Noah’s Flood and the Call to Remain Faithful

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

I rejoice to see you, devout listeners.

I rejoice to see you gathered here again. As the deer longs for the springs of water, so you come running here to hear the word of God. And if, with God’s help, we can offer you even one cup...

Thank you for watching that television channel, the first channel, called Genesis, Genesis, Genesis. The first book of Holy Scripture is Genesis; the last is the Apocalypse of John. They speak of the beginning and the end of humanity.

So let us turn to Genesis on that channel, to chapters six, seven, and eight. I would like to read them, but I will spare you a long reading. When you go home, I ask you to turn to the Genesis channel yourselves and read those three very important chapters.

When we turn to it, what will we see? A dreadful event, a terrifying sight: the Flood, the Flood in Noah’s time.

The Flood. But as I look at you gathered here, I seem to see a viper somewhere in this hall, stretching out its neck, ready to drip its venom. Just as a viper poisons a person, just as a cobra strikes and kills, so this viper, this cobra, kills a person too.

It is unbelief. Unbelief comes along and says, “The bishop is going to speak about the Flood in the twentieth century? Has he no shame? The Flood is a fairy tale! You priests sit around talking about floods because you want to frighten humanity.”

“The Flood is a fairy tale, the sort of story our grandmothers used to tell us.” Is the Flood a fairy tale, then? No, it happened. The Flood truly happened. Do you have evidence? We do.

The first piece of evidence is this. Please pay attention: the account of the Flood is found beyond the Old Testament. And you should know, he says, that the Old Testament is the oldest book of the peoples of the East. There is no older book. As a source of knowledge about the ancient world, Holy Scripture stands first and alone.

The Flood is recounted beyond Holy Scripture as well. Accounts of it are found among the ancient Egyptians, Babylonians, Assyrians, and Persians. The story exists among all these peoples.

Even we Greeks have an account of the Flood.

Those of you who live on islands know very well that waves often wash shells onto the sand by the sea. I do not know whether you have seen them. Many such shells are found down in Africa, too. They come in different shapes and belong in the sea.

Now suppose I tell you that sea shells have been found high up in the mountains, at heights of four, five, even six thousand. What would you say? How did they get up there? That is the question.

How did these shells, which belong by the sea, come to be found on mountain peaks four, five, or six thousand high? It is a great puzzle for geologists and scientists. And there is one answer, he says: one day the waters reached those mountains.

When the waters withdrew, they left the shells behind like calling cards. And something else happened not so many years ago; do not think it strange. Down in Heraklion, Crete, people were sitting by the shore, laughing and enjoying themselves.

There were many cafés along the waterfront in Heraklion. Anyone from there knows it is a coastal city. People were sitting in those cafés when suddenly terror seized them: the sea rose and surged a kilometer inland, covering everything.

Everyone ran for their lives. Then the sea withdrew again. After it receded, children ran down to the sand and found all kinds of things: clams, sea urchins, octopuses, fish, and more. That is how the sea withdrew in Crete and left sea creatures behind.

In the same way, he says, the shells found high in the mountains are scientific evidence that the waters once reached that far. And there is more. In 1921, a famous archaeologist went to the cradle of ancient civilization.

He went to the land between the Tigris and Euphrates. He excavated, digging deeper and deeper. And what did he discover down there? A thick layer of mud, four meters deep, which had hardened over time.

Mud! He was astonished. Have you ever seen what happens in a village when people clean out a well? They draw out the water and find a layer of mud at the bottom, sometimes thin and sometimes thick.

Mud and filth collect at the bottom of wells. Just as there is mud on the seabed, so the waters of the Flood left mud behind. But here is the strange thing: they dug through that thick layer of mud, and what did they find beneath it?

They found objects from another civilization, showing that people had lived there before the Flood. So we have evidence that gives us grounds to say the account of the Flood is no fairy tale. It is a real event.

Even science bears witness to it. But, my dear friends, I have not come here tonight to speak about the evidence for the Flood. I have come to tell you something else. With my feeble words, I want to describe the Flood of that ancient world as a warning and an image of a new flood that is coming upon humanity.

The Flood took place in Noah’s time. Noah was the tenth patriarch before the Flood, and the last of those patriarchs.

Scripture says that the people of that time became corrupt. Where does corruption begin? We should pay close attention to where it began. It began in the family. It began in marriage.

Marriage shows whether a society is healthy. There was once a time, in Pontus, Asia Minor, and Greece, when a hundred years could pass, and do not be surprised to hear this, without a single divorce. In Pontus, Asia Minor, and Macedonia, divorce was unknown.

Husbands and wives lived like angels, with the love of Christ. Each night they prayed beneath the stars, and they lived in love and harmony. That was a sign of a healthy society. For the family is society’s cell, just as the human body is made up of cells.

When the cells are healthy, the whole body is healthy. In the same way, families are the cells of society. When those cells are healthy, society is healthy. But today we see many divorces in every diocese. Especially with migration to Germany and other countries, their number has risen terribly.

These divorces, in Greece and throughout the world, are now a sign that society has become corrupt. Something similar happened in Noah’s time. Families became corrupt. How did that happen? Scripture tells us plainly. Bear with me a little. This sermon is meant to teach and build you up.

So please listen carefully. How did Noah’s society become corrupt? Scripture says that the sons of God took the daughters of men as wives. A strange thing! Who were these sons of God who married the daughters of men?

Who were these sons of God? Some have said they were angels, who came down to earth, married women, and had bodily relations with them. But that explanation is unacceptable.

The idea that angels came down into the world and married is unacceptable. It is unacceptable for a simple reason: as you will remember, Christ said to the Jews, ‘You are mistaken because you do not know the Scriptures.’ Marriage belongs to life here on earth.

Marriage belongs to human life, not to the life of angels. Angels are bodiless spirits. They cannot have bodily relations, for they live in a world beyond the body. So that explanation is unacceptable.

Then who are the sons of God? They are the noble descendants of Abel. Of Abel? What am I saying? We know that Abel was killed before he could have descendants. God gave Adam and Eve another son in Abel’s place, a chosen child named Seth. His name means ‘replacement.’

One son was gone, and another came in his place. Seth was a new Abel. From Seth came a noble line of people, whom Scripture calls the sons of God, the children of God. And with whose children did they become involved? With the daughters of Cain.

Cain was Abel’s murderer, and from him came a stubborn generation of depraved and wicked people. As long as the children of God lived apart from the children of the devil, there was harmony.

But then, Scripture says, the sons of God saw the daughters of Cain and saw that they were beautiful. They had outward beauty. Rarely, very rarely, does a woman’s outward beauty go together with beauty of soul.

A woman who has both beauty of soul and outward beauty is rare in this world. Outward beauty is often found in wicked and corrupt women, and it becomes a hook, a terrible hook, that catches foolish men.

The daughters of Cain were very beautiful. But in their souls they were corrupt, true children of their forefather Cain. Once the sons of God married them, they too were led into corruption by their wives and became children of the devil.

Marriage is a great matter, and a woman has great influence. She can lift a man as high as the stars. But a wicked and corrupt woman, especially if she also has outward beauty, can cast a man down into Hell.

A woman is a powerful influence. The beauty of those corrupt women descended from Cain was, he says, a cause of the corruption in Noah’s day. And this brings us to another important point.

What point? Corruption came from the marriages between these sons of God and the daughters of Cain. What does that tell us? Marriage is no game or casual matter. It is a great responsibility, and not everyone is suited to it.

I am raising an idea here that I cannot develop properly without devoting a whole sermon to it. Of a hundred men and women who marry, how many are truly fit for marriage?

I do not mean whether they have the physical capacity. Dogs and cats have that too. That is not the important thing. All creatures have the natural capacity to reproduce.

That is not what I mean.

What will come from people who are like snakes? Snakes, you might say. But the next generation will be more than snakes. What will they be? Flying snakes! Have you seen them? I would like to take you up to Kampsalan in July or August to see the little snakes there that fly, fly, fly. This generation may be snakes, but the next will have wings and fly.

They will do even greater harm, and the cause will be a depraved father and a depraved mother. Society will pay for the consequences of a bad marriage for five hundred years. So what must you do? Know yourself. Before you marry, examine yourself: are you ready to bring a human being into the world?

And even if you are, examine that very carefully.

The family. That generation, he says, became corrupt. Through this union of the sons of God with the daughters of men, they became corrupt. Corruption spread so far that the earth itself was rotten and filled with injustice. But how can we recognize that corruption? This is the important point, the one we so often overlook. How do we recognize corruption?

It spread. And where did it finally reach? Their minds. From morning until evening, even at midnight, they no longer thought of God. They did not think of the beauty of His creation or of their sacred duties.

They did not think of the duties a person has. Instead, their minds turned constantly, without rest, to evil. Scripture says that the thoughts of human beings were bent intently toward evil. That is where it begins: in the human mind.

Tell me what you think about at midnight, and I will tell you what kind of person you are. Tell me what you think about at midnight, and I will tell you what kind of person you are. That is where evil begins. Their minds, Scripture says, had become corrupt.

They did nothing but think of evil, never of what was good. There was no thought of God in them. Scripture no longer calls them human beings. It calls them earth, earthly creatures; it calls them flesh. And because they are flesh, it says, the Spirit of God will not remain with them.

This was the generation born from the union of two unlike groups: the sons of God and the daughters of men. Yet amid all this corruption there was one man. Who was he? He was Noah.

What a remarkable thing: amid that generation, one man lived up to his calling and was not corrupted by the wave of corruption sweeping the whole world. He was righteous and blameless among his generation. Do you know what John Chrysostom compares him to?

Being devout when everyone around you is devout is no great thing. But being devout in a society without faith is a great thing. It is very hard, one of the greatest things a person can achieve.

Imagine taking a spark, just one spark, and throwing it into the sea, into the ocean. Would it go out? Of course it would. No one would dispute that.

And the sea would quench more than a spark. Suppose you turned even Mount Olympus into burning coals and threw that whole burning mountain into the sea. The sea would overcome it and put it out.

And yet, he says, Noah was a spark traveling over the oceans. One man, one spark, moving across an ocean of worldwide corruption. Imagine seeing a light upon the water that the waves cannot put out.

How strange and wonderful it would be for a spark to travel across the ocean, beyond the reach of the Atlantic’s waves. Just as strange and wonderful is this: one human being, one spark. For a human being is a spark.

And a single spark can set a whole forest ablaze. A person is no small thing; a person can be a spark. Noah was that spark, the hope of the world.

He stood firm and unwavering. That answers a common excuse. Many say, “I want to become holy, but I cannot. My wife will not let me. My mother-in-law will not let me. My children will not let me. My coworkers will not let me.”

“This person holds me back, and so does that one.” Yes, they put pressure on you. But remember Noah.

A river may rush with great force, yet living fish, trout, for example, swim against the current. They keep going upstream. You see the water rushing down, while the fish pushes its way up. Dead fish are carried downstream.

So tell me, person of God: are you a living fish or a dead one? If you are alive, if you are a faithful and devoted Christian, you will go against the current, again and again. And God will be with you.

But if you are a dead fish, without moral strength or character, the current will carry you down and throw you into the sea. So go against the current. Noah stood alone in the world, a wondrous sight, the hope of the world, as Scripture calls him.

And Noah, do not think this strange or dismiss it as a fairy tale, truly lived among them. He was an example and a rebuke, a voice crying in the wilderness, like John the Forerunner.

Then Noah reached the age of five hundred. Five hundred years old! Is that possible? Do not be surprised. Perhaps one day I will preach a whole sermon on this. The people of ancient times lived long lives for several reasons, chiefly because their environment was clean.

Look at what has happened in France. It is dreadful. A great ship carrying thousands of tons of oil, three hundred thousand tons, or however many it was, broke apart. Oil spread across the sea like a filthy river. Birds are dying, gulls and others, and even people are affected.

When the environment is polluted, what good does it do to eat well? You can still die. Research will show that cancer and other illnesses are linked to polluted air. Breathing on a high mountain is very different from living in a city full of exhaust fumes and polluted air.

So those people who lived to be five hundred lived in a clean, unspoiled natural environment. Noah lived five hundred years. He brought the Gospel, the truth, to that generation. And when he reached five hundred years of age, a message came to him from Heaven.

“Noah,” God said to him, “my child, you have remained alone here on earth. I have decided to destroy the world.” Do you hear that voice? “I have seen what people do. I have seen that their thoughts turn toward evil. I have seen the earth filled with injustice, theft, greed, adultery, and sexual immorality.”

“I have seen all the evil taking place in the world.” And Scripture uses a phrase that is very difficult, a terrible phrase: it says that God regretted having made man. God regretted having made man.

That is a fearful word. It does not mean that God repented, for God is not a human being who makes mistakes as we do. Rather, as the Fathers explain, that word conveys the full anguish of seeing what humanity had become. It is something like the cry, “My God, my God, why have You forsaken me?”

How far has humanity fallen, from reaching toward the stars of heaven to becoming worse than beasts! God regretted having made man. And now He says to Noah, “I command you to build an ark, a ship.”

And He gave him the plans, the architectural plans.

“You shall make an ark,” He says, “three hundred cubits long, one hundred and fifty cubits wide, and thirty meters high, with a roof that slopes upward to a point. Then gather a pair of every kind of bird, creeping thing, and wild animal, and bring them into the ark. Build it with three levels, just one door, and an opening above through which the sunlight can enter.”

Noah obeyed God's command and built the ark with the means available in those days. Do not be surprised: he spent a hundred and twenty years building it.

Of course, he did not build the ark alone. He hired workers and went into the wild forests, where, in those days, trees grew four or five times taller than today's trees. He cut them down, sawed and planed the wood, and worked hard to prepare it. With that timber he built the ark.

For a hundred and twenty years, thousands of people worked to make the ark a strong, steady vessel for the waves of the ocean. And those people worked alongside Noah to build it.

And the others who saw him building an ark on dry land said, “Noah has gone mad. He’s lost his mind! Building a ship here? What would he do with it? The man’s gone mad!”

But Noah went on with his work. When the 120 years had passed and the ark was ready, he was commanded to go inside. The animals gathered, and at God’s command all the wild beasts came.

At God’s command, all the wild beasts came to the ark. The beasts obey God, but man does not. The giraffe came too, tall as it was, and lowered its head to enter the ark.

It had trouble getting inside. The fierce lion came, humbled as well, and entered the ark. The deer came in too. All the other wild beasts and animals came and entered the ark.

The ark had three stories and many compartments. Following God’s command, Noah settled all the animals and reptiles in them. He also gathered enough food for their journey of many months.

Finally, Noah entered the ark, and because of Noah, his wife entered too. Do you see what this means? Many women will be saved through their husbands, just as many men will be saved through their wives. The whole family can be saved.

What a great blessing to have a devout father in the home. What a great blessing to have a devout mother, or even one devout person. That one person can be enough to save the family.

So because of Noah, his wife was saved and entered the ark. Because of Noah, his three sons were saved: Shem, Ham, and Japheth. Because of Noah, his three daughters-in-law were saved too. Eight souls entered in all, and the ark was shut. The ark was shut.

Soon afterward, no human words could describe the disaster that came. Poets, painters, and orators throughout the ages have tried to give some picture of that terrible destruction, which, as I told you, can even be demonstrated scientifically.

Before the Flood, some people stole, some robbed, some committed fornication or adultery, and some broke up marriages. Others were getting married or arranging marriages. Some feasted, some got drunk, some indulged in every kind of excess, and others carried on their trade.

At first they said, “Oh, it’s nothing. Just a storm. It will pass.” But what a storm it was! Little by little, the waters became powerful rivers, sweeping away huts and tearing apart bridges.

As things collapsed and they heard the roar of the waters, everything stopped. Trade stopped, homes were shut, weddings and marriage arrangements came to an end, and fear took hold of everyone.

How could they be saved, and how many would survive? Some climbed onto the roofs of their houses. Others scrambled up the tallest trees like cats.

Even a craftsman who had helped build the ark could say, “I worked on it!” But the ark was shut. It would not open; it was shut by God’s command. Pay attention: what I am telling you carries a great lesson. They were shut inside as the waters rose higher and higher. Do not think this is impossible. Think of the downpour we had here this year. The waters swelled and flooded whole neighborhoods. If God had not stopped them, they would soon have reached Lycabettus.

These things seem strange, but the wrath of God is terrible. That is why we pray, “Save us from the wrath of the Lord.” One downpour frightened us. When people saw the waters rushing down, sweeping away the homes of the poor and turning the shores of our basin to mud, they cried out, “Most Holy Theotokos! Christ! God!”

So the waters rose high, and the ark sailed upon them. After a journey of many months, it came to rest high above. After 150 days, what does Holy Scripture say? It says something remarkable: “God remembered Noah.” God remembered Noah! What a comforting thought that is.

Even if I have nowhere left in this world to lean on, nowhere to stand, God is there above. How can I despair? Noah, he says, means hope. Noah had hope; he hoped in God. God does not forget you. He does not forget you. If you are a child of God, He does not forget you.

Wherever you may be, even in prison, even shut inside an ark, God does not forget you. He remembers you and cares for you. Yes, God remembered Noah. Then the waters began to recede and the mountaintops appeared. Noah opened the window and sent out a raven. But the raven did not return. It found corpses everywhere, swollen corpses, and fed on them instead.

The raven did not return, because it found swollen corpses everywhere and fed on them. So Noah sent out a dove. It flew and flew, but found nowhere to rest. A dove is a clean creature; it would not settle amid the filth. And so the dove returned.

A week later, Noah sent out the dove again. It returned with an olive branch. He sent it out a third time, and this time it did not return, a sign that dry land had appeared.

Then the Ark was opened, and Noah came out with his wife and children. In that desolate place, with no one else around, what was the first thing he did? Did he build a hut, cut branches, and make himself a shelter? No. He built a place of worship, an altar. Our ancestors, too, built a place of worship first in this poor corner of the world. They worshipped idols, but they built the Acropolis. That is why Paul said he had found no people more devout than the Greeks. They built it high above the city.

So Noah built an altar and offered a sacrifice to God. That, in simple words, is the account of the Flood. But what good does it do us? It benefits us; it teaches us. The account of the Flood is an image of what will happen to the world in the future.

Noah is a type of Christ, and the Ark is a type of the Church. When we look at the account in this way, it teaches us the following lessons.

When the floodgates of heaven opened, everyone tried to save himself. Some thought they would survive by climbing onto their roofs, as we have seen. Others climbed the tallest trees, and still others went up into the high mountains.

It was all in vain.

The one means of salvation they had failed to consider was the Ark. There was no other. Brothers and sisters, it is much the same in our own time. Each person thinks we will be saved by one means or another. But did those on their roofs survive? Did those in the tall trees or on the mountains survive? There is one way, one name under heaven by which we can be saved, and that name is Jesus Christ. There is no other name under heaven that can save us but the name of Christ.

And just as the Ark had one door, so there is one door for us: ‘I am the door. If anyone enters through Me, he will be saved; he will go in and out and find pasture.’ Here is another likeness: the Ark was spacious. It was no little boat. For its time, it was a great ocean liner, with compartments for all the animals, large and small.

In the same way, the Church of Christ has room for many. ‘In My Father’s house are many dwelling places.’ Just as the Ark had many compartments, so there is room for many in the Church of God.

There is room in the Church for infants, for little children who have just been born and baptized. There is room for white-haired elders, for working people, shepherds, farmers, and great scholars; for rich and poor, men and women. There is room for everyone.

The Church has room for so many. But there is no room for hypocrites and Pharisees, or for wicked and corrupt people. They remain outside the Ark.

Another likeness, my dear friends, is that the Ark was strong. It was the strongest vessel ever built. No wave could sink it.

A captain once said, ‘This ship is so strong that not even God can sink it.’ That is what he said. The people went aboard and enjoyed themselves. They had swimming pools and music. Some of the wealthy passengers played cards and other games. Then, around midnight, about one o’clock, something happened...

A great mass of ice, an iceberg, came from the North Pole and struck the ship with lightning speed, tearing it apart. Strong? Nothing on earth is that strong. The Titanic was destroyed and sank, and more than a thousand people drowned.

But though the ships of this world sink, the Church of Christ, the Ark, does not sink. The Church rises. As the waters rise, she rises higher and higher. Wickedness, corruption, and crime may increase, but the Church is carried above them, higher and higher, like the Ark toward Ararat, however corrupt the world becomes.

As John Chrysostom said, the Church is tossed by the waves, but she does not sink.

There is another comparison, my dear friends, though here we come to a great difference. John Chrysostom points it out. Wild animals entered the Ark.

A wolf went in and came out a wolf. A fox went in and came out a fox; a snake, a snake; a tiger, a tiger; a raven, a raven. None of them changed.

But in the Church, which is the Ark, something different happens. A raven enters and a dove comes out. A wolf enters and a lamb comes out. How can that be? Think of the thief: he was a robber, yet he became a lamb of Christ. This is the power of Christ to change a person, the transformation wrought by the right hand of the Most High. Christ has tremendous power.

So Noah’s Ark was only a shadow of our Holy Church, which works her wonders through all ages and changes people. A violent man enters the Church and is changed. A woman once told me, ‘I had a violent husband, a very violent man. He would come home at midnight, or one in the morning.’

“What didn’t he do? He broke mirrors, beat me, did every kind of evil. I lived in fear. He threatened me with a knife and struck me.” She endured it patiently and prayed to God that he would change. Then one day, she told me, he heard Christian words, changed, and repented.

And here again God worked a change. “My wolf,” she said, “became a lamb.”

How do such changes happen in this world? The only power that brings them about is our Holy Church.

My brothers and sisters, Christ was once asked about the signs of the times: what sign would show that the end of the world was near? Christ spoke of many signs.

One of the signs Christ gave was that the time of the end would be like the days of Noah.

“As in the days of Noah,” Christ said, so it will be at the end. And we have reached such days, my brothers and sisters. We are living just as people did in Noah’s days. Corruption has reached its height.

And the voice of those who preach the Gospel is like Noah’s voice calling out to this world. These are signs of the times, terrible signs, one after another.

Unspeakable things are being done against Christ. In one film, naked women appeared on the screen, and for half an hour the place shook with applause. People applauded them, when they should have shut their eyes, got up, picked up chairs, and wrecked the cinema.

For half an hour the applause went on. I heard about it. Their lustful eyes had seen those images of corruption. And elsewhere, as I told you before, with Holy Week approaching, at a religious institution that trains theologians and preachers, they are going to show *Jesus Christ Superstar*, a wretched portrayal that makes a mockery of our Christ.

Signs of the times, frightening signs. Chiliasm, too, is a sign of the times. Today it keeps gaining ground and spreading deep into our sacred homeland. We are living amid these signs, as in the days of Noah. Even the heavy rain we have seen these past few days is more than a natural event; it is a warning that a flood is coming upon the earth.

And what have we done? We are no Noah, if only we were. We are no great and towering figures, no Basils or Chrysostoms or Fathers of the Church. We are no angels or archangels. We are flesh of your flesh and bone of your bones, and we too call out to this world as the Lord commands in the Gospel: Run, hurry! When you hear a train whistle, you run to catch it and get aboard.

So with the little whistle we have, with the trumpet of God, we cry out: Run to the Ark! Hurry to the Ark! Its door is open. In these holy days, it awaits us. We can confess our sins, turn back in repentance, and return to God.

You saw what happened with the Ark. Then the door closed.

Now the door of the Church is open, and it awaits every one of us. But the time will come when it closes, and then it will never open again. In Noah’s day, people came and pounded on the outside, saying, “Open up, Noah! Let us in! We are your relatives, your own people. You know us!” Noah did not open it.

Others came and said, “We worked on the Ark. We sawed and planed the wood; we carried the timber.” Still, the Ark did not open. In the same way, the day will come when the door to repentance and return will close.

Then we too will gather outside the Ark and say to Christ, “Open to us, Christ, open to us! We are Christians too. We have Christian names, and we belong to the Christian family.”

“I served as a church trustee. I was the caretaker who kept the church in good order. I was a priest who held the Holy Chalice. I was a preacher who proclaimed the Word of God. I was a bishop who cared for Your flock.”

“Open to me, Christ! Open to me!” But the door will be shut. My dear friends, the door is open to all of us while we live in this world. Yet it will close, for in Hades there is no repentance. So, my dear Christians, I appeal to all of you as these holy days draw near and the door of our Church stands open.

Let us all hurry to confession. Let no one remain without confessing. Let us open up our souls through confession. Let young and old alike hurry there, every one of us, and find safety both as individuals and as a nation.

Our nation’s safety does not lie in NATO. It does not lie in Russia, or in the EEC. We accuse no nation. Our safety, our Ark, is our Church, our Church.

Who sustained us through four hundred years of slavery? Who preserved our language, our traditions, and the beautiful customs of the Greek people? The Church did, for four hundred years. And now, in these days when a worldwide flood threatens us, when we do not know from one hour to the next whether a third world war will break out, it may be a flood of nuclear fire rather than water.

In these days, we must all understand that our security does not lie in worldly things. Our security lies in Jesus Christ of Nazareth, the Noah of this new generation of humanity.

All together, all together: one soul, one people.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων Δωδεκάς, Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, Όσοι και Μάρτερες Οι καλώς αθλήσαντες θεπνοθέντες, Ποιήσατε πρεσβεία προς τον Κύριο Το λεηθήνε και σωθήνε Τα ψυχά συμών, Αμήν Χαίρω, ευσεβές ακροατήριο.

Χαίρω που σας βλέπω πάλι εδώ συγκεντρωμένους. ὃν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, έτσι κι εσείς τρέχετε εδώ Διενακούσετε λόγον Θεού Κι αν εμείς, με τη βοήθεια του Θεού, κατορθώσουμε να σας προσφέρουμε ένα ποτήριο.

Ευχαριστώ που παρακολουθήσατε την τηλεόραση στο κανάλι εκείνο, το πρώτο κανάλι που λέγεται Γένεσις, Γένεσις, Γένεσις. Το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής είναι η Γένεσις, το τελευταίο είναι η Αποκάλυψις του Ιωάννη, η αρχή και το τέλος της ανθρωπότητας.

Λοιπόν, ανοίγουμε τη Γένεση στο κανάλι αυτό, στα κεφάλαια 6, 7, 8. Θα ήθελα να τα διαβάσω, αλλά για να μην σας κουράσω, δεν τα διαβάζω. Θα σας παρακαλέσω, όταν πάτε στο σπίτι, να ανοίξετε εσείς την τηλεόραση στο κανάλι Γένεσης και να διαβάσετε τα τρία αυτά σπουδαιότατα κεφάλαια που σας ανέφερα.

Δευτέρα, το έκτρο, το έβρωμα και το έκτρο, τι μόλις ανοίξουμε εκεί την τηλεόραση εκεί, τι θα δούμε, ένα φοβερό γεγονός, ένα φοβερό θέαμα, τρομερό θέαμα: είναι ο κατακλυσμός, κατακλυσμός του Νώε, της εποχής του Νώε.

κατακλυσμός, αλλά την ώρα αυτή που με θα δω μαζεμένη βλέπω κάπου εδώ μέσα στην αίθουσα, κάπου σέρνει το λαιμό της σκορωμί, η έχιδνα, η οχιά. Η οχιά που είναι έτοιμη να στάξει το δηλητήριό της. Και όπως η οχιά φαρμακεύει τον άνθρωπο και τον δηλητηριάζει, όπως η κόμπρα χτυπάει και φονεύει τον άνθρωπο, έτσι και αυτή η οχιά, η κόμπρα, φονεύει τον άνθρωπο.

Είναι απιστία. Έρχεται τώρα η απιστία και λέγει: «Θα ομιλήσει ο επίσκοπος». Θα μιλήσει για τον κατακρισμό στον 20ο αιώνα, δεν ντρεπόμαι θα σου λέει Κατακλυσμός, παραμύθι! Παπάδες που κάθεστε και ασχολείστε με κατακλυσμούς και θέλετε να τρομοκρατήσετε την ανθρωπότητα.

Κατακλυσμός, παραμύθι, με το οποίο παραμύθι οι γιαγιάδες μας μπορούσαν να μας λένε τα διάφορα δικά τους λόγια. Παραμύθι λοιπόν είναι, παραμύθι ο κατακλυσμός; Όχι, είναι γεγονός. Ο κατακλυσμός είναι γεγονός, γεγονός μάλιστα. Έχετε αποδείξεις; Έχουμε αποδείξεις.

Η πρώτη απόδειξη είναι ότι η διήγηση περί κατακλυσμού, παρακαλώ προσέξατε, δεν είναι μόνο διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία, πρέπει να σημειώσετε, είναι το αρχαιότερο βιβλίο των Ανατολικών Λαών. Δεν υπάρχει πιο άλλο βιβλίο αρχαιότερο. Ως πηγή των ειδήσεων του αρχαίου κόσμου είναι η Αγία Γραφή πρώτο και μοναδικό βιβλίο.

Δεν είναι μόνο ο κατακλυσμός, δεν είναι μόνο διήγηση της Αγίας Γραφής. Η διήγηση περί κατακλυσμού συναντάται και στους αρχαίους λαούς των Αιγυπτίων, των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων, των Περσών. Σε όλους τους λαούς υπάρχει η διήγηση.

Και σε εμάς ακόμα τους Έλληνες υπάρχει η διήγηση περί κατακλυσμού.

Ξέρετε πολύ καλά όσοι είστε νησιώτες ότι κοντά στη θάλασσα, εκεί στην αμμουδιά, πετάει το κύμα πολλές φορές κάτι κοχύλια, κάτι όστρακα, δεν ξέρω αν τα έχετε δει. Ιδίως πολλά τέτοια όστρακα παρουσιάζονται κάτω στην Αφρική, διάφορα σχήματα όστρακα είναι στη θάλασσα αυτά.

Λοιπόν, εάν τώρα σας πω ότι βρήκανε επάνω στα ψηλά βουνά, τέσσερις χιλιάδες, πέντε χιλιάδες, έξι χιλιάδες, υψηλά, βρήκανε όστρακα της θάλασσας. Τι θα πείτε; Πώς βρεθήκανε πάνω εκεί; Είναι ερώτημα αυτό.

Πώς βρεθήκανε αυτά τα όστρακα που είναι κοντά στη θάλασσα, αυτά τα κοχύλια, βρεθήκανε πάνω σε κορυφές βουνών τεσσάρων και πέντε και έξι χιλιάδων; Μια απορία μεγάλη των γεωλόγων και των επιστημόνων. Και μία απάντηση: ότι μια μέρα τα νερά φτάσανε μέχρι επάνω εκεί στα βουνά.

Και όταν τα νερά αποσυρθήκανε, αφήκανε ως επισκεπτήρια τα κοχύλια, τα όστρακα αυτά. Μάλιστα, μη σας φανεί παράδοξο, δεν είναι πολλά χρόνια. Εκεί κάτω στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, καθόταν στην παραλία και γελούσαν και παίζαν.

Ήτανε πλήθος τα καφενία κοντά στην παραλία, στην παραλία του Ηρακλείου, καθόταν και αν είναι κανείς από το Ηράκλειο ξέρει ότι το Ηράκλειο είναι παράλιος πόλη. Καθόταν στα καφενία εκεί και εκεί που καθότανε, ξαφνικά τρόμος και φόβος: η θάλασσα υψώθηκε και με ορμή τεράστια προχώρησε ένα χιλιόμετρο μέσα, τα κάλυψε όλα.

Όπου φύγει φύγει, όπου φύγει. Μετά πάλι η θάλασσα απεσύρθη, πήγε προς τα μέσα και όταν απεσύρθη προς τα μέσα η θάλασσα, τρέξανε τα παιδιά και βρήκανε πάνω στην αμμουδιά διάφορα πράγματα: αχιβάδες, αχινούς, χταπόδια, ψάρια κλπ. Έτσι ακριβώς, τον τρόπο λοιπόν η θάλασσα κάτω στην Κρήτη απεχώρησε και άφησε τα διάφορα θαλάσσια αντικείμενα.

Έτσι και τα κοχύλια τα οποία υπάρχουν επάνω στα ψηλά βουνά είναι επιστημονική απόδειξη ότι μέχρι εκεί κάποτε εφτάσανε τα νερά. Μα εκτός αυτού, το 1921 ένας διάσημος αρχαιολόγος πήγε στην κοιτίδα του αρχαίου πολιτισμού.

Πήγε κάτω στην μεταξύ Τίγριος και Εφρά του χώρα Έκανε ανασκαφές, έσκαψε, έσκαψε, προχώρησε δύο, τρεις, προχώρησε προς τα κάτω και όταν κατέβηκε εκεί στο βάθος, τι ανακάλυψε; Ανακάλυψε ένα παχύ στρώμα λάσπης, τέσσερα μέτρα λάσπη, η οποία είχε πλέον στερεοποιηθεί.

Λάσπη, απόρησε ο άνθρωπος. Έχετε δει καμιά φορά στα χωριά που ένα πηγάδι, όταν θέλουν να το καθαρίσουν, βγάλουν τα νερά και κάτω στον πυθμένα του πηγαδιού βρίσκουν ένα στρώμα λεπτό ή παχύ στρώμα λάσπης.

Στα πηγάδια κάτω μαζεύεται η λάσπη και η ακαθαρσία. Κι όπως στον πυθμένα της θαλάσσης υπάρχει αυτή η λάσπη, κατά παρόμοιον τρόπον λοιπόν αφήσανε λάσπη, τα νερά αυτά του κατακλυσμού αφήσανε λάσπη. Το δε περίεργο είναι ότι σκάψανε το παχύ αυτό στρώμα της λάσπης και κάτω από εκεί τι βρήκανε;

Βρήκανε άλλα είδη πολιτισμού, διάφορα αντικείμενα τα οποία μαρτύρουν ότι και προ του κατακλυσμού υπήρχε κόσμος. Έχουμε λοιπόν στοιχεία τα οποία μας δίνουν το δικαίωμα να πούμε ότι η διήγηση περί κατακλυσμού δεν είναι παραμύθι αλλά είναι γεγονός.

Μαρτυρούμενο ακόμα και υπό της επιστήμης. Αλλά εγώ, αγαπητοί μου, απόψε σήμερα δεν ήρθα εδώ για να σου μιλήσω περί των αποδείξεων τα οποία έχουμε περί του κατακλυσμού. Ήρθα κάτι άλλο να σας πω. Ήρθα με την ασθενή μου γλώσσα να σας περιγράψω αυτόν τον κατακλυσμό που έγινε στον αρχαίο εκείνο κόσμο ως ένα υπόδειγμα και ως μία εικόνα ενός νέου κατακλυσμού ο οποίος έρχεται στην ανθρωπότητα.

Κατακλυσμός έγινε από τις εποχές του Νώε. Ο δε Νώε ήταν ο δέκατος πατριάρχης προ του κατακλυσμού. Ο τελευταίος πατριάρχης προ του κατακλυσμού.

Λέγει η Γραφή ότι στην εποχή εκείνη οι άνθρωποι διεφθάρησαν. Από πού αρχίζει η διαφθορά; Πρέπει να είναι άξιο προσοχής να δούμε από πού άρχισε η διαφθορά. Η διαφθορά άρχισε από την οικογένεια, από το γάμο άρχισε.

Ο γάμος είναι δείκτης εάν μια κοινωνία είναι υγιής. Υπήρχαν κάποτε στην Ελλάδα εποχή, στον Πόντο, στη Μικρά Ασία και στην Ελλάδα, που 100 χρόνια περνούσανε, δεν θα σας φανεί παράξενο αυτό, 100 χρόνια περνούσαν στον Πόντο, στη Μικρά Ασία και στη Μακεδονία και διαζύγιο δεν υπήρχε, άγνωστο.

Σαν άγγελοι αντρόγυνα ζούσαν με την αγάπη του Χριστού, κάθε νύχτα προσεύχονταν κάτω από τα άστρα και είχαν αγάπη και ομόνοια, δείγμα υγιούς κοινωνίας. Διότι η οικογένεια είναι το κύτταρο. Όπως το έσχατο μόριο του ανθρωπίνου σώματος λέγεται κύτταρο.

Και όταν τα κύτταρα είναι υγιή, ολόκληρο το σώμα είναι υγιές. Κατά παρόμοιον τρόπον, τα κύτταρα της κοινωνίας είναι η οικογένεια. Όταν τα κύτταρα αυτά είναι υγιή, η κοινωνία είναι υγιής. Και σήμερα που έχουμε πλήθος διαζυγίων, διαζυγίων σε κάθε Μητρόπολη, ιδίως με τη μετανάστευση στη Γερμανία και στις ξένας χώρες, τα διαζύγια ηυξήθησαν τρομακτικά.

Αυτά τα διαζύγια, που όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο ολόκληρο, είναι πλέον δείγμα ότι η κοινωνία διεφθάρη. Κάτι τέτοιο συνέβη και στην εποχή του Νόε. Διεφθάρησαν οι οικογένειες. Πώς διεφθάρησαν οι οικογένειες; Το λέγει σαφώς. Θα σας κουράσω λίγο, δεν είναι ελεγκτικό το κήρυγμα, είναι διδακτικό και εποικοδομητικό.

Λοιπόν, σας παρακαλώ προσέξτε. Πώς διεφθάρη η κοινωνία του Νόε; Διεφθάρη, λέγει, διότι οι υιοί του Θεού έλαβαν ως συζύγους τας θυγατέρας των ανθρώπων. Περίεργο πράγμα. Ποιοι είναι αυτοί οι υιοί του Θεού που έκαναν συνοικέσιο, παντρευθήκανε, πήρανε τις γυναίκες των ανθρώπων;

Ποιοι είναι αυτοί οι υιοί του Θεού; Μερικοί είπανε ότι οι υιοί του Θεού είναι οι άγγελοι. Αυτοί κατεβήκανε κάτω στη γη και κάνανε γάμους, ήρθαν σε σχέσεις σαρκικάς με γυναίκες. Αλλά αυτή η θεωρία είναι απαράδεκτος.

Και είναι απαράδεκτος αυτή η θεωρία ότι οι άγγελοι κατεβήκαν κάτω στον κόσμο και έκαναν γάμους. Είναι απαράδεκτος, απλούστατα διότι ο Χριστός, όπως θυμάστε πολύ καλά, είπε εις τους Ιουδαίους Ότι πλανάστε μη δώτας γραφάς Ότι εκεί επάνω στον ουρανό ο γάμος είναι φαινόμενο της επιγείου ζωής.

Ο γάμος είναι φαινόμενο των ανθρώπων. Αλλά ο γάμος δεν είναι φαινόμενο των αγγέλων, Οι οποίοι είναι άειλα πνεύματα, είναι πνεύματα άειλα και δεν μπορούν να έχουν τη άφθασα αρκεκά σχέσεις Σχέσεις στη άφθασα αρκεκά σχέσεις και ότι ζουν σε έναν άελον κόσμο οι άγγελοι Απαράδεκτος λοιπόν η θεωρία.

Τότε ποιοι είναι οι υιοί του Θεού; Οι υιοί του Θεού είναι τα ευγενή τέκνα τα οποία γεννήθησαν από τον Άβελ. Από τον Άβελ; Μα τι λες, από τον Άβελ; Η ευγενής γενναιά του Άβελ Μα πειρήγορα, εμείς ξέρεμε ότι ο Άβελος σκοτώθηκε, δεν έπρολαμε να δημιουργήσει γενναιά Αντί του Άβελ έστειλε ο Θεός αντικαταστάτη. Μετά τον Άβελ γέννησε ο Αδάμ και η Εύα ένα εκλεκτό τέκνο, το οποίο ονομάζεται Σήθ, και το όνομα αυτό ονομάζεται Αντικαταστάτης.

Έφυγε ο ένας, ήρθε ο άλλος, και ο Σιθ ήταν ένας νέος Άβελ. Και από τον Σιθ προήλθε μία ευγενής γενιά ανθρώπων, ευγενεστάτων ανθρώπων, τους οποίους η Γραφή ονομάζει υιούς του Θεού, παιδιά του Θεού. Αυτά λοιπόν τα παιδιά του Θεού ήρθαν σε επαφή με ποια παιδιά; Με τις θυγατέρες εκείνου, εκείνου του Κάιν.

Του Κάιν, ο οποίος υπήρξε ο φονεύς του Άβελ και ο οποίος εδημιούργησε μια γενεάν σκληροτράχηλον και μια γενεάν εκφύλων και κακοποιών ανθρώπων. Και όσο καιρό ξεχωριστά ζούσαν τα παιδιά του Θεού από τα παιδιά του διαβόλου, υπήρχε αρμονία.

Αλλά αυτό τον καιρό που είδαν, λέγει, οι υιοί του Θεού, τα παιδιά του Θεού, είδαν τις θυγατέρες Κάιν και ότι αυτές οι θυγατέρες του Κάιν είχαν κάλλος, είχαν φυσικό κάλλος, ήταν έξω. Σπανίως το κάλλος της γυναικός συναντάται με ψυχικό κάλλος, σπανίως, πολύ σπανίως.

Γυναίκα με ψυχικό και φυσικό κάλλος είναι σπάνιον πράγμα στον κόσμο. Το φυσικό κάλος ως επιτοπής των συναντάται σε πονηρά σκυδιαστραμένας γυναίκας και αποτελεί το άγκιστρο, το τρομερό άγκιστρο, με το οποίο συλλαμβάνονται οι ανόητοι άνθρωποι.

Λοιπόν, ήταν ωραιότατες, οι θυγατέρες του Κάιν διακρίνονται για το κάλλος των. Αλλά ως ψυχικός, ψυχικός όμως ήταν διαφθαρμένες, γνήσια τέκνα και κακέπη και κακέπη του γενάρχου του Κάιν. Από την ώρα που παντρευτήκανε, χάλασε πλέον, χαλάσανε τα παιδιά του Θεού, από τις γυναίκες των διεφθάρησαν και έγιναν και αυτά παιδιά του διαβόλου.

Μεγάλο πράγμα είναι ο γάμος, μεγάλο πράγμα είναι η γυναίκα. Η γυναίκα μπορεί να πάρει τον άντρα και να τον υψώσει μέχρι τα άστρα, να τον ανεβάσει μέχρι τα άστρα, και η γυναίκα η κακιά και διεστραμμένη, όταν μάλιστα συνοδεύεται από φυσικόν κάλλος, δύναται να τον ρίξει τον άντρα μέχρι την κόλαση, να τον ρίξει.

Μεγάλο πράγμα είναι η γυναίκα, τεραστία είναι η δύναμη της επιδράσεώς της, και αιτία της διαφθοράς της εποχής του Νόη υπήρξε το φυσικό, το κάλλος των διαφθαρμένων αυτών γυναικών της γενεάς του Κάιν. Και ένα άλλο όμως πράγμα γεννιέται, ένα σπουδαίο πράγμα γεννιέται.

Ποιο πράγμα γεννιέται; Ότι από το γάμο που έκαναν αυτοί οι υιοί του Θεού με τας θυγατέρας του Κάιν προήλθε η διαφθορά. Τώρα, τι σημαίνει αυτό; Ότι ο γάμος δεν είναι ένα παιχνίδι, δεν είναι μία τυχαία υπόθεση, είναι μεγάλο πράγμα, ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για γάμο.

Αυτό τώρα είναι μια ιδέα που λέγω, αλλά δεν μπορώ να την αναπτύξω όπως πρέπει, γιατί άμα την αναπτύξω πρέπει να διαθέσω ολόκληρο κήρυγμα. Από τους 100 ανθρώπους που παντρεύονται, άνδρες και γυναίκες, πόσοι είναι άξιοι του γάμου;

Δεν νοώ εάν έχουν τα φυσικά προσόντα, γιατί τα φυσικά προσόντα τα έχουν και τα σκυλιά και τα γατιά, δεν είναι αυτό το σπουδαίο. Δεν το σπουδαίωνε αυτό. Είναι κοινά αυτά, και οι σκύλοι και οι γάτες και τα πάντα έχουν τη φυσική ικανότητα του γάμου.

Δεν νοώ αυτά.

Από τους ανθρώπους που είναι ως όφεις, τι θα είναι; Φίδια, λέει, είναι μια γενεά, αλλά η δεύτερη γενεά δεν θα είναι απλώς φίδια. Τι θα είναι; Θα είναι ιπτάμενοι όφεις, θα πετάνε. Έχετε δει; Θέλω να σας φυλάξω, για να δείτε πάνω στο Καμψαλάν, να δείτε εκεί πέρα τον Ιούλιο μήνα, τον Αύγουστο, κάτι μικρά φιδάκια τα οποία πετούν, πετούν, πετούν. Λοιπόν, απλώς η γενεά αυτή είναι φίδια, αλλά η άλλη γενεά θα είναι γενεά με φτερά, θα πετάνε.

Θα κάνουν κακό μεγαλύτερον και αιτία θα είναι ο έκφυλος πατέρας και η έκφυλος μάνα. Και θα πληρώνει η κοινωνία 500 χρόνια τις συνέπειες ενός κακού γάμου. Τι πρέπει να γίνει, το γνώθεις αυτόν Πρωτού να παντρευτείς εξήθεσαι τον εαυτό σου Είσαι εις θέση να φέρεις άνθρωπο στον κόσμο;

Κι αν είσαι εις θέση να φέρεις άνθρωπο στον κόσμο, να το εξετάσεις πολύ.

Οικογένεια. Διεφθάρη, λέει, γενεά εκεί, διεφθάρη. Από την μίξη αυτή των Υιών του Θεού με τας θυγατέρας, με τας θυγατέρας των Υιών του ανθρώπου, εμίχθησαν, λέει, διεφθάρησαν και η διαφθορά αυτή ήταν μεγάλη, προχώρησε τόσο πολύ ώστε σάπησε και επλήσθη η γη αδικίας. Και η διαφθορά αυτή πού την καταλαβαίνουμε; Εδώ είναι το σπουδαίο, η διαφθορά πώς την καταλαβαίνουμε, που δεν το προσέχομε. Διαφθορά.

Προχώρησε, Και πού έφτασε πλέον; Στον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλός των. Από το πρωί μέχρι το βράδυ και τα μεσάνυχτα. Δεν σκεπτότανε πλέον το Θεό. Δεν σκεπτότανε τα ωραία δημιουργήματα του Θεού. Δεν σκεπτότανε τας ιεράς υποχρεώσεις.

Οι οποίες έχει ο άνθρωπος. Αλλά η διάνοιά τους συνεχώς και ακατάπαυστα. Σκεπτότανε το πονηρό. Και λέει η γραβή Επιμελώς, λέει, οι διάνοιες των ανθρώπων έρεπον προς το κακόν. Από εκεί αρχίζει το μυαλό του ανθρώπου.

Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι τα μεσάνυχτα, να σου πω τι άνθρωπος είσαι. Πες μου, τι σκέφτεσαι τα μεσάνυχτα, να σου πω τι άνθρωπος είσαι. Από εκεί αρχίζει το κακόν. Και λέγει ότι οι διάνοιες των ανθρώπων ήσαν πλέον διαφθαρμένες.

Και δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να σκέφτονται το κακόν. Ποτέ το καλόν, έννοια Θεού, δεν υπήρχαν. Και η Γραφή δεν τους ονομάζει πλέον ανθρώπους, όχι, δεν τους ονομάζει ανθρώπους πλέον, τους ονομάζει γη, γήινα όντα, τους ονομάζει σάρκες. Και ότι είναι, λέει, σάρκας, οὐ καταμεῖναι το πνεύμα του Θεού μετ' αυτών.

Αυτή ήταν η γενεά, η οποία προήλθε από την μίξη δύο ανόμοιων στοιχείων, των Υιών του Θεού με τας θυγατέρας των Υιών του Ανθρώπου. Αλλά μέσα σε αυτή τη γενική διαφθορά υπήρχε ένας. Ποιος ήταν αυτός ο ένας; Ο ένας αυτός ήταν ο Νώε.

Ένα περίεργο πράγμα: ένας μέσα σε αυτή τη γενεά στάθηκε εις το ύψος της αποστολής του και δεν διεφθάρη από το κύμα της παγκοσμίου αυτής διαφθοράς. Ένας δίκαιος τέλειος εν τη γενεά αυτού Ξέρετε πώς μοιάζει, λέγει ο Χρυσόστομος;

Το να είσαι ευσεβής όταν η κοινωνία είναι ευσεβής δεν είναι μεγάλο πράγμα. Αλλά να είσαι ευσεβής μέσα σε μια κοινωνία ασεβών είναι μεγάλο. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα και ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του ανθρώπου.

Για φανταστείτε να πάρετε μια σπίθα. Μια σπίθα, μια σπίθα, και αυτή τη σπίθα να τη ρίψετε μέσα στη θάλασσα, στον ωκεανό. Πάρετε μια σπίθα και ρίψετε μέσα στη θάλασσα. Σας ερωτώ, θα σβήσει; Θα σβήσει. Ασφαλώς δεν υπάρχει, δεν υπάρχει καμία αντίρρηση ότι θα σβήσει.

Όχι μια σπίθα· σβήνει η θάλασσα ένα βουνό, και ο Όλυμπος ακόμα αν τα κάνεις κάρβουνα, κάρβουνα τον Όλυμπο, φωτιά, και τον ρίψεις τον Όλυμπο από κάρβουνα αναμμένα μέσα στη θάλασσα, η θάλασσα θα νικήσει και θα σβήσει το βουνό.

Και όμως, λέει, μια σπίθα ήταν ο Νώε και αυτή η σπίθα ταξίδευε επάνω στους ωκεανούς. Μια σπίθα, ένας άνθρωπος επάνω στους ωκεανούς της παγκοσμίου διαφθοράς ταξίδευε επάνω στον ωκεανό. Σαν να κοιτάζεις ένα φως επάνω στον ωκεανό που να μην μπορούν τα κύματα να το σβήσουν.

Ωστόσο, λοιπόν, περίεργο πράγμα και αξιοθαύμαστο είναι μια σπίθα να ταξιδεύει επάνω στον ωκεανό και να μην μπορούν τα κύματα του Ατλαντικού Ωκεανού να την σβήσουν. Τόσο περίεργο και αξιοθαύμαστο γεγονός είναι ότι ένας άνθρωπος, μια σπίθα, ένας άνθρωπος, μια σπίθα είναι ο άνθρωπος.

Και από μια σπίθα μπορεί ένα δάσος ολόκληρο να καεί. Μια σπίθα δεν είναι μικρό πράγμα ο άνθρωπος. Ήταν η σπίθα, η ελπίδα του κόσμου ο Νώε.

Έμεινε σταθερός και εκκρότητος Αυτό είναι όμως μία απάντηση σε έναν έλεγχο. Λένε πολλοί: Θέλω να αγιάσω, μα δεν μπορώ. Δεν με αφήνει η γυναίκα. Δεν με αφήνει η πεθερά. Δεν με αφήνουν τα παιδιά. Δεν με αφήνουν οι συνεργάτες.

Δεν με αφήνει ο ένας, δεν με αφήνει ο άλλος. Σε πιέζει, σε πιέζουν. Ναι, σε πιέζουν. Αλλά λάβει υπόψη του ότι ο Νώες

Ο ποταμός είναι ορμητικός. Και ενώ είναι ορμητικός ο ποταμός, υπάρχουν ψάρια ζωντανά, υπάρχουν λεγόμενες πέστροφες που πάνε κόντρα, κόντρα με τα ρέματα. Κόντρα, κόντρα, προς τα πάνω, κόντρα. Βλέπεις το ποτάμι να ορμάει και αυτό να πάει κόντρα με το ρέμα και να βαίνει ψηλά. Ενώ όσα είναι ψόφια ψάρια, τα παίρνει προς τα κάτω το ποτάμι.

Τι είσαι λοιπόν, άνθρωπε του Θεού, ζωντανό ψάρι ή ψόφιο ψάρι; Αν είσαι ζωντανό ψάρι, αν είσαι χριστιανός πιστός και αφοσιωμένος, θα πας κόντρα με το ρέμα, κόντρα, κόντρα και πάλι κόντρα. Και ο Θεός θα είναι μαζί σου, έστω και εμείς.

Αν είσαι ψόφιο ψάρι, χωρίς ήθος, χωρίς χαρακτήρα, θα σε πάει το ρεύμα και θα σε πετάξει κάτω στη θάλασσα μέσα. Λοιπόν, κόντρα πήγαινε. Ένας μόνο στον κόσμο, φαινόμενον θαυμαστόν, αξιοθαύμαστο, η ελπίς του κόσμου, ο Νώε, όπως τον ονομάζει η Γραφή.

Ο Νώε λοιπόν, όταν έφτασε... Ήταν ο Νώε, μη σας φανεί παράξενο ούτε παραμύθι αυτό. Ήταν ο Νώε, έτσι ζούσε ο Νώε, και ήταν ένα παράδειγμα, ένας έλεγχος, φωνή βοώντος εν τη ερήμω, όπως ο Ιωάννης ο Πρόδρομος.

Και όταν έφτασε πλέον, έγινε 500 χρονών. 500 χρονών. Είναι δυνατόν 500 χρόνια; Μη σας φανεί παράξενο. Ίσως θα σας κάνω κανένα κήρυγμα περί απάνω στο θέμα αυτό, αλλά μη σας φανεί παράξενο ότι οι αρχαίοι άνθρωποι ήσαν μακρόβιοι, ζούσαν πολλά χρόνια και ζήσαν μακρόβιοι και δι' άλλους λόγους, αλλά κυριότερο διότι το περιβάλλον ήταν καθαρό, το περιβάλλον.

Δεν βλέπετε τώρα τι γίνεται εκεί στη Γαλλία; Φρικτό πράγμα, ένα μεγάλο πλοίο που μετέφερε χιλιάδες τόνους, τριακόσιες χιλιάδες, ξέρω πόσους τόνους, έσπασε και επλημμύρισε όλη η θάλασσα, η θάλασσα από ένα ποταμό ακάθαρτο πετρελαίου και τα πουλιά ψοφάνε, οι γλάροι και λοιπά, δεν σταματούν τίποτα, και οι άνθρωποι ακόμα.

Εν τόσο λίγο δεν πάει να τρως, πέφτει έτσι, όταν ο ένας είναι ακάθαρτος θα πεθάνεις. Ο καρκίνος και όλα αυτά θα αποδείξει η έρευνα ότι οφείλονται στον μολυσμένο αέρα. Άλλο να αναπνέεις αέρα πάνω στα ψηλά βουνά και να ζεις μέσα εις μια πόλη όπου υπάρχουν μέσα τα καυσαέρια και όλος ο μολυσμός της ατμοσφαίρας.

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που φτάνουν 500 χρόνια ήσαν άνθρωποι οι οποίοι ζούσαν μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον καθαρόν και αμόλυντον. Και δεν είχαν αυτό, ζήσαν πεντακόσια χρόνια, πεντακόσια χρόνια εκεί ήρθε το Ευαγγέλιο, εκεί ήρθε την αλήθεια ο Νώε μέσα στη γενεά αυτή και όταν πλέον έγινε πεντακοσίων ετών τότε του ήρθε μήνυμα από τον Ουρανό, μήνυμα από τον Ουρανό.

Νώε, του λέει, παιδί μου, που έμεινες μόνος εδώ στη γη, απεφάσισα να καταστρέψω τον κόσμο. Ακούς τη φωνή; Είδα τα έργα των ανθρώπων, είδα ότι στα πονηρά είναι οι σκέψεις των ανθρώπων. Είδα ότι η γη καλύφθη από αδικία και αρπαγή και πλεονεξία και μοιχεία και πορνία.

Είδα όλο αυτό το κακό που γίνεται στον κόσμο. Και γράφει η Γραφή μια φράση που είναι πολύ δύσκολη, τρομερή φράση. Λέγει εκεί ότι μετενόησε, λέει, ο Θεός ότι έπλασε τον άνθρωπο. Μετενόησε ο Θεός ότι έπλασε τον άνθρωπο.

Φοβερά λέξη αυτή, φοβερά. Όχι ότι μετενόησε ο Θεός. Διότι ο Θεός δεν είναι άνθρωπος να σφάλει όπως σφάλουμε εμείς. Αλλά με τη λέξη αυτή όπως συμμετέχουν οι πατέρες εκφράζει όλη την αγωνία Την οποίνη στάνθη ο άνθρωπος ένα παρόμοιον Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες;

Πού κατήντησε ο άνθρωπος από τα άστρα του ουρανού να καταντήσει χειρότερος θηρίων και χειρότερος ανθρώπων; Μετεμελήθη ο Θεός ότι εποίησε τον άνθρωπο. Ναι, και τώρα λέει, τώρα σε παραγγέλνω να φτιάσεις μια κιβωτό, ένα πλοίο να φτιάσεις.

Και του έδωσε τα σχέδια, αρχιτεκτονικά σχέδια.

Θα κάνεις, λέει, μια κιβωτό και θα έχει μήκος 300 πήχεις και θα έχει πλάτος 150 πήχεις και θα έχει ύψος 30 μέτρα και θα κλίνει προς τα πάνω, εις γωνίαν, θα σχηματίζεται προς τα επάνω σε γωνία. Και εκεί, λέει, κατόπι πλέον θα μαζέψεις όλα, πάρεις ένα ζευγάρι από όλα τα πτηνά, από όλα τα ερπετά, από όλα τα θηρία και θα τα κλείσεις μέσα στην Κιβωτό, θα φτιάξεις την Κιβωτό κατά τριών ορόφων, να έχει μόνο μια πόρτα και να έχει ένα φωταγωγό, από πάνω φωταγωγό, έρχονται οι ακτίνες του ηλίου να φωτίζουν.

Πράγματι ήκουσε ο Νώε την εντολή αυτή του Θεού και κατασκεύαζε, έφτιαχνε την Κιβωτό με τα μέσα τα οποία τότε υπήρχαν στην διάθεση. Μη σας φανεί παράδοξο, 120 χρόνια έφτιαχνε την Κιβωτό.

Ασφαλώς δεν την έφτιαξε μόνος την Κιβωτό, επήρε και εργάτες και ανθρώπους και πήγε στο δάσος, το άγριο δάσος, που είχαν τότε δέντρα πανύψηλα, τέσσερες και πέντε φορές υψηλότερα από ό,τι είναι τα σημερινά δέντρα, πλατάνια, έκοβε, πριόνιζε, κοπίαζε, επλάνιζε και τα έφτιαχνε τα δέντρα αυτά, τα καθάριζε και τα έφτιαξε με τα αυτά τα δέντρα, κατασκεύασε λοιπόν την Κιβωτό, την Κιβωτό.

120 χρόνια, χιλιάδες άνθρωποι δουλέψανε για να φτιάξει, να γίνει κιβωτός, ένα πλοίο στερεό και ακλόνητο Στα κύματα του ωκεανού, ναι, και αυτοί οι άνθρωποι που εργάζονταν μαζί του για να φτιάσει την Κιβωτό.

Και οι άλλοι άνθρωποι που τον βλέπανε να φτιάχνει Κιβωτό στην ξηρά λέγανε ότι τρελάθηκε ο Νώε. Πάει, τα έχασε. Να φτιάχνει καράβι στη θάλασσα; Είναι ποτέ δυνατό; Τι να το κάνει το καράβι στη θάλασσα; Τρελάκη σου λέει αυτός, τάχασε.

Αλλά ο Νώε εξακολούθησε το έργο του. Και όταν πλέον συμπληρώθηκαν τα 120 έτη και η Κιβωτός ήταν πλέον έτοιμη, τότε δόθηκε διαταγή να μπει μέσα στην Κιβωτό και μαζεύθηκαν τα ζώα, τα θηρία. Στην προσταγή του Θεού ήρθαν όλα τα θηρία.

Στην προσταγή του Θεού στην Κιβωτό ήρθαν όλα τα θηρία. Τα θηρία υπακούν εις τον Θεό, ο άνθρωπος δεν υπακούει εις τον Θεό. Ήθε λοιπόν τα θηρία όλα Ήρθε η καμηλοπάρδαλη, που είναι ψηλό ζώο, και χαμήλωσε το κεφάλι της για να μπει μέσα στην Κιβωτό.

Δυσκολεύτηκε να μπει μέσα στην Κιβωτό. Ήρθε το λιοντάρι το άγριο, ταπεινωμένο και αυτό, και μπήκε μέσα στην Κιβωτό. Ήρθε το ζαρκάδι και αυτό μπήκε μέσα στην Κιβωτό. Ήρθαν τα θηρία όλα τα υπόλοιπα, ήρθαν όλα τα ζώα και μπήκαν μες στην Κιβωτό.

Και η Κιβωτός ήταν τριώροφη, τρεις ορόφους είχε και είχε πολλά διαμερίσματα. Στα οποία ετακτοποίησε ο Νώε κατά εντολή του Θεού τα ζώα όλα και τα ερπετά. Και συνεκέντρωσε τρόφιμα αρκετά διά το πολύμηνο αυτό ταξίδιό τους.

Και τέλος μες στην Κιβωτό μπήκε ο Νώε και εξαιτίας του Νώε. Εξαιτίας του Νώε μπήκε και η γυναίκα του. Τι καταλαβαίνετε; Πολλές γυναίκες θα σωθούν από τους άνδρες τους. Όπως πάλι και πολλοί άνδρες θα σωθούν από τις γυναίκες τους. Και θα σωθεί και η οικογένεια ολόκληρη.

Μεγάλη ευλογία είναι να υπάρχει στο σπίτι ένας πατέρας ευσεβής. Μεγάλη ευλογία είναι να υπάρχει μια μητέρα ευσεβής. Μεγάλη ευλογία είναι να υπάρχει ένας άνθρωπος ευσεβής. Φτάνει αυτός ο ένας να σώσει την οικογένεια.

Εξαιτίας λοιπόν του Νώε εσώθηκε η γυναίκα του, μπήκε μέσα και αυτή, εξαιτίας του Νώε σωθήκαν τα τρία παιδιά του, ο Σημ, ο Χαμ και ο Ιάφεθ, εξαιτίας του Νώε σωθήκαν ακόμα και οι νύφες του, οι τρεις νύφες, οκτώ εν όλω ψυχές μπήκανε μέσα και έκλεισε η Κιβωτός, έκλεισε η Κιβωτός.

Μετά από λίγο, ο λόγος ανθρώπινος δεν μπορεί να περιγράψει το κακό που έγινε. Ποιητές, ζωγράφοι όλων των αιώνων, ρήτορες προσπαθούν να δώσουν μια εικόνα της φοβράς καταστροφής, η οποία, όπως σας είπα, και επιστημονικώς ακόμα αποδεικνύεται.

Οι άνθρωποι προ του κατακλυσμού, άλλοι κλέβανε, άλλοι ληστεύανε, άλλοι πορνεύανε, άλλοι μοιχευότανε, άλλοι διαλύανε τους γάμους, άλλοι παντρευότανε, άλλοι κάναν συνοικέσια, άλλοι γλεντοκοπούσαν, άλλοι μεθούσανε, άλλοι κάναν διάφορα όργια, άλλοι κάναν εμπόριο.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Στην αρχή λέγει, αχ, δεν είναι τίποτα, μπόρα είναι, θα περάσει. Μα τι μπόρα ήταν αυτή! Σιγά σιγά τα νερά άρχισαν να κάνουν ποτάμια, ισχυρά ποτάμια, καλύβια να τα παρασέρνουν, γεφύρια να τα διαλύουν.

Να πέφτουν, ακούει τον κρότο των υδάτων, σταμάτησαν τότε όλα. Και το εμπόριο έκλεισε και τα σπίτια έκλεισαν και οι γάμοι τελείωσαν και τα συνοικέσια τελείωσαν και οι έρωτες συνοικίζαν και ένας πλέον φόβος υπήρχε.

Πώς να σωθούν και πόσες θα σωθούν; Άλλοι από αυτούς ανεβαίναν στις ταράτσες απάνω στα σπίτια, άλλοι από αυτούς σκαρφαλώνανε σαν τα γατιά στα ψηλότερα δέντρα.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Ο μάστορας που έφτιανε την Κιβωτό, εγώ δούλεψα, κλειστή η Κιβωτός, δεν άνοιγε η Κιβωτός, κλειστή κατ' εντολάς του Θεού. Προσέξατε, αυτό το οποίο σας λέγω έχει μεγάλη σημασία και διδασκαλία. Κλειστήκανε μέσα και η Κιβωτός, τα νερά φθάσανε, φούσκωσαν νερά, έφθασαν μέχρι επάνω. Μην το νομίζετε κάνα τίποτα δύσκολο πράγμα, μην το νομίζετε, αυτή η νεροποντή που συνέβη τώρα φέτος εδώ στη Α, φυσικό, δεν είναι φυσικό φαινόμενο, δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Όταν τα νερά φουσκώσανε και πλημμυρίσανε και πήγαν να πνίξουν ολόκληρες συνοικίες κάτω και ο μεγαλύτερός μας Θεός σταμάτησε το νερό, λιγοτί θα φθάναν τα νερά μέχρι τον Λυκαβηττό, τέλος.

Και κατ' όπας έφθονε οι Πειραισίες και ο Νασκεράς να σώσει την ανθρωπότητα.

Φαίνονται αυτά παράξενα, παράξενα φαίνονται, αλλά η οργή του Θεού είναι τρομερά. Γι' αυτό και εμείς παρακαλούμε: σώσον ημάς εθισοργής του Κυρίου. Λοιπόν, μια νεροποντή μας έκανε και φοβηθήκαμε και φώναζαν εδώ πέρα και όλοι τους: Παναγιά και Χριστέ και Θεός, όταν βλέπαν τα νερά να κατρακυλούνε και να σύρουν τα σπίτια των πτωχών και να μεταβάλλουν σε λάσπη ολόκληρη την παραλία του λεκανοπεδίου μας.

Λοιπόν, εφούσκωσαν τα νερά και έφτασαν μέχρι απάνω δε στα νερά και μετά ταξίδευε η Κιβωτός και ύστερα από πολύμηνο ταξίδι η Κιβωτός αυτή έφτασε στο πάνω, ψηλά, πέρα αυτό. Ύστερα από 150 μέρες λέγει η Γραφή, τι λέγει; Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα, τι λέει η Γραφή; Εμνήσθη ο Θεός του Νώε, εμνήσθη ο Θεός, θυμήθηκε ο Θεός του Νώε. Τι παρήγορο πράγμα είναι αυτό, τι παρήγορο πράγμα.

Κι αν δεν μου μείνει εντός του κόσμου που να ακουμπήσω, που να σταθώ, εκεί ψηλά είναι ο Θεός. Πώς μπορώ να απελπισθώ; Ο Νώε ίσον σημαίνει ελπίση. Ήταν ελπίδα, ήλπιζε εις τον Θεό. Δεν σε ξεχνάει ο Θεός. Δεν σε ξεχνάει. Αν είσαι παιδί του Θεού, δεν σε ξεχνάει ο Θεός.

Ο Θεός, όπου να είσαι, όπου να βρίσκεσαι, όπου να βρίσκεσαι, σε φυλακή μέσα να βρίσκεσαι, κλεισμένος μέσα στην Κιβωτό να βρίσκεσαι, όπου να είσαι, ο Θεός δεν σε λησμονεί, σε θυμάται ο Θεός, ενδιαφέρεται διά σένα ο Θεός. Ναι, εμνήσθη ο Θεός του Νώε και τότε, όταν εμνήσθη ο Θεός του Νώε και άρχισαν να χαμηλώνουν τα νερά και να φαίνονται οι κορυφές των ορέων, τότε λέγει εξαπέστειλε, άνοιξε την ποινιά τερίδα και βγήκε, έστειλε τον κόρακα, αλλά ο κόρακας δεν επέστρεψε διότι βρήκε πτώματα, γεμάτο πτώματα, τυμπανιαία πτώματα, και έτρωγε τα πτώματα και δεν επέστρεψε.

Και έστειλε τον κόρακα, αλλά ο κόρακας δεν επέστρεψε, διότι βρήκε πτώματα, γεμάτο πτώματα, τυμπανιαία πτώματα, και έτρωγε τα πτώματα και δεν επέστρεψε. Λοιπόν, στέλνει την περιστερά, πετάει, πετάει η περιστερά, δεν βρήκε πουθενά μέρος να σταθεί, παρόν στα βρώμια δεν στέκεται, είναι καθαρό ζώο η περιστερά, επέστρεψε η περιστερά.

Ύστερα από μια εβδομάδα στέλνει πάλι την περιστερά σε ένα μικρό διάστημα και η περιστερά επέστρεψε με κλάδον ελαίας. Στέλνει και εκ τρίτου την περιστερά, οπότε η περιστερά πλέον δεν επέστρεψε, σημείον ότι πλέον η γη εφάνηκε, εφάνηκε.

Και τότε άνοιξε η Κιβωτός και βγήκαν έξω ο Νώε, η γυναίκα του, τα παιδιά του και το πρώτο που έκανε στην αεροημογή που δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι, το πρώτο που έκανε τι ήταν; Να χτίσει καλύβα; Να χτίσει καλύβα, να κόψει κλαδιά, να στεγαστεί; Το πρώτο που έκανε, να χτίσει εκκλησία, να χτίσει θυσιαστήριο, έκτισε εκκλησία, όπως έκαναν και οι προγονείς μας, οι προγονείς μας, σε αυτή την φτωχή μέσα γωνιά του κόσμου, ειδωλολάτρησαν, αλλά έκτισαν, πρώτο έκτισαν την Ακρόπολη, ειδωλολάτρησαν, γι' αυτό είπε ο Παύλος, δεν βρήκα άλλο γένος πιο ευσεβές από τους Έλληνες, πάνω στο ψηλό εδώ, έκτισαν, και έκτισαν την Ακρόπολη.

Λοιπόν, έκτισε θυσιαστήριο, να κτίσει ένα θυσιαστήριο και προσέφερε θυσία στον Θεό. Αυτή είναι με λόγια πτωχά η περιγραφή του κατακλυσμού. Μα τι μας ωφελεί εμάς; Μας ωφελεί, μας διδάσκει. Διότι η διήγηση περί κατακλυσμού είναι μια εικόνα εκείνων τα οποία θα συμβούν στο μέλλον των κόσμων.

Ο Νόε είναι τύπος του Χριστού και η Κιβωτός είναι τύπος της Εκκλησίας. Εκ των απόψεων ταύτη κρινομένη η διοίγηση, εξαταζομένη η διοίγηση μας προσφέρει τα εξής διδάγματα.

Όταν άνοιξαν οι καταρράκτες του Ουρανού, καθένας προσπαθούσε να σωθεί. Και άλλοι νόμιζαν ότι θα σωθούν αν ανεβούν στην ταράτσα τους, όπως είδαμε. Άλλοι αν ανεβούν επάνω στα ψηλά τα δέντρα. Άλλοι αν ανεβούν επάνω στα βουνά, στα υψηλά βουνά.

Μάται ο σκόπος.

Αυτό που δεν το σκεφτήκανε, το μέσον αυτό, ήταν μόνο η Κιβωτός. Δεν υπήρχε άλλο. Μόνο η Κιβωτός υπήρχε. Ακριβώς και στην εποχή μας, αδελφοί, πολλά μέσα, καθένας νομίζει ότι θα σωθεί, θα σωθούμε. Πότε με το Α μέσο, πότε με το Β μέσο, πότε με το Γ. Αν σωθήκανε αυτοί που ανεβήκανε στην ταράτσα τους και αν σωθήκανε αυτοί που ανεβήκανε στα δέντρα τα ψηλά και αν αυτοί σωθήκανε που ανεβήκανε στα βουνά, αλλιώς θα σωθούμε κι εμείς; Ένας τρόπος υπάρχει, ένα όνομα υπάρχει το υπό των Ουρανών να σώσει εμάς, και το όνομα αυτό είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτό το όνομα, δεν υπάρχει υπό των Ουρανών άλλο όνομα ικανό να σώσει εμάς παρά μόνο το όνομα του Χριστού.

Και όπως η Κιβωτός είχε μια θύρα, μια θύρα, έτσι και η μία θύρα υπάρχει: εγω ειμι η θυρα· δι εμου εαν τις εισελθη, σωθησεται, και εισελευσεται και εξελευσεται, και νομην ευρησει. Άλλη παρομοίωση είναι ότι η Κιβωτός ήταν ευρύχωρος, δεν ήταν ένα μικρό καραβάκι, μια βάρκα, ήταν πελώριο υπερωκεάνιον. Για την εποχή εκεί ήταν υπερωκεάνιον και μέσα σε αυτό το υπερωκεάνιον υπήρχαν διαμερίσματα και χωρίσανε όλα μικρά και μεγάλα τα ζώα.

Κατά παρόμοιον τρόπον και η Εκκλησία του Χριστού έχει ευρυχωρότητα, έχει ευρύχωρο. Εν το οίκο του Πατρός μου πολέμωνε εσύ Όπως μέσα στην Κιβωτό υπήρχαν πολλά διαμερίσματα, έτσι και μέσα στην Εκκλησία υπάρχουν πληθώρα διαμερισμάτων, στην Εκκλησία του Θεού.

Υπάρχει στην Εκκλησία χώρος, χώρος για τα νήπια, για τα μικρά παιδάκια που μόλις γεννιώνται και βαπτίζονται. Υπάρχει χώρος για τους γέροντους ασπρομάλληδες, υπάρχει χώρος για τους ανθρώπους τους εργατικούς, για τους βοσκούς, για τους χωρικούς, για τους επιστήμονες τους μεγάλους, για τους πλουσίους και πτωχούς, υπάρχει για τους άνδρας, για τις γυναίκας, υπάρχει χώρος, για όλους υπάρχει χώρος.

Ευρυχωρία, έχει μεγάλη ευρυχωρία η Εκκλησία. Δεν υπάρχει μόνο χώρος για τους υποκριτάς και Φαρισαίους. Δεν υπάρχει χώρος μόνο για τους πονηρούς και διαστραμμένους ανθρώπους. Αυτοί μένουν εκτός της Κιβωτού.

Άλλη παρομοίωση, αγαπητοί μου, είναι ότι η Κιβωτός ήταν στερεά. Ήταν στερεό πλοίο, το πιο στερεό πλοίο που έγινε ποτέ στον κόσμο. Δεν μπορούσε κανένα κύμα να το βουλιάξει.

Ο καπετάνιος: «Το πλοίο είναι στερεό, ούτε ο Θεός μπορεί να το βουλιάξει». Αυτό είπε, τόσο στερεό, λέει, που ούτε ο Θεός θα μπορέσει να το βουλιάξει. Και όταν βγήκανε και ήταν μέσα στο πλοίο και διασκεδάζανε και είχαν πισίνες και κολυμπούσανε και είχαν μουσικά όργανα και παίζανε χαρτιά άλλοι, οι πλούσιοι παίζανε χαρτιά, χαρτοπαίγνια και άλλα, την ώρα εκεί, τα μεσάνυχτα, κατά τη μία η ώρα, ένας...

Ένα ολόκληρο κομμάτι πάγου, ένα βουνό, παγόβουνο, έφυγε από τον Βόρειο Πόλο και με αστραπή έπεσε επάνω του και το διέλυσε. Στερεό, δεν υπάρχει στερεό, δεν υπάρχει στερεός, στερεότης. Ο Τιτανικός κατεστράφη, κατεποντίστηκε, πνίγηκαν χιλιάδες, χίλιοι και πλέον άνθρωποι.

Αλλά εάν τα πλοία της γης καταποντίζονται, η Εκκλησία του Χριστού, η Κιβωτός, δεν καταποντίζεται. Η Εκκλησία αυξάνει. Όσο τα νερά αυξάνουν, τόσο και αυτή πιο ψηλά, πιο ψηλά, πιο ψηλά. Αυξάνει η κακία, αυξάνει η διαφθορά, αυξάνουν τα εγκλήματα, αυξάνουν· η Εκκλησία υπεράνω, πάνω, πάνω, ψηλά, ψηλά, ψηλά, μέχρι Αραράτ, από πάνω ψηλά φέρεται η Εκκλησία, οσονδήποτε και αν διαφθαρεί ο κόσμος, παραπάνω.

Αυτό που είπε ο Ιερός Χρυσόστομος, ότι η Εκκλησία κλυδωνίζεται αλλά δεν καταποντίζεται.

Μια άλλη παρομοίωση είναι, αγαπητοί, που δεν είναι πλέον παρομοίωσης, παρομοίωσης, αλλά διαφέρει, υπάρχει μια διαφορά μεγάλη. Ποια διαφορά; Την αναφέρει ο Ιερός Χρυσόστομος. Στην Κιβωτό μπήκανε τα ζώα μέσα, μπήκανε τα άγρια ζώα.

Μπήκανε, μπήκε ο λύκος, λύκος μπήκε, λύκος βγήκε, λύκος μπήκε, λύκος βγήκε, καμιά διαφορά. Μπήκε αλεπού, αλεπού βγήκε, μπήκε φίδι, φίδι βγήκε, μπήκε τίγρης, τίγρης βγήκε, μπήκε κόρακας, κόρακας βγήκε.

Εδώ στην Εκκλησία που είναι η Κιβωτός, η Κιβωτός, η Κιβωτός είναι η Εκκλησία, εδώ στην Εκκλησία μας δεν συμβαίνει αυτό. Αυτό: μπαίνει κοράκι και βγαίνει περιστέρι, μπαίνει λύκος και βγαίνει αρνί. Πώς συμβαίνουν αυτά; Λύκος, ληστής, ληστής δεν ήταν ο ληστής, αυτός ο ληστής, και όμως ο ληστής αυτός βγαίνει αρνί του Χριστού. Είναι η δύναμη του Χριστού που μεταβάλλει, αυτή η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου. Έχει δύναμη τεράστια ο Χριστός.

Η Κιβωτός λοιπόν του Νόε υπήρξε απλώς μία σκιά της Αγίας μας Εκκλησίας, η οποία κάνει τα θαύματά της εις αιώνας αιώνων. Και μεταβάλλει τους ανθρώπους. Μπαίνει στην Εκκλησία του μέσα άγριος άνθρωπος. Μου έλεγε πάνω στη φλόγα μια γυναίκα: «Είχα άντρα άγριο, άγριο άντρα. Έμπαινε στο σπίτι μέσα τα μεσάνυχτα, τη μία η ώρα.

Τι δεν έκανε; Έσπασε καθρέφτες, χτυπούσε, έκανε όλα τα κακά, τρόμος και φόβος, έκανε μαχαίρι, με χτυπούσε, με έκανε». Έκανε υπομονή. Και παρακαλούσε τον Θεό να αλλάξει. Και μια μέρα, πει στον Κύριο μου, άκουσε λόγια χριστιανικά, άλλαξε, μετανόησε.

Και εδώ ξανά έχει ο Θεός, «ο λύκος μου», λέει, «έγινε αρνί».

Τι αυτές μεταβολές γίνονται εις τον κόσμο Η μόνη δύναμη που κάνει τις μεταβολές αυτές είναι η Αγία μας Εκκλησία.

Αδελφοί μου, ερώτησαν τον Χριστό κάποτε ποιο είναι το σημείο των καιρών, πότε θα είναι το σημάδι, το σημάδι ότι θα φτάσει η συντέλεια του κόσμου. Και ο Χριστός είπε πολλά σημεία ότι θα φτάσει η συντέλεια του κόσμου.

Και ένα από τα σημεία αυτά που είπε ο Χριστός, που θα φανερώσουν ότι θα φτάσει η συντέλεια του κόσμου, είναι και το γεγονός ότι η εποχή εκείνη της συντελείας των αιώνων θα είναι όμοια με την εποχή του Νόε.

Ως περ η μέρε Νόη, έτσι είπε ο Χριστός, Θα είναι η μέρα της συντελείας ως περ ημέρε νόε Και φτάσαμε στις ημέρες αυτές, αδελφοί. Ως περ ημέρε νόε είμαθα ακριβώς Η διαφθορά πλέον έχει φτάσει στο κατακόρυφο.

Και η φωνή των κηρύκων του Ευαγγελίου είναι φωνή του Νώε. Ως φωνή του Νώε μέσα εις τον κόσμο αυτόν. Τον κόσμο αυτόν, τον κόσμο αυτόν, μάλιστα. Σημεία των καιρών, τρομερά σημεία. Πρώτο, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο.

Εναντίον του Χριστού, ακατανόμαστα. Σαν έναν κινηματογράφο άλλο, παρουσιάζει σαν γυμνές, ολόγυμνες γυναίκες και επί μισή ώρα εσείετο από χειροκροτήματα, χειροκροτήματα αυτούς, χειροκροτήματα κάτω οι άλλοι, αντί να κλείσουν τα μάτια τους και να σηκωθούν, να σηκώσουν καρέκλες και να διαλύσουν τον κινηματογράφον.

Επί μισή ώρα εσείετο, το άκουσα, τα χειροκροτήματα, γιατί είδανε τα λάγνα μάτια τους τις εικόνες αυτές της φθοράς. Και σε άλλη εδώ πέρα έτσι, έτους όπως σας είπα και στην προηγούμενο, ενώ πλησιάζει Μεγάλη Εβδομάδα, σε μια έτους θρησκευτική, σε μια έτους που μορφώνει θεολόγους, ιεροκήρυκας και αφιστόχους, θα προβάλει το σούπερ, το σούπερ σταρ, μια ελεεινοτάτη εικόνα που γελοιοποιεί το πρόσωπο του Χριστού μας.

Σημεία των καιρών, φοβερά σημεία των καιρών, και σημείο των καιρών είναι και ο χιλιασμός, ο οποίος σήμερα κατακτά διαρκώς έδαφος και προχωρεί βαθιά μέσα στην ιερή Πατρίδα. Σημεία των καιρών ευρισκόμαστε, ως περιμερενώει, και αυτή η νεροπονδύα αυτή που παρουσιάζει κάτω τις ημέρες αυτές, δεν είναι απλώς ένα φυσικό φαινόμενο, είναι προειδοποίηση ότι έρχεται κατακλυσμός στη γη.

και εμείς τι κάναμε, εμείς δεν ήμαθα Νόε, μακάρι να ήμαθα Νόε, εμείς δεν ήμαθα Αναστήματα Μεγάλα και Υψηλά, εμείς δεν ήμαθα Βασίλειοι και Χριστόστομοι και Πατέρες Εκκλησίας, εμείς δεν ήμαθα Άγγελοι και Αρχάγγελοι, ήμαθα κι εμείς Σάρξη της Σαρκός και ως τον εκ των Οστεών του κοντού τούτου και ως Κύριος του Ευαγγελίου φωνάζομαι κι εμείς στον κόσμο αυτόν και λέμε τρέξετε σπεύσατε όπως ακούς όπως ακούς τον σιδηρόδρομο να σφυρίζει και τρέχεις να προλάβεις να μπεις μέσα στα βαγόνια.

Έτσι και εμείς εδώ με τη σφυρίκτρα, τη μικρά σφυρίκτρα που έχουμε, με τη σάλπιγγα του Θεού φωνάζουμε και λέγομε: Τρέξατε στην Κιβωτό, σπεύσατε στην Κιβωτό, ανοιχτή είναι η θύρα, η θύρα είναι ανοιχτή, μας περιμένει τας Αγίας αυτάς ημέρας, μας περιμένει να εξομολογηθούμε τα αμαρτήματά μας, να μετανοήσουμε και να επιστρέψουμε στον Θεό.

Είδατε, έγινε στην Κιβωτό. μετά έκλεισε

Τώρα είναι ανοιχτή η πόρτα της Εκκλησίας και μας περιμένει όλους ανεξαιρέτως. Θα έρθει όμως ώρα που θα κλείσει. κλείσει Και όταν κλείσει, δεν θα ανοίξει πια. Και όπως εκείνοι οι άνθρωποι στις εποχές του Νόε επήγαν και χτυπούσαν απ' έξω και του λένε: «Άνοιξε, Νόε, άνοιξέ μας. Είμαστε συγγενείς σου, είμαστε άνθρωποι δικοί σου, είμαστε γνώριμοί σου». Δεν άνοιξε ο Νόε.

Και όταν πάλι πήγαν άλλοι και λέγανε ότι εμείς δουλέψαμε στην Κιβωτό, πριονίζαμε, πλανίζαμε, κουβαλούσαμε ξύλα, και πάλι δεν άνοιξε η Κιβωτός. Έτσι θα έρθει και ημέρα που θα κλείσει η θύρα της μετανοίας και επιστροφής.

Και τότε θα μαζευτούμε κι εμείς απ' έξω από την Κιβωτό Και θα λέμε στον Χριστό, άνοιξε μας Χριστέ, άνοιξε μας Κι εμείς χριστιανοί είμαστε, κι εμείς ονόματα χριστιανικά έχουμε κι ανήκουμε στην χριστιανική οικογένεια.

Κι εγώ ήμουν επίτροπος που υπηρετούσα μέσα στο ναό και εγώ ήμουν ο νεωκόρος που φρόντιζε για την ευπρέπεια της εκκλησίας μου και εγώ ήμουν ιερεύς που κρατούσα τα Άγια Ποτήρια και εγώ ήμουν ιεροκήρυκας που εκήρυξα τον Λόγο του Θεού και εγώ ήμουν επίσκοπος που είχα τη φροντίδα των ποιμνίων σου.

Άνοιξέ με, Χριστέ, άνοιξέ με, άνοιξέ με, άνοιξέ με. Ούτε μία από κλειστές θύρες. Θα είναι κλειστή θύρα κλειστή θύρα. Διόλους μας αγαπητοί κλειστεί η θύρα, είναι ανοιχτή εφόσον ζώμενοι στον μάτι των αυτών κόσμων Θα κλείσει όμως η θύρα διότι εντουάδει ουκ έστει μετάνοια Δι' αυτό, αγαπητοί μου χριστιανοί, απευθύνω προς όλους σας τας Αγίας αυτάς ημέρας που πλησιάζουν, που η θύρα της Εκκλησίας μας είναι ανοιχτή.

Να σπεύσουμε όλοι στα ιερά εξομολογητήρια. Να μην μείνει κανείς ανεξομολόγητος, να ανοίξουμε αυτή την πνευματική τηλεόραση, την εξομολόγηση. Να σπεύσουμε μικροί και μεγάλοι, όλοι ανεξαιρέτως, και να ασφαλιστούμε και ως έθνος ακόμα και ως άτομα.

Δεν είναι ασφάλεια, ασφάλεια του έθνους μας δεν είναι το ΝΑΤΟ, ασφάλεια του έθνους μας δεν είναι η Ρωσία. Ασφάλεια του έθνους μας δεν είναι το ΑΕΕ, ασφάλεια... Δεν κατηγορούμε κανένα έθνος. Ασφάλεια, Κιβωτός, Κιβωτός είναι η Εκκλησία μας, η Εκκλησία μας.

Ποιος μας έσωσε τετρακόσια χρόνια σκλάβη σήματα Ποιος έσωσε τη γλώσσα μας, τις παραδόσεις μας, τα ωραία ήθη και έθιμά μας, του ελληνισμού κλπ.; Η Εκκλησία, τετρακόσια χρόνια. Σε αυτές τις ημέρες που ο παγκόσμιος κατακλυσμός επαπειλείται, που από ώρα σε ώρα δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει, αν θα εκραγεί ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, οπότε πλέον δεν θα έχουμε κατακλυσμόν ύδατος, αλλά θα έχουμε κατακλυσμόν πυρός πυρηνικής ενεργείας.

Σε αυτές τις ημέρες μας πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι η ασφάλειά μας 100% δεν είναι τα εγκόσμια πράγματα, αλλά η ασφάλειά μας είναι ο Ιησούς Χριστός ο Ναζωραίος, ο Νόε της νέας γενιάς των ανθρώπων.

Ον πέδε συμνείται και υπεριψούται εις πάντα στους αιώνας. Αμήν Όλοι μαζί, όλοι μαζί, μια ψυχή, ένας λαός. Διευχώνω τον Αγιο Υγείο, τον Πατέρα, τον Ιωάννη, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέγχε και σώστε μας