Prayer and Vigilance in the Deliverance of Peter

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Fortunate are those who have died and are covered by the hallowed soil of their homeland. Blessed are those who died for their homeland’s great and noble ideals. “Blessed are they,” says the Spirit of God, “for they rest from their labors.” Blessed are all who lived with noble ideals.

…of the Orthodox faith, and lived according to the teachings of the Gospel. Yet however blessed they were, we too are blessed, beloved, to live in these days. For, as I have said before, these days are evil, not because some dates are ill-omened, as many people believe.

There are no such things as so-called ill-omened days. Whether a day is good or bad depends on us. We are the ones who make our times happy or unhappy. And our times are evil and hard because our wickedness and corruption have reached their peak. We are living in evil days. Unbelievably evil days.

Virtue is despised and wickedness is honored. Fornication, adultery, and every other impurity flow like a foul river, flooding the whole world. People are murdered; Christ is crucified. These are evil days. The day may soon come when we will say what Kosmas of Aetolia said, and what our people still say. We will go to the graves of our heroes, who gave their lives in their youth, and cry: “Come out, you who are dead, and let us, the living, take your places.”

These are days of revelation, terrible days in which the trumpets of revelation sound. They repeat what Christ said that night in the garden of Gethsemane, when Judas was ready to lead the soldiers to arrest Him. To His sleeping disciples He said, “Watch and pray, that you may not enter into temptation.” We need to be watchful and alert.

We must be like soldiers stationed high in the mountains during wartime. They do not sleep at night. They prick their weary bodies with pins, think what that means, to keep themselves awake, because a surprise attack can come at any moment, and that is very dangerous. As I say, those soldiers keep watch in the high mountains, guarding the borders of their homeland. We must do the same.

And we, as soldiers of the Lord Jesus Christ, must always remain watchful in the face of terrible dangers. But besides the care we must all take as hardships approach humanity, my brothers and sisters, we must also take up a weapon, a weapon that has been tried and proven.

It is the weapon all those martyrs used, an all-powerful weapon. As soldiers of Jesus Christ, we must all be armed with it. That weapon is prayer. “Watch and pray, that you may not enter into temptation.”

You who are here, many of you religious people who attend the holy churches, hardly need me to speak about the value of prayer. Prayer is a blessed time, a lifting up of the soul, a conversation and an encounter with God.

There are different kinds of prayer. Sadly, we often turn at once to “Lord have mercy,” and rightly so. But the first kind of prayer is not petition, supplication, confession, or thanksgiving.

The first and highest kind of prayer, the one that marks a Christian, is praise and glorification. “Let everything that has breath praise the Lord.” What does praise mean? If you have no praise in your heart, you are not a Christian.

The cry “Lord have mercy” is, in a way, also the plea of a beggar. A beggar who is hungry and suffering knocks on the door and asks for a piece of bread. But the foremost sign of a Christian’s spiritual life is praise, the glorifying of God. So says the venerable Cabasilas, who explains the Mystery of the Divine Liturgy: praise. “Let every soul praise the Lord.” “Praise the Lord, O my soul.”

Praise means wonder. People come from the ends of the earth to the hill of the Acropolis. They see that masterpiece of the ages, the work our ancestors made, and marvel at the artistry of Greece.

We too must have that sense of wonder. What is the Acropolis beside the work of art, the masterpiece, that is the whole universe?

The whole of it! When you climb a high mountain and look out over the plains; when you stand high above the rivers and watch them flow; when you gaze at the sea and all its beauty; when you hear a nightingale singing in the forest; when you walk through the plains and fields; when you travel across the boundless sea; when you rise into the sky in an airplane, wonder! Wherever you look...

Wherever we look, wherever we turn our eyes, there is something to marvel at. Praise begins with wonder. From there we should begin to marvel at the Creator of all things, at the galaxies scattered throughout the vast universe.

“Bless the Lord, O my soul.” So pray: glorify God, give Him thanks, confess your sins before Him, and bring Him your pleas and petitions. Pray. “Pray without ceasing,” the Apostle Paul calls out.

As we go about our lives, we work, move, eat, sleep, and do all sorts of things. Yet not a second passes without a breath. We breathe continually. Just as we live in the air and breathe without ceasing, so our prayer should continue. It is the breath of the soul. That is why one holy father says we should remember God even more often than we breathe. It is better, he says, to remember God than to breathe the air around us.

Prayer. “Pray without ceasing,” the Apostle Paul calls out. Prayer is always a Christian’s duty, especially in times of danger. Then we need all the more to pray to God and ask for His mercy and help.

“Call upon Me in the day of trouble; I will deliver you, and you shall glorify Me.” In times of pain and tribulation, whether personal, within the family, national, or shared by all humanity, we must call upon God’s compassion and ask for His help.

Prayer offered in days of national danger, pain, and tribulation is a weapon that cannot be overcome. We could give many examples of its miraculous power. Tonight, let us turn on a television. Do you remember what I told you? What television do I mean? Holy Scripture is our divine television. People of the world turn on their televisions day and night, even past midnight, to watch shameful things. We Christians should open ours. Our television is Holy Scripture.

So today we will turn to the Acts of the Apostles and see one of the miracles that our Lord Jesus Christ worked, still works, and will work until the end of the age.

As we open and read chapter twelve of the Acts of the Apostles, we find ourselves in Jerusalem, around the years 32 to 35 after Christ: shortly after the Crucifixion, the Resurrection, the Ascension, and Pentecost.

These were the first seeds of the Church. The first Church was in Jerusalem, the mother of the Churches. The Apostles were still alive. At that time a Herod ruled Judea. Which Herod?

There are three Herods in Holy Scripture, in the New Testament. The first was the ruler who slaughtered the infants of Bethlehem. The second Herod was his son: the father was a criminal, and so was the son.

Herod’s son was the one who killed, who beheaded John the Baptist. And then there was a third Herod, the grandson: wicked grandfather, wicked son, wicked grandson. This is the Herod spoken of in chapter 12 of the Acts of the Apostles.

He ruled over almost the whole of Palestine. He hated the Christians and issued an arrest warrant. And who was arrested? James, the son of Zebedee and brother of John, one of the Sons of Thunder. He was one of the three disciples especially close to Christ. Christ loved them all, but He had a particular love for Peter, John, and James.

James preached with strength and vigor, and drew great crowds. Herod ordered his arrest. They seized him while he was preaching, bound him, and put him in prison. The next day Herod had him executed.

When Herod saw that this pleased the crowds, he acted like the worst kind of demagogue and ordered another arrest. His soldiers seized the foremost of the Apostles, the Apostle Peter.

Peter was led away in chains to the prison at Machaerus. Peter was in prison.

Was he miserable? No.

In prison, was he happy? Yes.

To be imprisoned for Christ is a privilege. Let no one be imprisoned as an adulterer, an immoral person, a thief, a swindler, or a forger. But to be imprisoned for the truth, for the Gospel, for the great ideals that sustain humanity, that is a privilege.

Kosmas of Aetolia would pray: “Count me worthy, my God, to serve You even with my blood. As You shed Your blood upon the Cross, let me shed mine for Your glory.” This is the privilege of the martyrs.

All of us are mortal, but to die as a martyr for the faith and for one’s homeland is a chosen death. Peter was happy in prison. For so it is, brothers and sisters: blessed are those persecuted for righteousness, for the truth, for freedom, and for the Gospel.

If God should ever count us worthy to suffer persecution, it would be a privilege, a blessing from God, a prize, even to die in prison for the glory of Christ’s Gospel, struggling and fighting to the death, even to the shedding of blood. We have nothing greater to offer. Even if we could sacrifice a thousand lives, we would still have done so little for the crucified Redeemer of the world.

What a privilege it is. It gives birth to a noble spirit, full of courage and self-sacrifice. Look at Peter: once he trembled like a hare before a servant girl and denied Christ. Now, in prison, he stands like a giant reaching to the stars.

And he rejoices, exults, and gives thanks. Peter is happy in prison. Do not think this is Peter’s privilege alone; many souls share it. These things did not happen only back then. In every age, we see the Gospel illustrated in the lives of others.

Let me show you another prisoner among the ranks of heroes. This time it is no Apostle and Martyr, but a man imprisoned exactly twenty years ago in the prisons of Nicosia.

The authorities in Nicosia issued a warrant for his arrest. They pursued him through the high mountains and over the ridges of Cyprus, and captured him along with others. His name was Andreas Zakos. They took him to the prison in Nicosia. Those barbaric Englishmen, so civilized! He was to be executed the next day. They had set up the gallows in the prison yard, and an executioner had come from London to hang Andreas Zakos and the others. On the eve of his execution, think of it!

He sang songs of Cyprus and freedom with a joyful heart. He also left a letter to his father. From his cell, like another Peter, he rejoiced that, in the prime of his life, he was counted worthy to bear witness to the great and noble ideals that stir every patriot and every Christian.

I want you to hear his letter. It comes from the dungeons of Nicosia, written on the eve of this hero’s death by hanging. He carried on the heroic tradition of our people.

A Cypriot student will read it. Who is it? You came with him? Well, what a coincidence. I thought I would find no one here, but I see there are many of you.

Many of you applauded Ioar! August 7, 1958.

In 1958, he writes to his father. Will you take it out? Come here, closer. “Dear Father, I am writing this letter today, Tuesday. Although you will come to see me, I want it to be in your hands tomorrow, Wednesday, when you will need it. That is why I am sending it now.

As I told you, since we are Christians, we believe in the Kingdom of Heaven, and death should not frighten us. Besides, we have the advantage of knowing the hour of our death, so we can prepare ourselves.

So I beg you, do not grieve. Whether a person lives twenty-five years or a hundred, it is only a tiny fraction of eternity.”

Infinity. Life is short, and the years pass quickly. The truth is, it is better to die than to spend your youth in prison. So I ask you to rise to the occasion. I assure you that my soul, which will always be close to you, will rejoice when it sees that you have stopped mourning for me. This is my final wish too: do not let grief...

Do not let grief overwhelm you. Seek comfort in prayer, and before you know it your sorrow will fade. I kiss you, Andreas Zakos.

By contrast, those others are miserable, deeply miserable. They are outside prison, living in comfort, luxury, and splendor, even in palaces and on royal thrones.

History has preserved a story you may know. In the Byzantine Empire, with all its crimes as well as its glory and triumphs, one brother killed the emperor and took the throne for himself.

On his first night there, he could not rest. At midnight he had a vision: he saw the shadow of his brother holding a cup filled to overflowing with blood and saying, “Brother, drink your brother’s blood.”

Can a criminal find peace, even in the highest office? The pangs of conscience pursue him. Blessed are those who go to prison for the glory of God and for the great and noble ideals they believe in.

Peter was to be executed the next day, yet he slept the sleep of a righteous man. He slept like a gentle infant in its mother’s arms. He slept like a bird in the forest: the trees sway, but the bird rests peacefully among their leaves.

He slept like an innocent man in God’s care: “In peace I will both lie down and sleep.” His sleep was blessed. But what happened that night, at midnight? Peter lay in prison, bound with chains. Guards stood watch on every side, and a huge iron door barred the way. Yet Peter got out and walked free. Who set him free? Did the Christians rise up with clubs and knives, rush to the prison, and besiege Herod’s Bastille? No, they used no clubs or knives.

They had a weapon stronger than spears, stronger than artillery, stronger even than atomic bombs. We have a weapon greater than any other at our disposal, though we scarcely believe in it. It shatters the ranks of the enemy. That weapon is prayer. Peter was set free; a miracle took place. What miracle? Those who do not believe may doubt, but we have the right to believe that...

God exists. There is an eye that sees everything, an ear that hears everything, and a hand that records everything. Beyond matter, beyond the material universe, the stars and all its limits, there is a God who governs the whole world. He worked this miracle: Jesus, the Crucified One.

At midnight, while Peter slept, the room shone with a light beyond this world. An angel came down like lightning from heaven.

Nor is this the only appearance of an angel. We must believe that every person, from birth until their last breath, has a guardian angel who watches over both soul and body.

So his angel came while Peter slept and gently struck him on the side. Peter woke. “Put on your sandals and your cloak.” At once the chains fell from his hands. Then, free and accompanied by the angel, he passed the first guard, the second, the third, and the fourth. They reached the iron gate, fastened with bars, and, Scripture says, it opened of its own accord. If human beings can make doors open automatically, surely God can open them too.

As though someone had pressed an electric button, the gate opened wide and Peter stepped outside. He and the angel walked together past midnight, a wondrous sight to angels and human beings. Then the angel left him, for Peter no longer needed his help.

What did Peter do then? Where did he go?

When Peter was arrested, the call went out to mobilize in prayer. Do I place my trust in weapons? There is no weapon like prayer. I believe, my brothers and sisters, that little Greece overcame fascism in the mountains of Albania through the courage of its officers and soldiers, but above all through a spiritual force of inestimable value. Each evening the bells rang, and women and children wept in churches, chapels, and monasteries. Their tears were the strongest weapon.

Some do not believe this. One intellectual wrote a book about 1940. He wrote and wrote, yet failed to mention the role of prayer in those high mountains. The Academy rightly rejected his book because he had overlooked the immense part played by the faith of our Fathers.

They believe in nothing at all. But a human being is more than flesh; a human being has a spirit. From the moment Peter was arrested, fear gripped all the Christians. None of them slept that night. They kept vigil in their homes.

What churches could they gather in? They had no church buildings. Their homes were their churches. What a blessed time, when every home was a church! They gathered in houses, five here, ten there, fifteen or twenty or thirty elsewhere. They formed circles for prayer, as well as for the study of Scripture.

Late into the night, beneath the stars, they prayed for God to save and free the foremost Apostle, Peter. They needed him there in the terrible struggles facing the Christians.

Yes, they prayed. And when Peter was freed and realized what had happened, he hurried to one of those homes. It was the house of Mary, the mother of the one called Mark, as Scripture says. Well past midnight he knocked at the door. The people inside were still keeping vigil. It was an unusual hour for a visitor, but a fitting hour for prayer. He knocked, and a young servant girl ran down the stairs to the door.

That little servant girl prayed alongside the others. As John Chrysostom says, she stood on equal footing with the women of the household in their prayers. So I ask you: this year, when you baptize a little girl, name her Rhoda. Let the name Rhoda be heard throughout Greece, from one end to the other.

How it saddens me! When I was a preacher in Athens, I went to the place where the Apostle Paul had spoken. God counted me worthy, with fear and trembling, to speak from that same platform. I felt so small beside that giant. Before thousands of people, I suddenly called out, ‘Paul!’ Not one Paul answered. ‘Paul!’ Not one.

From that day on, I urged people in the city to baptize their children with the name of the great Apostle Paul. And when I went to Grevena, there in the middle of the city stood a statue of the hero Emilianos.

Emilianos was brutally killed by Albanian attackers. He shed his blood for the cause of freedom. I called, ‘Emilianos!’ Not one answered. But how glad I was when I returned some thirty years later and called that name in church. Two, three, four grown children answered and came up to me, some of them in tears.

We should honor these names. Rhoda! If any of you baptizes a little girl, name her Rhoda. Let our center know, too, so that we may honor Rhoda, the girl who hurried to open the door for Peter when he knocked.

Rhoda heard Peter's voice and ran upstairs crying, ‘Peter! Peter!’ The others thought she had gone mad and did not believe her. Peter kept knocking at the door. His emergence from prison, which had been like a tomb, recalled the miracle of the Resurrection. He appeared before them as the Lord had appeared, saying, ‘Peace be with you.’

Peter went on to other places and proclaimed the Gospel. There, my dear friends, is the miracle described in the twelfth chapter of the Acts of the Apostles. Please read it today.

What does it teach me? That prayer is an all-powerful weapon. What does it teach me? That when we, too, face such difficult moments in life, we must pray and take up the weapon of prayer.

And we, too, find ourselves in difficult times. We face danger, my brothers and sisters, as individuals, as families, as a nation, as humanity, and as the Church. It would take too long to describe all these dangers, so I will say only a few words about them. As individuals, we face dangers that were different fifty or a hundred years ago, when our country did not have these machines.

In earlier days people had fewer machines. They went from village to village on foot, or rode their harmless little donkeys.

People died then, too, but today the danger is greater. Greece is crowded with cars. We have seven or eight hundred thousand of them. All the Balkans together do not have as many cars.

Albania has only three hundred cars. Our roads are packed with them. Every day the roads, the arteries of our country, are stained with blood. So many people are killed or injured, more, it seems, than we lost in the battles of Kilkis, the Sangarios, and Kale Grotto.

People suffer; people are killed; people are left covered in blood. Even among us here, five, ten, perhaps twenty may one day die beneath the wheels of a car, my dear friends. Our bodies are in danger from a technological civilization that crushes people: from machines, washing machines, wires, and electric currents that can kill.

And this false civilization, people will come to hate it! A thousand times over, I would rather we lived by lamplight and led a simpler life than face the deaths we hear about every day.

We pay dearly, very dearly, for the false civilization in which we live. We feel the cost only when a death caused by technology strikes someone in our own family.

We face danger as individuals, and we face the danger of an epidemic. An epidemic is coming, oh, yes, it is coming. I do not mean a little bout of flu that sends someone to bed. According to the Apocalypse, an epidemic is coming.

It will be a disease with a strange name, one that will leave doctors and pharmacies helpless. It will sweep through everything. What more can God do for us? People do not pray. They do not read Holy Scripture.

There is fornication, adultery, divorce, filth, and every kind of impurity. An epidemic is coming that will sweep across the whole world. Remember the influenza that came during the First World War, swept through Athens, and left thousands dead.

In the same way, a terrible epidemic is coming from the East. We are in danger, my brothers and sisters. Lord have mercy! Down on our knees! Take up the weapon of prayer! We are in danger as individuals and as families, and the danger reaches beyond our bodies.

Our bodies are in danger, and so are our souls, because of this corruption. Satan has spread his nets. Just as a fisherman casts his nets into the sea and catches fish both small and large, Satan has spread his nets through human society. Every day he catches his victims, especially the young. We are in danger as a nation and as families. Our families are in danger. Dark forces have prepared three torpedoes.

Some atheists, unbelievers, and Freemasons, he warns, want to erase Greece as a place of spiritual life, freedom, faith, and great and noble ideals.

Three torpedoes, perhaps four, have been aimed at us. The first did not strike, Glory to God: it would have torn the family apart. The measure concerning divorce did not pass. But what did not happen today, you should know, may still happen tomorrow or the day after.

While people sleep, occupied and distracted by so many concerns, they will press ahead again.

I call you to stand ready, should the occasion arise. They have realized that, as one speaker said, there is a giant: the devout Greek people. That giant will awaken and sweep away all this rot and corruption. We have said before, and we say again, that we call on them to bring this matter back and hold a referendum, from Mani to Rhodope and from Corfu to every blessed island. Thank you.

Over there in Norway and Sweden, and in certain American cities, they have passed laws abolishing it as a criminal offense. It is no longer considered a crime.

If you go into your neighborhood and steal oranges, apples, or pears from the greengrocer, they will catch you and punish you, perhaps with a year in prison. But the theft of a spouse’s honor, the dishonoring of married life, will cease to be an offense, they say, come December.

Theft will be punished, but adultery and sexual immorality will go unpunished. That is what they are saying.

In other words, these small and insignificant people have taken up the devil’s eraser. They want to rub out one of the Ten Commandments, written by the hand of God on the tablets of Moses and given for all the world: ‘You shall not commit adultery.’ They want people to be free to fornicate and commit adultery, to run wild in the streets like dogs.

The three torpedoes, and I do not know what else they are saying, and still more torpedoes. Do you think the attacks on our language are a small matter? Our children now know nothing of the Gospel or the Apostles.

Let me go so far as to say this: I support the everyday language. I am speaking it right now, not ancient Greek, the language of Homer or Pindar. But we must not debase our language by mixing it with Turkish, Bulgarian, and Albanian.

Albania protects its language; Bulgaria protects its language; Turkey protects its language. Yet we have made ours a mixture, a mosaic of other languages, with every kind of word except Greek words.

This too is a great matter, an enormous one. I should not take it up here, though others who study such matters do. It is to our shame, brothers and sisters. Look down there, in Israel, in Israel!

The little children of Judea speak the ancient language of Moses; they speak the language of the prophet Isaiah. Yet here we make so many little children strain to learn English, which is such a difficult language.

The bright children of Greece could learn ancient Greek and speak as the ancient Greeks did. But no!

The language is gone. Another torpedo, the fourth. What are they saying about this fourth torpedo?

They are saying it timidly for now: religious instruction, taught by schoolteachers and professors, is outdated and should be abolished. In its place, children in kindergarten, primary school, secondary school, and even higher schools would have three hours of sex education each week. That is the devil’s work. And they call this education.

And so, my brothers and sisters, the family is shaken. Just the other day I saw a father, an educated man, weeping: “Ah, I’m losing my children.” You too are losing your children, the children you feed, the children you long for, the children you work so hard for. Your children, this precious treasure, are slipping away, slipping away.

We are in danger as individuals, in soul and body. We are in danger as families, and we are in danger as a nation, my dear friends. I do not want to reveal too much, but our homeland faces dangers at its borders.

Nationalist propaganda is at work all around us, and Greece may once again face crucifixion. Enemies to the north, to the south, and to the east, barbarians and Attilas, stand ready, already dividing up the land among themselves. They boast of what they will do. I do not believe their claims, but anything is possible, and the danger is real. A few days ago they were boasting, ‘Within twenty-four hours we will seize the islands of the Aegean and cross the Evros River.’ Danger comes from the east.

Danger comes from the east, from the north, and from everywhere. Little Greece is in danger, and I fear she may once again fall into the hands of the great powers. Again Greece may say, “They divided my garments among themselves, and for my clothing they cast lots.”

O Greece, my beloved homeland, how great the danger you face! And how few of us younger Greeks still carry within us the spark of faith and love for our homeland.

We are in danger even as the Church. But what can I say about the Church? Who will give me water, who will give me tears enough to mourn her condition? I cannot say more. I do not want to; I have dwelt on it so much already.

I must tell you that I am filled with anguish, because the tragedy of the Church continues to an unbelievable degree. Dark forces do not want the Church to take up her leading role. Her wings have been clipped. Once she was an eagle, a great eagle with mighty wings that soared high. Now her wings have been clipped, and she is no longer that eagle, but a poor bird that can scarcely fly.

And he left instructions that two words be written on his grave: ‘Greece, let your watchwords be frugality and simplicity.’ Frugality and simplicity. Those days are gone. Now there is extravagance, American influence, an influx of immoral ways, splendor and luxury. We live in a way we ought not to live.

And so we are in danger. What assurance do you have? I do not want to be a prophet, but this will happen over Sofia and Belgrade, over Athens and Thessaloniki, over the great cities, over Moscow and Berlin, over London and New York. And there in the distance dark birds will appear, dark birds. O my God, my God! Dark birds, dark birds that...

Those black birds now operate at the push of a button. If those buttons are pressed, Apollyon, of whom the Apocalypse speaks, will be unleashed. War will be fought with conventional weapons, but also with electronic buttons. And when the demons press those buttons and the atomic bombs fall, oh... Thank you.

And the whole world is in danger. We are all in danger. At any moment there are dangers to individuals, to families, to the Church, dangers everywhere. What shall we do, brothers and sisters? Pray. Pray on our knees. To arms! And our weapon is prayer. Not just any prayer, my brothers and sisters, but earnest prayer, as Scripture says the Church offered when the Apostle Peter was imprisoned.

We too must pray. My dear Christians, would it be shameful if I asked you to stay here until morning and do nothing else, nothing at all, but close our mouths and kneel in prayer? We are sinners, men and women alike, surrounded by lawlessness and injustice.

If I asked you to remain here praying until morning, as the Christians prayed then, and to pray beneath the stars, our country's condition would be very different. Do you pray? Do we pray every night? Count how many do.

People go to nightclubs and stay until two, three, even four in the morning.

As a bishop, I sometimes have to travel at night. I return to my see after midnight from one village or another, though I am an elderly man now. Once, at one or two in the morning, I was passing a village near Florina.

I saw a car stopped there, so I stopped mine. I saw people carrying a man by his arms and legs. I thought, ‘He has died.’ I got out and asked what had happened. A young woman of about thirty stood behind him, crying. He had been at a nightclub until two in the morning, had become drunk, and was being carried home as though he were dead. All across Greece, these nightclubs have sprung up like the devil's mushrooms.

Nightclubs have sprung up. Thousands of young people, and older people too, sit in them keeping vigil for the devil. A vigil for the devil! But what about a vigil for God?

Where are our vigils? Where are our prayers? Where are our prayers? We have abandoned this weapon, this powerful weapon that God has given us for our salvation.

Yet the Christians of the first centuries kept vigil and prayed. They prayed in the catacombs and in their homes. The Apostles prayed at night. But what am I saying? What am I saying?

O earth, open up and swallow us sinners! What am I saying? The Apostles prayed at night. The Lord Himself, the God-Man, prayed at night. Christ spent whole nights outdoors in prayer.

This wonderful gift is what the God-Man, Christ, gave us: prayer. In a beautiful homily on the chapter we are interpreting, the Russian Chrysostom says something lovely: “Christian, pray at night, at midnight.” This was a tradition in Pontus.

Who here comes from Pontus? Who comes from Asia Minor, from the blessed lands around Caesarea? A man from Pontus told me that there, in Trebizond and farther inland, where Greek life was so deeply rooted, husbands and wives would rise at midnight to pray.

This comes from Basil the Great. At midnight there is stillness beneath the stars, and nothing can be heard. Night is a fitting time for prayer. They would rise and pray at midnight.

Look at the stillness that spreads over the city at night, he says. Who is out on the streets? The soldiers standing guard. Just as those soldiers watch over the city while you sleep peacefully, you too must become a soldier of Christ. Keep vigil and pray at your post, on the sacred ramparts of prayer.

Imitate them. Don’t you want to be initiated into these things? Imitate the flowers. Here is something curious, something John Chrysostom knew. He says, “Imitate the flowers, the plants.” What do flowers do? At night, flowers breathe. At night, flowers breathe. At night, flowers breathe. They release carbon dioxide and breathe in oxygen. So, just as flowers breathe in oxygen at night and are given life...

And you, Christian, be a person of heaven at night; breathe in God in the quiet of the night. Listen, my brothers and sisters, to what John Chrysostom urges us to do: take up this powerful weapon.

Our people's protests and other means have their use. I do not dismiss any weapon, but we have neglected the weapon of prayer. We must pray, my brothers and sisters. Pray without ceasing. Pray for the children, for the little ones threatened by the sins around them. Pray tonight for the young men on the Evros, the cold river at Greece's border with Turkey. With their fingers on the triggers, they stand ready to defend all that our country holds sacred.

Pray for our people in the border regions, who work and toil. Pray for our sailors traveling the seas. Pray for the four million Greeks scattered across the earth.

Pray for the whole world. Pray continually; pray without ceasing. And I dare to ask one thing of you, though I am the least of all. Please do not take this as pride. I bow before you all, men and women alike, and ask this of you.

You know my efforts and the struggle I share with six other brothers for the good of the Church. We struggle and fight continually, facing many tribulations and threats. So I ask you tonight: in your prayers, please remember Augustine, the sinful bishop of Florina.

Lord, help Augustine. Help Augustine, a sinful bishop.

Καλότυχοι αυτοί που έχουν πεθάνει και τους σκεπάζει το αγιασμένο χώμα της πατρίδος. Ευτυχείς αυτοί που πέθαναν για τα μεγάλα και υψηλά ιδανικά της πατρίδος. «Μακάριοι, λέγει το Πνεύμα του Θεού, ότι αναπαύονται από τον κόπον αυτών». Ευτυχείς αυτοί όσοι έζησαν έχοντας υψηλά ιδανικά.

των άκρων της Ορθοδόξου Πίστεως και ζήσαντες κατά τα δόγματα του Ευαγγελίου. Αλλά όσο ευτυχής είναι αυτή, τόσο ευτυχείς είμεθα εμείς, αγαπητοί, οι οποίοι ζούμε εις τας ημέρας αυτάς, διότι, όπως είπα και άλλοτε, αι ημέραι αυταί είναι πονηραί, όχι διότι υπάρχουν ημέρες αποφράδες, όπως νομίζει ο πολύς λαός.

Οι λεγόμενες αποφράδες ημέρες δεν υπάρχουν. Η ημέρα γίνεται καλή ή κακή. Από τον άνθρωπον εξαρτάται μια ημέρα να είναι καλή ή κακή. Εμείς είμαστε οι δημιουργοί των ευτυχισμένων ή των δυστυχισμένων καιρών. Και ο καιρός μας είναι πονηρός και χαλεπός εξαιτίας της κακίας μας και της διαφθοράς μας, η οποία έχει αποκορυφωθεί. Ζούμε σε πονηρές ημέρες. Απιστεύτως πονηρές ημέρες.

Η αρετή εξευτελίζεται, η κακία τιμάται, η πορνεία, η μοιχεία και πάσα άλλη ακαθαρσία, ως ποταμός ακάθαρτος, κυλεί τα βρωμερά της ρεύματα και κατακλύζει τον κόσμο ολόκληρον. Ο άνθρωπος φονεύεται, ο Χριστός σταυρώνεται. Είναι η μέρα πονηρά και δεν είναι μακράν η μέρα που θα πει εκείνο που είπε ο Κοσμάς ο Αιτωλός και λέγει και ο λαός μας: «Βγείτε εσείς». Θα πάμε πάνω στα μνήματα των ηρώων μας, οι οποίοι θυσιάσαν τη ζωή τους, ψηλών και ωραίων, και θα πούμε: «Βγείτε εσείς οι πεθαμένοι, να μπούμε εμείς οι ζωντανοί».

Ημέρα αποκαλύψεως, και στις ημέρες αυτές, στις φρικτάς ημέρες, ακούονται σάλπιγγες αποκαλύψεως. Και οι σάλπιγγες αποκαλύψεως επαναλαμβάνουν εκείνο που είπε ο Χριστός τη νύχτα, όταν μέσα στον κήπο της Γεθσημανή ήταν ο Ιούδας έτοιμος επικεφαλής προαπαλοφόρος στρατιωτών να τον συλλάβουν Είπε στους κοιμωμένους μαθητάς, γρηγορείτε και προσεύχεστε ή να μην εμπέσετε εις πειρασμόν, διότι να χρειάζονται, να είμαι θα προσεκτική, ενεργόση και εκτός της προσοχής που πρέπει να έχουμε.

Να έχουμε και όπως οι στρατιώτες οι οποίοι βρίσκονται καιρώ πολέμου στα ψηλά βουνά δεν κοιμούνται τη νύχτα, αλλά με καρφίτσες, συνειδήστε αυτό το πράγμα, με καρφίτσες κεντούν τα κορμιά τους τα βασανισμένα για να μην κοιμηθούν, διότι ξαφνικά γίνεται αιφνιδιασμός και ο αιφνιδιασμός είναι λίαν επικίνδυνος. Όπως λέγω, εκείνοι οι στρατιώτες αγρυπνούν στα ψηλά βουνά, φυλάσσονται στα σύνορα της πατρίδος. Κατά παρόμοιον τρόπο κι εμείς.

Και εμείς, ως στρατιώτες του Κυρίου Ιησού Χριστού, να διατηρούμε πάντοτε εις κατάστασιν εγρηγόρσεως, εν όψει τρομερών κινδύνων. Αλλά εκτός της προσοχής, την οποία πρέπει όλοι μας να έχουμε, διά τας επερχομένας δεινάς στην ανθρωπότητα, πρέπει ακόμα, αδελφοί μου, να μεταχειριστούμε ένα όπλο, ένα όπλο δεδοκιμασμένο.

Είναι ένα όπλο που μεταχειρίστηκαν όλοι όσοι εκείνοι οι μάρτυρες, ένα όπλο παντοδύναμον, και το όπλο αυτό που πρέπει όλοι μας να είμεθα αρματωμένοι ως στρατιώτες του Ιησού Χριστού είναι η προσευχή. γρηγορειτε και προσευχεσθε, ινα μη εισελθητε εις πειρασμον.

Είναι περιττόν σε εσάς που είστε εδώ στην αίθουσα και κατά το μάλλον και είστε άνθρωποι θρησκευτικοί, που πλησιάζετε τους Ιερούς Ναούς, είναι περιττόν να ομιλήσω περί της αξίας της προσευχής. Η προσευχή είναι μία ευλογητάτη ώρα, είναι μία έξαρση της ψυχής, είναι μία συνομιλία και συνέντευξη με τον Θεό.

Η προσευχή είναι διαφόρων ειδών, αλλά άμα ρωτήσετε ποιο είναι το πρώτο είδος που δυστυχώς είναι όλο «Κύριε ελέησον» έχουμε στα χέρια, κύριε λέει στον, κύριε λέει στον και καλώς ποιούμε, Αλλά το πρώτο είδος της προσευχής δεν είναι η δέηση, δεν είναι ικεσία, δεν είναι εξομολόγηση, δεν είναι ευχαριστία.

Αλλά το πρώτο είδος, το κορυφαίον είδος που δεικνύει τον χριστιανόν, είναι η δοξολογία, ο αίνος. Πάσα ψυχή εν εσάτω των Κύριων, ένος Τι θα πει αίνος; Άμα δεν έχεις αίνο, δεν είσαι χριστιανός.

Το άδωτο «Κύριε ελέησον» είναι τρόπον τινά και των ζητιάνων. Και ο ζητιάνος που πεινάει, που υποφέρει, χτυπάει την πόρτα και ζητάει ένα κομμάτι ψωμί. Αλλά το πρώτο είδος που το οποίο δεικνύει την πνευματικότητα του χριστιανού είναι ο αίνος, είναι δοξολογία. Έτσι λέγει ο Ιερός Καβάσιλας, ο οποίος ερμηνεύει το μυστήριο της Ιεράς Λειτουργίας: ο αίνος, «Πάσα ψυχή αινεσάτω του», «Αίνει, ψυχή μου, τον Κύριο».

Αίνος θα πει θαυμασμός, όπως έρχονται από τα πέρατα του κόσμου επάνω εδώ στον λόφο της Ακροπόλεως και βλέπουν το αριστούργημα αυτό των αιώνων, το καλλιτέχνημα αυτό που κατεσκεύασαν οι προγονείς μας και θαυμάζουν την τέχνη της Ελλάδος.

Έτσι κι εμείς πρέπει να έχουμε θαυμασμό. Τι είναι αυτή η Ακρόπολις μπροστά στο καλλιτέχνημα, στο αριστούργημα που παρουσιάζει το σύμπαν ολόκληρο;

Ολόκληρον, όταν βαίνεις επάνω στα ψηλά βουνά και αγναντεύεις τις πεδιάδες, όταν πηγαίνεις πάνω στα ύψη των ποταμών και βλέπεις τους ποταμούς να τρέχουν, όταν αγναντεύεις τη θάλασσα, όλα αυτά τα ωραία, όταν ακούς μες το δάσος την φωνή της αηδόνος, όταν περιπατάς μες τας πεδιάδας και στους κάμπους, όταν ταξιδεύεις μες τη θάλασσα την απέραντο, όταν υψώνεσαι με το αεροπλάνο, θαυμασμός! Όπου να κοιτάξεις

Όπου να κοιτάξουμε, όπου να στρέψουμε το βλέμμα, ένας θαυμασμός είναι. Ο αίνος είναι θαυμασμός. Από εκεί πρέπει να αρχίσουμε να θαυμάζουμε τον Δημιουργό του Παντός, διά τα εξωγαλαξία τα οποία είναι εγκατεσπαρμένα εις όλη την γωνία του απέραντος Σύμπαντος.

Η ψυχή μου τον Κύριον. Προσεύχεσθε λοιπόν, είτε δοξολογούντες τον Θεό, Είτε ευχαριστούνται σε Αυτόν, είτε εξομολογούνται σαν αμαρτίας ενώπιον Του, είτε οικετεύονται και παρακαλούνται σε Αυτόν. Προσευχή. Αδιαλείπτως προσεύχεσθε, φωνάζει ο Απόστολος Παύλος.

Και όπως δεν περνάει ένα λεπτό, ένα λεπτό αδιαλείπτως εργαζόμεθα, κινούμεθα, κάνουμε διάφορες εργασίες, τρώγομε, κοιμούμεθα, τα πάντα πράττομε, ε, μα δεν περνάει ένα δευτερόλεπτο χωρίς αναπνοή, ούτε ένα δευτερόλεπτο χωρίς αναπνοή. Διαρκώς αναπνέομε. Όπως λοιπόν ζούμε μέσα στην ατμόσφαιρα, αναπνέοντες συνεχώς, ούτω πως πρέπει να είναι και η προσευχή μας. Είναι αναπνοή της ψυχής. Γι' αυτό λέγει και ένας ιερός πατήρ ότι μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον. Προτιμότερο, λέει, να θυμάσαι τον Θεό παρά να αναπνέεις το οξυγόνο της ατμοσφαίρας.

Προσευχή. Αδιαλείπτως προσεύχεσθε, φωνάζει ο Απόστολος Παύλος. Αλλά πάντοτε η προσευχή είναι καθήκον του χριστιανού. Αλλά ιδιαιτέρως όμως σε εποχάς κινδύνων. Τότε επιβάλλεται περισσότερο να προσευχόμαστε προς τον Θεό και να ζητούμε το έλεος του Θεού και την βοήθεια του Θεού.

Εν ημέρα θλίψεως επικαλέσέ με Και εξαιρούμε και δοξάσιζε με Σε ημέρα πόνου, θλίψεως, ατομικής, οικογενειακής, εθνικής, πανανθρωπίνης, πρέπει να κρούουμε τον κώδωνα της θείας ευσπλαχνίας και να ζητούμε την βοήθεια του Θεού.

Και η προσευχή που γίνεται στας ημέρας εθνικών κινδύνων, εις ημέρας πόνου και θλίψεως, είναι όπλο ακαταμάχητο. Θα ηδυνάμεθα να αναφέρουμε πολλά παραδείγματα της θαυματουργικής δυνάμεως της προσευχής. Θα επιτρέψετε απόψε να ανοίξουμε τηλεόραση. Θυμάστε τι σας είπα; Τηλεόραση ποια είναι; Θεία τηλεόραση είναι η Αγία Γραφή. Και όπως οι κοσμικοί άνθρωποι ημέρα και νύχτα μέχρι τα μεσάνυχτα ανοίγουν τηλεοράσεις και βλέπουν τα αισχρά και κατάπτυστα πράγματα, ούτω πως και εμείς οι χριστιανοί να ανοίγουμε την τηλεόρασή μας. Και τηλεόρασή μας είναι η Αγία Γραφή.

Θα ανοίξουμε λοιπόν σήμερα στο κανάλι, στις Πράξεις των Αποστόλων, και θα δούμε εκεί ένα θαύμα από τα θαύματα εκείνα τα οποία έκαμνε, κάμνει και θα κάνει μέχρι συντελείας ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Ανοίγοντες, διαβάζοντες το 12ο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων, βρισκόμεθα νοερώς εις Ιεροσόλυμα, το χρόνο 32, 33, 34, 35 μετά Χριστόν, ύστερα ολίγον μετά τη Σταύρωση, μετά την Ανάσταση και μετά την Ανάληψη και την Πεντηκοστή.

Ήταν τα πρώτα σπέρματα της Εκκλησίας. Ήσαν οι πρώτοι Εκκλησία στα αεροσόλυμα, οι μήτεροι των Εκκλησιών Ζούσαν ακόμα οι Απόστολοι. Τότε, στην εποχή εκείνη, βασιλεύς της Ιουδαίας ήταν ένας Ηρώδης. Ποιος Ηρώδης;

Οι Ηρώδες είναι τρεις μέσα στην Αγία Γραφή, στην Καινή Διαθήκη. Ο ένας Ρώδης, ο πρώτος, ο Γιαννάρχης ήταν εκείνος που έσφαξε τα νύπια της Βυθναίων. Ο δεύτερος Ηρώδης, ο υιός του: κακούργος ο πατέρας, κακούργος ο γιος.

Ο Ηρώδης ο γιος ήταν εκείνος που σκότωσε, εφόνευσε, απεκεφάλισε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Και τρίτος, ο έγγονος του παππού: κακός ο παππούς, κακός ο γιος, κακός ο έγγονός του. Ήταν ο Ηρώδης αυτός, περί του οποίου μιλεί το 12ο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων.

Αυτός εβασίλευε η Σόλιν σχεδόν την Ιράνγκην της Παλαιστίνης Αυτός εμισούσε τους χριστιανούς και εξέδωκε ένταλμα συλλήψεως. Και εκεί συλλαμβάνεται ποιος; Ο Ιάκωβος, ο υιός του Ζεβεδαίου, ο αδελφός του Ιωάννου, ο Βροντερός, ένας από την Αγία Τριάδα που είχε σχηματίσει ο Χριστός. Όλους αγαπούσε ο Χριστός, αλλά ιδιαίτερα αγαπούσε την Αγία Τριάδα, τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο.

Τον Ιάκωβο λοιπόν, ο οποίος είχε νευρώδες και ισχυρόν το κήρυγμα και προσείλκυε κόσμο πολύ, διέταξε ένταλμα συλλήψεως και τον συνέλαβαν την ώρα του κηρύγματος. Και τον έδεσαν δεμένο εις φυλακάς και την άλλη μέρα τον εξετέλεσε, τον εφόνευσε.

Και επειδή αυτό που έκανε ο Ηρώδης εφάνη αρεστόν εις τους όχλους, δημαγωγός αυτός του χειρίστου είδους, διατάσσει δεύτερον ένταλμα συλλήψεως. Και συλλαμβάνουν οι στρατιώτες της σπείρας του τον κορυφαίον των Αποστόλων, τον Πέτρον τον Απόστολον.

Και ο Πέτρος δεμένος με αλυσίδες οδηγείται στις φυλακές της Μαχαιρούντος. Ο Πέτρος εις τη φυλακή.

Δυστυχής; Όχι.

Τη φυλακή ευτυχής, όχι.

Να φυλακιστεί κανείς για τον Χριστό. Να μην φυλακιστεί κανείς ως μοιχός, ως πόρνος, ως κλέφτης, ως απατεών, ως πλαστογράφος. Να φυλακιστεί κανείς για την αλήθεια, για το Ευαγγέλιο, για τις μεγάλες ιδέες που συνιστούν την ανθρωπότητα, είναι προνόμιο.

Κοσμάς ο Αιτωλός προσηύχετο και έλεγε: «Αξίωσέ με, Θεέ μου, να σε υπηρετήσω και με το αίμα μου, όπως έχυσες το αίμα σου επάνω στον σταυρό, και εγώ να χύσω το αίμα για τη δόξα σου». Προνόμιον των μαρτύρων.

Πολύ θνητή, πάντες θνητή, ολή είναι εκλεκτή, εκλεκτή δεν είναι η μάρτυρη της πίστεως και της πατρίδος. Ευτυχήσου Πέτρος μέσα στα σφυλακά, όπως συμβαίνει πάντοτε αδελφοί, ότι μακάρι διωγμένη είναι και η δικαιοσύνη της ελιθείας, μακάρι διωγμένη είναι και η ελευθερία και του Ευαγγελίου του Ευαγγελίου.

Αν ποτέ ο Θεός να μας αξιώσει και εμάς, να μας διώξει κάποιος, θα είναι προνόμιον, ευλογία Θεού, λαχείον να αποθάνωμεν εις τας φυλακάς υπέρ της δόξης του Ευαγγελίου του Χριστού, αγωνιστάς και μαχητάς μέχρι θανάτου, μέχρι αίματος. Δεν έχουμε τίποτα να προσφέρομεν, και όχι μια ζωή, χιλιάδας να θυσιάσαμε, τίποτε δεν πράττουμε, αν δώσομεν τη ζωή μας στον εσταυρωμένον Λυτρωτή του κόσμου.

Προνόμιο, μη μόνο μετά τη ζωή, δίδυ και άναδρε, να μην είμαι θα, γεννάει το φρόνημα υψηλή και πλήρης θάρρος και αφταπανήσος Και βλέπεις αυτόν τον Πέτρο που έτρεμε σαν λαγός μπροστά σε μια υπηρέτρια και αρνείται τον Χριστό, τώρα μες στη φυλακή γίνεται γίγας μέχρι τα άστρα του ουρανού.

Και χαίρεται και αγάλλεται και ευχαριστεί. Ευτυχής ο Πέτρος στις φυλακές. Και να μην νομίζετε ότι είναι μόνο προνόμιο του Πέτρου, αλλά και προνόμιο πολλών ψυχών. Και όχι μόνο τότε εγένοντο ταύτα, αλλά σε κάθε εποχή το Ευαγγέλιον παρουσιάζεται εικονογραφημένον.

Εις μορφάς των ηρώων, θα σας παρουσιάσω έναν άλλο φυλακισμένο. Όχι πια Απόστολο και Μάρτυρα, αλλά ένα φυλακισμένο προ είκοσι ακριβώς ετών στις φυλακές της Λευκωσίας.

Λευκωσίας που εξέδωκαν ένταλμα συλλήψεως και τον κυνήγησαν στα ψηλά βουνά και στις ραχούλες της Κύπρου και τον έπιασαν μαζί με άλλους. Ονομάζεται Ανδρέας Ζάκος. Τον οδήγησαν στις φυλακές της Λευκωσίας. Οι βάρβαροι Άγγλοι, πολιτισμένοι. Την επόμενη μέρα θα τον εκτελούσαν. Είχαν στήσει στο προαύλιο των φυλακών την αγχόνη και ο δήμιος εκ Λονδίνου είχε φτάσει να εκτελέσει τον Ανδρέα Ζάκον μαζί με άλλους. Παραμονή! Ευτυχήστε το!

Τραγουδούσε ολόχαρα τραγούδια της Κύπρου και λευτεριάς. Και άφησε μια επιστολή προς τον πατέρα του. Μέσα από το κελί του, ως άλλος Πέτρος γεμάτος χαρά και ευτυχία, ότι στο άνθος της ζωής του αξιώνεται να μαρτυρήσει για τα μεγάλα και υψηλά ιδανικά που συγκινούν κάθε πατριώτη και κάθε Χριστιανό.

Θέλω να τη διαβάσετε, Να συνειδητείτε Μέσα από τα μπουντρούμια της Λευκωσίας, την παραμονή του θανάτου του, του απαγχονισμού του, του ήρωα αυτού, ο οποίος συνεχίζει την ηρωική παράδοση του γένους μας.

Ένας Κύπριος φοιτητής θα τη διαβάσει. Ποιος; Έρχεσαι μαζί του; Τότε ο γέροντας, έρχεσαι μαζί του, λέει. Να λοιπόν συμπτώσεις, εγώ νόμιζα δεν θα βρω κανένα εδώ μέσα, αλλά βλέπω πολλούς.

Πολλούς χειροκροτήσατε τον Ιώαρ! 7 Αυγούστου 1958.

1958, γράφει προς τον πατέρα του. Θα βγάλεις; Έλα εδώ κοντά. Αγαπητέ Πατέρα, γράφω το γράμμα από σήμερα Τρίτη, αν και θα έρθετε να με δείτε, και αύριο Τετάχτη θέλω όπως να βρίσκεται στα χέρια σας όταν θα το χρειάζεστε, γι’ αυτό το στέλνω από τώρα.

Όπως σας είπα, αφού είμαστε Χριστιανοί πιστεύουμε στην Ουράνιο Βασιλεία και δεν πρέπει να μας φοβίζει ο θάνατος. Εξάλλου εμείς έχουμε το πλεονέκτημα να ξέρουμε την ώρα του θανάτου μας και έτσι να προπαρασκευαστούμε.

Σας παρακαλώ λοιπόν μη θλίβεστε. Τα 25 και τα 100 χρόνια που μπορεί να ζήσει κανένας είναι μικρό κλασματάκι μπροστά στο άπειρο.

το άπειρο. Η ζωή είναι μικρή, τα χρόνια περνούν γρήγορα και η αλήθεια είναι ότι είναι καλύτερα να πεθάνει κανένας παρά να περάσει τα νιάτα του στη φυλακή. Φροντίσατε λοιπόν να φανείτε αντάξιοι της περιστάσεως. Σας διαβεβαιώ ότι η ψυχή μου, που θα φτερουγίζει πάντα κοντά σας, θα αγάλλεται όταν θα βλέπει ότι «επάψατε να θρηνείτε για μένα». Αυτή είναι και η τελευταία μου επιθυμία: να μην αφήσω την αλήμπη.

Η θλίψη να σας κυριεύσει. Αναζητήσατε παρηγοριά στην προσευχή και η θλίψη σας θα σβήσει χωρίς να το καταλάβετε. Σας φιλώ, Ανδρέας Ζάκος.

Βελεσαιώστου, ενώ αντιθέτως δυστυχείς, μα πολύ δυστυχείς είναι αυτοί οι άλλοι οι οποίοι δεν είναι στις φυλακές αλλά βρίσκονται έξω από τις φυλακές και ζουν μέσα εις όλη την άνεση και εις όλη την πολυτέλεια και τη χλιδή, κι αν ακόμα βρίσκονται επάνω στα ανάκτορα και στον θρόνο τον βασιλικό.

Η ιστορία μάς διάσωσε ένα ανέκδοτο το οποίο θα γνωρίζετε ίσως, ότι στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ανάπλεω από εγκλήματα αλλά και από δόξες και δάφνες, μέσα στο Βυζάντιον, λέγει, ένας αδελφός σκότωσε τον βασιλιά και έγινε βασιλιάς αυτός.

Την πρώτη νύχτα που ήρθε να κοιμηθεί, δεν μπορούσε να ησυχάσει. Τα μεσάνυχτα είδε όραμα, είδε τον αδελφό του, τη σκιά του αδελφού του, να κρατάει ένα ποτήρι γεμάτο αίμα, να χύνεται το αίμα και να λέει: «Αδελφέ, πίνε το αίμα του αδελφού σου».

Να ησυχάζει ο εγκληματίας, έστω και αν είναι πάνω στα υψηλότερα αξιώματα; των τύπ της συνείδησης, οι ερηνίες των καταδιώκουν. Ευτυχής αυτή η πορεία στους φυλακάς, για την δόξα του Θεού, Δια τας μεγάλας και υψηλάς ιδέας, της οποίας πιστεύουν.

Ο Πέτρος, ενώ την άλλη μέρα επρόκειτο να εκτελεστεί, εκοιμάτο τον ύπνον του δικαίου. Εκοιμάτο όπως το ήπιον βρέφος εις την αγκάλια της μητρός. Εκοιμάτο όπως τα πουλάκια επάνω στα δέντρα του δάσους, που σείονται τα δέντρα, αλλά το πουλί κοιμάται ήσυχον επάνω στα φυλλώματα του δέντρου.

Του Θεού, εκοιμάτο όπως ο αθώος, ἐν εἰρήνῃ ἐπὶ τὸ αὐτὸ κοιμηθήσομαι καὶ ὑπνώσω, εκοιμάτο το μακάριον ύπνον. Και τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, τι γίνεται, τι έγινε; Ο Πέτρος λοιπόν ήταν μέσα στη φυλακή, δεμένος με αλυσίδες, διπλή και τριπλή σκοπιά, σκοπιά, σκοπιά δεξιά αριστερά, εφύλασσαν ολόκληρον το στρατόπεδο της φυλακής, σιδερένια πόρτα, πελώρια έφραναν, που δεν ετόλμα να πλησιάσει. Και έφυγε, έφυγε, αυτός απεφυλακίστηκε, βγήκε έξω, περπατούσε ελεύθερος. Ποιος τον απεφυλάκισε; Ποιος τον απεφυλάκισε; Οι χριστιανοί εστασίασαν, επαναστάτησαν, πήραν ρόπαλα και μαχαίρια, έτρεξαν προς τας φυλακάς, επολιόρκησαν την Βαστίλη αυτή, όπως ήταν στο Παρίσι η Βαστίλη, ήταν και η Βαστίλη του Ηρώδου, που είχε κλείσει τον Πέτρο; Όχι, όχι με ρόπαλα και μαχαίρια.

Αλλα με ένα όπλο ισχυρότερων λογχών και ισχυρότερων τηλεμβόλων και ισχυρότερων ακόμα ατομικών βουγγών, έχουμε ένα όπλο το ανώτερο εξ όλων των όπλων το οποίο διαθέτει ο άνθρωπος, αγαντίον το πιστεύωμε, το οποίον κονιορτοποιεί τα δυνάμεις της φαλαγκας των εχθρών και το όπλο αυτό είναι προσεκτικό, απευλαϊκής τυπώς, θαύμα έγινε, ποιο θαύμα, αν δεν πιστεύω είναι άπιστη, δικαιώματος, δικαιώμα ειδικό μας είναι να πιστεύουμε ότι τα δ

Υπάρχει Θεός, υπάρχει ένα μάτι που τα βλέπει όλα, υπάρχει ένα αυτί που τα ακούει όλα, υπάρχει ένα χέρι που τα βλέπει και τα γράφει όλα, υπάρχει πέραν της ύλης, του υλικού σύμπαντος, των αστέρων και των ορίων και όλων, υπάρχει Θεός που κυβερνά τον κόσμο ολόκληρον και αυτός έκανε το θαύμα, ο Ιησούς ο Εσταυρωμένος.

Ποιος τα μεσάνυχτα όπως έκυμα του, το δωμάτιο έλαμψε με φως υπερβησικών Άγγελος, διαγράφων κύκλους κύκλους, από τον ουράνιο κόσμο κατήλθε αστραπηδόν. Άγγελος προστάτης ουρανούσε να πέφτει η πίντη Θεοτόκου το χέρι.

Και δεν είναι μόνον άγγελος ο οποίος είναι αγγελοφάνεια. Διότι πρέπει να πιστεύουμε ότι κάθε άνθρωπος από την ώρα που θα γεννηθεί μέχρι να εκπνεύσει, υπάρχει άγγελος προστάτης, φύλακας των ψυχών ημών και των σωμάτων ημών.

Άγγελος, ο άγγελός του, ήρθε λοιπόν και κοιμάται. Και τον εκτύπησε ελαφρά στα πλευρά. Και ο Πέτρος ξύπνησε. Βάλε τα σανδάλια σου, φόρεσε το ιμάτιό σου. Και αμέσως πέσανε οι αλυσίδες από τα χέρια του. Και τότε ελεύθερος και μαζί με τον άγγελό του περνάνε την πρώτη σκοπιά, τη δεύτερη σκοπιά, την τρίτη σκοπιά, την τέταρτη σκοπιά, φτάνουν στην πόρτα τη σιδερένια, την κλεισμένη με μοχλούς, και αμέσως, λέει, αυτομάτως, ήνοιξε. Εάν ο άνθρωπος εύρηκε μηχανήματα να ανοίγει αυτομάτως τας θύρας, γιατί ο Θεός δεν έχει τα μέσα να ανοίγει αυτομάτως άπαντα;

Λες και ηλεκτρικό κουμπί εκτύπησε και ήνοιξε η θύρα αυτή, πλατιά, φαρδιά, άνοιξε η πόρτα και βγαίνει έξω. Και με τον άγγελο περπατούν νύχτα, τα μεσάνυχτα, πέραν του μεσονυκτίου. Θεόμα εξαίσιων αγγέλις και ανθρώπης, περπατούν εκεί Έφυγε, τον εγκατέλειψε ο άγγελος, δεν χρειάζεται πλέον.

Και τότε τι κάνει; Πού πήγε, πού πήγε;

Την ημέρα που τον συνέλαβαν τον Πέτρο, συναγερμός επιστράτευσης προσευχής. Πιστεύω πλέον στα άρματα; Δεν υπάρχει άρμα. Εγώ πιστεύω, αδέρφια μου, εάν στα ψηλά βουνά της Αλβανίας η μικρά Ελλάδα εγονάτισε τον Φασισμόν και άρπαξε τις κορυφές, τις κορυφές των ορέων μας και τις ύψωσε με τα άστρα του ουρανού και η πατρίδα δοξάστηκε, αυτό οφείλεται και στον ηρωισμό των αξιωματικών και στρατιωτών, αλλά προπαντός οφείλεται εις ένα παράγοντα, πνευματικό παράγοντα, ανεκτιμήτου αξίας. Και ο πνευματικός αυτός παράγοντας ήταν ότι κάθε βράδυ χτυπούσαν οι καμπάνες, γυναίκες, παιδιά μέσα στους ναούς, στα εξωκλήσια, στα μοναστήρια έκλαιναν και τα δάκρυα εκείνα ήταν το ισχυρότερο όπλο που ελύγισε.

Δεν πιστεύουν. Ένας διανοούμενος, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο για το 1940, έγραψε, έγραψε, έγραψε και μόνο δεν έγραψε ότι η παραλία έγραφε πράγμα της επαρρώστα ψηλά βουνά. Και δικαίως η Ακαδημία το απέρριψε, διότι δεν εμνημόνευσε τον τεράστιο ρόλο, τον οποίο παίζει η θρησκεία των Πατέρων.

Απίστη, δεν πιστεύουν τίποτε απολύτως, Ήλιοι και μονολοίοι, αλλά δεν είναι μόνο οι ήλιοι ο άνθρωπος είναι και πνεύμα και το πνεύμα θα ματουργεί Από την ώρα που συνελήφθη ο Πέτρος, φρικίας η σειρά κατέλαβε ολόκληρον τους χριστιανούς. Όλοι τους τη νύχτα εκείνη δεν κοιμήθηκαν, αγρυπνία μέσα όλα.

Ποιες εκκλησίες; Δεν είχαν εκκλησίες, δεν είχαν εκκλησίες. Εκκλησίες τι ήταν; Τα σπίτια. Τα σπίτια ήταν. Ω, αγία εποχή που κάθε σπίτι ήταν εκκλησιά! Τώρα οι εκκλησίες δεν έκανε σπίτια γεννήκανε σπίτια και χρόντρα από τα σπίτια τότε οι εκκλησίες. Στα σπίτια μαζευόταν πέντε εκεί, δέκα εκεί, δεκαπέντε εκεί, είκοσι εκεί, τριάντα εκεί, εκεί, κύκλοι κύκλοι, όχι απλώς μελέτης Γραφής, κύκλοι προσευχής.

Νύχτα η ώρα, μεσάνυχτα πέραν το αυτού, κάτω από τα άστρα του ουρανού, προσηύχοντο να σώσει, να ελευθερώσει τον κορυφαίον Απόστολον Πέτρον, του οποίου η παρουσία εκεί ήταν αναγκαία μέσα στους τρομερούς αγώνες του χριστιανισμού.

Ναι, προσήφγοντο. Και όταν ελευθερώθηκε ο Πέτρος, όταν πια κατάλαβε το θαύμα, τότε τρέχει σε ένα από τα σπίτια αυτά, σε ένα προσφυλάστιο σπίτι, όπου μέσα ήταν μια Μαρία, η μήτηρ του επικαλουμένου Μάρκου, όπως λέγει η Γραφή, και χτυπάει, χτυπάει πέρα από τα μεσάνυχτα. Αγρυπνεί μέσα, ακατάλληλος ώρα, αλλά καταλληλοτάτη ώρα για την προσευχή. Χτυπάει και κατεβαίνει, τρέχει, τρέχει, τρέχει τα σκαλιά, τα σκαλιά, στα σκαλιά, και φτάνει και ένα μικρό κοριτσάκι, μια υπηρετριούλα.

Αυτοί που μαζί με τους άλλους, με τας γυναίκας, ομότιμοι όπως λέγει ο Χρυσόστομος, εν ομοτιμία, οι πρέτροι αυτοί, αλλά εξίσου με το άλλο επισύασμα προσηύχοντο και αυτοί κίνονται σπροσευχάς της. Τα παρακαλέσω, φέτος, φέτος, όταν βαφτείστε κοριτσάκι να τον ομάστε ρόδι, να αρχίσει ρόδι, να ακούετε στην Ελλάδα πάκρο εισακρό.

Πράγμα. Πόσο λυπούμαι! Όταν ήμουν ιεροκήρυκας στην Αθήνα, εκεί πάνω στο μέρος όπου ομίλησε ο Απόστολος Παύλος, ένα βήμα, έξοχον βήμα, πήγα κι εγώ και με αξίωσε ο Θεός εν τρόμω και φόβω να ομιλήσω από το βήμα του Αποστόλου Παύλου, μικρός εγώ απέναντι γίγαντος, εφρικίασα επί το καθήκον της, το καθηκτέρες του καθήκονσού του, και ρωτώ ξαφνικά και ειδικά σε χιλιάδες κόσμου: «Παύλος!» Ούτε ένας Παύλος. «Παύλος!» Ούτε ένας Παύλος.

Και από εκείνη την ημέρα είπα στην πόλη να βαπτίσουν τα παιδιά τους στο όνομα του Παύλου του κορυφαίου. Όταν επίσης μετέβην στα Γρεβενά, εκεί στέκεται στο μέσον της πόλεως, υπάρχει το άγαλμα του Αιμιλιανού του ήρωος.

Αιμιλιανός, τον οποίον κατεκρεούργησαν οι Αλβανοί, οι εχθροί του γένους, και Λυπαϊος μεγάλος που επότισε με το αίμα του το δέντρο της ελευθερίας. Αιμιλιανός, ούτε ένας. Αλλά πόσο χάρηκα όταν από τριάντα χρόνια μετέβηκα και φώναξα εις το κλησίας «Μεμιλιανός» Ρωσιάσαν δύο, τρεις, τέσσερα μεγάλα παιδιά τα οποία κλαίοντα ή σπάσαν ή ήρθαν κοντά μου.

Λοιπόν, τα ονόματα αυτά πρέπει να τα τιμούμε. Ρόδη. Όποιος από εσάς βαπτίσει κοριτσάκι, να το ονομάσετε Ρόδη και να μας ειδοποιήσει και εμάς εδώ το κέντρο να τιμήσουμε την Ρόδη, η οποία υπήρξε εκείνη η οποία έσπευσε να ανοίξει την θύρα εις τον Πέτρο που έκρουε την θύρα.

Ρόδι, Ρόδι λοιπόν η Ρόδι έσπευσε και άκουσε τη φωνή του τρέχει απάνω λέγει ο Πέτρος, Πέτρος τρελάφτηκε. Τρελάθηκε, δεν το πίστευσαν. Ξανακατεβαίνει κάτω, κτυπάει δυνατότερα ο Πέτρος στην πόρτα, ανεβαίνει επάνω. Ανάσταση του Χριστού Θεά σχάμενη, το θαύμα της Αναστάσεως επαναλαμβάνεται, ως εκ τάφου, εξήλθε εκ του τάφου, διότι φυλακή τάφος ήταν. Ανέστη εκ του τάφου ο Πέτρος και εμφανίστηκε όπως ο Κύριος τον ερμέστο με τώρα, ειρήνη εμείς.

Χώρισε εις άλλα μέρη, διακηρύει το Ευαγγέλιο. Ιδού λοιπόν, αγαπητοί μου, το θαύμα αυτό που περιγράφει, και παρακαλώ να το διαβάσετε σήμερα στο 12ο κεφάλαιο των Πράξεων.

Τι με διδάσκει; Ότι η προσευχή είναι όπλον παντοδύναμον. Τι με διδάσκει; Ότι κι εμείς αν βρεθούμε σε τοιαύτας δύσκολας στιγμάς της ζωής μας Πρέπει κι εμείς να προσευχόμεθα και να μεταχειριζόμεθα το όπλο της προσευχής.

Και βρισκόμαστε και εμείς εις δυσκόλους στιγμές. Κινδυνεύουμε, αδελφοί μου, κι ως άτομα, κινδυνεύουμε κι ως οικογένεια, κινδυνεύουμε κι ως έθνος, κινδυνεύουμε κι ως ανθρωπότης, κινδυνεύουμε κι ως Εκκλησία. Να περιγράψω τους κινδύνους, θα είναι μακρός ο λόγος. Απλώς μόνο λέγω ολίγα τινά επάνω εις το θέμα αυτό. Κινδυνεύουμε ως άτομα, άλλο και προ πενήντα, προ εκατό χρόνια, όταν η πατρίδα μας δεν είχε τα μηχανήματα.

Είχε τα μηχανικά μέσα και οι άνθρωποι με τα πόδια πήραν από χωριό σε χωριό ή με τα αθώα γαϊδουράκια.

Οι άνθρωποι απέθνησκαν και τότε, αλλά σήμερα ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος. Πήχτωσε η Ελλάδα από αυτοκίνητα. Έχουμε 800 to 700 αυτοκίνητα. Όλα τα Βαλκάνια μαζί δεν έχουν τόσα αυτοκίνητα.

Η Αλβανία 300 αυτοκίνητα μόνο έχει. Εμείς είμαστε με αυτοκίνητα στους δρόμους, πήχτωσαν οι δρόμοι. Κάθε ημέρα βάφονται, βάφονται οι δρόμοι, οι αρτηρίες της πατρίδος, βάφονται με αίμα και σκοτώνονται τόσοι άνθρωποι και τραυματίζουν τόση άνθρωποι όσαν έγινε η μεγαλύτερη, όσαν περισσότερο από ότι εχάσαμε στο Τζιλκής επάνω στη μάχη του Τζιλκής και επάνω στη μάχη του Σαγγαρίου και του Καλέ Γκρότο.

Πόνονται άνθρωποι, φονεύονται άνθρωποι, βάφονται άνθρωποι. Και από εδώ που είμαστε εδώ μέσα, πέντε, δέκα, είκοσι κάτω από τους τροχούς των αυτοκινήτων θα εκπνεύσουμε, αγαπητοί μου. Κινδυνεύουμε σωματικώς, κινδυνεύουμε από τον τεχνικό πολιτισμό που πολτοποιεί τον άνθρωπο, από τα μηχανικά μέσα, από τα πλυντήρια, από τα διάφορα σύρματα, τα ηλεκτροφορασίματα που είναι θάνατος δια τους ανθρώπους.

Και δεν έχουμε στον ψεύτικο αυτόν πολιτισμό, που θα τον μισήσει ο άνθρωπος, τον πολιτισμόν αυτόν. Χίλιες φορές να ζήσαμε, να ζούσαμε με δαδιά και χίλιες φορές να είχαμε απλούστερα και γι' τότε μια ζωή ή τώρα που αυγούμε καθημερινώς το θάπι.

Πληρώνουμε ακριβά, πολύ ακριβά, τον ψεύτικο αυτόν τον πολιτισμό μέσα στον οποίο ζούμε και το αισθανόμαστε μόνο όταν ο θάνατος, ο τεχνικός θάνατος που προέρχεται από τον τεχνικό πολιτισμόν, επισκέπτεται το περιβάλλον της οικογένειάς μας.

Κινδυνεύουμε ως άτομα, κινδυνεύουμε από επιδημία, θα έρθει η επιδημία, ωχ, ωχ, ωχ, έρχεται, επιδημία, όχι γρίπη σαν τη γριπούλα αυτή που πέσει στα κρεβάτια και αυτός, αλλά σύμφωνα με την Αποκάλυψη έρχεται επιδημία.

Είμαστε με ένα περίεργο όνομα ασθενείας που θα εκμηδενίσει, θα εξευτελίσει τους γιατρούς, θα εξευτελίσει τα φαρμακεία, τα πάντα, σκούπα ηλεκτρική. Τι να μας κάνει ο Θεός; Προσευχή δεν κάνουν. Αγία Γραφή δεν διαβάζουν.

Πορνείες και μοιχείες και διαζύγια και καθαρισμιά, σκουλήκια και βρομιά και ακάθαρτα. Έρχεται επιδημία που θα σαρώσει τον κόσμο ολόκληρο, σκούπα ηλεκτρική. και όπως στον παγκόσμιο πόλεμο των Πρώτων ήρθε η γρίπη εκείνη που εσάρωσε την Αθήνα ολόκληρη και χιλιάδες έπεσαν μέσα στα απέθανα.

Ούτω πως έρχεται εξ Ανατολών φοβερό απειδημία η οποία κυδενεύομαι, αδελφοί μου Κύριε ελέησον, στα γόνατα, στα άρματα, στην προσευχή. κυδενεύομαι ατομικός κυδενεύομαι οικογενειακός αλλά και οικογενειατομικός δεν κυδενεύει μόνο το κορμί μας

Το κορμί μας κινδυνεύει και η ψυχή μας κινδυνεύει από τη διαφθορά αυτή, η οποία ο σατανάς άπλωσε τα δίκτυά του. Και όπως ο ψαράς άπλωσε τα δίκτυά του μες στη θάλασσα και πιάνει μικρά και μεγάλα ψάρια, έτσι και ο σατανάς άπλωσε τα δίκτυά του μες στην ανθρώπινη κοινωνία και αλιεύει ο σατανάς αυτός τα θύματά του καθημερινώς, και ιδίως τη νεότητα, και κινδυνεύομε ως έθνος, ως οικογένεια, και κινδυνεύομε ως οικογένεια. Τρεις τορπίλες ετοίμασαν σκοτεινές δυνάμεις.

Δυνάμεις τρομερές, που φεύγουν... ονόματα, τα ονόματα, σκοτεινές δυνάμεις που δεν πιστεύουν στον Θεό, άθεοι και άπιστοι και μασόνοι και όλα τα υποπροϊόντα της μασονικής στοάς, σκοτεινές δυνάμεις θέλουν να σβήσουν την Ελλάδα ως χώρο πνεύματος και ως χώρο ελευθερίας και ως χώρο θρησκείας και ως χώρο μεγάλων και υψηλών ιδεών.

Τι τρεις τροπίνες, τέσσερις, η πρώτη τροπίλα δεν έπιασε, δόξα σοι ο Θεός Θα τινάζεται στον αέρα η οικογένεια. Το διαζύγιο, δεν έγινε αυτό το διαζύγιο, δεν έγινε. Αλλά ό,τι δεν έγινε σήμερα, να γνωρίζετε ότι δεν αποκλείεται αύριο μεθαύριο.

Οι μόνοι κοιμωμένοι των που μεναρχών και περιάλλον ασχολουμένων και τυρβαζόντων πάλι θα πατήσουν

Σας καλώ στα άρματα, εάν προσφερθεί, μέχρι να μάθουν, θα βοληθούν πάλι οι καλωτές. Έχουν αντιληφθεί ότι υπάρχει, όπως είπε κάποιος ομιλητής, ένας γίγας. Και ο γίγας αυτός είναι ο ευθεβησιανικός δρόμος. Θα ξυπνήσει ο γίγας αυτός και θα το δώσει ολόκληρον αυτή τη σαπίλα και τη διαφθορά. Εδηλώσαμε και πάλι δηλώναμε εκ νέου ότι καλούμε αυτούς πρώτους να το ξαναφέρει, να γίνει δημοψήφισμα από τη Μάνη μέχρι τη Ροδόπη και από την Κέρκυρα μέχρι κάθε νησιά τα ευλογημένα και την Κέρκυρα, και βεβαίως ότι η μέρα που θα ανοίξουν οι κάλπες, 85 και 90% είναι η κορναός θα να βρίσκει τους απεσίους αυτούς κάκτας υποτιθείας και αυτείας. Ευχαριστώ.

Εκεί, πέρα στη Νορβηγία και Σουηδία και στις χώρες πέρα της Αμερικής, σε ορισμένες πόλεις της Αμερικής, εκεί πέρα έχουν ψηφίσει νόμο ότι καταργείται πλέον ως ποινικό αδίκημα. Δεν θεωρείται ποινικό αδίκημα.

Η κλοπή, αν πας στη γειτονιά και κλέψεις από τον μανάβη πορτοκάλια, μήλα, αχλάδια, θα σ' αρπάξουν και θα σε τιμωρήσουν ένα χρόνο. Αλλά η κλοπή της συζυγικής τιμής, η κλοπή και ατιμία του συζυγικού βίου θα πάψει, λέει, από Δεκεμβρίου.

Θα τιμωρείται η κλοπή, αλλά η μοιχεία και η πορνεία δεν θα τιμωρείται. Αυτά λέγονται.

Δηλαδή αυτοί οι μικροί και ασήμαντοι άνθρωποι πήραν τη γομολάστιχα του διαβόλου και θέλουν να σβήσουν από τον δεκάδιο δεκάλωβων που έγραψε το χέρι του Θεού επάνω στον Μαριμώνας Πλάκας και είναι για κραυμένο εισόδιο των κόσμων, μικροί και αζήμανται αυτοί, με τη γομολάσταγα και το διαβόλο ζητούν να σβήσουν την ευδομενότητα του μοιχεύσης και να είναι πλέον ελεύθεροι οι άνθρωποι να πορνεύονται, να μοιχεύονται και σαν τα σκυλιά να οργιάζουν μέσα στους δρόμους.

Οι τρεις τορπίλες, δεν ξέρω τι λένε, οι τρεις τορπίλες και άλλες τορπίλες ακόμα. Νομίζετε ότι είναι μικρά οι τορπίλες αντί για τις γλώσσες; Τα παιδιά μας δεν γνωρίζουν πλέον τίποτε από το Ευαγγέλιο και Αποστόλους.

Και φτάνω μέχρι το σημείο ώστε και η γλώσσα αυτή είναι υπέρ της δημοτικής γλώσσης, και δημοτικά μιλάω την ώρα αυτή και όχι σε αρχαία γλώσσα, ομηρική ή πινδαρική, άετρο έτρο, τραέτρο, ρεκάτρο. Αλλά όχι όμως να εξευτελίσουμε τη γλώσσα μας μέχρι το σημείο να την ανακατέψουμε με τουρκικές, με βουλγάρικες, με αλβανικές γλώσσες.

Κάθε στιγμή η Αλβανία καταλύει τη γρόσσα της, κάθε στιγμή η Βουγγαρία καταλύει τη γρόσσα της, κάθε στιγμή η Τουρκία καταλύει τη γρόσσα της και ο ΕΦΕΡ καταλύει τη γρόσσα της, εμείς την έχουμε ένα μείγμα και μοσαϊκό όλο από τον γλωσσάν και όλες τις ελέξεις θα υπάρχουν πλην των ελληνικών γλωσσάν.

Είναι μεγάλο θέμα και αυτό, τεράστιο θέμα, το οποίο όμως εγώ δεν πρέπει να θίξω, αλλά το θίγουν άλλοι οι οποίοι σπουδάζουν κοινωνιστές. Τροπή μας είναι αδέρφια μας, κάτω στο Ιδραΐλη, στο Ιδραΐλη, στο Ιδραΐλη.

Τα μικρά παιδιά της Ιουδαίας μιλούν με την αρχαία γλώσσα του Μωυσέως, μιλούν με τη γλώσσα του Ησαΐου του Προφήτου. Και εμείς μπορούσαμε εδώ, σπάνε τα κεφάλια τόσα μικρά παιδιά να μάθουν Αγγλέζικα, που είναι η πιο δύσκολη γλώσσα του κόσμου.

Και τα παιδιά τα έξυπνα της Ελλάδος θα μπορούσαν να μάθουν γλώσσα αρχαία και να μιλούν ως αρχαίοι Έλληνες. Όχι!

Πάει η γλώσσα. Άλλη τορπίλη, τέταρτη τορπίλη. Τι λένε για την τέταρτη τορπίλη;

Αντιτορπίλη, ότι λέγει δειλά δειλά το λένε, δειλά δειλά, ότι το μάθημα το θρησκευτικό με το οποίο είναι δάσκων, είναι δάσκαλοι, είναι καθηγητές, είναι απαρχαιωμένο πλέον και ότι πρέπει να το σβήσουμε και αυτό με τη Μεγουλάσσικα του Διαβόλου και αντί αυτού τρεις ώρες την εβδομάδα τα παιδιά από το Νηπιαγωγείο, τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου, τα παιδιά του Γυμνασίου, τα παιδιά τώρα των σχολών, αντί μάθημα θρησκευτικό, τρεις ώρες σεξουαλικό μάθημα. Αυτή είναι η εκπαίδευση.

Ούτω πως, αδελφοί μου, η οικογένεια κλονίζεται. Είδα προχθές έναν πατέρα επιστήμονα κλαίοντα: «Αχ, χάνω τα παιδιά μου». Χάνω τα παιδιά σας αυτά, χάνετε τα παιδιά σας που τρέφετε, τα παιδιά σας που νοσταλγείτε, τα παιδιά σας που κοπιάζετε. Μέσα τα παιδιά σας, ο θησαυρός αυτός ο πολύτιμος, χάνεται, χάνεται.

και την εύομαι ως άτομα ψυχικός και σωματικός και την εύομαι ως οικογένεια και την εύομαι ακόμη ως έθνος, αγαπητοί μου. Δεν θέλω να κάνω πολλές αποκαλύψεις. Ζωή στα σύνορα κι οι μισθές είναι περισσότερο πάντως άλλο από το οποίο κίνδυνο διατρέχει η πατρίδα μας.

Τρεις μας προπαγώνται εντεφνικέ, βρούν εις όλων των γάστιμων, και η Ελλάς είναι έτοιμη πάλι να σταυρωθεί η διακόημη ημέρα. Εχθροί του βορρά, εχθροί του νότου, εχθροί της ανατολής, βάροβοροι και ατύλαι είναι έτοιμοι και μοιράζουν και μέσα καυχώνται και λέγουν ότι μέσα δεν το πιστεύω, αλλά όλα είναι δυνατά και όλα είναι επικίνδυνα. Πριν μερικές ημέρες μέσα καυχώνται και λέγουν ότι μέσα στις 24 ώρες καταλαμβάνουμε τα νησιά του Αιγαίου και τον Έβρον ολόκληρο τον περνούμε. Κίνημα ως εξ ανατολών.

Εξ Ανατολών, κίνδυνος εκ βορρά, κίνδυνος εκ παντού. Η μικρά Ελλάς κινδυνεύει και φοβούμαι να δω πως πάλι η Ελλάς θα βρεθεί εις έστρος των μεγάλων και ισχυρών της ημέρας. Πάλι η Ελλάς να είπει δεμερίζοντα η μάτιά μου και ο πτωματισμός μου εβαλοκλήρων.

Ω Ελλάς, ω γλυκυτάτη Πατρίς, πόσο κινδυνεύει και πόσο δεν βρούμε εμείς οι νεότεροι Έλληνες μέσα στο στρατήρι των οποίων σβήνει ο σπινθήρας της πίστεως της Πατρίδος.

Κινδυνεύομεν, κινδυνεύομεν ακόμα ως Εκκλησία, αλλά τι να πω απ' την Εκκλησία; Τις μοι δώσει ύδωρ, τις μοι δώσει δάκρυα, ο Γερμούντζη, να θρηνήσω την κατάσταση της Εκκλησίας; Δεν έχω, δεν θέλω, πολλά ασχολήθηκα.

Αν σας είπω ότι αδημονία με κατέχει, διότι το δράμα της Εκκλησίας συνεχίζεται εις βαθμόν απίστευτον και σκοτεινές δυνάμεις δεν θέλουν η Εκκλησία να αναλάβει τον ηγεμόνα, κόπηκαν τα φτερά. Η Εκκλησία που άλλοτε ήταν αετός, αετός δικέφαλος, που επαιτούσαν τον Λουκεδίτση, η Εκκλησία όμως που είχε φτερά μεγάλα, υψηλά φτερά, κόπηκαν τα φτερά της και ο αετός πλέον δεν είναι ο αετός εκείνος, αλλά είναι ένα έλεγον πτηνών το οποίο λαχ.

Και άφησε εντολή στο μνήμα του να γράψουν δύο λέξεις: «Ελλάς, τα συνθήματά σου, λιτότης και απλότης». Λιτότης και απλότης. Πάει αυτό πλέον. Πολυτέλεια, αμερικανισμός, εισβολή ξέρω ανηθών, χλιδή και πολυτέλεια. Ζούμε κατά τρόπον ανεπίτρεπτον.

Των επιτρεπτών. Και κινδυνεύομεν λοιπόν. Τι έχεις κάνει συμβόλαιο; Δεν θέλω να είμαι προφήτης, αλλά θα συμβεί αυτό πάνω από τη Σόφια και πάνω από το Βελιγράδι και πάνω από την Αθήνα και πάνω από τη Θεσσαλονίκη και πάνω από τις μεγάλες πόλεις και πάνω από τη Μόσχα και πάνω από το Βερολίνο και πάνω από το Λονδίνο και πάνω από τη Νέα Υόρκη. Και μακράν εκεί μαυροπούλια θα εμφανιστούν, τα μαυροπούλια. Ω Θεέ μου, Θεέ μου, μαυροπούλια, μαυροπούλια τα οποία

Τα οποία με κουμπιά πλέον, και τα κουμπιά αυτά, αν τα χτυπήσουν τα κουμπιά, ο απολύον που λέγει η Αποκάλυψη, με κουμπιά θα γίνει ο πόλεμος. Θα γίνει πλέον πόλεμος με τα όπλα, τα κλασικά όπλα, θα γίνει με τα κουμπιά τα ηλεκτρικά και όταν χτυπήσουν τα κουμπιά οι δαίμονες και πέσουν κάτω οι βόμβες οι ατομικές, οωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω Σας ευχαριστώ.

Και τον κόσμο σε αυτό. Κινδυνεύομεν οι πάντες. Από στιγμή σε στιγμή, κίνδυνοι ατομικοί, κίνδυνοι οικογενειακοί, κίνδυνοι εκκλησιαστικοί, κίνδυνοι οι πάντες. Τι ποιούμε, αδελφοί, τι ποιούμε; Προσευχή. Προσευχή στα γόνατα, στα άρματα. Άρματα. Όχι απλώς προσευχή, αδελφοί μου. Προσευχή, εκτενής προσευχή, όπως λέει ο Τεγέρατος, εκτενής προσευχή, ή στην περίπτωση του Αποστόλου Πέτρου που εφυλακίστηκε.

Ευχή και εμείς. Δεν είναι ντροπή μας, χριστιανοί μου, εάν σας έλεγα απόψε να καθίσουμε μέχρι τις πρωινές ώρες και να μην κάνουμε τίποτε άλλο, μα τίποτε άλλο, να κλείσουμε τα στόματά μας, να γονατίσουμε σαν αμαρτωλοί, σαν αμαρτωλοί άνθρωποι που είμαστε, άνδρες και γυναίκες, μου κυβαίνει μέχρι το λαιμό την κορυφή, μέσα στην ανομία και μέσα στην αδικία;

Αν σας έλεγα μέχρι τις πρωινές ώρες να καθίσουμε εδώ, να προσευχόμαστε, επροσεύχοντο οι Χριστιανοί και εσείς, το Υγείο και τα άστρα του Ουρανού, εγκαταλείψε με την προσευχή μας, εγκαταλείψέ με. Θα ήταν πολύ διάφορος η κατάσταση της πατρίδος. Προσεύχεστε; Και ενώ εμείς δεν προσευχόμαστε, προσευχόμαστε κάθε βράδυ; Μετρήστε.

Πηγαίνετε στα νυχτερινά κέντρα μέχρι τις δύο η ώρα, τρεις η ώρα, τέσσερις η ώρα.

Καλύτερα, σαν επίσκοπος, καμιά φορά αναγκάζομαι βραδινές ώρες. Μετά τα μεσάνυχτα επιστρέφω στην έδρα μου. Πότε σε διάφορα χωριά, γέρος πλέον και πρεσβύτης. Περνούσα από ένα χωριό απ' έξω, από τη Φλώρινα, μία, δύο η ώρα νύχτα.

Σταματώ, βλέπω εκεί το αυτοκίνητο, σταματώ με το αυτοκίνητο. Βλέπω και σηκώνει έναν άνθρωπο με τα τέσσερα. Λέω, πέθανε, πέθανε. Κατεβαίνω κάτω, σταματώ, σταματώ, σταματώ, σταματώ. Ρωτώ. Πίσω από τον άνθρωπο ήταν μια νέα γυναίκα 30 ετών, έκλαιγε. Τι συμβαίνει; Ότι δύο η ώρα στο νυχτερινό κέντρο ήταν εκεί, εμέθησε και τον μετέφεραν σαν νεκρό στο σπίτι. Όλη τη νύχτα στην Ελλάδα εδώ μέσα σαν τα μανιτάρια του διαβόλου.

Φυτρώσανε τα νυχτερινά κέντρα. Και πάνω από 5, 10, 20 χιλιάδες νέοι ως επιτοπίστων αλλά και γέροντες προμάγειρες κάθονται μες στα νυχτερινά κέντρα και κάνουν αγρυπνία για τον διάβολο. Αγρυπνία για τον διάβολο. Αγρυπνία για τον διάβολο. Για τον Θεό;

Πού είναι οι αγρυπνίες μας; Πού είναι οι προσευχές μας; Πού είναι οι προσευχές μας; Έχουμε εγκαταλείψει το άρμα αυτό. Το ισχυρό αυτό άρμα το οποίο μας έδωσε ο Θεός, μας χαρίζει ο Θεός για τη σωτηρία μας.

Και όμως αγρυπνούσαν και προσεύχονταν οι Χριστιανοί των πρώτων αιώνων. Μες στους κατακόμβας, μες στα σπίτια τους, εις τα σχράβρας μέσα προσηύχοντο. Προσεύχονταν οι Απόστολοι τη νύχτα. Τι λέγω, τι λέγω, τι λέγω;

Ω, άνοιξε γη να μας καταπιείς, άνοιξε γη να μας καταπιείς αμαρτωλούς. Τι λέγω; Απόστολοι προσεύχονταν τη νύχτα. Αυτός ο Κύριος, ο Θεάνθρωπος, τη νύχτα έλαβε την προσευχή, τη νύχτα την περνούσε έξω προσευχόμενος ο Χριστός.

Αυτό το πράγμα, το υπέροχο πράγμα, μας έδωσε ο Θεάνθρωπος: προσευχή. Ο Ρώσος Χρυσόστομος σε μια θαυμασία ομιλία επάνω στο κεφάλαιο αυτό που ερμηνεύομε, λέει τα εξής ωραιότατα: Χριστιανέ, τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, παράδοση στον Πόντο.

Ποιος είναι από τον Πόντο; Ποιος είναι από τη Μικρασία; Μέσα από τα Άγια Μέρη της Καισαρείας, μέσα στα αγιασμένα αυτά χώματα, μου λέει ο Πόντιος ότι στον Πόντο, στην Τραπεζούντα, πέρα βαθιά, όπου υπήρχε ελληνική ψυχή, αφάντως ελληνική ψυχή, τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, δώδεκα η ώρα, τα αντρόγυνα σηκωνόνταν και έκαναν προσευχή.

Είναι από το Μέγα Βασίλειο αυτό. Τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, που υπάρχει ησυχία, που δεν ακούγεται τίποτα κάτω από τα άστρα. Οι πιο κατάλληλος φορά την νύχτα, μέσα εκεί την νύχτα προσήφγονται τα μεσάνυχτα εκεί κλπ.

Λοιπόν έγινε ο Μέγας Χριστός Θεμός. Δεν βλέπετε, λέει, τη νύχτα απλώνεται ησυχία; Μόνο στο δρόμο ποιοι ακούγονται, λέει; Ποιοι υπάρχουν στο δρόμο; Ποιοι περπατούν; Οι φύλακες στρατιώτες, λέει. Όπως λοιπόν οι στρατιώτες τη νύχτα φυλάγουν την πόλη, έτσι και εσύ, όπως υπάρχουν δύο χιλιάδες, τρεις χιλιάδες στρατιώτες, αυτές οι φύλακες που κάθονται τη νύχτα, τα παιδιά, τα ηρωικά της πατρίδος, και φυλάγουν εσένα να κοιμάσαι ήσυχος και λοιπά, έτσι και εσύ να γίνεις στρατιώτης του Χριστού, να αγρυπνείς και να προσεύχεσαι επάνω στα σειράς φυλακάς των ιερών επάλξεων της προσευχής.

Μιμηθείτε, δεν θες να μυηθείς σε αυτά; Μιμηθείτε τα άνθη. Περίεργο πράγμα, ένα πράγμα το οποίο, να πω, που το εγνώριζε ο Χρυσόστομος. Λέγει ότι μιμηθείτε τα άνθη, τα φυτά. Τι κάνουν τα άνθη; Τα άνθη τη νύχτα αναπνέουν, τα άνθη τη νύχτα αναπνέουν, τα άνθη τη νύχτα αναπνέουν. Τη νύχτα βγάζουν το ανθρακικό οξύ και αναπνέουν το οξυγόνον. Όπως λοιπόν τα άνθη τη νύχτα αναπνέουν το οξυγόνο και ζωογονούνται.

Και εσύ, Χριστιανέ, τη νύχτα, άνθρωπος του ουρανού, ανάπνεε τον Θεό. Μέσα εκεί να πλέει σε νύχτα το οξυγόνο, μέσα στη σιγανή νύχτα. Προσέξτε, φωνάζει ο Ιερός Χρυσός, τελειών αδελφοί μου, Το άρμα αυτό, το ισχυρό άρμα, να μεταχειριστούμε.

Και η διαμαρτυρία του λαού μας, όλα είναι χρήσιμα. Δεν υποτιμώ κανένα όπλο, αλλά έχουμε υποτιμήσει το όπλο της προσευχής. Και πρέπει να προσευχόμαστε, αδελφοί μου. Προσεύχεστε, αδελφοί μου, αδιαλείπτως προσεύχεστε. Προσεύχεστε για τα παιδιά, τα μικρά παιδιά, τα νήπια, τα οποία ολεβιάσαν τις αμαρτίες δικής της καταφάγης. Προσεύχεστε για την όρητα που ζει να καταβροχθεί σιωμινόταυρος της ποικής δι' αυτόν. Προσεύχεστε, ναι, προσεύχεστε απόψε για τα παιδιά που επάνω στον Έβρο, στον ποταμό τον Έβρο, στον κρύο ποταμό που χωρίζει την Ελλάδα από την Τουρκία και από την με την απιστία, με το όπλο στη σκανδάλη, είναι έτοιμοι να προασπίσουν τα ιερά και τα όσια της πατρίδος μας.

Προσεύχεστε για τους ακριτικούς πληθυσμούς μας που εργάζονται και κοπιάζουν. Προσεύχεστε για τους ναυτικούς μας που ταξιδεύουν στα πελάγη. Προσεύχεστε για τα τέσσερα εκατομμύρια του Ελληνισμού που είναι σκορπισμένα σε όλα τα σημεία της γης.

Προσεύχεστε για όλο τον κόσμο, προσεύχεστε και διαρκώς προσεύχεστε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε. Θα τολμήσω, έσκατος εγώ, έσκατος εγώ, δες ας μη τωρετεί αυτό εγωιστικόν, πει το ενώπιό σας, φυλώ τα πόδια σας, όλων ημάν ανδρών του γυναικών και παρακαλώ εμάς, εμάς όλους.

Γνωρίζετε την προσπάθειά μου, γνωρίζετε τους αγώνας που καταβάλλω με άλλους έξι αδελφούς για το καλό της Εκκλησίας, αγωνιζόμεθα στη Ρώμη, μαχόμεθα συνεχώς, παλεύουμε συνεχώς και διστάμεντα ποικίλια στρίψης και απειλάς και παρακαλώ και εσάς απόψε στην προσευχή σας, σας παρακαλώ να ενθυμηθείτε και τον αμαρτωλό Επίσκοπο Φλωρίνης Αυγουστίνο.

Αυγουστίνων, κρύπα της αυτών, βοήθει και βοήθει Αυγουστίνο, επισκόπου αμαρτωλό.