, the fire that burned the hut in Sourmena will spread further. I am speaking symbolically. There is another fire too: the fire of sin. Remember this: I will be under the earth while you are still living. The fire that burns the huts of the poor will burn the mansions and palaces too. It will even burn the skyscrapers of New York.

Why? Because we do nothing to put out evil at the start. We are indifferent.

So I hesitate. Will there be ears to hear me tonight? Will there be hearts that feel the preacher’s pain, the Church’s pain, over what we are about to discuss? And there is another reason for my hesitation. I fear that today the Word of God falls on barren ground, on rocks, into a sea

The sea. Have you ever seen a farmer sow seed in the sea? My fear is not only that very little of the word falls on good soil and bears fruit through patient endurance. There is another fear as well: that tonight, because of the subject we are discussing, we may offend the followers of another group. It is not as large as the first, but I believe I spoke about it once before at E. Santafte: the group...

of those who insist on euphemisms. There are aristocratic gentlemen and ladies who want preachers today to be unfailingly polite, to speak with kid gloves, to choose every word carefully, and never say anything that sounds unpleasant to refined ears.

Woe to the preacher if a certain word passes his lips. At once, countless voices cry out: ‘He is crude! He is barbaric! He is rude! He is an indecent preacher!’

But brothers and sisters, as I said at the preachers’ conference, where many preachers argued that in our time

Our generation, I was struck by something said at the preachers’ conference: that today, people cannot bear to hear certain words. “And which words are these,” we asked, “that we must keep from offending people’s ears?” They told us. But my brothers and sisters, I do not belong to the camp of those who use euphemisms. I will never call poison,

I will never call poison sweet syrup. I will never call darkness light, or call the devil an angel with white wings. I will try to speak honestly to those who hear me. If some are scandalized, the cause will not be a preacher who calls a spade a spade, light light, darkness darkness, an angel an angel, and Satan Satan. I do not want a reputation for being that sort of polite preacher.

Call me utterly rude, barbaric, ill-mannered, whatever you like. All I ask is to know in my conscience that I told you the truth and denounced your sins before God and others. Then I can wash my hands and say, ladies, “I am innocent of this blood.” I do not mean that as Pontius Pilate did, but in its true and godly sense.

Yes, people are offended. But, my brothers and sisters, I will not try to be more polite than the holy Apostles and the Saintly Fathers of the Church. They used words like whips to expose the sins of the world.

I will not try to be more polite than John Chrysostom, the unconquered king of the pulpit.

In his day, some ladies of the aristocracy were taken aback because John Chrysostom used blunt words to describe the evil in their circles. He answered them: “I am a physician, a physician of souls. A physician keeps his hands spotless. But when he must perform an operation, have you seen what he does? He plunges his hands into blood and the pus of infected wounds.

He soils his hands to save the patient. In the same way, we will soil our tongues with the blood and pus of sin, so that we may cleanse society of its sores and the wounds it bears today.”

I have told you a little about why I hesitate to speak: for one reason, for another, and for a third. Yet today I take up the Cross carried by Andrew the First-Called, whose sacred memory we celebrate tomorrow. With the help of the Precious Cross, we go forward. We take up the scalpel and perform the operation.

A foul smell will come out. But the foul smell is in the words, not in the reality. The subject, as you all know, is a disgrace.

What does “disgrace” mean? In everyday language, it means something that brings shame, or ought to bring shame. Woe to us if what is happening in this society no longer makes us ashamed.

In Greek, in ancient Greek, a language that gave such fitting names and shades of meaning to things, there is the word aidos, a sense of modesty and shame. It is a power God planted in the human soul.

It is a defense within us, especially for young men and women. If you want to recognize moral purity in a girl or a young man in the flower of youth, watch how they speak to someone in authority: a headmaster, a teacher, an officer in the army, a supervisor, or their mother.

Look at the color in their cheeks: that blessed, angelic color, the blush on a young man’s or woman’s face. When they stand before another person, that natural blush is heaven’s own rouge.

It is no artificial lipstick. It is the natural color God has given young men and women for their protection. As someone has said, it is like the thorns surrounding a rose.

A pig does not dare come near the rose, because its snout would bleed as soon as it did. So too, when young men and women have that modesty, that sense of shame, that blush, no swine in society can simply approach them. They have a defense!

When that modesty goes, when that blush, God-given as it is, disappears, then come insolence, shamelessness, and what we call having no decency left. I have explained what disgrace means. But I said that I had written about one disgrace.

That means there is more than one. Of the many disgraceful things happening in Greece, our homeland, I will single out one and set it before your eyes. It is something that should make every Greek man and woman living here blush with shame. What is it? For a moment, those who prefer polite expressions have the better of me. What shall I call it? How shall I say it? Shall I use gentler language? This disgrace is an unlawful, listen carefully, I stress the word disgrace,

It is an unlawful union, an unlawful relationship, an unlawful sexual union between man and woman. I say “unlawful” because there is also a lawful relationship between them: the one God Himself blessed in Paradise when He said, “Be fruitful and multiply, and have dominion over the earth.”

God Himself blessed that lawful union. It is no accident that the Lord worked His first miracle at a wedding, blessing Holy Matrimony at Cana. The lawful union is the indissoluble Mystery of Holy Matrimony. For the Church teaches that one woman belongs with each man, and one man with each woman. Outside that blessed union, every other sexual relationship between man and woman is unlawful. It is a disgrace.

Today, the world’s vocabulary gives other names to a relationship outside blessed Holy Matrimony. Look in the world’s dictionary and you will find that this unlawful relationship has been renamed. What do people call it?

Ask someone what the relationship is, and this is what they say. Please do not laugh; I am in no mood to laugh tonight.

“Who is that woman beside you?” you ask. “She’s my girlfriend,” he says. “And who is that man beside you?” “He’s my boyfriend.”

Sinner, you have changed the names of things. You took the name of friendship and dragged it through the mire. But Holy Scripture has no use for such polite language. The word of God has no use for it. I ask people what this relationship is, and they tell me it is a kind of friendship.

I ask Holy Scripture, and what do I hear? This relationship that the world calls friendship has another name. Let us soil our tongues if we must. We must speak plainly about what is written in Scripture. I do not agree with preachers who hide behind polite words. I disagree with them completely.

This unlawful relationship, which the world calls friendship, is called fornication and adultery by Holy Scripture, by Paul, by the Apostles, by the prophets, and by the great spiritual teachers.

And Holy Scripture gives it other names as well. Whoever wishes can read the first chapter of the Epistle to the Romans. The woman whom the world calls a girlfriend is a fornicator, and the man whom the world calls a boyfriend is a fornicator and an adulterer.

Fornication and adultery. Where can we begin with this subject, and where can we end? What treatment, what medicines, must a physician of souls use to bring healing?

By now, society has fallen apart from head to toe.

On this earth, on the very rocks beneath our feet, in this small corner where we live, in Greece, there has always been fornication and adultery. Open the histories. Go far back, to prehistoric times, to the age of Homer and the events he sang about.

What do we see? Remember: a foreigner came to Sparta with his jars and gold coins. He entered the home of the king who had welcomed him, violated the sanctity of that home, dishonored the king’s wife, and went away with her, an adulteress and concubine, all the way to Troy.

One man was insulted, one man. This most noble nation of the Greeks regarded the insult to that one man as an insult to all Greeks. And so it happened. It is a myth; yet even as a myth, and it is not merely a myth, it is something great.

All Greece rose up, men from eighteen to fifty, in a campaign of the whole nation to wash away the disgrace that a shameless man from Asia had brought upon a single king. And the Scamander River was stained with blood.

Bodies were piled high. Troy was torn down, razed to the ground, and utterly destroyed for the honor of one Greek who had been insulted. Today wars are no longer fought for honor. No, they are fought for oil. And if war breaks out over such paltry material things, the historian of the future will write, my children, that a world war was fought over oil.

For the oil of Mosul or the Suez Canal? Yet history will never say that wars were fought for noble causes, for altars and homes, as immortal Homer described.

Fornication in Greece, adultery in Greece. Another historian, Plutarch, writes of an ancient city near Asia Minor, by the shores of the port of Cius, where the last Greek soldiers departed and the Greek flag was lowered for the last time. Its morals were strict. This was before Christ, among people who were not Christians. Plutarch says that year after year passed, one hundred, two hundred, even seven hundred years.

In the city of Cius in Asia Minor, there was no divorce. No case of adultery or fornication was heard of.

My dear friends, where shall we go next? Ah, there was another blessed ruler named Zaleucus.

He laid down strict rules in his kingdom.

He had no parliament churning out laws every week, every day, to suit this person’s whim or that person’s. He made a few carefully considered laws, perhaps ten or so. You do not need many.

A flood of laws breeds lawlessness when laws serve the private interests of individuals, families, parties, and some wretched clique.

He made only a few laws, the foundations of society. And do you know what he said? ‘Let me warn you,’ he told them. ‘The law makes an exception: if someone wants to change the laws, that is his right. If he thinks the old laws are no good and wants to make a better one, he may do so.’

‘We would welcome it. But let him take care. He must come before the assembly to present his new law with a rope around his neck, a noose.’

A noose around his neck. If he proves that the law he proposes is better than the old ones, all is well. But if his new bill proves worse than the old laws, he is hanged.

A few laws. A few good laws, the foundations of society. One of those old laws said that anyone caught dishonoring another man's family would face severe punishment.

He would be arrested at once. There were no drawn-out court proceedings, no public humiliation of the innocent. Today it is the honorable person who is humiliated in court, while the dishonorable one triumphs. And every lawyer, with a very few exceptions; I do not mean to belittle the profession,

But they are not alone to blame. We all bear blame. Every lawyer has become an agent of Hell, knowingly speaking falsehood for thirty pieces of silver. Had lawyers lived in the time of Christ, you may be sure they would all have defended Barabbas. Not one would have defended Jesus of Nazareth.

So the punishment came swiftly: they put out one of the adulterer's eyes, and he went about with one eye gone.

Such were the morals of that time. From those strict morals, ancient Greek society fell and kept falling. Why? What caused it? That is a large question, and we have no time to explore it tonight. I must bring this sermon to a close.

The corruption of morals came from the gods of the ancient Greeks. As wise Solomon says, the invention of idols was the beginning of fornication in the world. Let me speak of those idols, those naked idols.

Look into it; it matters. At first the idols were clothed. Later they stripped them completely bare. In the age of decline they made their idols entirely naked and attributed shameful deeds to their gods. Think about it: every disgrace had its patron. Zeus, the chief of the gods, who dwelt on the summit of Olympus, was the patron of prostitutes and adulterers.

Two gods drew the largest crowds to their festivals: Bacchus, the god of wine, and Aphrodite, the goddess of pleasure, shameful pleasure.

Aphrodite, they said, came from Asia. She first settled in Cyprus. From there, according to the story, she rose from the foaming waves of the Aegean, appeared as a goddess, and won over the whole Greek world.

They built temples for her, the most lavish temples. Just as, for us today, the most splendid church is the church of the Most Holy Theotokos on Tinos, so they poured silver, gold, and everything they had into those temples of fornication.

The greatest temple was at Ephesus, and the second greatest stood here in Corinth. They say that the temple in Corinth supported, pardon me, forgive me for saying it, a thousand prostitutes, a whole multitude of them.

That was the age when morals collapsed. Do you want to see how far a society has fallen? I will give you a measure: listen to the names it honors.

There was a time when the only names heard in society were those of honorable women. When Greece fell into decline, the names heard throughout the country were those of notorious prostitutes. They ruled Greece. Behind every leader, high or low, stood a prostitute who directed social, public, and national affairs. Shall I name names? That would be a sin. It grieves me deeply. It grieves me deeply.

As a Greek, I grieve that even now, in 1959 or 1960, Greece, Christian Greece, baptized in the name of the Holy Trinity, honors those figures more than it honors the Saints. Sometimes I take the bus toward Pangrati, and you cannot imagine how troubled I feel.

I want to get off, find a ladder, and take down a street sign. A broad avenue, a major street, bears the name of one of the most shameless women Greece ever knew: Phryne, the famous prostitute.

That prostitute has a main street in Pangrati, while Damaris, the first Greek Christian woman, has only a little side street off Phryne Street. It seems a small thing, but how much it says, and how much it teaches us.

I mean the woman who amassed so much gold by emptying the purses of the wealthy men of Athens. They say she used that gold to make a statue and dedicated it with the inscription: ‘An offering from the licentiousness of the Greeks.’

But how much longer can we dwell on this? I must hurry. I will say only this: do you know how low Greece had fallen? The Greece of Marathon, of Salamis, of Homer, where had she fallen? Into the mire, into the filth. You know what I mean.

Greece once punished adulterers and cast them out of society. Then what did she do? She opened the gates of Athens and welcomed Nero with applause, crowning him with countless silver and gold wreaths. Nero, who crucified the two Apostles!

Nero came before the Greeks, and forgive me for speaking so plainly tonight. How did he appear? He did not come with a queen. He came with a young man beside him as his spouse. Yet Greece welcomed him with applause and crowned him. Greece had fallen; she was like a corpse, lifeless. Who stretched out His most pure hand to her? Who was it?

Who lifted Greece out of the mire and filth and raised her toward heaven? Who else but Jesus of Nazareth, our sweetest God, whom we shall celebrate on the great feast of the Nativity of the Theotokos?

He took Greece out of the mire. He cleansed her, washed her, made her shine, and raised her up to heaven. What battles there were! There is no time to tell of those fierce battles. Read the Acts of the Apostles and see what a hard struggle the Apostle Paul fought in Ephesus to bring down the idols of the gods.

Read the life of Saint Andrew the First-Called, whom we shall commemorate tomorrow. Read of his journeys to Pontus, across the Bosporus, to Byzantium, and at last to Patras.

From Byzantium he came to Nicaea in Asia Minor, and from there he made his way down to Patras. When he arrived, Patras was full of statues of Aphrodite. There were whole crowds of prostitutes. And into that place came the First-Called Apostle.

He went there. What power the Apostles had! What power they had! They were fearless. They had spirit and faith. They moved mountains, dried up seas, and shook everything in their path. What did Andrew carry when he went? No glittering mitre, no pastoral staff, no royal or imperial robes like our bishops wear today. That barefoot fisherman of Galilee carried, we are told, a cross.

He approached the statues of Aphrodite and said, ‘In the name of Jesus of Nazareth, I tell you: fall, you idols!’ And at once the power of the precious Cross he carried was revealed. The Apostle Andrew had an iron staff, and at its end was that precious Cross.

And he worked wonders. It was not the sign by itself, but faith in the Crucified One that shook idolatry. So the pure, clear, crystal streams of the Nazarene flowed through society and washed away the filth of the Augean stables.

Greece, which had produced prostitutes, now brought forth saints, fragrant and immortal blossoms of virginity. This was the Greece that sang of the beauty of virginity.

And Greece, this small land that had welcomed Nero with applause, later rose and became a kingdom. What a kingdom! An empire that lasted a thousand years before it fell. Why it fell is another matter.

Let us come to the end. After four centuries of suffering, the Greeks rose again as a free people. At first, our homeland consisted of the Peloponnese, a part around Athens, and the islands of the Aegean.

There were so few of them. They were counted, my beloved homeland, counted in the mountain villages, across the seas, and on the dark ridge of Psara. They were the survivors of that sacred struggle, winged angels whose feet we are not worthy to kiss.

After seven years of struggle, our forebears were counted. How many were there? Seven hundred thousand. But each one was a diamond. Then foreigners came from Germany, two or three thousand of them as guards for that first king, and brought fornication and adultery with them. When the first brothel opened in Athens, forgive me for the word, women would walk far around it and make the sign of the Cross. They saw it as a place struck by the devil, a place of Hell. But little by little, like mushrooms growing on manure, and the more manure there is, the more mushrooms grow, houses of sin began to spring up all over Athens.

And there were many, many such places. What went on inside them? I have no time to read you a letter from a young woman from the provinces. Traffickers lured her, forgive me for saying it, into one of those houses of sin. She writes, ‘Come and get me out of Hell, because this is Hell. It is Hell.’

But some people say to me, I have heard doctors and prominent people say it, ‘Close the brothels? Why close them? They are a necessary evil.’ Another man, speaking as though this were science, calls them safety valves. ‘Father, have you never seen a boiling pot? It boils and boils. If you do not lift the lid or open a valve, the pot bursts.’ That is what they say.

And I ask: for the sinful pleasures of a hundred, two hundred, three hundred, or five hundred men, men behaving like beasts, must thousands of women and girls be handed over to degradation?

Is that right? You, young man, who go into a brothel, into such a house: would you want your sister or your mother to be there? This is no fairy tale.

It really happened in Athens. A man who held an official position went into such a house, and the woman he encountered there was his own daughter. He drew a revolver, killed her, and then killed himself.

But such things are covered up. Many never come to public attention.

Of course, when she is not our sister or our mother, when she is someone else, we take no interest. But every person in there is our sister, our mother, one of our own.

There is no difference.

But they looked into it. And what was the result? Ah, what glad tidings! Two years ago, what happened to those houses? They were closed. They were closed! Had the Greeks repented? Had they repented? Had they listened to the Lord Christ, who condemns these sins?

Of course not. They listened to another master. Our state listened to another master. It would not listen to Christ, to the preacher, or to the Gospel. Greece has its master, and that master is not God. Who is it? That great, enormous body with the three-letter name: the UN, the United Nations.

A United Nations committee did one good thing. It examined corruption throughout the world, drew up a report, and said that brothels should be closed in every country.

Greece signed it too. Having signed, it was obliged to carry out the decision.

It signed!

It had to do its master’s will. Well, at least it did that. So Greece was forced to seal up the houses of sin, here in Athens at least, to show the United Nations that it was complying.

It closed them without making a single provision for the thousands of wretched people inside those houses of Hell. The result was only to be expected. The women were driven out. What became of them? You all know. Not one of them returned home.

They were left abandoned. Where did they go? Many went to the provinces.

To the Peloponnese, Thessaly, Macedonia, the islands, everywhere.

Others stayed here, most of them. What are they doing? Listen. Some went to sing in music halls. Others became servants or chambermaids in hotels. Others went to work in wealthy homes, and so on.

And where did the others go? Now listen to this law! Where is Zaleucus to call its makers to account? They passed a law saying, ‘We are abolishing brothels.’ A house with twenty women is forbidden, but two together are allowed! What thinking is that? Don’t laugh, don’t laugh.

The old state, in its folly and hypocrisy, had a law that kept them gathered twenty to a house. Now the new state, with its new ideas, wants to satisfy everyone and keep its profits as well.

So it left a loophole. Three, five, or ten women together were forbidden, it said. But two could live together, lay out their rugs and bedding like respectable housewives, and carry on their trade there. The law allowed that.

And what happened? They took their belongings, paired up, and moved into houses across the neighborhoods. There is hardly a neighborhood, hardly a street, lane, or alley anywhere in the Athens basin, without one of these little brothels.

And what happened then? They moved into private rooms, even rooms in large buildings where ten or fifteen families lived. One of these little places, with two or three women, was wedged among the other homes like a wedge of the devil.

You read about what goes on. People in one neighborhood told me this: ‘When we realized that people like that were coming to rent a room near us, we thought, “We’ve lost our children. We’ve lost our daughters.” What did we do? We gathered together, sounded the alarm, and stayed on full alert. We kept watch day and night.’

A well-meaning policeman told them, ‘There is one way to keep them from settling in. As soon as you see them bring their belongings, go and put the belongings outside. Then it will be over.’

So they kept watch day and night and managed to spare their neighborhood that violation. And here is another case: a killing took place just the other day. Greece has become an international crossroads.

Anyone can come in; the place is wide open. An Albanian man went and knocked at a family man’s door because he had been given the wrong address. The householder came out and tried to speak to him.

The Albanian did not understand the language, and he fatally wounded the householder, a man defending his honor and good name.

Do not ask me about it; ask Father Gervasios. He will tell you. Ask Father Gervasios. We should all blush with shame. I fear there may be another earthquake. I am no prophet.

I am no prophet, nor the son of a prophet. I am unworthy to preach the word of God to you; I ought to go into a cave and weep for my sins. But if this goes on, I fear a terrible earthquake will leave not one stone upon another. Ask Father Gervasios.

Ask Father Gervasios what happens when the English, American, and other ships come in and thousands of sailors disembark. What can I say? They are like ravens, hungry ravens.

One raven, and look what goes on! It is a disgrace to our country, a disgrace, a disgrace, a disgrace. And I think, my fellow Christians, what kind of celebration can there be tomorrow? She will weep tomorrow; she will not celebrate. I said this to the Archbishop too, and I became the bad one. She will weep tomorrow. Tomorrow the dignitaries will appear, the king and the Archbishop. Unless they close the brothels, how can there be a celebration? In one parish in Nafplio, with just 150 families, 150 families, there are three brothels already, and a fourth is nearly ready.

The Ascension, the Annunciation... Do you not understand? I am a monk, but you live closer to the world than I do. You have wives and children, sons and daughters. You work and struggle for them, shedding rivers of sweat. I recognize your courage.

Do you not understand? This is no small matter anymore. Even if Saint Anthony the Great came here, it would be hard for him to hold his ground amid such temptations, such snares, such fires, and waves that rage and foam.

You see it for yourselves. What? Are we finished? No. So what must be done? Now we come to the question. I am not a ruler or an Archbishop. I have no authority in my hands; I hold no official seal. I have one thing: the word of God, and that word is addressed to everyone.

To those in palaces, too. After all these years, do you not know that I have never flattered anyone on earth? When I go to my grave, my accusers may charge me with many things. But they will not be able to say that I sold out the word of God when truth and duty called me to speak.

I have no power. If I did have power, but I do not, and I do not want it.

Greece could be cleaned up in a matter of moments. Of course, that would only be an outward cleansing; the heart is what matters most. But the outward cleansing could be done in twenty-four hours.

I will make a strong claim. When the country was in danger, it gave orders at midnight. It said there were four or five thousand people in Athens...

Thousands whom they considered a danger to the country. In the night, without prosecutors or the Supreme Court, they seized them, one after another, and loaded them up. Somehow they found the vehicles and everything else they needed. By morning, all of them were on Makronisos. I am not saying whether the country did right or wrong. I am telling you that when it realized it was in danger, it rounded up everyone it thought was harming the country in a single night and sent them away.

...and sent them off to Makronisos. Tell me, does a woman caught in prostitution do less harm? Prostitution brings ruin to the public. If the government wished it, if the state thought as Christians ought to think, it could gather all the women openly engaged in prostitution in Athens in a single night, whether there are two, three, four, or five thousand of them.

As for those who remain hidden, God knows where to find them. What should we do with these women? Drown them? God forbid! They are creatures of God, creatures of God, creatures of God. We will answer for every one of them. Gather these unfortunate women and find them a small island...

A little island, Glory to God, we have magical little islands. Find a beautiful little island and bring them all there, wash them, help them get clean, and build a place like the Pentagon in Cholargos: a large building with dormitories, kitchens, classrooms, and workshops. Let Greek women go there too, Christian Greek women, and even the police, so that these women can come out of it. And I tell you, from that...

...and from that mire, diamonds and roses will emerge.

And when there is that fear... Ah, someone will say to me, ‘Father, Father, if we have such a place...’ Yes. There is a reform home in a neighborhood nearby where they gather these women. Good heavens! A newspaper published a photograph.

Are they receiving any instruction there? What did they do? They climbed onto the roof and provoked the neighbors, who photographed them as they were. A reform home for women who have strayed onto the path of dishonor and corruption has no place here in the middle of Athens. Give them a peaceful little island. There they can be cleansed in body and soul. I am certain that from these pieces of coal will come diamonds that will adorn Heaven.

That is the first measure. Do you want prostitution to end? Here is the second. Choose another little island, the bleakest one, where there is no freshness, where not a flower grows, nothing but barren ground. Gather there those two-legged beasts, pardon my expression, the traffickers who exploit these unfortunate women, milking them as though they were sheep or goats.

A few days ago, one such man was caught here in Athens. They searched his pockets and found the takings from his shop of the devil: the money he had collected in just one day from three or four women.

His takings came to eighteen thousand drachmas.

Yes, indeed. Arrest these traffickers, these pimps who exploit the women, and confine them in exile on an island as a danger to the health of the Greek people.

And what should they do there? They can break stones for the public roads. Let them expend their strength there. Then you will see what happens when you take these women off the streets, where they now walk in whole groups.

Gather up the others as well, and where prostitution now stands at a thousand, you will see it fall to five hundred. It must be brought to an end. What else? A third measure.

I have brought this before you. I have preached about it, cried out, written about it, and suffered over it. I will suffer and cry out again. Do you know the one thing I want? A third measure: a decree. Will that decree ever be issued? What decree?

The heavens will rejoice, the angels above will rejoice, and angelic music will ring out. What decree? Abolish the dowry.

If the dowry is abolished, because it is a fact that many young women have every qualification: personal qualities, practical abilities, and strength of character. They could become wives and mothers in Greece, but they do not have Judas’s thirty pieces of silver. Their parents are honest people, honest, not dishonorable.

These young women remain unmarried, and some fall into the hands of traffickers. End the dowry, and you will see many of them find a place in life. Write that down.

Number four. Ah, we have accomplished nothing yet. Even if we take these women and bring them to a pool of Siloam on an island; even if we take those two-legged beasts and confine them to another island in the Aegean to break stones;

even if we issue a royal decree abolishing the dowry, an abhorrent custom, contrary to Christianity, by which a woman is bought and sold, if we abolish it, prostitution still will not disappear.

…prostitution has not disappeared. No, let us not fool ourselves. Sexual immorality has a root. Unless you cut out that root, it will not go away. That is how it is. Let us not deceive ourselves. Let us not deceive ourselves. Let us not deceive ourselves, you who have families. I am speaking especially to you, to the families. I am speaking to you mothers. How can I put it? The brothels in Greece will not disappear unless we close down and seal shut the spiritual brothels of Greece. And what are these spiritual brothels?

When I was in Kozani this February, in the Church of Saint Nicholas, I did not call them ‘spiritual brothels.’ That is a polite expression. Here, before your sacred gathering, before you Athenians accustomed to the fine phrases of preachers, I hardly dare use the language I used with the Macedonians. Your refinement holds me back.

Yet I must use plain, truthful language and call these places what they are: spiritual brothels. I am doing them no injustice; I am telling the truth. What places do I mean? The cinemas and the theaters.

There, on the screen, such things are put before you. The women walking the streets have comparatively little influence. How many men might they corrupt? A hundred? Two hundred? A thousand?

But that other woman on the screen, that monster, that creature of Hell, that filthy, impure woman presented to the whole world! Everything about her appearance is contrived. See her up close and she is ordinary; yet photography, hairdressers, and every other device present her as a beauty.

She does far greater harm. And the man who appears as a Don Juan, dressed up with every false attraction, that actor does great harm too. You married women, you have lost your husbands.

From the moment your husband goes into those cinemas, you no longer have him as a husband. He is with you in body, but his heart is elsewhere. Day and night his thoughts are on that beauty, that false beauty. And you men no longer have your wives.

From the moment your wives enter that spiritual brothel, they are with you only in body. Their hearts are occupied with someone else day and night. Open your wife’s heart, and you will see that man there.

Look at what happened in Paris. When one such impure man, who had acted out shameful deeds on the cinema screen, died, the women of Paris cried, ‘The heartthrob is dead! Our darling is dead!’ Some even threw themselves into the Seine and drowned.

So in the cinema, honor and decency are at stake. Yes, it is a fact, a fact we spiritual fathers know: when boys and young men leave the cinema, they do not go straight to the Church to light a candle.

When they leave after seeing shameful things, they do not go to a little church to light a candle, or home to their mother, or to their wives. They take the shortest route straight to a brothel.

These are facts. Unless such places are closed, prostitution in Greece will not cease. And there is a fifth point: what happens in the schools and in the barracks. Let me speak of it; I have raised this matter before.

I know that military chaplains have faced it. Young men came down from the mountain villages utterly innocent, like flowers. Within ten days, an officer and the battalion doctor had already sent them straight into this danger.

Unless the army, the schools, and the universities provide sound Christian teaching, we will make no progress. We will not stop this enormous wave. My brothers and sisters, that is what I have to say about this shameful matter.

In closing, just a few words. Sexual immorality, whether prostitution, adultery, or the filthy and grievous sins condemned by the Apostle Paul, is not only a Greek phenomenon. Let that be some consolation to us.

It is found throughout the world. It is a phenomenon of the years after the war. After that flood of blood and the great world conflict, sexual immorality grew still worse. What is happening in other nations is beyond description.

I was reading about England. The English once put the family first, but a wind has swept through England. What has it swept away? Listen.

Five hundred thousand English people are registered with clubs. What kind of clubs? Charity clubs? What are you talking about? I can’t even find a word to describe them. They pay one pound, one pound, do you hear? Five hundred thousand English people pay one pound to go there late at night, at midnight, where naked women appear before them.

And the police guard them. They do not consider it a sin. Then, again in England, a government minister, a minister, mind you, was caught outside his ministry. And an archbishop! Here, at least, some may want to change things, but our people have held the reins. We should give them credit for that.

They have held the reins and preserved our Orthodoxy. They have made mistakes, and there was a movement of people who protested. Without that movement, things might have taken a different course. They held them in check. But listen to what is happening in England: an archbishop comes forward and says that relations between a man and a man, or a woman and a woman, are not a sin. Can you imagine?

An archbishop, the archbishop of New York. And then members of parliament! Listen to this: these are the signs of the times. Look how far we have come. In the House of Lords, a member of parliament can be there without a single protest being heard.

Kotas calls for these other marriages to be allowed by law: marriage between a man and a man, and between a woman and a woman. Forgive me, brothers and sisters, forgive me. In America, things are worse still.

Those of you who have been to America can testify to what goes on there. What happens in the great cities, behind the shop windows and out in the open! What orgies of Hell take place!

Not long ago I read that fifteen hundred students, students, mind you, raided a girls’ school at midnight and spent the whole night in an orgy. The police found them there. The headmaster of the school took his own life out of shame.

We will reach that point, my brothers and sisters. We have not reached it yet, but we will. We will even surpass them, remember my words, unless all of us, priests, bishops, women, and children, wake up. Greece will become a brothel for the whole world.

My brothers and sisters, mothers and fathers, perhaps I am speaking to you for the last time. Wake up, so that Greece does not become a brothel, but our homeland remains pure. Let us all come forward. Let our voices become a mighty river that reaches the palaces, the ministries, and everywhere else.

If we want Greece to endure, we must heed this, or punishment will come, harsh, harsh punishment. Through the prayers of the Most Holy Theotokos (All-Holy) and all the Saints, may God save us and have mercy on us, my brothers and sisters.

Αγία Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Αποστόλων οι Δωδεκάς, Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, ποιήσατε πρεσβεία προς τον Κύριον, υπέρ του ελεηθείναι και συγχωρηθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Αγαπητοί μου αδελφοί και πατέρες, αγαπητοί μου χριστιανοί, προσφιλή μέλη του συλλόγου «Ο Άγιος Αθανάσιος». Κάνω μια δημοσία εξομολόγηση: απόψε θα ήταν δι' εμέ ευτυχία να μην ομιλήσω.

Στερούμαι της ψυχικής ειρήνης, η οποία είναι απαραίτητος προϋπόθεσις δια το κήρυγμα του Θεού Λόγου, που είναι πάντοτε βαρύ, βάρος τεράστιο. Πιέζει τη συνείδησή μας, διότι δεν κηρύσσουμε καπηλεύοντες τον Λόγον του Θεού, αλλά κηρύσσουμε ενώπιον Θεού και Αγγέλων τον Λόγον του Κυρίου.

Απόψε ο ιεροκήρυξ στερείται της ψυχικής ηρεμίας, η οποία απαιτείται δια τον Λόγον του Θεού.

Πειρασμός της υπερβαίνουν τα συμμετέρας δυνάμεις.

Κατά ανθρωπών λέγω, σατανάς σύε με εκθεμελιώ. Ουδόλως είναι παράξενον τούτο, δεδομένου ότι και στον Απόστολο Παύλο και στους μεγάλους πατέρας και δασικάλους εκκλησίας, ενώπιον των οποίων εμείς είναι ότεροι είμαθα ένα μηδέν και μακάρι να το αισθανόμεθα ότι είμαστε μηδέν, έστω και ούτως, εδόθη μοι... Τώρα νιώθω, τώρα καταλαβαίνω, στο δικό μου πειρασμό, τι μεγάλος λόγος είναι αυτός που είπε ο Απόστολος Παύλος, ότι εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί, άγγελος Σατάν, ίνα με κολαφίζη, ίνα μη υπεραίρωμαι.

Και τρεις λέει διήθυν το Κυρίο, ή να απαλλαγώ του πειρασμού, αλλά λέει, του είπε ο Κύριος, αρκήσου η χάρης, οι δυναμείς μου εναστενεί ατελείωτοι. Δεν θα έπρεπε απόψε να ομιλήσω, αλλά εφόσον σας εκάλεσα, είμαι υποχρεωμένος να σας μιλήσω.

Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε. Η αγάπη σας, που είναι πάντοτε τόσο έκδηλος και τόσο μας συγκινεί, και είμαι πάντοτε αιχμάλωτος της αγάπης σας. Σας παρακαλώ η αγάπη σας εκτός του ότι ιδιαίτερο σας παρακαλώ να μνημονεύετε το Ιεροκήρυκος Αμαρτωλού Ιερομονάκου στας προσευχάς σας, για να μπορέσω να εκτελέσω μέχρι τέλους την αποστολή μου εν τω ματαίω τούτω κόσμω.

Σας παρακαλώ, λέγω, απόψε, εκτός προσευχής σας, να με συγχωρήσετε δια την ατέλεια του κηρύγματος.

Αλλά εκτός αυτής της ιδιαίτερας περιπτώσεως, η οποία ταλαιπωρεί το ημέτερον πνεύμα, και άλλος δισταγμός με κάνει ώστε να διστάζω, ώστε να διστάζω να ομιλήσω. Έρχεται εις τα χείλη μας το ρητόν του Ησαΐου, του Προφήτου: «Κύριε, τίς ἐπίστευσεν τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; Καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;»

Ενθυμείσθε στο προηγούμενο κήρυγμα που απέδειξα με ντοκουμέντα ότι η μεγαλυτέρα πλειονότης, η τεραστία πλειοψηφία που φτάνει 90, 95, 99% είναι οι αδιάφοροι χριστιανοί. Είναι εκείνοι που αδιαφορούν δια τα ύψιστα και αιώνια συμφέροντα τα δικά τους και τα συμφέροντα της κοινωνίας.

Είναι εκείνοι που καρφί δεν τους καίγεται.

Ξέρετε τι θα πει αυτό; Αυτό είναι σαν να πιάσει μια φωτιά σε ένα καλύβι και κανείς να μην κινείται, κανένας γείτονας να μην σπεύδει, κανένα όργανο της δημοσίας υπηρεσίας να μην κινείται, αλλά να αφήνουν τη φωτιά να προχωρεί.

Εάν αφήσουν τη φωτιά να προχωρεί, αυτή η φωτιά που έκαψε την καλύβα στα Σούρμενα θα προχωρήσει. Θα προχωρήσει, μιλάω συμβολικώς, δεν είναι μόνο η φωτιά, είναι και άλλη φωτιά, η φωτιά της αμαρτίας, η φωτιά που καίει τις καλύβες των πτωχών, θυμηθείτε το, εγώ θα είμαι κάτω από τη γη, εσείς θα ζείτε, θυμηθείτε το, η φωτιά που καίει τις καλύβες των πτωχών θα κάψει και τα μέγαρα, θα κάψει και τα παλάτια, θα κάψει και τους ουρανοξύστες στις Νέες Υόρκες.

Γιατί δεν φροντίζουμε να σβήσουμε το κακό στην αρχή του, αδιαφορούμε.

Διστάζω λοιπόν γιατί θα βρεθούνε απόψε αυτιά να με ακούσουν; Θα βρεθούν καρδιές να αισθανθούν τον πόνο του ιεροκήρυκος, τον πόνο της Εκκλησίας για αυτά τα οποία θα ομιλήσουμε; Αλλά εκτός του δισταγμού αυτού και κάποιος άλλος δισταγμός: δεν είναι μόνο ο φόβος ότι ο Λόγος του Θεού σήμερα πέφτει επάνω σε ξέρες, επάνω σε βράχους, σε θάλασσα

Θάλασσα. Είδατε ποτέ γεωργό να σπέρνει στη θάλασσα; Δεν είναι μόνο φόβος ότι ελάχιστον μέρος του λόγου πέφτει σε αγαθή γη και καρποφορεί εν υπομονή. Αλλά υπάρχει κι άλλος φόβος: μήπως απόψε, λόγω της φύσεως του θέματος, προσκρούσουμε σε ένα άλλο κόμμα, όχι τόσο μεγάλο όπως το πρώτο, αλλά προσκρούσουμε στους οπαδούς ενός άλλου κόμματος, το οποίο νομίζω άλλοτε ομίλησα εις την Ε. Σαντάφτη περί του κόμματος.

του κόμματος των λεγομένων ευφημιστών. Υπάρχουν κύριοι και κυρίες της αριστοκρατίας που θέλουν ο ιεροκήρυκας στην εποχή μας να είναι κατεξοχήν ευγενής, να ομιλεί με το γάντι, να προσέχει τας λέξεις του, να μη μιλεί καμιά λέξη που να χτυπά άσχημα στα αυτιά των καλαισθητικών ανθρώπων.

Αλλοίμονο εάν από τα χείλη του ιεροκήρυκος βγει κάποια λέξη, αμέσως μύρια στόματα θα φωνάξουν: Είναι αγροίκος, είναι βάρβαρος, είναι αγενής, είναι αισχρός ιεροκήρυκας.

Αλλά αδελφοί, όπως είπα και στο συνέδριο των ιεροκηρύκων, που πολλοί ιεροκήρυκες υπεστήριζαν ότι σήμερα στην γενεά μας

Η γενεά μας, μου έκανε εντύπωση αυτό στο συνέδριο των ιεροκηρύκων που υπεστηρίχθη ότι σήμερα, λέγει, τα αυτιά των ανθρώπων δεν δέχονται ορισμένες λέξεις. Και ποιες, είπαμε, οι λέξεις αυτές που δεν πρέπει να ενοχλούνται τα αυτιά του κόσμου; Και μας είπαν τις λέξεις αυτές. Αλλά εγώ, αδελφοί μου, δεν ανήκω στο κόμμα των ευφημιστών. Λοιπόν, δεν είμαι εκείνος που θα πω, ποτέ δεν θα πω, το φαρμάκι.

το φαρμάκι δεν θα το πω ποτέ γλυκό σιρόπι, δεν θα πω ποτέ το σκοτάδι φως και δεν θα πω ποτέ το διάβολο άγγελο με λευκά φτερά. Θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής στο ακροατήριό μου και αν βρεθούν άνθρωποι οι οποίοι θα σκανδαλιστούν, αιτία του σκανδαλισμού δεν θα είναι η γλώσσα του ιεροκήρυκος, η οποία λέγει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη και το φως φως και το σκότος σκότος και τον άγγελο άγγελο και το σατανά σατανά, δεν θα θελήσω να αποκτήσω τέτοια δόξα ευγενούς ιεροκήρυκος.

Προτιμώ να με πείτε αγενέστατο, βάρβαρο, αγενή, ό,τι θέλετε να μου πείτε, αρκεί να έχω τη συνείδησή μου ότι σας είπα την αλήθεια, ότι κατήγγειλα τα αμαρτήματά σας ενώπιον Θεού και ανθρώπων και έπειτα νίπτοντας, κυρίες μου, να είπω «αθώος ειμι από του αίματος τούτου». Όχι εν εννοία υπό την οποίαν το είπε ο Πόντιος Πιλάτος, αλλά υπό την έννοια την πραγματική και θεία.

Ναι, ενοχλούνται. Δεν θα γίνω εγώ, αδελφοί μου, ευγενέστερος από τους Ιερούς Αποστόλους, από τους Αγίους Πατέρας της Εκκλησίας, οι οποίοι μεταχειρίζοντο γλωσσικών φραγγέλιων και καυτηρίαζαν τα αμαρτήματα του κόσμου.

Δεν θα γίνω εγώ ευγενέστερος του Ιερού Χρυσοστόμου, ο οποίος είναι ο αήττητος βασιλεύς του Άμβωνος.

Στην εποχή του, μερικές κυρίες της αριστοκρατίας παραξενεύοντο, διότι ο Ιερός Χρυσόστομος μετεχειρίζετο ωμές λέξεις, ωμές φράσεις για να χαρακτηρίσει το κακό που έγινε μέσα στους κύκλους των. Και εκείνος απαντά: «Είμαι ιατρός, ιατρός του πνεύματος, και όπως ο ιατρός τα χέρια του τα έχει καθαρά, πεντακάθαρα, αλλά όταν πρόκειται, είδατε γιατρό, όταν πρόκειται να κάνει εγχείρηση, τότε τα χέρια του τα λερώνει, τα βυθίζει μέσα στα αίματα και στο πύον των ακαθάρτων.

Λερώνει τα χέρια του για να σώσει τον άρρωστο. Και εμείς θα λερώσουμε την γλώσσα μας με τα αίματα και τα πύα της αμαρτίας για να καθαρίσουμε την κοινωνία από τας πληγάς της κοινωνίας, από τα τραύματα τα οποία έχει σήμερα η κοινωνία μας».

Ύστερα από αυτά τα ολίγα τα οποία σας είπα, ότι διστάζω δια τον άλφα λόγο, διστάζω δια τον βήτα, διστάζω δια τον τρίτο, σήμερα, αίρω τον Σταυρόν, τον οποίον εσήκωνε ο πρωτόκλητος Ανδρέας, του οποίου εορτάζουμε αύριο την Ιερά Μνήμη. Με τη βοήθεια του Τιμίου Σταυρού, προχωρούμε, παίρνουμε νυστέρι και θα κάνουμε εγχείρηση.

Δυσοσμία θα εξέλθει, αλλά είναι δυσοσμία λέξεων, δεν είναι δυσοσμία πραγματικότητας. Το θέμα, όπως το γνωρίζετε όλοι, είναι ένα αίσχος.

Έσχος, τι σημαίνει έσχος Αίσχος σημαίνει σε λαϊκή γλώσσα η ντροπή που προκαλεί, πρέπει να προκαλεί, αλλοίμονο αν δεν προκαλεί, κάτι που δεν πρέπει να γίνεται με αυτήν την κοινωνία.

Αίσχος είναι σε γλώσσα ελληνική, αρχαία ελληνική, που ονόμασε ωραία όλα τα πράγματα, που έδωσε όλους τους χρωματισμούς των λέξεων, είναι η Αιδώς, η δύναμις εκείνη. η Εδώς είναι μία δύναμη Δύναμις που εφύτευσε το χέρι του Θεού μέσα στον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου.

Διαειτική άμυνα του ανθρώπου, δύναμις προπαντός του νέου και της νέας. Εάν θέλετε να καταλάβετε μια κοπέλα και έναν νέο έφηβο επάνω στο λουλούδισμά του, ότι είναι νέος ηθικός, αγνός, κοιτάξατέ τον όταν μιλεί με τον ανώτερό του, με τον γυμνασιάρχη του, με τον διδάσκαλό του, με κάποιον ανώτερο, με τον αξιωματικό του στο στρατό, με τον προϊστάμενό του, με τη μητέρα του.

Κοιτάξατέ τον, έχει το χρώμα στο μάγουλο επάνω, το ευλογημένο χρώμα το αγγελικό, το χρώμα, το κοκκίνισμα, όταν κοκκινίζει το μάγουλο του νέου ή της νέας. Όταν βρεθεί μπροστά σε ένα άλλο πρόσωπο, τότε αυτό το φυσικό κοκκίνισμα είναι το κραγιόνι του ουρανού.

Δεν είναι το τεχνικό κραγιόνι των χειλέων, αλλά είναι το φυσικό κραγιόνι που έδωσε ο Θεός στο νέο και στη νέα για να αμύνεται. Είναι τα αγκάθια, όπως είπε κάποιος, όπως το ρόδο έχει γύρω γύρω τα αγκάθια.

Και δεν τολμάει ο χοίρος να πλησιάσει κοντά, διότι μόλις πλησιάσει κοντά η μουσούδα του θα ματώσει. Κατά παρόμοιον τρόπον και ο νέος και η νέα που είναι εφοδιασμένοι με την αιδώ, με την εντροπή, με το κοκκίνισμα αυτό, δεν μπορεί ο κάθε χοίρος κοινωνικός να πλησιάσει τον νέο ή τη νέα. Αμύνεται!

Η αιδώς, όταν φύγει η αιδώς, όταν φύγει το κοκκίνισμα αυτό, το θείον αυτό κοκκίνισμα, τότε έρχεται η αναίδεια, τότε έρχεται η αδιαντροπιά, τότε έρχεται η ξετσιπωσιά που λέμε. Ή εδώ, είπα, σας εξήγησα τι είναι το έσχος Αλλά είπα, έγραψα ένα αίσχος.

Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ένα μόνο αίσχος. Ότι ένα από τα πολλά αίσχη που γίνονται στην Ελλάδα, την πατρίδα μας, αυτό το αίσχος θα απομονώσουμε και θα παρουσιάσουμε μπροστά στα μάτια σας. Ένα αίσχος που πρέπει όλοι μας οι Έλληνες, όλες οι Ελληνίδες που κατοικούν στον τόπο αυτό, πρέπει όλοι να κοκκινίζουν από ντροπή. Ποιο είναι; Εδώ μας νικούνε προς στιγμήν οι ευφημιστές. Πώς να το ονομάσω, πώς να το εκφέρω; Να ομιλήσω σε μια γλώσσα κάπως ευγενέστερη; Θα πω το αίσχος αυτό είναι, είναι η παράνομος, προσέξτε τονίζω, αίσχος.

Είναι η παράνομος ένωσις, η παράνομος σχέσις, η παράνομος μίξις ανδρός και γυναικός, των δύο φύλων. Είπα παράνομος, διότι εκτός του παρανόμου υπάρχει η νόμιμος σχέσις ανδρός και γυναικός. Και η νόμιμος σχέσις είναι εκείνη που ευλόγησε εις τον Παράδεισον αυτός ο Θεός όταν είπε «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε τη γη».

Είναι οι νόμιες σχέσεις που ευλόγησε αυτός ο Θεός. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το πρώτο θαύμα που έκανε ο Κύριος το έκανε μέσα στην οικογένεια, όταν ευλόγησε τον εν Κανά γάμο. Οι νόμιμες σχέσεις είναι το μυστήριο, το αδιάλυτο, του γάμου, διότι η Εκκλησία μας διδάσκει ότι σε κάθε άντρα αρμόζει μια γυναίκα και σε κάθε γυναίκα αρμόζει ένας άντρας. Εκτός, λέγω, της σχέσεως αυτής, της ευλογημένης σχέσεως, πάσα άλλη σχέσις ανδρός και γυναικός είναι παράνομος, είναι αίσχος.

Και η σχέσις αυτή, εκτός του γάμου, του ευλογημένου γάμου, η σχέσις αυτή παίρνει άλλα ονόματα σήμερα στο λεξικό του κόσμου. Αν πάρετε το λεξικό του κόσμου, αλλάζει πλέον η σχέσις αυτή η παράνομος και λέγεται πώς;

Αν ρωτήσεις τι είναι, λέει, αυτή, μην γελάσετε, δεν έχω διάθεση απόψε να γελάσω.

Τι σου είναι, λέει, αυτή που δίπλα σου έχεις; Λέει, είναι φιλενάδα μου. Τι σου είναι αυτός που έχεις δίπλα σου; Είναι φίλος μου.

Αμαρτωλέ, που άλλαξες τα ονόματα και πήρες το όνομα της φιλίας και το έριξες μες στον βόρβορο. Αλλά η Αγία Γραφή δεν γνωρίζει τέτοιας ευγένειας. Ο λόγος του Θεού δεν γνωρίζει τέτοιας ευγένειας. Ρωτάω τον κόσμο, μου λέει ότι είναι ένα είδος φιλίας.

Ρωτάω την Αγία Γραφή, τι ακούω; Ότι αυτή η σχέση που καλεί ο κόσμος φιλία. Αυτή η σχέση ονομάζεται, ας λερώσουμε τη γλώσσα, πρέπει να τη λερώσουμε, θα γράφουμε στην Γραφή, δεν συμφωνώ, δεν συμφωνώ με τους ευφημιστές ιεροκήρυκας, δεν συμφωνώ, διαφωνώ, απολύτως διαφωνώ.

Αυτοί οι σχέσεις πράνομος, την οποία ονομάζομαι, ονομάζει η Αγία Γραφή, ο Παύλος, οι Απόστολοι, οι Προβίτε, τα Μεγάλα Πνεύματα, Αυτή η παράνομος σχέση που ονομάζει ο κόσμος φιλία, η Αγία Γραφή ονομάζει πορνεία και μοιχεία.

Και πέραν τούτου ονομάζει ακόμα και με άλλα ονόματα. Όσοι θέλουν ας διαβάσουν το πρώτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής. Και αυτή που ονομάζει ο κόσμος φίλη είναι πόρνη και αυτός που ονομάζει ο κόσμος φίλος είναι πόρνος και μοιχός.

Πορνεία και μοιχεία, πότε να αρχίσουμε, από πού να αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε το θέμα αυτό; Και ποια θεραπεία και ποια φάρμακα πρέπει να μεταχειριστεί ο ιατρός, ο πνευματικός ιατρός, για την θεραπεία;

Κάτι στιγμή από κορυφής μέχρι ονύχων πλέον η κοινωνία έχει αποσυντεθεί.

Υπήρχε απάνω σε αυτή τη γη, σε αυτά τα βράχια που πατούμε, υπήρχε σε αυτή τη μικρά γωνιά που κατοικούμε, την Ελλάδα, υπήρχε πάντοτε πορνεία και μοιχεία. Ας ανοίξουμε τις ιστορίες, ας πάμε πολύ μακριά, τους χρόνους, τους προϊστορικούς, τους ομηρικούς χρόνους που έψελε ο Όμηρος.

Τι βλέπουμε; Θυμηθείτε, ένας βάρβαρος με τα πιθάρια, τα χρυσά νομίσματα, έφτασε κάτω στη Σπάρτη. Πήγε στο ξένο σπίτι του βασιλιά, παρεβίασε το οικογενειακό άσυλο, ατίμασε την γυναίκα του βασιλέως στη Σπάρτη και απήλθε μετά της μοιχαλίδος και παλλακίδος μακρά προς την Τροία.

Ένας προσβλήθηκε, ένας προσβλήθηκε. Την προσβολή του ενός, το ευγενέστατο τούτο έθνος των Ελλήνων εθεώρησε ως προσβολή στρεφόμενη εναντίον όλων των Ελλήνων. Και έγινε εκείνο. Μύθος είναι, και ως μύθος ακόμα, αλλά δεν είναι μύθος, κάτι μεγάλο.

Ολόκληρη η Ελλάς, από ηλικίας 18 ετών μέχρι 50, πανστρατιά, πανελλήνιος εκστρατεία για να πλύνει το αίσχος το οποίο προσήψε ένας αναιδής Ασιάτης στο πρόσωπο ενός και μόνο βασιλέως. Και εβάφησαν και εβάφη ο Σκαμάνδριος, ο Σκάμανδρος ποταμός εβάφη με αίματα

Και πυργώθησαν τα αυτόματα και γκρεμίσουν τότε η Τροία και να σκαφεί η Τροία και το παν καταστραφεί για την τιμή μιας και μόνος, ενός και μόνος Έλληνας, ο οποίος είναι ύψος. Τώρα πόλεμοι δεν γίνονται πλέον για την τιμή, όχι, για τα πετρέλαια. Και η Μέν Κίδε, αν θα εκραγεί πόλεμος για τα μηδαμινά, τα υλικά πράγματα, για πετρέλαια, και θα γράψει ο ιστορικός του μέλλοντος ότι έγινε παγκόσμιος πόλεμος για τα παιδιά.

για τα πετρέλαια της Μοσούλης και του Σουέζ, την διώρυγα. Δεν θα γράψει ποτέ όμως ότι έγιναν πόλεμοι ευγενείς, υπέρ βωμών και εστιών, όπως περιέγραψε ο αθάνατος Όμηρος.

Πορνεία στην Ελλάδα, μοιχεία στην Ελλάδα, γράφει κάπου ένας άλλος ιστορικός, ο Πλούταρχος, λέει ότι κοντά εκεί στη Μικρά Ασία, που έφυγαν οι τελευταίοι στρατιώτες της Μικράς Ασίας και υπεστάλη διά τελευταία φορά ελληνική σημαία εκεί στα παράλια της Κίου του Λιμένος, εκεί ήταν κάποτε αρχαία πόλη, αυστηρά ήθη, προ Χριστού που δεν είχανε, προ Χριστού χριστιανοί, μετά Χριστό οι ειδωλολάτρες, προ Χριστού εκεί, μοιχεία και πορνεία άγνωστο, λέει ο Πλούταρχος ότι περάσανε πόσα χρόνια, 100 χρόνια, 200 χρόνια, μετρήστε, 700 χρόνια και δεν πήγαιναν.

Δεν έγινε διαζύγιο στην πόλη Κίου της Μικράς Ασίας. Δεν ακούστηκε κρούσμα μοιχείας και πορνείας.

Θέτε, αγαπητοί μου, μα πού να προχωρήσουμε; Α, κάποιος άλλος ευλογημένος βασιλιάς, τον λέγανε Ζάλευκο.

Στο βασίλειό του αυστηρά τα είπε.

Δεν είχε εκείνος βουλή να κάνει φάμπρικες νόμους κάθε εβδομάδα, κάθε μέρα για τα καπρίτσια του ενός και του άλλου. Λίγους νόμους, ζυγισμένους. Ζυγισμένους νόμους. Καμιά δεκαριά νόμους. Δεν χρειάζεται πολλά πράγματα.

Η πολυνομία είναι ανομία. Προς εξυπηρέτησιν ατομικών και οικογενειακών και κομματικών συμφερόντων του ενός και μιας κλίκας αθροίας.

Λίγους νόμους έκανε. Θεμέλια της κοινωνίας. Και ξέρεις τι είπε; Σας ειδοποιώ, τους λέει. Και ο νόμος: ή αν βρεθεί κάποιος και θέλει να τροποποιήσει τους νόμους, δικαίωμά του είναι. Εξαίρεσις είναι. Αν βρεθεί κάποιος που νομίζει ότι οι παλιοί νόμοι δεν είναι καλοί και θέλει να φτιάσει κάποιο καλύτερο, δικαίωμά του είναι.

Χαρά μας είναι. Αλλά ας προσέξει. Αυτός θα έρθει στη Βουλή και θα αναπτύξει τον καινούργιο νόμο και να έχει μαζί του ένα σκοινί κρεμασμένο, μια θηλιά από το λαιμό.

Μια θηλιά από το λαιμό. Εάν αποδείξει ότι ο νόμος, ο νέος νόμος που λέγει είναι ανώτερος από τους παλιούς, καλά. Εάν όμως αποδείξει ότι ο νέος νόμος, το νέο νομοσχέδιο δεν είναι καλύτερο από τους παλιούς αλλά χειρότερο, κρέμασμα.

Λίγους νόμους. Λίγους νόμους και καλούς. Θεμέλια. Ένα από τους παλιούς τους νόμους είπε εξής. Δεν είχε πάθος που θα συλλαμβάνω τον ατιμάζοντα την οικογενειακή τιμή του άλλου, θα υφίστατο αυστηράν τιμωρία.

Αμέσως αυτή τη στιγμή συλλαμβάνω δεν είχε διεκασίες, δεν ξεφτελισμός Εδώ ο τίμιος εξεφτελίζει τα δικαστηρία Ο άτιμος θριαμβεύει. Κάθε δικηγόρος, εκτός των ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν υποτιμώ το επάγγελμα του δικηγόρου.

Αλλά δεν φταίνε και αυτοί, φταίμε και όλοι μας. Κάθε δικηγόρος έγινε πράκτωρ της κολάσεως. Εν γνώσει, εν γνώσει ότι ψεύδεται, εν γνώσει απλώς για τριάκοντα αργύρια δίδεται. Εάν ζούσαν οι δικηγόροι στην εποχή του Χριστού, να είστε βέβαιοι ότι θα ήταν όλοι συνήγοροι του Βαραββά, ουδείς δεν θα ήταν συνήγορος Ιησού του Ναζωραίου, ούτε θα βρισκόταν συνήγορος για τον Ιησού του Ναζωραίου.

Λοιπόν, τιμωρία, σύντομος διαδικασία, εξόρυξις του οφθαλμού, βγάζανε το ένα μάτι του. Το ένα μάτι του μοιχού το βγάζανε, να περπατεί χωρίς μάτι.

Αυτά ήταν τα ήθη. Από τα ήθη εκείνα, τα αυστηρά, έπεσε, κατρακύλησε η αρχαία ελληνική κοινωνία. Γιατί; Ποια ήταν η αιτία; Η αιτία είναι θέμα μεγάλο, δεν έχουμε καιρό να την αναπτύξουμε απόψε. Σπεύδω να τελειώσω το κήρυγμα.

Το θέμα είναι ότι η αιτία της διαφθοράς των ηθών ήταν οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων. Όπως λέγει ο σοφός Σολομών: Επίνια, αρχή πορνείας εν τω κόσμου, επίνια ειδώλων Άρχισε να πω τα είδωλα Τα είδωλα αυτά τα γυμνά.

Ρωτήστε να δείτε, είναι μεγάλη υπόθεση. Στα πρώτα χρόνια ήταν ντυμένα, ντυμένα ήταν. Μετά τα ξεγύμνοσαν τέλεια Η εποχή της παρακμής τα ξεγύμνωσαν εντελώς τα είδωλά τους και απέδιδον στους θεούς αισχράς πράξεις, ιστροπονώστε. Κάθε ατιμία είχε τον προστάτη της. Ο Ζεύς, ο θεός των θεών, ο κορυφαίος θεός, ο κατοικών στην κορυφή του Ολύμπου, ήταν ο προστάτης των πορνών και των μοιχών.

Οδέα, η Δε Θεή εκείνη η ασφρότερη εξ όλων, οι οποίοι είχαν τη μεγαλύτερα πελατία και συνέρεων κατά της εορτάς τα μεγαλύτερα ούτως υπήν εκκλησιάσματα ήταν δύο. Ο θεός του οίνου, ο Βάκχος, και ο θεός της ηδονής, της αισχράς ηδονής, η Αφροδίτη.

Η οποία Αφροδίτη δεν είναι ελληνικής καταγωγής, είναι καταγωγής από την Ασία, εστάθμευσε κατά πρώτον στην Κύπρο. Από εκεί ανεπήδησε από τα αφρίζοντα κύματα του Αιγαίου, όπως λένε, και παρουσιάστηκε ως θεά της Σιδωνίας και κατέκτησε όλο το ελληνικό.

Χτίσανε ναούς, οι πολυτελέστεροι ναοί, όπως τώρα εμείς ο πολυτελέστερος ναός είναι ο ναός της Παναγίας στην Τήνο, έτσι είχαν καταντήσει να χτίσουν ναούς, ασήμι, χρυσάφι, τα πάντα στους ναούς της πορνείας.

Ο δε μεγαλύτερος ναός ήταν στην Έφεσο, ήταν κάτω εδώ δεύτερος στην Κόρινθο. Περί δε της Κορίνθου λένε ότι εκεί πλέον συντηρούσε ο ναός αυτός, επιτρέψατέ με πάλι, συγχωρήσατέ με, συντηρούσε χίλιες πόρνες, κοπάδι, αγέλη ολόκληρη χιλίων πορνών.

Ήταν η εποχή, κατέπεσαν τα ήθη και το αποτέλεσμα ότι στην εποχή πλέον, προσέξετε τι ονόματα, θέτε να δείτε, θέτε να δείτε; Σας δίνω ένα μέτρο. Θέτε να δείτε την κοινωνία; Βάλτε τ’ αυτί σας, να δείτε ποια ονόματα ακούονται στην κοινωνία.

Ήταν εποχή που ακούγονταν στην κοινωνία μόνον τα ονόματα των τιμίων γυναικών. Όταν κατέπεσε η Ελλάς, τα ονόματα που ακούγονταν στην Ελλάδα ήταν τα ονόματα περιβοήτων πορνών. Αυτές κυβερνούσαν την Ελλάδα. Πίσω από κάθε άρχοντα μικρών και μεγάλων ήταν μια πόρνη, η οποία ρύθμιζε τα κοινωνικά και τα δημόσια και εθνικά θέματα. Να αναφέρω ονόματα; Αμαρτία είναι. Λυπούμαι όσο θέλει, λυπούμαι όσο θέλει.

Λυπούμαι ως Έλλην, διότι και τώρα ακόμα, στο 1959 προς 60, η Ελλάδα, η χριστιανική Ελλάδα, η βαπτισμένη στο όνομα της Αγίας Τριάδος, δεν τιμάει τους Αγίους τόσο όσον τιμάει αυτά τα πρόσωπα. Καμιά φορά παίρνω το λεωφορείο και μπαίνω μέσα και πηγαίνω προς το Παγκράτι, δεν ξέρετε πόσο στενοχωρούμαι.

Μου έρχεται να κατεβώ κάτω, να πάρω μια σκάλα, να ξεκρεμάσω μια πινακίδα. Μια μεγάλη λεωφόρος, ένας μεγάλος δρόμος ονομάζεται με το όνομα της πιο αισχράς γυναικός που είδε η Ελλάς. Το όνομα της Φρύνης, της πόρνης της μεγάλης.

Και τι άλλο; Ενώ αυτή η πόρνη, η πόρνη η μεγάλη, έχει μια κεντρική οδόν του Παγκρατίου, αντιθέτως, η πρώτη χριστιανή Ελληνίδα, η πρώτη Δάμαρις, είναι πάροδος, μικρά πάροδος της οδού Φρύνης. Μέτρο αυτό, μικρό και ασήμαντο, αλλά πόσα λέει και πόσα διδάσκει.

Πρόκειται περί της γυναικός εκείνης που τόσο χρυσάφι έφτασε, ξάφρισε όλα τα πορτοφόλια των πλουσίων των Αθηνών. Αφιέρωμα, ώστε λέγει έχυσε το χρυσάφι και έφτιασε ένα άγαλμα και το αφιέρωσε στο θεόδος του Λιζελπούς και έγραψε από κάτω: «Αφιέρωμα εκ της ακολασίας των Ελλήνων».

Μα τι να καθίσουμε τώρα, να εξετάσουμε, να πούμε παραπέρα; Ένα σας λέγω, σπεύδω, σπεύδω. Είχε καταπέσει, ξέρετε πού κατέπεσε η Ελλάδα; Η Ελλάδα του Μαραθώνος, η Ελλάδα της Σαλαμίνος, η Ελλάδα του Ομήρου, κατέπεσε πού; Στο βούρκο, στη λάσπη, ξέρετε πού.

Αυτή που ετιμωρούσε τους μοιχούς, αυτή που εξόριζε από την κοινωνία τους μοιχούς, αυτή τι έκανε; Άνοιξε τις πόρτες στην Αθήνα και άνοιξε στην κόροδο την Αθήνα και τι έκανε; Και υποδέχθηκε με χειροκροτήματα ποιον; Το μεγαλύτερο πόνο, το τέρας, και το εστεφάνωσε με χίλια στεφάνια ασημένια και χρυσά. Ποιον όμως; Τον Νέρωνα που εσταύρωσε τους δύο Αποστόλους.

Τον Νέρωνα που παρουσιάστηκε μπροστά στους Έλληνες, ας με συγχωρήσετε γιατί είπα ο Θαλερός απόψε τη γλώσσα μου, παρουσιάστηκε μπροστά στους Έλληνες. Πώς παρουσιάστηκε; Δεν παρουσιάστηκε με τη βασίλισσα, παρουσιάστηκε έχων δίπλα του ως σύζυγο έναν νέο και τον υπεδέχθη η Ελλάς χειροκροτούσα και τον εστεφάνωσε. Η Ελλάς κατέπεσε, η Ελλάς πτώμα ήταν, νεκρά ήταν. Ποιος άπλωσε το πανάχραντό του χέρι; Ποιος το άπλωσε;

Και πήρε την Ελλάδα μέσα από το βούρκο, μέσα από την ακαθαρσία και την τράβηξε ψηλά και την έφτασε μέχρι του ουρανού. Ποιος άλλος ει μη μόνον Ιησούς ο Ναζωραίος, ο γλυκύτατος Θεός, που θα εορτάσω με την πάσημον Γέννησις της Θεοτόκου.

Αυτός επήρε την Ελλάδα μέσα από το βούρκο, την εκαθάρισε, την έπλυνε, την λάμπρυνε, την εστώνισε, την ύψωσε μέχρι τον Ρίωνα. Τι μάχες, δεν είναι καιρός, τι σκληρές μάχες! Διαβάστε Πράξεις των Αποστόλων να δείτε τι μάχες σκληράς έδωκε ο Απόστολος Παύλος στην Έφεσο για να γκρεμίσει τα αγάλματα των θεών.

Διαβάστε τον βίον του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου που θα εορτάσουμε αύριο. Πώς, όταν πήγε λέει στην Πάτρα, πού πήγε, όταν πήγε στον Πόντο, όταν πέρασε το στενό του Βοσφόρου, όταν πήγε στο Βυζάντιον.

Από το Βυζάντιο ήρθε στην Νίκαια της Μικράς Ασίας και από εκεί κάτω ήρθε και ήρθε στην Πάτρα. Όταν πήγε στην Πάτρα ήταν γεμάτο αγάλματα της Αφροδίτης. Κοπάδια, αγέλες πορνών ήταν κατά μέτωπον κατά την Ροκιμαία. Και πήγε εκείνος ο Πρωτόκλητος.

Πήγε. Τι δύναμη είχαν οι Απόστολοι, τι δύναμη είχαν οι Απόστολοι! Ατρόμητοι ήτανε, πνοή είχανε, πίστη είχανε, βουνά κινούσανε, θάλασσες ξηραίνανε, ποτάμια, τα πάντα έσειον. Πήγε, τι πήγε, ούτε μήτρα σπινθροβολούσε εκράτη, ούτε ράβδων πημαντορικής εκράτη, ούτε χλαμίδας βασιλικάς και αυτοκρατορικάς εκράτη εφόρει, όπως σήμερα οι επίσκοποί μας, αλλά ο εκείνος, ο αλιεύς της Γαλιλαίας, ο ανυπόδητος αυτός, εκράτει, λέγεται, ένα σταυρό.

Επλησίαζε τα αγάλματα της Αφροδίτης. «Εις το όνομα Ιησού του Ναζωραίου σε λέγω, λύθητε είδωλα». Και αμέσως, τι δύναμη είχε ο Τίμιος Σταυρός, τον οποίον εκράτει. Είχε μια ράβδο ο Απόστολος Ανδρέας, μια σιδηρά ράβδο και στο άκρο της ράβδου ήταν αυτός ο Τίμιος Σταυρός.

Και έκανε φαύματα, όχι αυτό το σήμα, η πίστηση των Εσταυρωμένων που έσεσε την δολατρία Και έτσι πέσανε μέσα στην κοινωνία τα ρεύματα, τα καθαρά, τα διαυγή, τα κρυστάλλινα ρεύματα του Ναζωραίου και έπλυναν την κόπρα του Αυγείου.

Και Ελλάς που γεννούσε Πόρνας, εργάνησε Αγίας Μυρίπνο άφη, αφάνατα άφη παρθενίας, διότι αυτή η Ελλάς μόνο είναι εκείνη η οποία έψαλε την ωραιότητα της παρθενίας.

Και η Ελλάς, το μικρό αυτό, η οποία υποδέχετο, χειροκροτούσε τον Νέρωνα, η Ελλάς κατόπιν υψώθη και έγινε βασίλειο. Τι βασίλειο; Αυτοκρατορία που βάσταξε χίλιους χρόνους και έπεσε. Γιατί έπεσε, είναι άλλη υπόθεση γιατί έπεσε.

Φτάσαμε, ας τελειώνουμε, φτάσαμε στην εποχή της, επιτέλους οι Έλληνες ύστερα από τέσσερα χρόνια, τέσσερις αιώνας τιμωρίας, αναστήθησαν ελεύθεροι. Όταν η πατρίς μας, που ήταν η Πελοπόννησος, ήτανε Πελοπόννησος ήτανε, ένα κομμάτι της Αθήνας ήτανε και τα νησιά του Αιγαίου ήτανε.

Όλοι όλοι δεν μαζευότανε, μετρηθήκανε, ω πατρίς μου αγία, μετρηθήκανε. Στα Λαγκάδια, στα βουνά, στη Σπάζα Πελάγη, μετρηθήκανε και βρεθήκανε όλοι ενάστοτε. Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, μετρηθήκανε. Τα λείψανα του αγώνος του ιερού, οι άγγελοι πτερωτοί, που δεν είμαστε εμείς άξιοι να φιλήσουμε τα πόδια τους.

Οι πρόγονοί μας μετρηθήκανε ύστερα από επταετία αγώνα και όλοι τους πόσο ήτανε; 700 χιλιάδες ήταν. Αλλά ο καθένας ήτανε διαμάντι. Πορνεία και μοιχεία, Λέα Μαυρούλια των ξένων, οι οποίοι μας ήλθαν από τη Γερμανία, διά 2.000 to 3.000 όπως ήταν ως φρουρά του πρώτου εκείνου καλαγαθού βασιλέως και άνοιξε, όταν λέει άνοιξε το πρώτο πορνείο στην Αθήνα, συγχωρήσατέ μου για τη λέξη, όταν άνοιξε το πρώτο πορνείο περνούσαν οι γυναίκες μακριά και κάναν τον σταυρό τους. Διαβολόσπληκτον, κόλαση. Και ύστερα σιγά σιγά, σαν τα μανιτάρια που φυτρώνουν πάνω στην κοπριά, και όσο περισσότερη είναι η κοπριά τόσο όταν τα μανιτάρια αυξάνονται, κατά παρόμοιον τρόπον άνοιξαν, άρχισαν να φυτρώνουν, να φυτρώνουν τα σπίτια της αμαρτίας στην Αθήνα.

Και έγιναν πολλά, πολλά τέτοια. Τώρα, να περιγράψουμε τι γινότανε μέσα στα σπίτια. Δεν έχω καιρό να σας διαβάσω μια επιστολή μιας κόρης της επαρχίας, την οποία σωματέμποροι παρέσυραν, συγχωρήστε τη λέξη, παρέσυραν μέσα στο σπίτι της αμαρτίας, η οποία λέγει: «Ελάτε να με βγάλετε από την κόλαση, γιατί κόλαση εστί, κόλαση».

Μα λένε, μα λένε μερικοί, τα πορνεία, άκουσα γιατρούς, άκουσα μεγάλα πρόσωπα στον κόσμο, τα πορνεία, μου λένε, να τα κλείσουμε; Γιατί να τα κλείσουμε, που λέει, είναι αναγκαία κακά. Τα πορνεία, ένας άλλος επιστημονικώς λέγων, είναι οι δικλείδες, λέει. Δεν πήγες, παππούλη, να δεις τα καζάνια όταν βράζουνε, βράζουνε, βράζουνε; Αν δεν βγάλουν το καπάκι, αν δεν ανοίξουνε δικλείδα, σπάει το καζάνι. Τέτοια λέγουν αυτοί.

Και εγώ ρωτώ: ώστε για τα κέφια 100, 200, 300, 500 και τα αμαρτωλά κέφια των ανδρών, των κτηνών αυτών, πρέπει να παραδίδονται εις ατίμασιν χιλιάδες γυναικών, χιλιάδες κοριτσιών εις τον ομολόχτησαν ειδικό τους;

Είναι σωστό αυτό το πράγμα; Θέλεις εσύ, εσύ ο άλλος ο νέος, θέλεις εσύ ο οποίος πηγαίνεις μέσα εις το πορνείο, μέσα εις τον οίκο της ανοχής, θέλεις η αδελφή σου και η μάνα σου να είναι μέσα εκεί στον οίκο της ανοχής; Δεν είναι παραμύθι.

Είναι γεγονός αυτό που συνέβη μέσα στην Αθήνα, ότι κάποιος που κατείχε κάποιο αξίωμα πήγε μέσα σε έναν τέτοιο οίκο ανοχής και εκείνη που συνήντησε ως πόρνη ήταν η κόρη του η ίδια και έβγαλε περίστροφο, την εσκότωσε και αυτοκτόνησε.

Αλλά τα σκέπασαν, σκεπάζονται αυτά πλείστα όσα, διότι δεν έρχονται εις το φως της δημοσιότητος.

Βέβαια, να μην είναι η αδελφή μας, να μην είναι η μάνα μας, να είναι άλλο πρόσωπο και δεν ενδιαφερόμαστε. Αλλά μέσα εκεί, το κάθε πρόσωπο μέσα εκεί πέρα είναι η αδελφή μας, είναι η μάνα μας, είναι αυτός ο άνθρωπος ο δικός μας.

Κανένα διαφορεί.

Αλλά ψάχθηκαν. Και το αποτέλεσμα; Α, χαρά σε Ευαγγέλια Προ δύο χρόνια, προ δύο χρόνια, τι έπαθαν τα σπίτια αυτά; Τα σπίτια αυτά έκλεισαν, έκλεισαν. Μετανόησαν οι Έλληνες; Μετανόησαν; Άκουσαν τον Αφέντη τον Χριστό, που λέει, που καταδικάζει αυτά τα αμαρτήματα;

Όχι δα, άκουσαν άλλο αφεντικό. Το κράτος μας άκουσε άλλο αφεντικό, άλλο. Τον Χριστό δεν τον άκουε, τον ιεροκήρυκα δεν τον άκουε. Το Ευαγγέλιο δεν το άκουε, άκουσε άλλο αφεντικό. Έχει η Ελλάδα το αφεντικό της, το αφεντικό της. Τον Θεό δεν τον έχει αφεντικό, έχει άλλο αφεντικό. Ποιο αφεντικό; Έχει το μεγάλο, το τεράστιο, το μεγάλο, πώς το λένε με τρία γράμματα, ο Μικρονίτα, ο ΟΗΕ, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.

Αυτή μια επιτροπή έκανε και ένα καλό. Μια επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών εξήτασε τη διαφθορά σε όλο τον κόσμο και φτιάσανε ένα πρακτικό και είπανε ότι πρέπει σε όλο τον κόσμο, στα Ηνωμένα Έθνη, να κλείσουν τα πορνεία, οι οίκοι ανοχής.

Και η Ελλάς υπέγραψε και αυτή από κάτω, και αφού υπέγραψε ήταν πλέον υποχρεωμένη να εκτελέσει αυτή την απόφαση την οποία υπέγραψε.

Έγραψε!

Να εκτελέσει τη θέληση του Αφεντικού, πάλι καλά. Και έτσι αναγκάστηκε η Ελλάς να σφραγίσει τα σπίτια της αμαρτίας, μόνο εδώ στην Αθήνα μόνο. Για να προστοθεαθείνε τις ανθρώπιες, για να φανεί ευάλιστος εις τα Ηνωμένα Έθνη.

Τα έκλεισε, τα έκλεισε, χωρίς να λάβει ούτε μίαν μέριμνα, ούτε μίαν πρόνοια για τα χιλιάδες δυστυχισμένα πλάσματα που ήσαν μέσα εις τα σπίτια της κολάσεως. Το αποτέλεσμα ήταν φυσικό να συμβεί. Τις διώξανε. Τι έγιναν, τι έγιναν; Όλοι σας το γνωρίζετε τι έγιναν. Τι έγιναν; Ούτε μία, ούτε μία δεν επέστρεψε εις τον οίκον της Ελλάδος.

Βασίλιστος, Τιμιγώνης, εγκατελειμμένος. Πού πήγανε; Πολλές τραβήξαν σε επαρχίες.

Πελοπόννησο, Θεσσαλία, Μακεδονία, νησιά, παντού.

Άλλες μείναν εδώ, οι περισσότερες. Μείναν εδώ. Τι κάνουν; Α, ακούστε τι κάνουν. Άλλες πήγαν στα καφωδεία να τραγουδάνε. Άλλες πήγαν στα ξενοδοχεία ως υπηρέτριες, ως καμαριέρες. Άλλες πήγαν στα σπίτια των πλουσίων και λοιπά.

Άλλες πού πήγανε; Άκου τώρα πράγματα, άκου τώρα νόμο. Πού είναι ο Ζάλευκος να τους κρεμάσει; Κάνανε νόμο και είπανε ότι καταργούμε τα πορνεία, να, δηλαδή καμιά εικοσαριά απαγορεύεται, αλλά δυο-δυο, άκου πράγματα, άκου μυαλό, αλλά δυο-δυο. Μην γελάτε, μην γελάτε, απόψε θέλω γέλιο.

Ενώ λοιπόν το κράτος των ηλιθίων, το εγκληματικό κράτος, το φαρισαϊκό κράτος έκανε νόμο, παλιό νόμο, και είπε 20 to 20 να μαζεύονται, να τις έχουμε μαντρισμένες. Τώρα το νέο κράτος, οι νέες αντιλήψεις, για να ικανοποιήσει, να είναι και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ακέραια και τον ορφαντικό το καινούργιο να ικανοποιήσουμε.

Αλλά και εμείς τα κέρδη μας να κάναμε, έκανε κάποιο παράθυρο και είπε ότι βέβαια απαγορεύεται να είναι 3, 5, 10. Αλλά όταν είναι δυο-δυο, σαν καλές νοικοκυρούλες, μπορούν να στρώσουν τα χαλιά τους, τα παπλώματά τους, τα πάντα, και εκεί να εξασκούν το έργον τους.

Το έργον τους αυτό το επέτρεψε. Και έτσι τι συνέβη; Πήραν τα μπαγκάζια τους, δυο-δυο συμφωνήσανε και πήγανε στις διάφορες συνοικίες, στα διάφορα σπίτια. Δεν υπάρχει συνοικία, τι λέγω, δεν υπάρχει δρόμος, δρομίσκος, πάροδος, μικρότερος όλου των εκλεκαπολακοπήνων στο λεκανοπέδιον εδώ των Αθηνών, που να μην έχει ένα τέτοιο μικρό πορνείο.

Ναι, και τι συνέβη; Τι συνέβη; Και όχι μόνο μέσα σε ιδιαίτερα δωμάτια, αλλά και σε δωμάτια μέσα σε μεγάλα σπίτια που κάθονται 10 to 15 οικογένειες, ενασφηνώθη ως σφήνα του διαβόλου μέσα εις τον κορμό των άλλων σπιτιών, ενασφηνώθηκε ένα τέτοιο μικρό σπιτάκι με 2 to 3.

Το τι γίνεται το διαβάζετε. Μου λέγανε σε μια συνοικία, μου λέγανε το εξής: Όταν καταλάβαμε ότι θα μας έρθουν κοντά μας να νοικιάσουν ένα δωμάτιο τέτοιο, χάσαμε τα παιδιά μας, χάσαμε τα κορίτσια μας. Τι κάναμε; Μαζευθήκαμε, συναγερμό κάναμε, επί ποδός ήμασταν, συναγερμό, και φυλάγανε μέρα νύχτα.

Τους είπε κάποιος καλός αστυνομικός: ένας τρόπος υπάρχει, να μην τις αφήσετε να εγκατασταθούν. Μόλις αντιληφθείτε ότι φέραν τα μπαγκάζια τους, να πάτε να τα πετάξετε έξω, να καταλάβετε τους και τελειώσουν.

Πράγματι λοιπόν φυλάγανε μέρα νύχτα και έτσι κατόρθωσαν και σωθήκανε από αυτήν τη βεβήλωση της συνοικίας των ευθυσμών μας. Άλλο πάλι, προχθές έγινε φόνος, δεν είναι πολλές ημέρες που κάποιος Αλβανός ξένος γέννησε και Ελλάδα, έγινε διεθνής πόλης.

Όποιο θέλεις μέσα, όποιος θέλεις μπάνει εδώ πέρα, αμπαίνει ξεφράγω Κάποιος Αλβανός ξένος θερογοπιός πήγε και χτυπούσε το σπίτι ενός οικογενειάρχου. Γιατί του δόθηκε λανθασμένη η διεύθυνση. Και εδημορήσε και ο άνθρωπος οικογενειάρχης βγήκε έξω, προσπαθούσε να μιλήσει.

Αυτός ήταν Αλβανίτης, δεν καταλάβαινε τη γλώσσα. Όπου τον τραμάτησε Θανασίμος τον Οικογενιάρχη Εν διαμήνη της τιμής και της υπολειψιότητας.

Λευτέων, μη ρωτάτε εμένα, ρωτήστε κάτω τον πάτερ Γερβάσιο, τον πατέρα, να σας πει. Τον πάτερ Γερβάσιο να ρωτήσετε. Α, είναι πλέον, πρέπει να κοκκινίσουμε όλοι. Δεν υπάρχει τίποτα. Εγώ φοβάμαι ότι κανένας νέος σεισμός... Δεν είμαι προφήτης.

Δεν είμαι προφήτης. Ούτε υιός προφήτου, και ανάξιος να σας κηρύττει το Λόγο του Θεού και να πάω σε μια σπηλιά να κλαίω τα αμαρτήματα. Αλλά εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, εγώ φοβούμαι ότι διά σεισμού κοινός τρομερού δεν θα μείνει λίθος επειδή ρωτείς τον Πάτερ Γερβάσιο.

Τον πάτερ Γερβάσιο, τι όταν τα καράβια, τα εγγλέζικα και των άλλων, τα αμερικάνικα καράβια, η αρμάδα έρχεται και βγαίνουν έξω χιλιάδες ναύτες. Μα τι λες; Κοράκια είναι, πεινασμένα κοράκια.

Ένα κοράκι, το τι γίνεται, είναι αίσχος για την πατρίδα μας, αίσχος, αίσχος, αίσχος. Και να σκέπτομαι, οι χριστιανοί μου, τι γιορτή θα κάνει αύριο; Κλαίει, δεν γιορτάζει αύριο. Εγώ τα 'πα και στον αρχιεπίσκοπο και έγινα κακός. Κλαίει αύριο. Αύριο θα παρουσιαστούν οι μπαστουνάδες, ο βασιλιάς, ο βασιορχιπίσκοπο. Αν δεν κλείσουν τα πορνεία, σε μια ενορία με 150 οικογένειες στο Ναύπλιο. Με 150 οικογένειες στο Ναύπλιο, με 150 οικογένειες, 3 από 1 και έτοιμο τέταρτο.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Δεν το καταλάβατε εσείς; Εγώ είμαι καλόγερος, αλλά εσείς είστε κοντά στη γη περισσότερο από μένα. Έχετε γυναίκες, παιδιά, κορίτσια, κοπιάζετε, μοχθείτε, ποτάμια, αναγνωρίζω τον ηρωισμό σας, ποτάμια ιδρώτα είναι για τα παιδιά.

Δεν το καταλάβατε; Δεν είναι πλέον τσιμαρτάκι, εδώ πλέον όχι ασκητής. Ο Μέγας Αντώνιος να ερχότανε, θα ήταν ζήτημα να σταθεί επάνω στο ύψος του με τέτοιους πειρασμούς, με τέτοια πλοκάμια, με τέτοιες φωτιές, με τέτοια λυσσαλέα και αφρίζουν τα κύματά του.

Το παρουσιάζετε. Τι, τι; Α, δεν τελειώσαμε. Και λοιπόν, τι πρέπει να γίνεται; Φτάσαμε στο θέμα. Τι πρέπει να γίνει; Δεν είμαι κυβερνήτης, δεν είμαι αρχιεπίσκοπος, δεν έχω εξουσία στα χέρια μου, δεν κρατώ σφραγίδες. Ένα έχω, τον λόγο του Θεού, και ο λόγος του Θεού αυτός απευθύνεται σε όλους.

Και στα παλάτια. Δεν γνωρίζετε τόσα χρόνια ότι δεν εκολάκευσα πρόσωπον ανθρώπου στη γη; Όταν μια μέρα πάω στον τάφο, πολλά μπορούν να κατηγορήσουν οι κατήγοροί μου. Ένα δεν θα με κατηγορήσουν: ότι μπροστά στην αλήθεια και στο καθήκον δεν εκαπήλεψα τον λόγο του Θεού.

Δεν έχω δύναμη. Αν είχα δύναμη, δεν έχω δύναμη. Ούτε θέλω δύναμη.

Η Ελλάδα καθαρίζεται μέσα σε ολίγα δευτερόλεπτα. Μέσα σε ειλικρίνεια, ενώ εξωτερικώς καθαρίζεται, διότι το εξωτερικό πρέπει να πάψει, γιατί η καρδιά είναι το παν, αλλά το εξωτερικό καθαρίζεται μέσα σε 24 ώρες.

Θα πω μεγάλο λόγο. Όταν κινδύνευε η πατρίδα, η πατρίς διέταξε τα μεσάνυχτα, η πατρίς όταν κινδύνευε, και είπε ότι υπάρχουν μέσα στην Αθήνα 4 to 5 χιλιάδες

Χιλιάδες που είναι κίνδυνος στην πατρίδα, και τη νύχτα, χωρίς εισαγγελείς, χωρίς Αρείους Πάγους, τους βουτήξανε, κραπ κραπ κραπ, τους βάλαν τη νύχτα, που βρήκαν τα αυτοκίνητα, που τα βρήκαν τα πάντα, και το πρωί όλοι τους ήταν στη Μακρόνησο. Δεν λέγω αν έκανε καλά ή κακά η πατρίδα, αλλά σου λέγω ότι η πατρίς, όταν κατάλαβε ότι κινδυνεύει, αμέσως σε μια νύχτα εμάζεψε όλους αυτούς που νόμιζε πως κάνουν κακό στην πατρίδα και τους πέταξε.

και πέταξε πάνω στη Μακρόνησο. Δεν μου λένε, κάνει μικρότερο κακό μια διεφθαρμένη γυναίκα; Η γυναίκα η διεφθαρμένη είναι όλεθρος, δημόσιος όλεθρος, δημόσιος όλεθρος είναι, που διαλύει, χωρίς να καταστρέφει; Όταν λοιπόν ήθελε η κυβέρνηση, όταν το κράτος ήθελε, όταν το κράτος σκεπτότανε χριστιανικά, τότε σε μια νύχτα εμάζευε όλες από την Αθήνα, πόσες είναι αυτές, δύο χιλιάδες, τρεις χιλιάδες, τέσσερις χιλιάδες, πέντε χιλιάδες, οι φανερές.

Διότι οι άγνωστες, ο Θεός να τις μαζέψει. Πού; Να τις πνίξουμε; Άπαγε! Πλάσματα Θεού, πλάσματα Θεού, πλάσματα Θεού. Θα δώσουμε λόγον για όλες αυτές. Θα τις μαζέψει, τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα, και να τις βρει ένα νησάκι

Ένα νησάκι, δόξα τω Θεώ, έχουμε μαγικά νησάκια, ένα νησάκι μαγικό, και να τις βάλει όλες επάνω εκεί, να τις πλύνει, να τις καθαρίσει, να τις φτιάξει ένα πεντάγωνο όπως είναι αυτό στο Χολαργό, να φτιάξει ένα μεγάλο οίκημα, να βάλει μέσα κοιτώνες, μαγειρεία, διδασκαλία, αίθουσες, εργαστήρια, να πάνε και Ελληνίδες, χριστιανές Ελληνίδες, πράσιν, και αστυνομία ακόμα αυτή, και να βγουν. Και εγώ σας λέω ότι από το

ότι από τον βούρκο αυτό θα βγουν διαμάντια, ρόδα και τριαντάφυλλα.

Και όταν υπάρχει αυτός ο φόβος... Α! Θα μου πει κάποιος, «Πάτερ μου, πάτερ μου», θα μου πει κάποιος, «άμα έχουμε τέτοιο...» Ναι, τότε κι εγώ, τότε κι εγώ, πιάσανε εδώ κοντά μέσα σε κάποια συνοικία ένα αναμορφωτήριο γιατί τις μαζεύουν αυτές, πω πω πω πω, δημοσίευσε εφημερίδα μια φωτογραφία.

Αυτές δεν έχουν διδασκαλία μέσα; Τι κάναν; Ανεβήκανε πάνω στα κεραμίδια και προκαλούν τους γειτόνους, οι οποίοι τις έχουν πιάσει στο φωτογραφείο όπως είναι. Δεν είναι εδώ, μέσα στην Αθήνα η θέση στ' ενός τειού του αναμορφωτηρίου, όχι, ένα τειού των αναμορφωτήριων γυναικών που παρέστραφησαν εις τον δρόμο της ατιμίας και διαφοράς, Είναι μέσα ένα νησάκι ήρεμο, εκεί μέσα θα πλυθούν, θα καθαριστούν ψυχικώς, σωματικώς και είμαι βέβαιος ότι από αυτά τα κάρβουνα θα βγουν διαμάντια που θα στολίσουν τον Ουρανό.

Ένα αυτό, ένα αυτό. Το άλλο: θέλεις να σβήσει η πορνεία; Ένα νούμερο. Θέλεις να σβήσει η πορνεία; Δεύτερο νούμερο. Ποιο νούμερο; Να διαλέξουν ένα άλλο νησάκι, το χειρότερο νησάκι. που δεν έχει απάνω δροσιά, που δεν φυτρώνει λουλουδάκι, που δεν υπάρχει τίποτα, ξεραΐλα, ένα νησάκι, ένα ξερονήσι, και απάνω στο νησάκι αυτό να μαζέψουν όλα εκείνα τα δίποδα ζώα, τα δίποδα κτήνη με δύο πόδια, που λέγονται, συγχωρήσατέ με την έκφραση, σωματέμποροι, που αρμέγουν τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα, λες και είναι πρόβατα, λες και είναι γίδια και είναι πρόβατα.

Βρέθηκε προ ημερών, πιάσανε ένα τέτοιο εδώ στην Αθήνα, πιάσανε και ψάξανε τις τσέπες του. Και βρέθηκε να έχει εισπράξεις, κατάστημα του διαβόλου, να έχει εισπράξεις μίας και μόνον ημέρας από τρεις-τέσσερις γυναίκες που είχε.

Να έχει εισπράξεις 18.000 δραχμών.

Μάλιστα, μάλιστα, λοιπόν να πιάσει αυτούς τους σωματεμπόρους, τους προστάτες των διασκορπισμένων γυναικών. Και να τους κλείσει μέσα σε ένα νησάκι, εξορία, ως επικίνδυνους διά την υγεία του ελληνικού λαού.

Και εκεί τι να τους κάνει; Α, εκεί δεν χρειάζεται κάτι, εκεί δεν χρειάζεται κάτι, εκεί να τους βάλουν να σπάνε χαλίκι για το δημόσιο δρόμο. Εκεί να εξαντλήσουν τον ανδρισμό τους και θα δεις τότε, άμα μαζέψεις αυτές από το δρόμο που περπατάνε αγέλες ολόκληρες.

Αν μαζέψεις άλλους, θα δεις, εκεί που είναι η πορνεία χίλιους βαθμούς, θα πάει πεντακόσια. Πρέπει να σβήσει. Τι άλλο; Νούμερο τρία.

Εδώ σας οδήγησα, το κήρυξα, φώναξα, εδημοσιογράφησα, επόνεσα και πάλι θα πονέσω και πάλι θα φωνάξω. Ένα, να σβήσω με ξέρεις ποιο ένα; Νούμερο τρία, διάταγμα. Δεν θα βγει το διάταγμα αυτό; Διάταγμα. Ποιο διάταγμα;

Που θα γελάσουν οι ουρανοί, θα γελάσουν οι άγγελοι επάνω στα ουράνια, θα παίξει η μουσική των αγγέλων. Διάταγμα, ποιο διάταγμα; Καταργείται η πρίκα.

Άμα καταργηθεί η πρίκα, διότι τώρα είναι γεγονός ότι πολλά κορίτσια που έχουν όλα τα προσόντα. Και τα σωματικά προσόντα και τα ειδικά προσόντα και τα δυνατικά προσόντα. Και μπορούν να γίνουν Ελληνίδες, διότι δεν έχουν τα τριάκοντα αργύρια του Ιούδα, διότι οι γονείς τους είναι τίμιοι, τίμιοι και όχι άτιμοι.

Αυτοί πουραμένουν τα κορίτσια αυτά και αυτά πέφτουν στα χέρια των σωματεμπόρων. Άμα κοπεί η πρίκα, τότε θα δείτε ένα πλήθος κοριτσιών να αποκαθίστανται. Γράψε.

Νούμερο τέταρτο. Α, δεν κάναμε τίποτα. Και αν ακόμα πάρουμε αυτές τις πόρνες και τις πάμε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ σε ένα νησάκι. Και αν πάρουμε αυτά τα δίποδα κτήνη και τα κλείσουμε να σπάνε χαλίκι σε ένα άλλο νησί του Αιγαίου Πελάγους.

Και αν ακόμα κάνουμε διάταγμα βασιλικόν, καταργείται η πρίκα που είναι ένα αντιχριστιανικό. αντιχριστενικό απέσιο μέσα στην κενά μας που πολλέται η γυναίκα, Λοιπόν, αν πωλείται ο άντρας, εάν λοιπόν αυτό το πράγμα καταργήσουμε, δεν έσβησε η πορνεία.

...σε η πορνεία. Όχι, μην παίζομε. Η πορνεία έχει ρίζα. Αν δεν κόψεις τη ρίζα, δεν πέφτει η πορνεία. Έτσι είναι. Μην απατώμεθα. Μην απατώμεθα. Μην απατώμεθα, οικογενειάρχες. Προπαντός σε εσάς τους οικογενειάρχες ομιλώ. Σε εσάς τις μανάδες ομιλώ. Πώς; Τι; Δεν θα σβήσουν τα πορνεία στην Ελλάδα, εάν δεν κλείσουμε, εάν δεν σφραγίσουμε με βουλοκέρι πια τα πνευματικά πορνεία της Ελλάδος. Και ποια είναι τα πνευματικά πορνεία;

Επάνω στην Κοζάνη που ήμουν φέτος το Φεβρουάριο, μέσα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, δεν τα ονόμασα πνευματικά πορνεία. Είναι γλώσσα ευγενής. Δεν τολμώ εδώ μέσα στην ιερά σας σύναξη, στους Αθηναίους που είστε συνηθισμένοι στις ωραίες φράσεις των ιεροκηρύκων, δεν τολμώ, η ευγένειά σας με νικάει και δεν την μπορώ να ονομάσω με τη γλώσσα που ονόμασα εις τους Μακεδόνας.

Την γλώσσα αυτήν, την αληθινή γλώσσα, να ονομάσω εγώ τι είναι αυτά, τα πνευματικά πορνεία. Και πνευματικά πορνεία, δεν αδικώ, λέγω την αλήθεια, κάτω της αλήθειας, πνευματικά πορνεία είναι. Ποια είναι; Είναι οι αίθουσες των κινηματογράφων και των θεάτρων.

Εκεί μέσα είναι, επάνω στο τελάρο, επάνω εκεί στο τελάρο παρουσιάζονται, δεν είναι τίποτα αυτές. Αυτές που γυρίζουν στον δρόμο είναι σκνίπες, μικρές και ασήμαντες πορνούλες αυτές. Πόσους από αυτές, πόσες να μολύνανε; 100 άνδρες, 200 άνδρες, 1000 άνδρες;

Α, εκείνοι οι άλλοι, εκείνο το τέρας, εκείνο το βράσμα της κολάσεως. Εκείνη η βρωμερά και ακάθαρτος διεθνής πόρνη, η οποία ανεβάζεται επάνω με όλη τη φαντασία της, ψεύτικα όλα, γιατί αν τη δεις από κοντά είναι άσχημη, αλλά πάνω την φτωφός, όλα τα μέσα, οι κουρίς, τα κομμωτήρια, όλα τα μέσα την παρουσιάζουν ως τ' α.

και εκείνη είναι κάνει το μεγαλύτερο κάκο και εκείνος πάλι ο άλλος που προσιάζεται ο Σδουν Ζουάρ με όλα τα καλύτερα ψεύτικα, εκείνος κάνει μεγάλο κακό και αυτός, ο ηθοποιός αυτός. Σεις εγγυναίκες, σεις εγγυναίκες εχάσατε τον άντρα σας.

Από την ώρα που πάει ο άντρας σας μέσα στους κινηματογράφους, άντρα δεν έχετε, σωματικώς τον έχετε, ψυχικώς δεν τον έχετε. Το μυαλό του μέρα νύχτα είναι σε εκείνη την καλλονή, την ψεύτικη καλλονή. Και εσείς οι άντρες δεν έχετε γυναίκες.

Από την ώρα που πήγανε οι γυναίκες σας μέσα στο πνευματικό πορνείο, τις έχετε μόνο σωματικώς, αλλά ψυχικώς μέρα νύχτα μέσα στην καρδιά σας. Ανοίξτε την καρδιά της γυναικός σας, θα δείτε μέσα αυτόν τον διάστημα.

Κοιτάξτε το Παριστιαίτε, πέθανε ένας τέτοιος βρωμερός, ένας τέτοιος ακάθαρτος, που έπαιξε σε κάποιο κινηματοθέατρο την αισχρά πράξη, και οι κυρίες των Παρισίων, «Απέθανε», λέει, «ο γόης, απέθανε ο δικός μας», και πνιπεύτουν στο σικουάνα και πνίγονται φτωχτούν.

Λοιπόν, μέσα στον κινηματογράφο παίζεται το δράμα της τιμής και της υπολήψεως. Ναι, είναι γεγονός, είναι γεγονός, γεγονός το οποίο γνωρίζουμε εμείς οι πνευματικοί, ότι τα αγόρια, τα αγόρια και οι νέοι μόλις φύγουν από τον κινηματογράφο, κατευθείαν δεν πάνε ούτε σε εκκλησιά, πάνε αμέσως να ανάψουν κεράκι.

Όταν φύγουν από τον κινηματογράφο που είδανε τα αισχρά, όταν φύγουν λοιπόν από τον κινηματογράφο, ούτε στο εκκλησάκι πάνε να ανάψουν κερί, ούτε στο σπιτάκι πάνε κοντά στην αυτή, στη μανούλα τους, ούτε στη γυναίκα πάνε πλέον, δεν περνούνται, αλλά κατευθείαν πηγαίνουν με το συντομότερο δρόμο στο πορνείο του άλλου.

Γεγονότα. Λοιπόν, αν δεν κλείσουν αυτά, αν δεν κλείσουν αυτά, δεν παύει μέσα στην Ελλάδα η πορνεία. Και ακόμα νούμερο 5, εάν μέσα στα σχολεία και μέσα στους στρατώνες, αφήστε με, εμινήθυνται αυτό το ζήτημα.

Αλλά έχω τη συνείδηση πως εμινήθη ο στρατιωτικός ιερέας το αντιμετώπισε. Όταν ερχόταν παιδιά αγνά από τα ψηλά βουνά στο Παναρέι, αγνότατοι, αγνότατοι, λουλούδια. Και δεν περνούσανε δέκα μέρες, ο αξιωματικός ο προκομμένος και ο γιατρός του λόγου και του τάγματος τους έστειλε κατευθείαν το πρόβλημα.

Εάν μέσα στο στρατό δεν μπει μια υγιής χριστιανική διαφώτιση και μέσα στα σχολεία και πανεπιστήμια, δεν βλέπουμε προκοπή. Δεν βλέπουμε σταμάτημα αυτού του κύματος του πελώριου. Αδελφοί μου, αυτά έχω να σας είπω εν σχέσει με το θέμα, το αίσχος αυτό.

Αλλά, εν επιλόγω, δύο λέξεις και τελείωσα, έχω να σας είπω το εξής. Η ακολασία, είτε υπό το είδος της πορνείας, είτε υπό το είδος της μοιχίας, είτε υπό το είδος των ακαθάρτων και δεινών αμαρτημάτων που εμαστίγωσε η γλώσσα του Αποστόλου Παύλου, η ακολασία, λέγω, ας έχουμε μια παρηγορία, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.

Είναι φαινόμενον καθ' άπασαν την υφήλιο, είναι φαινόμενον μεταπολεμικόν. Ύστερα από τον κατακλυσμό του αίματος και της μεγάλης παγκοσμίου συρράξεως ήρθε η ακολασία σε μεγαλύτερο βαθμό. Το τι γίνεται στα άλλα έθνη είναι απερίγραπτο.

Στην Αγγλία διάβαζα, πάνε οι Άγγλοι πρώτα, εκεί οι Άγγλοι, οι Άγγλοι πρώτοι που ήταν οικογένεια, πάνε εκεί στην Αγγλία, σάρωσε ο άνεμος. Ποιον; Ακούστε.

500.000 Άγγλοι είναι γραμμένοι σε λέσχες. Τι λέσχες; Φιλανθρωπίας; Τι λες; Λέσχες που δεν μπορώ να βρω λέξη να την περιγράψω. Πληρώνουν μια λίρα, μια λίρα ακούτε, μια λίρα πληρώνουν 500.000 Άγγλοι για να πάνε τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, και εκεί να παρουσιαστούν γυναίκες γυμνές.

Και η αστυνομία τους φυλάει, δεν το θεωρούν αυτό αμαρτία. Πάλι, Αγγλία, υπουργός κοντζάμ, υπουργός, τον πιάσανε απ' έξω από το υπουργείο του. Αγγλία, Φρίθιο, αρχιεπίσκοπος. Εμείς τουλάχιστον μπορούν να θέλουν λίγο να τα μεταρρυθμίσουνε, αλλά είναι ο λαός μας που κρατάει τα πνεύματά μας, είναι ο λαός που κρατάει, και σε αυτό το σημείο να αποδώσουμε δικαιοσύνη, χαλινάρι.

Χαλινάρι που κράτησε την Ορθοδοξία μας. Έκαναν τα σφάλματά τους, υπήρξε η κίνηση των προμονητών, εάν δεν είχαμε αυτή την κίνηση των προμονητών, γίνησε θα είχαμε άλλες εξελίξεις. Τους κρατήσανε, τους κρατήσανε χαλινάρι. Άκου τώρα στην Αγγλία, τι στην Αγγλία; Να παρουσιαστεί αρχιεπίσκοπος και να πει ότι όχι οι σχέσεις άντρα με γυναίκα, όχι πια, οι σχέσεις άντρα με άντρα και γυναίκας με γυναίκα δεν είναι αμαρτία, λέτε;

Αρχιεπίσκοπος, αρχιεπίσκοπος Νέας Υόρκης. Και να βρεθούν βουλευτές, άκου, δηλαδή τα σημεία των καιρών. Πού φτάσαμε, τα σημεία των καιρών. Να βρεθούμε στη Βουλή των Λόρδων. Και να βρεθεί βουλευτής και να μην ακουστεί μια διαμαρτυρία.

Ότι λέει ο Κωτάς τους άλλους γάμους. Να επιτρέψει, λέει, νομοθετικώς. Να επιτρέψει και το γάμο αρσενικού με αρσενικού και θηλυκού με θηλυκού. Συγγνώμη αδέρφια, συγγνώμη, συγγνώμη αδέρφια. Στην Αμερική, στην Αμερική, στην Αμερική χειρότερα.

Όσοι πήγατε στην Αμερική μπορείτε να μαρτυρήσετε τη διαφορά των κακστερισμών. Τι γίνεται μέσα στις μεγάλες, κάτω από τις βιτρίνες και μέσω των ανοξίστας. Τι όργια κολάσεως γίνονται!

Δεν είναι πολύς καιρός που διάβαζα ότι 1500 φοιτητές, φοιτητές, φοιτητές, φοιτητές, τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, έκαναν επιδρομή σε παρθεναγωγείο και όλη τη νύχτα οργίασαν και τους δέλησε η αστυνομία μέσα στις Ξιωγόνα. Ο δε διευθυντής του παρθεναγωγείου αυτοκτόνησε από την ντροπή του.

Θα φτάσουμε, αδέρφια μου, δεν φτάσαμε, θα φτάσωμε, θα τους περάσωμε, να το θυμάστε, εάν όλοι τους, όλοι μας, παπάδες, δεσποτάδες, γυναίκες, παιδιά, εάν δεν ξυπνήσουμε, θα τους φτάσουμε, θα γίνει η Ελλάς πορνείον του κόσμου ολοκλήρου.

Αδέρφια μου, μανάδες, πατεράδες, ίσως για τελευταία φορά σας μιλάω. Ξυπνήστε, να μην γίνει η Ελλάς πορνείον, αλλά να είναι καθαρά η πατρίς μας. Όλοι μπροστά, η φωνή μας να γίνει μεγάλος ποταμός, να φτάσει μέχρι τα παλάτια και μέχρι τα υπουργεία και παντού και τα άστρα να σύσσωμε.

Εάν θέλουμε να υπάρχει μια Ελλάδα εκτός μόνων, τότε πλέον η τιμωρία θα έρθει. Σκληρό, σκληρό η τιμωρία επί τους Ιησούς Παθείας. Είθε δι' ευχών της Παναγίας Θεοτόκου και πάντων Αγίων να σώσει και ελεήσει εμάς, αδελφοί.