Reading Revelation and Resisting the Power of the State

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

This morning, dear listeners, I preached in the church of the Chryssospiliotissa.

I have stood at the pulpit for fifty years, about half a century. In all those years, I have never seen what I saw today at the Chryssospiliotissa.

At that holy moment when angels and stars tremble, as the priest knelt in tears and prayed to God for the change of the precious Gifts, a demon-possessed man with epilepsy rushed through the Beautiful Gate. Shouting wildly, he grabbed and struck the priest. The priest barely escaped his grasp, and blood stained the marble of the Beautiful Gate.

It is a bad sign, another bad sign among those gathering lately on the horizon of the whole world. I consider it a bad sign when blood stains the marble by the Holy Table and the Beautiful Gate.

A little child nearby saw it and began to cry. May God protect our homeland. Blood will be shed in our land, much blood, and dark days await us. This evening, and again at 11:30 in the morning, there will be a sermon.

I was not the only one speaking at the cinema theater before thousands of people. Where is all that enthusiasm, and where will it lead? Tomorrow the newspapers will give this gathering only a few lines in small print, while filling pages with football matches, disgraceful acts, and crimes. They will write, ‘Oh, some religious people gathered, three thousand of them.’

And yet there were more of us here today than there were at the political gatherings held at the cinema on previous Sundays. We have no newspaper. No newspaper. And it is a shame that we do not have one.

You applaud when you see the preacher here. But instead of applauding, I would like you to put your hands in your pockets. I offer this simply as an idea: let all of us who believe in Christ and in Greece come together and establish a newspaper, a daily newspaper.

This is an absolute necessity, and I ask you to take it seriously. My dream and my wish is for a newspaper above parties and factions.

For the sake of our country, above material and financial interests, let us enlighten the people with the watchword “Christocracy, the reign of Christ”: Christ alone must reign over the world. I pray that God will enlighten someone gathered here tonight to provide the funds we need, so we can move forward. Young people will come forward to serve, and at last our country will have a daily Orthodox Christian newspaper to enlighten the people. This morning I preached under tragic circumstances. At midday, I preached in the cinema. Tonight, I am preaching again here in the church. What is the result? What remains of all this preaching of the Gospel? Satan tempts us preachers and says, “You have said it and said it again, but what has come of it?” In the old days, sermons were heard very, very rarely.

The preaching of the Gospel was rarely heard. If you go down to Mani, the people there still remember the words spoken a hundred and twenty years ago by an unschooled but ardent lover of Christ known as Papoulakos. Elderly women and men in the mountains of Mani still remember them.

And in Epirus and Macedonia too, even high up in the Pindus mountains, the people still remember. Shepherds passed down from generation to generation the sermons and words of Cosmas of Aetolia when he traveled through their land.

They remembered his words. They were imprinted on their souls, and they remembered the prophecies Kosmas of Aetolia had spoken. One of those prophecies is astonishing. It is attributed to Saint Kosmas. He said that difficult years would come, and the sign would be this: the devil would bring out a box and drive humanity mad.

No one understood what that box could be. Yet it is not Saint Cosmas who says this about the box that would drive humanity mad. Leading psychologists in New York, Chicago, and elsewhere say that television, the devil’s television, is driving people of every age toward madness.

But as we have said, besides the devil’s television there is another, holy television. It is a spiritual television: open it, and you see the stars of heaven and the angels of heaven. What is it? Holy Scripture.

Open it and you see visions. Open it and you hear news from beyond, from beyond the stars. It does not come from Moscow or London or Berlin or New York, from those stations whose diplomacy churns out lies for the world.

You hear the voice of the Son of Man coming from heaven. This is the television we should turn on every day. And there is another kind of television, a spiritual one: the Lives of the Saints.

The Lives of the Saints are, I would say, a television like Holy Scripture. Some people ask, ‘The Gospel is good, but who can live by it?’ The saints answer that the Gospel is no utopia. They lived out everything it says to the fullest and showed that it is a reality alive in human hearts. Every saint is an illustrated Gospel.

And so it is. This is spiritual television. Last Sunday we turned it on, and there before us appeared a giant of the spirit, a heroic figure of the Byzantine Empire: Saint Theodore the Studite.

Tonight we shall open that television again. I have no television, either at the Metropolis or here at the foundation, the boarding house. True to my word, I have neither radio nor television. I have only this one television.

I wish you would turn off your radios too. Ah, Athens, Athens! Above the houses I see a forest, a dense forest of television antennas. There is hardly a hut or a house without one. Our little nation has more televisions than Albania, Serbia, Bulgaria, Romania, or those larger countries.

If we could turn them off, and every evening everyone opened God's television and read, Greece would become a land of Saints and Martyrs. So let me speak in the language of television. They say a television has channels, and when you turn to different channels, you see and hear different things.

Tonight, then, I shall turn the television to a fearsome channel. A fearsome channel indeed. It is the spiritual book called the Apocalypse, the Book of Revelation. My dear friends, the Apocalypse is a fearsome book.

The Apocalypse is full of fearsome visions. In it you see a contest being fought, though no earthly match. It is a heavenly struggle, a terrible struggle taking place across the whole world.

Two powers are struggling in this world. Truth struggles against falsehood, light against darkness, Christ against the devil. And in that terrifying struggle, there are times when you see the truth obscured.

Just as the sun is sometimes hidden for hours and you think it has vanished, only for it to break through the clouds and shine brightly again, so amid humanity’s dreadful darkness you see the Star still shining: our brother, our Lord Jesus Christ. And then you see only a little light, and the darkness grows thicker once more.

But the light cannot be extinguished. I do not deny that, in the Apocalypse, the devil wins many battles. This is not because Christ has grown weak, but because Christians are not worthy followers of our Lord Jesus Christ.

Dark ages come, but in the end one fighter remains: the Lamb who was slain. The Lamb struggles against all the beasts of the Apocalypse. At last a voice is heard in heaven proclaiming the slain Lamb.

And Babylon the Great fell, and so did the great harlot. This Lamb brings comfort to all who, in this age of materialism, this age of Sodom and Gomorrah, strive for something higher and nobler in the world.

I have even thought, and these are weighty matters, that the Apocalypse should be read as one of the Sunday Scripture readings.

Every Sunday, alongside the Gospel readings, passages from the Apocalypse, the Book of Revelation, should be read too. The age we live in is seismic, world-changing, and apocalyptic. Such passages need to be read. But the Apocalypse is a difficult book. I do not deny that. The Apocalypse is like a sea. What one of the Church Fathers says about the Apostle Paul, I would say about the Apocalypse.

Think of the sea. In some places it is shallow, and you see little children paddling at the shore. But the sea also has deep currents and dark waters thousands of fathoms deep. Near that little island by Santorini, an anchor cannot reach the bottom. Such depth, such dark water!

Dark water, dark water. Just as the sea has deep waters, so Holy Scripture, and the Apocalypse in particular, has depths. Anyone who ventures into those deep waters without knowing how to swim will drown.

Even great Fathers and teachers could not interpret certain passages of the Apocalypse. Time will make those obscure passages clear. As the days of those fearful events draw near, their meaning will be revealed.

Let me give you an example. The Apocalypse says that great locusts will appear in the sky, and that death will be hidden in their tails. No one could interpret what that meant.

I could not understand what sort of locusts could fly through the sky and bring death. Neither John Chrysostom nor Basil nor anyone else had explained it. Who did? A little child in Kozani, a child with no learning at all.

One day, out in the fields near the mountains, a poor mother took her little boy George, seven or eight years old, with her to pull weeds from a field.

As they were pulling weeds, the frightened child ran to his mother crying, “Mother, karkaletses! Mother, karkaletses!” For those of you who do not know the dialect of Kozani, karkaletses means locusts.

The locusts. That little child interpreted the Apocalypse. “Karkaletza” means locusts. When the child saw them, they looked like locusts from above. I thought they were just like the locusts in the fields. So you see, when the time draws near for the prophecies to be fulfilled, they will become clear even to little children. Everything will be explained. Today, then, we open the Apocalypse with fear of God and, as Father Charalambos says, we will try as best we can to interpret it, especially the seventeenth chapter.

Chapter 17. Would Mr. Dipleros please come and read this chapter aloud.

Then one of the seven angels who had the seven bowls came and spoke to me, saying, “Come, I will show you the judgment of the great harlot who sits on many waters. The kings of the earth committed fornication with her, and the people who dwell on the earth became drunk with the wine of her fornication.”

And he carried me away in the Spirit into a wilderness. There I saw a woman sitting on a scarlet beast covered with blasphemous names, with seven heads and ten horns. The woman was dressed in purple and scarlet, and adorned with gold, precious stones, and pearls. In her hand she held a golden cup filled with abominations and the impurities of the earth’s fornication. On her forehead was written a name: Mystery, Babylon the Great, the Mother of Harlots and of the Abominations of the Earth. I saw that the woman was drunk with the blood of the saints and the blood of the martyrs of Jesus. When I saw her, I was greatly astonished. And the angel said to me:

“Why are you astonished? I will tell you the mystery of the woman and of the Beast that carries her, the Beast with seven heads and ten horns.”

And the horns. The Beast you saw once was, and now is not. It is about to rise from the abyss and go to destruction. Those who dwell on the earth, whose names have not been written in the Book of Life from the foundation of the world, will marvel at it.

Where the woman sits upon them, there are seven kings: five have fallen, one is, and the other has not yet come. When he comes, he must remain only a little while. As for the Beast that was and is not, he is an eighth king, yet he belongs to the seven, and he goes to destruction.

The ten horns you saw are ten kings who have not yet received a kingdom. But they receive authority as kings for one hour, together with the Beast. They are of one mind, and they give their power and authority to the Beast.

They will wage war against the Lamb, and the Lamb will conquer them, for He is Lord of lords and King of kings. Those who are with Him are called, chosen, and faithful. And he says to me, “The waters you saw, where the harlot sits, are peoples and multitudes, nations and tongues.”

And the ten horns you saw, and the beast, will hate the harlot. They will leave her desolate and naked, devour her flesh, and burn her with fire. For God has put it into their hearts to carry out His purpose: to act with one mind and give their kingdom to the beast, until the words of God are fulfilled. And the woman you saw is the great city that rules over the kings of the earth.

When we turn to this channel on the television, what do we see first? An angel with white wings descending from on high, from among the stars. He swoops down toward the earth as an eagle does.

The angel descended and appeared before us, before us sinners, though angels are made visible only to the righteous. We are not saints who can see visions of holy angels. The angel appeared to the virgin John, John the Evangelist, who wrote the Apocalypse (Book of Revelation).

And which angel was it? One of the angels who held the bowls of the Apocalypse in their hands. That is another matter whose meaning we cannot yet explain. One bowl is poured out, then another, and great destruction falls upon the world.

A third of humanity is destroyed. What are these bowls? When atomic bombs fall from the sky, they are indeed like great containers, like enormous bottles falling to the ground.

But what kind of bottles? They hold no orangeade or lemonade. They hold destruction, terror, and fear. The bowls of the Apocalypse, he says. One of the angels who held those bowls, which were poured out upon the sinful earth, approached John and said, ‘Come and see.’ He took him to see the judgment. What judgment? The sentence written by the hand of God against sinners, not a sentence handed down by earthly courts or the Supreme Court.

Which sinners? What is this great and terrible sentence against them? What other sin does God judge here in the Gospel? He judges fornication, yes, fornication, and adultery, these sins of the flesh.

O judges of Greece, O ministers and government officials, turn on the television! At the Ministry of Education, they are preparing, any hour now, to push through Parliament a law that would completely decriminalize fornication and adultery.

Come, then, and look here in God’s Apocalypse: we see how grave this judgment is. It is God’s sentence against those who commit the sin of adultery, in its deeper sense.

‘Come, and I will show you.’ The angel takes John on his wings. Where does he take him? Over mountains, valleys, and cities, and into a desert, into a wilderness. But what is this wilderness? Ah, this wilderness, this wilderness!

Is there anyone here with white hair who was twenty-five back then? When the Greek army entered the Salt Desert of Asia Minor, the young men of Greece marched for days and nights, hungry and without water. When they reached the Sakarya River, they drank as if they would drain it dry. Such was their thirst. Farther on, from the high mountains, they could see Ankara through their binoculars.

The Salt Desert: terrible thirst, no water, no grass, no birds singing. At night you hear only jackals. And there is an even more fearsome desert: the Sahara. It stretches without end and wears out the traveler walking across its sand. You see nothing at all, only a vast sea, an Atlantic Ocean made not of water but of endless sand.

The Bedouins, the Arabs who cross it, always carry a waterskin. Woe to them if they lose it: their camels die, and they die too. The desert is vast and fearsome, but there is a greater desert still. What is it? The desert created by the absence of God. You may live in the greatest city and still find yourself there. A man from abroad told me, ‘How I suffered during my first years in New York! I was young, surrounded by ten million people, yet every day felt like a wilderness to me.’

Foreign languages, unfamiliar faces, strangers. I felt as though I were in a desert, an endless desert. You can live in Athens and still feel that desolation, remembering the little hut in your village, near your grandmother.

Close to your father and mother, close to your cousins. You had companionship; it was like Paradise. You lost it here in this wilderness. Such loneliness, such endless loneliness! There is a wilderness wherever virtue is absent, wherever chastity and justice are absent, wherever God is absent, in a word.

And people become mere flesh, living for material things and for what can be weighed by the pound. Everything becomes a wilderness. The Psalmist expresses perfectly this feeling of spiritual desolation that the world experiences today when he says, “In a land desolate, impassable, and without water”, a barren place with no way through and no water.

It was into such a wilderness that Saint John the Evangelist was taken. There, amid that absence of God, suddenly a vision opened before him. My God, my God! There was the scarlet Beast, with seven heads and ten horns, and on its back sat a woman dressed in scarlet.

So let us explain these words simply, though the theology and imagery are profound. What is the scarlet Beast? Some interpreters have said that the scarlet Beast is communism, atheistic communism.

But I do not think that interpretation is right. To be fair, it is not just atheistic communism. What is the red beast? It is all the nations of the world that are governed, to one degree or another, not by Christ but by Satan, through his many deceptions and the spread of those deceptions. That is how the whole earth comes under Satan’s dominion.

Let us not confine the Beast to one sphere alone. That is an error of logic, theology, and Scripture. Satan holds the whole world in his claws. The entire world is under his sway, caught in the grip of dark powers.

Now, the state is the state, whichever state it may be. First, it is scarlet because no state comes into being without bloodshed. Rivers of blood have been spilled to establish states in this world. Second, every state uses some degree of force, from the most liberal to the most democratic. What do they all rely on? The policeman.

...the policeman. There are 160 states in the world. Show me one without a policeman. Show me. Show me. It could not stand for even twenty-four hours. Not even twenty-four hours. Not even twenty-four hours. So states that rely on the police, on cannons and artillery, and so on, are, in a sense... The world is a jungle. Just as wild beasts need a trainer to strike them on the back and shut them in a cage, so too the army, the police, and the armed forces in every state, from the Ural Mountains on down, are, in a sense, the trainers who keep the wild beasts in check.

In this sense, every state can be called a red state. Yes, Herod’s kingdom was a red state. He ordered the knives sharpened to slaughter innocent children under two years old, hoping that the Infant of Bethlehem would be among them. In a few days, we celebrate His feast.

Pilate's was a scarlet state when he signed the sentence against Jesus of Nazareth. Nero's was a scarlet state too: that terrible Nero who ruled in Rome, the city of seven hills. He said he wished humanity had a single head, so that he could cut everyone down with one stroke of the sword. He persecuted Christians and put Peter and Paul to death.

A scarlet state, a scarlet state, a scarlet state: Diocletian's, in the end, and those of other pagans. Muhammad's too, as he set out from the desert of Arabia to bring great destruction upon the world.

The Pope's is a scarlet state as well. He did not confine himself to his spiritual duties but became a state, and remains one to this day. In him, spiritual and worldly authority are joined together.

A material state. And what is our own state? Don’t laugh, don’t laugh. Well, our own state... I don’t have time to explain it all. It would take too long, and I don’t want to tire you. I’m only giving you hints. After all, aren’t you Christians? Most of you are Christians who know something of the Gospel. So I need to speak simply, while sometimes giving you something to think about.

So I answer with a full sense of my responsibility: consider our own state, from the time it was founded. We must make an exception for four or five remarkable figures, great people who helped lead the nation through those sinful times. We must make an exception for those few.

The first was old John Kapodistrias. Early each morning he went to Matins (Orthros) and recited the Six Psalms. Show me one of the forty ministers Greece has at this moment who even sets foot in the Church on Sunday.

And I do not mean only today, lest you say I am taking one side. This evil has gone on for 130 or 140 years, since this corner of the world became a kingdom. Many of them have little connection with the Church.

Most of them are connected with the Freemasons. And so, although our state invokes the Holy Trinity in its official heading, although there are crosses on graves, on our children’s flags, and on our officers’ caps, our state as a whole, with some exceptions, is a Masonic state.

Ours is a Masonic state, a state that does not obey the commands of Jesus Christ but obeys the commands of dark powers. These people appear to be Greeks, and they are Greek by descent. They appear to seek what is best for the nation. Yet whether they want to or not, even if they want it without quite admitting it, they are pawns in the hands of Satan. He tosses them about like coins, and they do not understand where things in the world are heading.

And what does this state do? It says it protects the Church. It does not protect her. It appears to: it pays the priests and the bishops, supports various other things, and provides teachers in the schools. But deep down, these caresses are more dangerous than open hostility.

Remember what this state did to the Church. It took her down from the Cross, the Cross of four centuries of martyrdom on which our Church had been crucified. It took her down, dressed her in gold and riches, and set her on its back.

The state carries her about on its back, parading her here and there and displaying her as proof that it is a Christian state. Yet this makes a mockery of the Lord and His holy Church.

And so the Lady, this woman, is forced into a terrible position. Elsewhere in the Apocalypse, she appears crowned with twelve stars, shining and standing upon the moon. This woman is the Virgin, as the Fathers of the Church say. Yet in the persons of certain unworthy shepherds, priests, and Christians, not in the Church as a whole, this Church, this virgin of heaven, is made into a prostitute, a servant to the state's shameful passions and whims.

The Church becomes a servant, a waiter carrying out the state's wishes. And so the power of the scarlet Beast, in one form or another, forces the Church of each age to do its will.

I will give three or four examples, and then I will finish. This goes back fifty years. What happened in Athens? The state, with its power, its swords and cannons, forced the Church to act. Here in the Field of Ares, all the bishops gathered, took stones in their hands, and pronounced an anathema against one of the greatest men in modern history.

That should never have happened. Even if some Greeks disagreed with that great man, the Church should not have entered the political disputes of the time. She should have stood above them, like a loving mother to all.

Just as a mother hen loves her chicks whether they are red, black, or white, her chicks come in many colors, and she loves them all, so our Church must rise above parties, ideologies, and factions. She must love all her children and try to keep them close to her.

Yet at that time the state forced the Church to pronounce an anathema against a man who believed and loved his country. Three years later, the state compelled her to perform a wedding in the cathedral.

We raise our voices today, but we must admit that, as someone said this morning, the giant is beginning to wake. It was the state that forced the Church, in the cathedral of Athens, to crown two brothers in marriage to two sisters.

Yes, yes. I honor the memory of the late King George II, who was granted the honor of saying the historic “No” and made a significant contribution... But I cannot help protesting, because at that time the Church allowed King George to marry Elizabeth, and Elizabeth’s brother Charles to marry George’s sister Helen.

Both marriages later ended in divorce. And yet the Church crowned them. If two shepherds or two farmers had come forward and said, ‘We have fallen in love’,

They said they were caught in the nets of love: one brother wanted to marry one sister, and the other brother the other sister. I could go on giving examples of how the Church was humiliated. It was humiliated when it was forced to pronounce an anathema at the Field of Ares.

The man condemned was one of the greatest statesmen of modern Greece. The state humiliated the Church when, with all the bishops present, he had two brothers crowned in marriage to two sisters. When else did the state humiliate the Church? When she had a vast estate that, if it had remained in her hands, could have enabled her to build homes for the elderly, carry out charitable work, and solve her financial problems.

Clever operators seized the monastic property, and the friends of their faction and party consumed it. The state humiliated the Church and robbed her. It humiliated her again in 1922. You see, I am speaking of the sins of every party, not just one.

Those of you who are older and have read history understand what happened without my naming names. In 1922, the state used the sword of a brave man, a man who had fought as far as Ankara, but who was wrong on this one matter, to force the Church to her knees and make her change the calendar. I will not name him. He did not know the Church’s history. The Church should not have changed the calendar.

Not because changing the calendar conflicts with doctrine, no. It was a mistake because it was done contrary to the canons, without the knowledge of the whole Orthodox Church. If that had not happened, we would not have this division today between those who follow the new calendar and those who follow the old. Our Church would be united.

The state acts like an angel to the Church, only to pluck its feathers. And to this day we still have this terrible schism within our Church. The state under Metaxas, ah, I said it. I did not mean to mention a name. In any case, he too is gone.

I mention every form of government: democracy, oligarchy, monarchy, tyranny, dictatorship. The state remains the same. Only its suit changes.

A tie, sometimes red, sometimes black, sometimes green, and so on. But the person wearing it is the same. Whatever its outward appearance, the state remains the same. So, under that dictatorship, the state forced the Church to abolish almost all the impediments to marriage. The impediments. People marry their cousins, and so on and so forth.

And now the state has gone further and further. It has reached the point of abolishing adultery as a sin and establishing automatic divorce, a divorce that, as people say, is more than automatic.

It is an atomic bomb planted in the foundations of the Greek state. My dear friends, I have shown you what has happened to the Church. She has been stripped of her dignity and made an agent of the state, though she was a noble, pure maiden. You do not see the Church as she truly is there. I recommend a book to you: read it, and you will see a wonderful picture of the Church, virginal, undefiled, independent of the state, standing above it and struggling on. Would you like to read it? Go home and get a copy of Fabiola. Read it.

There you will see the Church of the catacombs. You will see what the Church was like deep beneath Rome, in the catacombs, where Christians lived while above them persecution raged against the Church.

Then came Constantine the Great, may his memory be blessed. He rendered services to the Church, but he also caused harm, not intentionally, but through the Byzantine emperors’ abuse of power. This harmed the Church of Christ. The Church was bound to the chariot of the state, which, as I have said, was for the most part opposed to Christ. Worse still, the Church became a state institution.

Under the Pope, the Church itself became a state. The Pope made it a state, gathered abundant money, and filled its vaults. The vaults of the Vatican are full of gold and silver. Yes, gold and silver.

A visitor once came to see the Pope, and the Pope showed him the wealth the Vatican had amassed: its statues, palaces, and treasures. Then that Pope, a corrupt Pope, asked him a question.

He asked the visitor, “Did the Apostle Peter have all these things?” How could the Apostle Peter have had them? He was a barefoot fisherman who walked from village to village and was martyred. He had none of these things. The visitor replied, “He did not, Your Holiness. But can you say to someone who is lame or disabled, ‘In the name of Jesus Christ, rise and walk’? Can you say that? You cannot.”

Mr. Pope, bishops, priests: you cannot say what that fisherman of Galilee said. So what have your riches gained you? This alliance with wealth has brought the Church into disgrace.

So, my dear friends, the state is the scarlet Beast. It brought the Church down from the Cross. “Come down from the Cross.” It took the Church down from the Cross and turned her into a pampered lady.

It clothed her in wealth, mitres, and pastoral staffs, all the trappings of a false way of life. And it created this wretched state of affairs in our nation. Our priests and bishops have become like provincial governors and other officials of the state.

Yes, this is the state of the Church. Now, I have told you what the scarlet Beast is. I have shown you who the woman is: the one they carry on the Beast’s back and parade through the marketplaces of this world.

Now I will tell you what the seven heads are. What are these seven heads?

Whichever head devours you, you end up in the same mouth.

You may laugh, but you ought to weep. If I tell you what they mean, you ought to weep. There are two interpretations. Whichever head devours you, you end up in the same mouth. And each of these heads has something to do with every one of us.

Why seven? Why seven heads? There are two interpretations. The first brings the image home to each of us. We should not assume that it concerns only the nations of the world. It concerns us ourselves.

The scarlet Beast is sin: a whole entrenched order within us. People speak a great deal about the established order, but it is chiefly established in our own hearts. Deep within the heart is the devil’s dominion. That is where the Beast dwells, while I go about my life.

So the seven heads are the seven deadly sins.

And I ask you: who among you has not felt one of the heads of this dreadful dragon take hold of you? Now, which is the first head, the most fearsome of all, the greatest sin? What sin cast the angel down from the stars of heaven and made him the devil, Lucifer? It is pride.

And who among us here in the Church is free of pride? Cosmas of Aetolia used to say, ‘Do you see this beard? Do you see these broad cassock sleeves? They are full of pride. Pray to God to deliver me from pride.’

Pride. Through Christianity, the world is saved from pride. I once read a prophecy about the sins of nations. What is the sin of a nation? When I was young, I found a pamphlet in a monastery called “The Sins of the Nations.” I do not have time to tell you about them all. But it said, “And you, proud Germany, will fall.” Germany’s sin was pride. In other respects, its people are hardworking and honest, and so on.

But pride sits on its throne and sings, “Above all.” Those of us who are older remember the Germans marching past with their heads held high, their boots striking the pavement, singing, “Germany above all.”

And now Germany has sunk to the very bottom. Pride is a terrible thing, a great evil. One head is pride. What is the next? The second head is this: the thirty pieces of silver, the love of money. The third head is sexual immorality; the fourth is anger; the fifth is gluttony. Everything is for the belly in this age of consumption. That is where the money goes now: to fatten the Beast, the Beast of the Apocalypse.

Another head is envy. And the last deserves our close attention. Do you know what it is? Negligence, acedia, the spiritual torpor, indifference, and coldness we show toward fulfilling our sacred duties.

But if we look more deeply at the history of this world, we may say that the seven heads are seven great powers made up of nations, rather than the seven deadly sins: the first, the second, the third, and so on through the seventh.

I will name them for you. These are the ancient powers, the great empires whose reach extended across the world. They are the Assyrians, the Babylonians, the Medes, the Persians, the Macedonians, the Romans, and the power of Mohammed.

These great powers held sway over humanity. They were the ruling heads that brought about this state of affairs. I have shown you what the wilderness is. Save me, O Lord, for I am walking through the wilderness.

Christ, be my companion. Do not leave me alone. You may have everything, a wife and children, yet without Christ there is loneliness, a loneliness greater than any wilderness. Think of the men who went up to the moon and found a desolate world there.

‘My God,’ they said, ‘let me go back to my wife and children, and I would give up the whole world.’ There is loneliness in this world. Where are the priests, the bishops, the devout? Where is anyone? Loneliness everywhere. We cross a desert, crying out to Jesus Christ.

Exactly. Because there is such loneliness, suicides are increasing. They are increasing because love is lacking. There is no longer a love that warms and comforts people. I showed you this desolation. I showed you the Beast of the Apocalypse, the red Beast. I showed you the Church coming down from the cross of martyrdom and climbing onto the back of the red Beast, laden with gold and silver.

And now I have shown you the seven heads: the seven deadly sins that lurk within our subconscious. Let us pray to God that, just as Saint George slew the dragon, a symbolic image, we too may use the spear of our Christ to slay the dragon within our souls.

And finally, I will tell you about the ten horns.

What do the ten horns mean? Then we’ll be finished. Would you like to leave it until next Sunday? You don’t seem to be in the mood. You’re tired, you’re tired. Tell the truth; don’t pretend otherwise. Well, let me finish with the ten horns. As you know, in Holy Scripture a horn signifies strength. “Exalt the horn of the Orthodox, O Christ.” Christ, give strength to the Orthodox who struggle in the world. “Exalt the horn of the Orthodox, O Christ.” The image can have a good meaning, but it can also signify the power of the devil. A bull’s strength lies in its horn. Just a few days ago in Macedonia, an ox became enraged and killed a farmer.

Father Philotheos, a saintly soul from my island, told me of a terrible thing that happened there. I have told you about it before. It happened on my island; it is no lie. In those poor fields, where people still plow with the kind of plow used in Homer’s time, there was a farmer who blasphemed.

The priest told him, ‘Do not blaspheme.’ His wife told him, ‘Do not blaspheme.’ The elder abbot told him, ‘Do not blaspheme.’ But he paid no attention. One day, and this is no lie, as he was plowing the earth, the ox broke its yoke and charged at him, bellowing, ready to tear him to pieces.

The neighbors ran to save him. They carried him home wounded and shut him inside, then put the ox in its pen. During the night, the ox broke through the pen, went to the house, and stood outside, bellowing and striking with its horns all night, trying to get in and kill him.

Even the beasts and the stones will rise against us because we blaspheme the name of Jesus Christ of Nazareth. Yes, even the beasts, even the animals, will attack us. Nature has grown fierce, man has grown fierce, everything has grown fierce.

So a horn is the strength of an animal that bears horns. But it can also signify the evil, destructive power at work in this world. If we follow the personal interpretation I mentioned earlier, then, as one commentator explains, the ten horns are ten opposing vices.

Remember? God gave us ten fingers, ten fingers, ten commandments. Would you cut off your own finger? Who would do that? Just as you would not cut off your finger, so you must not break the commandments.

Ten commandments, ten fingers. There are ten commandments, and we must keep all ten, even on pain of death.

The Ten Commandments, as the eternal Lawgiver brought them to perfection in the famous Sermon on the Mount. But alongside each commandment stands a corresponding evil force, a horn of the devil seeking to destroy it, to cut off one finger and then another. So the ten horns are the ten dark powers that drive each of us to abolish, destroy, trample on, and break the Ten Commandments. That is one interpretation, and a worthwhile one. But there is another interpretation: if…

So, if the seven heads are the seven great empires that dominated the world, Assyria, the Medes, the Macedonians under Alexander, the Romans under Diocletian, or Muhammad, who came close to ruling all humanity, if the seven heads are seven great powers, then the ten horns are ten states.

I prophesy! Mark my words! Is it so or is it not? It is the Common Market! There are nine horns now, nine states. If Greece joins, it will become the tenth horn. And when it becomes the tenth horn, many things will happen. You do not understand.

I said this morning at the cinema theater: people do not live by bread alone; they also live by ideas. This nation once had an idea, a great idea. What was it? As little children carrying flags through the streets, we spoke of our dream of going to Hagia Sophia and celebrating the Divine Liturgy there. Hagia Sophia was the Great Idea.

And that Great Idea stirred our people. This small nation reached as far as Hagia Sophia and Ankara. It roused the children of Greece, and the children of Greece were like eagles.

Now, what is our nation’s ideal?

The belly! The EEC is all about the belly: how can we eat more? Greece must join the European Economic Community, they say. Then, those who govern us claim, Greece will prosper. If we join the EEC, if we join the EEC, we are lost. Lord have mercy! If we do not join, they say we will be ruined.

I am no economist, so I cannot say whether Greece’s entry into the European Economic Community will benefit the country economically or commercially. I doubt it, for I prophesy this: As soon as we join, three hundred thousand humble craftsmen will close their little shops. Italian, French, American, and Russian capital will come in and take over Greece from one end to the other. Those poor people who have labored for Greece will have no bread to eat. And the great trusts, like those in America, which can withstand them because it is such a large country, will bring about the destruction of our small workshops.

The ruin of ordinary people, and capitalism taking hold throughout our homeland. But I am not qualified to judge whether joining would be beneficial.

But I am qualified to say this: those who raise this slogan and promise Greece bright days if she joins the EEC mean more than economic integration. They mean moral, religious, and spiritual integration as well.

Those who govern us say, and I will avoid naming them, that we must make progress, that we are backward and underdeveloped. They say it is not enough for our currency, our trade, our agriculture, and our shipping to adapt to those nine states. We must adapt morally too. Let me put that more simply.

In Europe, in Sweden and Denmark, they have lifted the ban on abortion, and abortions are permitted. So, because abortions are permitted in Denmark and Sweden, they say the ban should be lifted here too. Shouldn't abortions be freely permitted here as well?

Abortions are allowed, freely allowed. In those countries, the restrictions have been abolished, and adultery is no longer treated as a sin. People commit that sin as casually as they drink a glass of cool water, there and here alike. They have divorce, so we should have divorce too. They have taken Ancient Greek out of the schools, so we should do the same. And so, little by little, the nation is weakened, and we too will become Europeans. They crown that atheism; they crown atheism and materialism.

A man died in Paris, I will not name him, who did not believe in God. Oh, how they treated him like a god! He had ordered that he be buried there in Paris without a priest. And from here, from Greece, I will name no names, there was no Church service.

I do not want to single anyone out in that way; I have told you what I believe. Yet from here, from Greece, from a Greece that believes in Christ and in her eternal ideals, an expensive wreath was sent to the grave of that atheist.

So joining the European Economic Community is not merely an economic matter. It also means joining it morally and religiously. And so, as I said this morning in church, at the cinema theater, church, what am I saying? Even a church becomes a cinema theater.

What I said there is that Greece will gradually lose her identity. You all carry identity cards in your wallets. Someone says, ‘Show me your identity card,’ and you show it. No one goes about in Greece, or anywhere in the world, without one. Just as each person has an identity, Greece has an identity too.

And what is Greece’s identity? What sets her apart from all other nations? Her family life, her faith, her Orthodoxy, her icons, her traditions, and all that she holds holy and sacred.

That is Greece’s identity. Yes, geographically we belong to Europe; we are Europeans. But in our customs, our faith, and our family life, we are Greeks, and Greeks alone. That is how we will go on.

I have finished, my dear people. Today these things have been explained to you, not by me, but by the Holy Spirit through John the Evangelist. It is as though a television screen had opened before you and you had seen these striking things for yourselves. So let each of us hold fast to this teaching. I say in closing: we shall keep our Greek identity.

And let us ask God to count us worthy to stand firm as Athanasios Diakos did near Alamana, where he was captured. They asked him, ‘Will you become a Turk, Diakos? Will you change your faith?’ He answered, ‘I will not become a Turk. I was born a Greek, I was born a Christian, and a Christian I shall die.’

May God grant that we too die as Christians, Greek Christians, not as Freemasons, Rotarians, atheists, or unbelievers. And may we die with one more rallying cry on our lips, the cry of that great defender of Orthodoxy, Saint Theodore the Studite: “A free Church in a free homeland!”

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων Δωδεκάς, Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, πρεσβεύσατε Κυρίω του ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Το πρωί, εκλεκτόν ακροατήριον, ομίλησα εις το ναόν της Χρυσοσπηλιωτίσσης.

Πενήντα χρόνια είμαι στον άμβωνα, μισόν αιώνα περίπου. Αυτό που είδα σήμερα στη Χρυσοσπηλιώτισσα δεν το είδα στα πενήντα χρόνια.

Την Άγια Στιγμή που τρέμουν οι άγγελοι και τα άστρα, την ώρα που ο παπάς γονατισμένος και δακρυσμένος παρακαλούσε το Θεό να γίνει μετουσίωσις των τιμίων δώρων, την ώρα εκείνη ένας δαιμονισμένος και επιληπτικός όρμησε, μπήκε μέσα στην ωραία πύλη και άρπαξε τον ιερέα με φωνές άγριες και χτύπησε τον ιερέα και μόλις ο ιερέας σώθηκε από τα χέρια του δαιμονισμένου και μάτωσε τα μάρμαρα της ωραίας πύλης, μάτωσαν.

Κακό σημάδι αυτό, κακό σημάδι κοντά στα άλλα κακά σημάδια που τώρα τελευταίως πυκνώνονται εις τον ορίζοντα του κόσμου ολοκλήρου. Και αυτό το θεωρώ κακό σημάδι όταν ματώνουν τα μάρμαρα της Αγίας Τραπέζης, της ωραίας πύλης.

Ένα μικρό παιδάκι που ήταν δίπλα, άμα το είδε αυτό, άρχισε να κλαίει. Ο Θεός να φυλάξει την πατρίδα μας, θα χυθεί αίμα στον τόπο μας, πολύ αίμα θα χυθεί. Και μαύρες μέρες μας περιμένουν. Σήμερα το βράδυ, το πρωί στις 11.30 ώρα, πάλι κήρυγμα.

Όχι μόνο εγώ, και άλλοι μου μίλησαν στο κινηματοθέατρο σε χιλιάδες κόσμου. Πού είναι όλος ο ενθουσιασμός; Αλλά πού θα πάει αυτός ο ενθουσιασμός; Θα δείτε αύριο στις εφημερίδες με μικρά στοιχεία, ενώ περιγράφουν σε σεντόνια ολόκληρα, περιγράφουν το ματς που δώσαν διάφορες ποδοσφαιρικές ομάδες στα γήπεδα, ενώ θα περιγράφουν τα αίσχη της ανθρωπότητος, τα εγκλήματα που διαπράττονται, με τα μικρότερα στοιχεία θα γράψουν: «Α, μαζευθήκανε κάτι θρησκευτικοί άνθρωποι, τρεις χιλιάδες».

Και ας ήμασταν εμείς περισσότεροι σήμερα από ό,τι ήτανε τις προηγούμενες Κυριακές στον κινηματογράφο, που ήτανε πολιτικές συγκεντρώσεις. Δεν έχουμε εφημερίδα, δεν έχουμε εφημερίδα. Και είναι κρίμα που δεν έχουμε εφημερίδα.

Σεις χειροκροτείτε εδώ πέρα όταν δείτε τον ιεροκήρυκα, αλλά θα ήθελα αντί να χειροκροτείτε, να βάλετε τα χεράκια σας στην τσέπη, το λέγω έτσι σαν μια ιδέα, το ρίπτω σαν μια ιδέα. Να βάλετε τα χεράκια σας στην τσέπη, να μαζευτούμε όλοι που πιστεύουμε στον Χριστό και στην Ελλάδα, να αποκτήσουμε μια εφημερίδα, καθημερινή εφημερίδα.

Είναι μια ανάγκη απόλυτος αυτή και παρακαλώ να το προσέξετε. Είναι όνειρό μου και επιθυμία μια εφημερίδα που πάνω από τα κόμματα και πάνω από τις φατρίες.

Πατρίας και τα υλικά και οικονομικά συμφέροντα, να διαφωτίσουμε το λαό με σύνθημα Χριστοκρατία, με σύνθημα ο Χριστός βασιλεύσει τον κόσμο μόνο. Εύχομαι στο Θεό απόψε που μαζευθήκατε εδώ πέρα, κάποιον να φωτίσει ο Θεός, να καταβάλει τα κεφάλαια που χρειάζονται, να μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπρος. Θα βρεθούν παιδιά που θα προσφέρουν τις υπηρεσίες και θα δει επιτέλους η πατρίδα μας μια χριστιανική ορθόδοξη εφημερίδα καθημερινή για να διαφωτίζει το λαό. Το πρωί κήρυγμα υπό τραγικάς συνθήκας. Το μεσημέρι κήρυγμα στο κινηματοθέατρο. Απόψε πάλι κήρυγμα εδώ στο ναό. Το αποτέλεσμα; Τι μένει από αυτό όλο το κήρυγμα του Ευαγγελίου; Ο σατανάς μας πειράζει εμάς τους ιεροκήρυκας και μας λέει: τα είπατε, τα ξαναείπατε, ποιο το αποτέλεσμα; Στα παλιά τα χρόνια που κήρυγμα δεν υπήρχε και σπάνια σπάνια.

Σπάνια ακουόταν το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Αν πάτε κάτω στη Μάνη, οι Μανιάτες θυμούνται τα λόγια που είπε προ εκατόν είκοσι χρόνια ένας αδάχαστος και ηλικός ερωτήρης του Χριστού, ο λεγόμενος Παπουλάκος. Τα θυμούνται ακόμα οι γριές και οι γέροι πάνω στα βουνά της Μάνης.

Και ακόμα στην Ήπειρο και στη Μακεδονία θυμούνται εκεί πέρα οι Ηπειρώτες και οι Μακεδόνες, μέχρι τον Πίνδο, μέχρι την Πίνδο, πάνω στα ψηλά βουνά της Πίνδου. Οι βοσκοί συνήθιζαν να θυμούνται από γενιά σε γενιά τα κηρύγματα, το κήρυγμα, την ομιλία που έκανε ο Κοσμάς ο Αιτωλός όταν πέρασε από τη χώρα τους.

Τα θυμούντανε, τα τυπώνονταν μες στην ψυχή τους και θυμούνταν τις προφητείες που είπε ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Και μία από τις προφητείες αυτές είναι καταπληκτική. Την αποδίδουν στον Άγιο Κοσμά. Και είπε ότι θα έρθουν δύσκολα χρόνια και το σημάδι θα είναι ότι ο διάβολος θα βγάλει ένα κουτί και θα τρελάνει την ανθρωπότητα.

Και κανείς δεν καταλάβαινε ποιο είναι το κουτί αυτό. Και το κουτί αυτό που θα τρελάνει την ανθρωπότητα δεν το λέει ο Άγιος Κοσμάς, το λένε μεγάλοι ψυχολόγοι της Νέας Υόρκης, του Σικάγου κλπ. Ότι πάει να τρελάνει την ανθρωπότητα, μικρούς και μεγάλους, η τηλεόραση του διαβόλου.

Αλλά είπαμε ότι εκτός από την τηλεόραση του διαβόλου υπάρχει και μια άλλη αγία τηλεόραση. Πνευματική τηλεόραση που ανοίγεις και βλέπεις τα άστρα του ουρανού και τους αγγέλους του ουρανού. Ποια είναι αυτή η τηλεόραση; Είναι η Αγία Γραφή.

Την ανοίγεις και βλέπεις οράματα. Την ανοίγεις και ακούς ειδήσεις από το υπερπέραν, πέρα από τα άστρα. Όχι από τη Μόσχα, ούτε από το Λονδίνο, ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τη Νέα Υόρκη, όχι από αυτούς τους σταθμούς που ψευτιά γεννήκανε, φάμπρικα ψευτιά στον κόσμο με τη διπλωματία τους.

Ακούς από τον ουρανό να έρχεται η φωνή του Υιού του Ανθρώπου. Αυτή είναι η τηλεόραση που πρέπει να ανοίγουμε κάθε μέρα. Εκτός από τηλεόραση αυτή μια άλλη τηλεόραση, πνευματική τηλεόραση, είναι οι Βίοι των Αγίων.

Και οι Βίοι των Αγίων, τηλεόραση, μπορώ να πω, σαν την Αγία Γραφή, γιατί λένε μερικοί: «Ποιος θα κάνει; Καλό το Ευαγγέλιο, ποιος θα κάνει;» Απαντούν οι Άγιοι ότι το Ευαγγέλιο δεν είναι ουτοπία, ότι ό,τι λέει το Ευαγγέλιο το εφήρμοσαν στην τελειότητά τους και απέδειξαν ότι το Ευαγγέλιο δεν είναι ουτοπία, αλλά είναι μια πραγματικότητα που ζει μες στις καρδιές των ανθρώπων και κάθε Άγιος είναι ένα εικονογραφημένο Ευαγγέλιο.

Έτσι είναι, συνεπώς, και αυτή είναι πνευματική τηλεόραση. Και ανοίξαμε την τηλεόραση αυτή την περασμένη Κυριακή και είδαμε μπροστά μας να παρουσιάζεται ένας γίγας του πνεύματος, ηρωικό στοιχείο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

Απόψε θα ανοίξουμε πάλι την τηλεόραση. Θα ανοίξουμε την τηλεόραση. Εγώ δεν έχω τηλεόραση. Ούτε στη Μητρόπολη, ούτε εδώ στο Ίδρυμα, το οικοτροφείο, δεν έχω τηλεόραση. Πιστός στο λόγο μου, ούτε ραδιόφωνο, ούτε τηλεόραση, έχω μόνο μια τηλεόραση, αυτή.

Θα ήθελα κι εσείς να κλείσετε τα ραδιόφωνα. Αχ, Αθήνα, Αθήνα. Πάνω στα σπίτια, πάνω βλέπω δάσος, πυκνό δάσος. Δεν υπάρχει καλύβα, σπίτι που να μη γέννησε. Έχουμε τις περισσότερες τηλεοράσεις, έχουμε περισσότερες τηλεοράσεις. Ούτε στην Αλβανία, ούτε στη Σερβία, ούτε στη Βουλγαρία, ούτε επάνω στη Ρουμανία, ούτε στη Μεγάλα αυτά έχουν τόσες τηλεοράσεις όπως έχουμε εμείς το μικρό μας το έθνος.

Αν μπορούσαμε να κλείσουμε και κάθε βράδυ όλοι να ανοίγουν την τηλεόραση του Θεού, να διαβάζουν, η Ελλάδα θα γίνει χώρα Αγίων και Μαρτύρων. Λοιπόν, ας μιλήσω με τη γλώσσα της τηλεοράσεως. Λέγουν ότι η τηλεόραση έχει κανάλια και στα διάφορα κανάλια που ανοίγεται η τηλεόραση βλέπετε και ακούετε διάφορα πράγματα.

Εγώ λοιπόν θα ανοίξω απόψε την τηλεόραση σε ένα φοβερό κανάλι. Φοβερό κανάλι. Είναι το κανάλι αυτό, ονομάζεται, βίβλος αυτός πνευματικός, λέγεται η Αποκάλυψη. Αποκάλυψη στην Αποκάλυψη. Είναι ένα φοβερό βιβλίο η Αποκάλυψη, αγαπητοί μου.

Η Αποκάλυψη μέσα έχει φοβερά οράματα. Εκεί μέσα στην Αποκάλυψη βλέπει κανείς να παλεύουν ένα ματς, όχι ματς επίγειων, αλλά ματς ουράνιων. Ένας αγώνας, όχι ποδοσφαιρικός, ένας αγώνας φοβερός, τρομερός αγώνας πάνω στην υφήλιο.

Και ο αγώνας αυτός, ότι παλεύουν δυο δυνάμεις μέσα στον κόσμο. Παλεύει η αλήθεια και το ψέμα. Παλεύει το φως και το σκοτάδι. Παλεύει ο Χριστός και ο Διάβολος. Και πάνω στην τρομακτική αυτή πάλη έρχονται στιγμές που βλέπεις την αλήθεια να σκεπάζεται.

Και όπως ο ήλιος πολλές φορές σκεπάζεται ώρες ολόκληρες και νομίζεις ότι εξαφανίζεται ο ήλιος, αλλά ο ήλιος ανοίγει τα σύννεφα και προβάλλει πάλι φωτεινό το άστρο της ημέρας, έτσι βλέπεις μες στο σκοτάδι το απαίσιο της ανθρωπότητας να ζει ο αστήρ, ο αδελφός, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Και πάλι βλέπεις το λίγο φως, βλέπεις το σκοτάδι να πυκνώνεται.

Το φως όμως δεν μπορεί να σβηστεί. Που και πολλές, δεν αρνούμαι, στην Αποκάλυψη πολλές μάχες κερδίζει ο διάβολος. Όχι διότι ο Χριστός αδυνάτησε, αλλά γιατί οι χριστιανοί δεν είναι άξιοι οπαδοί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Έρχονται σκοτεινοί αιώνες, αλλά στο τέλος παλεύει ένα παλεύει. Το αρνίον το εσφαγμένο, το αρνίον παλεύει με όλα τα θηρία της Αποκαλύψεως. Και τέλος ακούεται φωνή στον ουρανό ότι είσαι το αρνίον το εσφαγμένο.

Και έπεσε η Βαβυλώνη η Μεγάλη και η πόρνη η μεγάλη. Λοιπόν, το αρνίον αυτό δίνει παρηγοριά σε όλους εκείνους που μέσα στον αιώνα αυτόν της ύλης, των Σοδόμων και Γομόρρων, αγωνίζονται για κάτι ανώτερο και υψηλότερο στον κόσμο.

Εγώ μάλιστα είχα την ιδέα ότι θα έπρεπε, αυτά είναι μεγάλα θέματα, ότι θα έπρεπε η Αποκάλυψη να μπει ως ανάγνωσμα της Κυριακής.

Στην Κυριακή, κάθε Κυριακή, κοντά στα Ευαγγέλια, όχι απλώς να διαβάζει και από κομμάτια από την Αποκάλυψη, διότι η εποχή που ζούμε είναι σεισμική, είναι κοσμογονική και είναι αποκαλυπτική η εποχή μας και πρέπει τέτοια τεμάχια να διαβάζονται. Μα, η Αποκάλυψη είναι δύσκολο βιβλίο, δεν το αρνούμαι ότι είναι δύσκολο βιβλίο η Αποκάλυψη. Η Αποκάλυψη είναι μια θάλασσα. Όπως λέγει κάποιος πατέρας Εκκλησίας για τον Απόστολο Παύλο, το λέγω εγώ για την Αποκάλυψη.

Για την Αποκάλυψη, όπως η θάλασσα είναι αλλού ρηχά και βλέπεις τα μικρά παιδιά και πλένουν τα πόδια τους στα ρηχά κοντά στην ακρογιαλιά, αλλά έχει η θάλασσα βαθιά ρεύματα, δέκα χιλιάδες βαθιά μαύρα νερά, όπως είναι εκεί στο νησάκι, στις Τίβες, κοντά στη Σαντορίνη, εκεί κοντά άγκυρα δεν πιάνει, βάθος, μαύρα νερά.

Μαύρα νερά, μαύρα νερά. Λοιπόν, όπως η θάλασσα έχει βαθιά νερά, έτσι και η Αγία Γραφή, η Αποκάλυψη έχει βαθιά νερά και όποιος θέλει να κολυμπήσει στα βαθιά αυτά νερά θα πνιγεί αν δεν ξέρει να κολυμπά.

Και μεγάλοι πατέρες και δάσκαλοι δεν μπόρεσαν να ερμηνεύσουν ορισμένα σημεία της Αποκαλύψεως. Τα σημεία αυτά, τα σκοτεινά, θα ερμηνεύσει ο χρόνος. Όταν πλησιάζουν οι μέρες των φοβερών γεγονότων, τότε θα αποκαλυφθεί.

Σας φέρνω παράδειγμα. Η Αποκάλυψη λέει μέσα ότι θα παρουσιαστούν στον ουρανό κάτι ακρίδες μεγάλες και ότι οι ακρίδες αυτές οι μεγάλες στην ουρά τους θα κρύβουν το θάνατο. Δεν μπορούσε να το ερμηνεύσει κανείς.

Δεν μπορούσα να το ερμηνεύσω ποιες είναι αυτές οι ακρίδες που θα πετάνε στον ουρανό, μια ακρίδα τώρα να κάνει το θάνατο. Λοιπόν, δεν το ερμήνευσαν ούτε Χρυσόστομος ούτε Βασίλειος ούτε κανείς. Ποιος το ερμήνευσε; Ένα μικρό παιδάκι στην Κοζάνη που δεν διάβασε ούτε έγινε ούτε τίποτα.

Μια μέρα καθώς πήγε στα χωράφια εκεί κοντά, εκεί στα ψηλά βουνά, εκεί μια μέρα κάτω στην πεδιάδα, κάποια μάνα φτωχιά πήρε το μικρό της παιδάκι, το Γιώργο, μικρό παιδί, 7 to 8 χρονών, και το πήγαν μαζί να βγάλουν χορτάρια από το χωράφι.

Την ώρα που βγάζανε χορτάρια, το παιδάκι τρομαγμένο τρέχει κοντά στη μάνα και φωνάζει: «Μάνα, καρκαλέτζα! Μάνα, καρκαλέτζα!» Εσείς που δεν ξέρετε τη γλώσσα την Κοζανίτικη, σας λέγω ότι καρκαλέτζες λέγονται οι ακρίδες.

Οι ακρίδες. Το μικρό παιδάκι ερμήνευσε την Αποκάλυψη. Καρκαλέτζα είναι οι ακρίδες. Σαν τα είδε, έμοιαζαν με ακρίδες από πάνω. Νόμιζα ότι όπως είναι οι ακρίδες στα χωράφια, είναι και αυτά. Βλέπετε λοιπόν, όταν έρθει η ώρα, όταν πλησιάζουν οι μέρες να εκπληρωθούν οι προφητείες, τότε και στα μικρά παιδιά ακόμα θα λάμπουν οι προφητείες, θα ερμηνευτούν τα πάντα. Έτσι λοιπόν ανοίγουμε σήμερα την Αποκάλυψη με φόβο Θεού και εμείς, όπως λέει και ο πάτερ Χαράλαμπος, το κατά δύναμιν να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε την Ιεράν Αποκάλυψη, ιδίως το δεκτό

Το 17 κεφάλαιο. Παρακαλώ να έρθει ο κύριος Διπλερός να διαβάσει εδώ δυνατά το κεφάλαιο αυτό.

Και ήρθε είς εκ των επτά αγγέλων των εχόντων τας επτά φιάλας και ελάλησε μετ' εμού λέγων: «Δεύρο, δείξω σοι το κρίμα της πόρνης της μεγάλης, της καθημένης επί υδάτων πολλών, μεθ' ης επόρνευσαν οι βασιλείς της γης και εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γη εκ του οίνου της πορνείας».

Καὶ ἀπήνεγκέν με εἰς ἔρημον ἐν πνεύματι, καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ θηρίον κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα. Καὶ ἡ γυνὴ ἦν περιβεβλημένη πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ἔχουσα ποτήριον χρυσοῦν ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς, γέμον βδελυγμάτων καὶ τὰ ἀκάθαρτα τῆς πορνείας τῆς γῆς. Καὶ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῆς ὄνομα γεγραμμένον· μυστήριον, Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ μήτηρ τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς. Καὶ εἶδον τὴν γυναῖκα μεθύουσαν ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων Ἰησοῦ. Καὶ ἐθαύμασα ἰδὼν αὐτὴν θαῦμα μέγα. Καὶ εἶπέν μοι ὁ ἄγγελος·

Διατί εθαύμασας; Εγώ ερώ σοι το μυστήριον της γυναικός και του θηρίου του βαστάζοντος αυτήν, του έχοντος τας επτά κεφαλάς και τα δέκα κέρατα.

Και κέρατα, το θηρίον ό είδες, ήν και ουκ έστι, και μέλλει αναβαίνειν εκ της αβύσσου, και εις απώλειαν υπάγει, και θαυμάσονται οι κατοικούντες επί της γης, ων ου γέγραπται το όνομα επί το βιβλίον της ζωής, από καταβολής κόσμου.

Όπου η γυνή κάθηται επ' αυτών, και βασιλείς επτά εισίν· οι πέντε έπεσαν, ο εις εστίν, ο άλλος ούπω ήλθεν, και όταν έλθη, ολίγον αυτόν δει μείναι. Και το θηρίον ο ην και ουκ έστι, και αυτός όγδοος εστί, και εκ των επτά εστί, και εις απώλειαν υπάγει.

Και τα δέκα κέρατα α είδες, δέκα βασιλείς εισίν, οίτινες βασιλείαν ούπω έλαβον, αλλ' εξουσίαν ως βασιλείς μίαν ώραν λαμβάνουσιν μετά του θηρίου. Ούτοι μίαν γνώμην έχουσιν, και την δύναμιν και την εξουσίαν αυτών τω θηρίω διδόασιν.

Οὗτοι μετὰ τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καὶ τὸ Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστὶ καὶ Βασιλεὺς βασιλέων, καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί. Καὶ λέγει μοι· τὰ ὕδατα ἃ εἶδες, οὗ ἡ πόρνη κάθηται, λαοὶ καὶ ὄχλοι εἰσὶν καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι.

Και τα δέκα κέρατα ἃ είδες και το θηρίον, ούτοι μισήσουσι την πόρνην και ηρημωμένην ποιήσουσιν αυτήν και γυμνήν, και τας σάρκας αυτής φάγονται και αυτήν κατακαύσουσιν εν πυρί. Ο γαρ Θεός έδωκεν εις τας καρδίας αυτών ποιήσαι την γνώμην αυτού και ποιήσαι μίαν γνώμην και δούναι την βασιλείαν αυτών τω θηρίω, άχρι τελεσθήσονται οι λόγοι του Θεού. Και η γυνή ην είδες εστίν η πόλις η μεγάλη η έχουσα βασιλείαν επί των βασιλέων της γης.

Ανοίγοντας το κανάλι αυτό της τηλεοράσεως, πρώτα πρώτα τι βλέπουμε; Έναν άγγελο με τα λευκά του φτερά να κατεβαίνει από ψηλά, από τα άστρα, να χαμηλώνει όπως ο αετός χαμηλώνει και πλησιάζει τη γη, έτσι και οι αετοί του ουρανού.

Ο άγγελος χαμήλωσε και μπροστά μας παρουσιάζεται, μπροστά σε εμάς τους αμαρτωλούς, ενώ οι άγγελοι δίνονται να φανούν μόνο στα μάτια των δικαίων. Εμείς δεν είμαστε άγιοι για να βλέπουμε οράματα Αγίων Αγγέλων. Ο άγγελος παρουσιάστηκε μπροστά στον Παρθένο, μπροστά στον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή που έγραψε την Αποκάλυψη.

Ο άγγελος, και ποιος άγγελος; Ένας, λέει, από τους αγγέλους εκείνους που κρατούσε στα χέρια του, από τους αγγέλους που κρατούν στα χέρια τους τας φιάλας της Αποκαλύψεως. Άλλος λόγος, ανερμήνευτος μέχρι την ώρα. Πέφτει μια φιάλη, πέφτει άλλη φιάλη, πέφτει καταστροφή μεγάλη στον κόσμο.

Το ένα τρίτο της ανθρωπότητας καταστρέφεται. Ποιες είναι οι φιάλες αυτές; Πράγματι, όταν πέφτουν οι ατομικές βόμβες από τον ουρανό, είναι σαν νταμιτζάνες, είναι σαν μεγάλες μπουκάλες που πέφτουν κάτω.

Αλλά τι μπουκάλες; Που δεν έχουν μέσα πορτοκαλάδες και λεμονάδες, αλλά έχουν μέσα καταστροφή και τρόμο και φόβο. Φιάλες Αποκαλύψεως, λέει. Ένας από τους αγγέλους αυτούς που κρατούσε τις φιάλες Αποκαλύψεως και πέφτανε οι φιάλες Αποκαλύψεως επάνω στην αμαρτωλή γη, ένας, λέει, από αυτούς τον επλησίασε και του λέει: «Έλα να δεις». Και τον πήρε να δει. Τι να δει; Το κρίμα. Ποιο κρίμα; Την απόφαση που έγραψαν όχι τα δικαστήρια της γης και ο Άρειος Πάγος, την απόφαση που έγραψε το χέρι του Θεού, την απόφαση εναντίον των αμαρτωλών.

Ποιων αμαρτωλών; Ποιο αμαρτωλόν; Ποια είναι αυτή η απόφαση μεγάλη, η τραγική απόφαση εναντίον των αμαρτωλών; Ποια άλλα αμαρτία κρίνει ο Θεός εδώ στο Ευαγγέλιο; Κρίνει, κρίνει την πορνεία, ναι, την πορνεία, τη μοιχεία κρίνει, τα αμαρτήματα της σαρκός αυτά.

Ω δικασταί της Ελλάδος, ω υπουργοί και κυβέρνηση, άνοιξε εδώ την τηλεόραση, ενώ αυτοί ετοιμάζονται στο Υπουργείο της Παιδείας από ώρα σε ώρα να ξεφουρνίσουν μέσα από τη Βουλή νόμο που η πορνεία και η μοιχεία αμνηστεύονται τελείως ως αξιόποινες πράξεις.

Έλα λοιπόν εδώ μέσα στην Αποκάλυψη του Θεού βλέπουμε ότι το κρίμα είναι μεγάλο. Ενώ η απόφαση του Θεού εναντίον εκείνων οι οποίοι διαπράττουν το αμάρτημα αυτό της μοιχείας υπό τη βαθύτερη αυτής έννοια.

«Έλα να σου δείξω». Και τον παίρνει στα φτερά του και πού τον πάει; Τον περνάει βουνά, λαγκάδια, πολιτείες και τον πάει σε έρημο, λέει, τον πάει σε μια ερημιά. Μα ποια είναι αυτή η ερημιά; Η ερημιά, ω η ερημιά, ω η ερημιά.

Α, είναι εδώ μέσα κανένας γέρος με άσπρα μαλλιά που ήταν 25 χρονών; Όταν η στρατιά της Μικράς Ασίας έπεσε στην Αλμυρά Έρημο, βαδίζανε τα παιδιά της Ελλάδος μέρες, νύχτες, νηστικά, χωρίς νερό και όταν πέσανε στο Σαγγάριο, τον αδειάσαν τον Σαγγάριο από τη δίψα των παιδιών της Ελλάδος που παραπάνω στα ψηλά βουνά με τα κιάλια βλέπανε την Άγκυρα.

Αλμυρά Έρημος, δίψα φοβερά, τρομερά δίψα, νερό τίποτα, χορτάρι τίποτα, πουλιά δεν κελαδάνε, μόνον τσακάλια ακούς τη νύχτα στη φοβερά και πιο φοβερά έρημος ακόμα είναι η έρημος κάτω, η Σαχάρα. Φοβερά και απέραντος, που κουράζει τον διαβάτη να περπατάει απάνω στην αμμοδιά, που δεν βλέπεις τίποτε απολύτως, μια θάλασσα απέραντη, Ατλαντικός ωκεανός, όχι από σταγόνες νερού αλλά από άμμο απέραντη να βαδίζω.

Εκεί μέσα οι Βεδουίνοι, οι αραπάδες που βαδίζουν μέσα, έχουν μαζί τους πάντοτε ένα ασκί από νερό και αλλοίμονο χαθεί το ασκί από νερό, πεθαίνουν και οι καμήλες, πεθαίνουν και αυτοί. Απέραντος έρημος, φοβερά η έρημος, αλλά υπάρχει μια έρημος πιο μεγάλη. Ποια είναι αυτή η έρημος; Η έρημος που δημιουργεί η έλλειψη του Θεού. Μπορεί να κατοικεί στην πιο μεγάλη πόλη. Μου λέγει ένας ξένος: «Αχ, πόσο υπέφερα τα πρώτα χρόνια που πήγα στη Νέα Υόρκη. Μικρό παιδί, δέκα, δέκα εκατομμύρια, με μηνκιά ολόκληρος η μέρα μου, για μένα ερημιά».

Ξένες γλώσσες, ξένες φάτσες, ξένοι άνθρωποι. Νόμιζα ότι ήμουν μες στην ερημιά, στην απέραντη ερημιά. Μπορεί να κατοικείς μες στην Αθήνα και να είσαι έρημος. Και να θυμάσαι την καλύβα στο χωριό, κοντά στη γιαγιά σου.

Κοντά στον πατέρα σου, κοντά στη μάνα σου, κοντά στα ξαδέρφια σου. Είχες συντροφιά, παράδεισο, την έχασες μέσα εδώ στην ερημιά. Ερημιά, απέραντος με ερημιά. Και ερημιά είναι όταν λείπει η αρετή, όταν λείπει η σωφροσύνη, όταν λείπει η δικαιοσύνη, όταν λείπει ο Θεός, με μία λέξη.

Και οι άνθρωποι γίνονται σάρκες, οι άνθρωποι της ύλης και της οκάς. Πάει πλέον να είναι ερημιά. Και αυτό το πνεύμα, το αίσθημα αυτό της ερημιάς, της πνευματικής ερημιάς που δοκιμάζει σήμερα ο κόσμος, αυτό το πνεύμα της πνευματικής ερημιάς το εκφράζει άριστα ο Ψαλμωδός όταν λέγει «εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω», σε έρημο, σε άβατο και άνυδρο τόπο.

Έτσι αυτή την ερημιά, σε τέτοια ερημιά βρέθηκε ο Άγιος, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μαζί. Και στην ερημιά εκείνη, μέσα στην απουσία του Θεού, μέσα στην απουσία, ξαφνικά ανοίγει και παρουσιάζεται. Θεέ μου, Θεέ μου, ορίστε αυτό το κόκκινο θηρίο, το κόκκινο θηρίο που είχε κεφάλια 7 και κέρατα 10 και πάνω στη ράχη του καθόταν μια κοκκώνα.

Λοιπόν, για να εξηγήσουμε απλά αυτά τα λόγια μόνο, ότι είναι βαθιά η θεολογία και εικονολογίες, ποιο είναι το κόκκινο θηρίο; Μερικοί ερμηνευτές είπαν ότι το κόκκινο θηρίο είναι ο κομμουνισμός, ο άθεος κομμουνισμός.

Αλλά νομίζω ότι η ερμηνεία αυτή δεν είναι η σωστή. Δεν είναι μόνον ο άθεος κομμουνισμός, να είμαστε δίκαιοι. Το κόκκινο θηρίο ποιο είναι; Το σύνολο των κρατών της οικουμένης που κυβερνούνται, κατά το μάλλον ή ήττον, όχι από τον Χριστό, αλλά από τον Σατανά με τας ποικίλας πλάνας και διαδόσεις, ώστε να σατανοκρατείται ολόκληρη η γη ακριβώς.

Μην εντοπίζουμε το θηρίον σε έναν τομέα μόνον. Είναι σφάλμα λογικόν και θεολογικόν και αγιογραφικόν, ότι σατανοκρατείται, στα αρπάγια του τα κρατάει τη σφαίρα ολόκληρη ο Σατανάς, και σατανοκρατείται ο κόσμος ολόκληρος και βραχυκυκλώνεται από σκοτεινές δυνάμεις που δεν το παρόντος κράτος λοιπόν.

Λοιπόν, το κράτος είναι κράτος, κάθε κράτος. Πρώτο μεν είναι κόκκινο γιατί κανένα κράτος, λέει, χωρίς αίματα· ποτάμια αίματα χυθήκανε για να γίνει κάποιο κράτος στον κόσμο. Και δεύτερο, κανένα κράτος, όλα τα κράτη ίσον έχουν κάποια βία, από τα πλέον φιλελεύθερα μέχρι τα πλέον δημοκρατικά. Όλα στηρίζονται, πού στηρίζονται; Πάνω στο χωροφύλακα.

...χωροφύλακα. Εκατόν εξήντα κράτη είναι στην υφήλιο. Δείξατέ μου ένα κράτος χωρίς χωροφύλακα. Δείξατέ μου. Δείξατέ μου. Δεν μπορεί να σταθεί ούτε εικοσιτέσσερις ώρες. Ούτε εικοσιτέσσερις ώρες. Ούτε εικοσιτέσσερις ώρες. Άρα λοιπόν, κράτη που στηρίζονται πάνω στο χωροφύλακα, πάνω στα κανόνια, στα τηλεβόλα κλπ., είναι τρόπον τινά... Ο κόσμος μια ζούγκλα. Και όπως εκεί, όπως τα άγρια θηρία χρειάζεται ένας θηροδαμαστής να τα χτυπάει στις πλάτες, να τα κλείνει μέσα στον κλωβό, έτσι και ο στρατός και η χωροφυλακή και οι ένοπλες δυνάμεις σε όλα τα κράτη, από τα Ουράλια Όρη μέχρι κάτω, οι ένοπλες δυνάμεις και ο στρατός, αυτά είναι τρόπον τινά οι θηροδαμαστές που χτυπούν τα άγρια θηρία.

Υπό αυτή την έννοια, κάθε κράτος ονομάζεται κόκκινο κράτος. Ναι, κόκκινο κράτος ήταν ο Ηρώδης, που διέταξε να ακονίσουν τα μαχαίρια για να σφάξουν τα αθώα παιδιά ηλικίας κάτω των δύο χρονών, με την ελπίδα ότι μεταξύ αυτών θα ήταν και το Νήπιο της Βηθλεέμ, του οποίου σε λίγες ημέρες εορτάζομε την εορτή.

Κόκκινο κράτος ήταν ο Πιλάτος όταν υπέγραψε την καταδίκη Ιησού του Ναζωραίου. Κόκκινο κράτος ήταν ο Νέρων, ο τρομερός Νέρων που εβασίλευε στην Επτάλοφο επάνω στη Ρώμη, που έλεγε ότι θα ήθελα η ανθρωπότης να έχει μια κεφαλή ώστε με μια σπαθιά να τους κόψει όλους, που έκανε έτσι για τους χριστιανούς και εξετέλεσε τον Πέτρο και τον Παύλο.

Κόκκινο κράτος, κόκκινο κράτος, κόκκινο κράτος, τέλος, που ήταν ο Διοκλητιανός και άλλοι ειδωλολάτρες. Κόκκινο κράτος, ο Μωάμεθ, ο Μωάμεθ, που ξεκίνησε μέσα από την ερημιά, από την ερημιά της Αραβίας, από την έρημο, ξεκίνησε από την ερημιά της Αραβίας για να κάνει τη μεγάλη καταστροφή στον κόσμο.

Κόκκινο κράτος ήταν ο Πάπας που δεν περιορίστηκε στα πνευματικά του καθήκοντα, αλλά έγινε κράτος και εξακολουθεί να είναι κράτος μέχρι σήμερα μέσα στην ανθρωπότητα. Συνδυάζουν τη δικαίωση των εξουσιών, πνευματική και υλική.

Υλικό κράτος. Και το δικό μας κράτος τι είναι; Μην γελάτε, μην γελάτε. Λοιπόν, το δικό μας κράτος... Για να μην έχω καιρό να το εξηγήσω, διότι είναι μακρός ο λόγος και δεν θέλω να σας κουράζω, γιατί δεν σας τα λέω όλα, αλλά τόσο μόνο σας δίνω νύξεις. Γιατί εδώ μέσα δεν είστε χριστιανοί; Κατά το μάλλον είστε χριστιανοί που έχετε κάποια γνώση του Ευαγγελίου και συνεπώς πρέπει να παρουσιάζομαι με κάτι απλά, αλλά μερικές φορές σας δώσω αφορμή.

Λοιπόν, απαντώ με όλη τη συναίσθηση της ευθύνης την οποία έχω: το κράτος το δικό μας, αυτόν τον καιρό που έγινε, για να εξαιρέσουμε τέσσερες-πέντε εξαιρετικές φυσιογνωμίες, μεγάλες φυσιογνωμίες που διώθησαν το έθνος σε αυτό το αμαρτωλό, για να εξαιρέσουμε δύο-τρεις φυσιογνωμίες.

Ο πρώτος είναι ο Μπαρμπαγιάννης ο Καποδίστριας, που κάθεκε εκεί πρωί-πρωί, επήγαινε στον όρθρο και έλεγε τον Εξάψαλμο. Ελάτε να μου δείξετε από τους σαράντα υπουργούς που έχει αυτή την ώρα η Ελλάδα εάν ένας πατάει στην εκκλησία την Κυριακή.

Και όχι μόνο σήμερα, για να μην μας πείτε ότι μιλούμε μονοπλεύρως. Αλλά αυτό το κακό συνεχίζεται τώρα 130 to 140 χρόνια από τον καιρό που έγινε βασίλειο αυτή η γωνιά του κόσμου. Μάλιστα, δεν έχουν σχέση πολλοί με την Εκκλησία.

Έχουν σχέση οι περισσότεροι με τους μασόνους. Και συνεπώς το κράτος μας, μόλο ότι έχει επικεφαλίδα την Αγία Τριάδα, μόλο ότι έχει σταυρούς στους τάφους και σταυρούς επάνω στις σημαίες των παιδιών μας και επάνω στα πηλίκια των αξιωματικών μας, εντούτοις το κράτος το δικό μας εν συνόλω, πλην εξαιρέσεων, είναι κράτος μασονικό.

Μασονικό κράτος είναι το δικό μας, κράτος που δεν υπακούει στα κελεύσματα του Ιησού Χριστού, αλλά υπακούει στα κελεύσματα σκοτεινών δυνάμεων. Και ενώ οι άνθρωποι φαίνονται ότι είναι Έλληνες και είναι Έλληνες στην καταγωγή, και ενώ φαίνονται ότι ζητούν το συμφέρον του έθνους, εντούτοις, χωρίς να το θέλουν, ή το θέλουν χωρίς να το θέλουν, είτε το θέλουν είτε χωρίς να το θέλουν, Είναι πιόνια στα χέρια του σατανά που τους παίζει κορώνα γράμματα χωρίς να καταλαβαίνουν πού πηγαίνει η κατάσταση στον κόσμο.

Μάλιστα, και το κράτος αυτό τι κάνει; Το κράτος αυτό λέγει ότι προστατεύει την Εκκλησία. Δεν την προστατεύει την Εκκλησία. Φαίνεται ότι την προστατεύει, δίνει μισθούς στους παπάδες, δίνει μισθούς στους δεσποτάδες, ενισχύει ξέρω εγώ τι άλλα, έχει καθηγητά στα γυμνάσια και άλλα κοινά πράγματα, αλλά στο βάθος τα χαϊδέματα αυτά είναι μάλλον επικίνδυνα από ό,τι είναι η φανερά έχθρα.

Και σας υπενθυμίζω ότι το κράτος αυτό υποχρέωσε την Εκκλησία, την πήρε την Εκκλησία από τον Σταυρό, την πήρε από τον Σταυρό του Μαρτυρίου τεσσάρων αιώνων που εσταυρώνετο η Εκκλησία μας, την πήρε από τον Σταυρό, την κατέβασε κάτω, την έντυσε στα χρυσά και στα πλούτη και την έβαλε στη ράχη της.

Της, στη ράχη της η κυριαρχία, και την έχει πάνω στη ράχη της, και την περνάει δεξιά και αριστερά, και την επιδεικνύει και τάχατες ότι είναι κράτος χριστιανικό, ενώ ο Κύριος είναι προς εμπαιγμόν της Αγίας Εκκλησίας.

Και αναγκάζεται πια η κυρά, η κοκόνα αυτή, η γυναίκα, η υπέροχος, που σε κάποιο άλλο μέρος Αποκαλύψεως φαίνεται ότι βασιλεύει μέσα στους αιώνας, και έχει επάνω στο κεφάλι της δώδεκα αστέρια του ουρανού και λάμπει και πατεί επάνω στη Σελήνη, αυτή η γυναίκα, η Παρθένος όπως λέγουν οι πατέρες Εκκλησίας, η Παρθένος, μίστευα, στο πρόσωπο ορισμένων, όχι του συνόλου, αλλά στο πρόσωπο ορισμένων αναξίων ποιμεναρχών, αναξίων ιερέων, αναξίων χριστιανών, η Εκκλησία αυτή, η Παρθένος του Ουρανού, γίνεται πλέον μια πόρνη, μια μιχαλής, μια υπηρέτρια των αισχύστων παθών του κράτους και των ιδιοτροπιών του κράτους.

Υπηρέτρια η Εκκλησία, γκαρσόνι που εκτελεί πλέον τις επιθυμίες του κράτους. Και έτσι η πολιτεία των κόκκινων θηρίων, είτε υπό την α' μορφή είτε υπό τη β' μορφή, υποχρεώνει την εκάστοτε Εκκλησία να εκτελεί τας θελήσεις τους.

Αναφέρω τρία-τέσσερα παραδείγματα και τελειώνω. Το κράτος αυτό υποχρέωσε, πάει παλιές ιστορίες 50 χρόνια, 50 χρόνια τι έγινε στην Αθήνα, το κράτος υποχρέωσε, ναι υποχρέωσε το κράτος και η εξουσία, τα σπαθιά και τα κανόνια υποχρέωσαν τότε την Εκκλησία και εδώ στο Πεδίον του Άρεως μαζεύτηκαν όλοι οι δεσποτάδες και πήραν πέτρες στα χέρια και ανεθεμάτισαν έναν από τους μεγαλύτερους άνδρας που εγνώρισε η νεοτέρα ιστορία.

Που δεν έπρεπε καμιά στιγμή, και αν ακόμα υπήρχαν Έλληνες που διαφωνούσαν με τον μεγάλο εκείνον άντρα, δεν έπρεπε η Εκκλησία να αναμειχθεί στις πολιτικές διενέξεις της εποχής εκείνης. Όχι, να σταθεί παραπάνω γλυκιά μάνα του κόσμου.

Και όπως η κλώσσα αγαπάει τα πουλιά της είτε κόκκινα είτε μαύρα είτε άσπρα είναι, η κλώσσα δεν βγάζει πουλιά με ένα χρώμα, με πολλά χρώματα βγάζει η κλώσσα, και όλα μας τα πουλιά, είτε άσπρα είτε κόκκινα είτε μαύρα, όλα τα αγαπάει, έτσι και η Εκκλησία μας υπεράνω κομμάτων και ιδεών και πατριών θα αγαπήσει όλα τα παιδιά της, θα προσπαθήσει να τα έχει κοντά της.

Και όμως την ώρα εκείνη την υποχρέωσε την Εκκλησία να πάει να αναθεματίσει, να πάρει στα χέρια και να πει ανάθεμα σ' έναν άνθρωπο ο οποίος πίστευε και αγαπούσε την πατρίδα. Το κράτος, ύστερα από τρία χρόνια, υποχρέωσε μέσα στο ναό της Μητροπόλεως να στεφανώσει.

Φωνάζουμε σήμερα, αλλά πρέπει να ομολογήσουμε ότι αρχίζει, όπως είπε το πρωί κάποιος, ο γίγας ξυπνάει. Εκείνο ότι μέσα στη Μητρόπολη των Αθηνών την Εκκλησία υποχρέωσε το κράτος να στεφανώσει δυο αδερφούς με δύο αδερφές.

Ναι, ναι. Τιμότιμη είναι η του αειμνήστου βασιλέως Γεωργίου του Δευτέρου ο οποίος ηξιώθη να πει το ιστορικό όχι και προσέφερε σημαντική... Αλλά δεν μπορώ παρά να διαμαρτυρηθώ, διότι τότε η Εκκλησία επέτρεψε ο Γεώργιος, ο βασιλεύς, να απαντρευθεί την Ελισάβετ και ο αδερφός της Ελισάβετ να πάρει ο αδερφός ο Κάρολος να πάρει την αδερφή του Γεωργίου, την Ελένη.

Και τα δύο διαζύγια, οι συνοικέσιες, τάκτη γίνηκαν. Κι όμως η Εκκλησία, Στεφάνος. Εάν προσέρχονταν δυο βοσκοί, δυο γεωργοί, αν προσέρχονταν δυο βοσκοί κάτω από την Πολοπόληση και λέγανε «πιαστήκαμε στα δίκτυα του έρωτος»

Το έρωτος κέρασταν να πάρει την λεφή κι άλλος να πάρει τον αδελφό, η άλλη τον αδελφό όπα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα-πα- Προχωρώ να φέρω παραδείγματα ότι εξυφτέλισε την Εκκλησία. Την εξυφτέλισε ότι την ανάγκασε να θεματίζει στο πεδίο του άρρωστο.

και ο μεγαλύτερος πολιτικός άνθρωπος της νεότερης Ελλάδας. Την εξευτέλισε όταν εστεφάνωνε με όλους τους δεσποτάδες τους δύο αδερφούς με τις δύο αδερφές. Την εξευτέλισε το κράτος, πότε ακόμα; Όταν μια τεραστία περιουσία που είχε, που αν την είχε στα χέρια της την περιουσία, θα μπορούσε να χτίσει γηροκομεία και φιλανθρωπία και να λύσει το οικονομικό της πρόβλημα.

Την άρπαξαν οι επιτήδειοι, η μοναστηριακή, και την κατέφαγαν οι φίλοι της φατρίας και του κόμματος. Την εξευτέλισε την Εκκλησία, την ελήστευσε την Εκκλησία. Την εξευτέλισε ακόμα το 1922. Βλέπετε, λέγω τα αμαρτήματα όχι ενός μόνο κόμματος, όλων των κομμάτων.

Όσοι είστε παλαιότεροι και διαβάζετε ιστορία, καταλαβαίνετε χωρίς να αναφέρω ονόματα πώς είναι τα πράγματα. Την εξουσία, την εξουσία, όταν το 1922 το κράτος με το σπαθί ενός γενναίου ανδρός, αλλά ο οποίος όμως σ' ένα ζήτημα έσφαλε, με το σπαθί ενός γενναίου ανδρός που αγωνίστηκε μέχρι την Άγκυρα, δε θα πω το όνομά του, την ανάγκασε με το σπαθί του ανδρός που δεν ήξερε την ιστορία της Εκκλησίας, την ανάγκασε και γονά της Εκκλησίας και άλλαξε το ημερολόγιο. Δεν έπρεπε να αλλάξει το ημερολόγιο η Εκκλησία, δεν έπρεπε να τα αλλάξει το ημερολόγιο.

Όχι διότι το ημερολόγιο, η αλλαγή του ημερολογίου, προσκρούει στα δογματικά, όχι. Αλλά διότι έγινε αντικανονικά, εν αγνοία ολοκλήρου της Ορθοδοξίας, και αυτό ήταν ένα σφάλμα. Και σήμερα δεν θα είχαμε αυτή τη διαίρεση νεοημερολογιτών και παλαιοημερολογιτών, αλλά η Εκκλησία μας θα ήταν ενωμένη.

Το κράτος είναι άγγελος στην Εκκλησία, να ξεφτερίσει την Εκκλησία και εξακολουθούμε να έχουμε σήμερα το φοβερό σχίσμα αυτό που υπάρχει μέσα στην Εκκλησία μας. Το κράτος επί Μεταξά, α, το είπα, δεν ήθελα να το πω, ένα όνομα εν πάση περιπτώσει, και αυτός έφυγε.

Το κράτος, για να αναφέρω όλας τις μορφές, βλέπετε, είτε υπό δημοκρατία, είτε υπό ολιγαρχία, είτε υπό βασιλεία, είτε υπό τυραννία, είτε υπό καθεστώς δικτατορικών, το ίδιον δεν αλλάζει, το κουστούμι αλλάζει, το κουστούμι αλλάζει.

Γραβάτα, πότε κόκκινη, πότε μαύρη, πότε πράσινη, πότε αυτά. Αλλά ο άνθρωπος είναι ο ίδιος. Το κράτος παραμένει υπό οιανδήποτε εμφάνιση με την ίδια κατάσταση. Το κράτος λοιπόν, επί της δικτατορίας εκείνης, ανάγκασε την Εκκλησία να καταργήσει σχεδόν τα κωλύματα του γάμου. Τα κωλύματα. Και έχουν ξαδέρφες, παίρνουν τις ξαδέρφες και λοιπά και λοιπά.

Και το κράτος τώρα έφτασε πια, προχώρησε, προχώρησε, προχώρησε, προχώρησε και έγινε τώρα να καταργήσει τη μοιχεία ως αμαρτία και να θεσπίσει το αυτόματο διαζύγιο, που δεν είναι απλώς αυτόματο διαζύγιο, αλλά, όπως λέγεται, είναι υπεραυτόματο.

Είναι η ατομική βόμβα μέσα στα θεμέλια του ελληνικού κράτους. Σας έδωσα, αγαπητοί, τι έκανε στην Εκκλησία, ξεφτερίστηκε. Ξεφτερίστηκε και έγινε ο καραπαζωής πράκτορας όλων των ατομιών του κράτους, μια ευγενής, η Παρθένος κόρη που έμεινε πια. Δεν τα δείτε Εκκλησία, δεν τα δείτε Εκκλησία. Όχι, σας συνιστώ ένα βιβλίο που θα διαβάσετε, θα δείτε την εικόνα, την θαυμασιανή εικόνα μιας Εκκλησίας Παρθένου, αμιάντου, ασχέτου προς το κράτος, υπεράνω του κράτους, αγωνιζομένου, αγωνιζομένου. Θέτε να διαβάσετε; Πηγαίνετε στα σπίτια και και πάρτε ένα βιβλίο, η Φαβιόλα, διαβάσα τέτοιο.

Εκεί θα δείτε την Εκκλησία των κατακομβών, εκεί θα δείτε ποια ήταν η Εκκλησία κάτω, στα βάθη κάτω από τη Ρώμη, στις κατακόμβες· εκεί πέρα οι Χριστιανοί ζούσαν, ενώ επάνω οργίαζε ο διωγμός εναντίον της Εκκλησίας των κατακομβών.

Αλλά είδε κατόπι ο Μέγας Κωνσταντίνος, αγία να είναι η μνήμη του, προσέφερε υπηρεσίας, αλλά έβλαψε, όχι αυτό στη διάθεσή του, αλλά η κατάχρηση της εξουσίας των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Αυτό έβλαψε την Εκκλησία του Χριστού και η Εκκλησία δέθηκε στο άρμα του κράτους, Το οποίο όπως είπα είναι κατ' το μάλλον ήταν αντιχριστενικό Και ακόμη περισσότερο η Εκκλησία έγινε κρατικό ίδρυμα.

Έγινε κράτος επί του Πάπα, ο Πάπας έκανε κράτος, το έκανε κράτος. Και μάζεψε χρήματα άφθονα και γέμισε στέρνες. Οι στέρνες του Βατικανού είναι γεμάτες από χρυσίων και αργύριων. Ναι, ήταν χρυσίων και αργύριων.

Και κάποιος επισκέπτης τον επισκέφτει τον Πάπα Και ο Πάπας του έδειχνε τα πλούτη που είχε μαζέψει το Βατικανό. Του έδειχνε τα αγάλματα, τα μέγαρα, τα πλούτη που είχε. Και ερώτησε ο Πάπας, ένας διαφθαρμένος Πάπας.

Ρώτησε τον επισκέπτη: «Αυτά τα πράγματα τα είχε ο Απόστολος Πέτρος;» Πού να τα είχε ο Απόστολος Πέτρος, ο ψαράς, ο ξυπόλυτος που περπατούσε από χωριό σε χωριό και μαρτύρησε; Δεν είχε τίποτα από αυτά. Και απήντησε ο ξένος: «Δεν τα είχε, δέσποτα, αλλά εσύ μπορείς να πεις σε έναν κουτσό, σε έναν ανάπηρο, εν τω ονόματι Ιησού Χριστού, ανάστα και περιπάτη; Μπορεί να το πεις; Δεν μπορείς να το πεις».

Κύριε Πάπε, κύριοι δεσποτάδες, κύριοι παπάδες, δεν μπορούν να πουν αυτό που είπε ο ψαράς της Γαλιλαίας. Συνεπώς, τι έκανες με τα πλούτη; Ξευτελίστηκε η Εκκλησία με αυτή τη συμμαχία με τα πλούτη τα οποία απέκτησε.

Έτσι η Εκκλησία, αγαπητοί μου, είναι το κόκκινο, το μεν κράτος είναι το κόκκινο. Τη δε Εκκλησία εκεί απάνω είναι Εκκλησία που την κατέβασε από τον Σταυρό. Κατάβα από τον Σταυρό. Την κατέβασε από τον Σταυρό την Εκκλησία και την έκανε κοκόνα.

Την έντυσε μες στα πλούτη, μες στις μίτρες, τις μπαστούρες, όλων αυτών των επίπλαστων βίων. Και δημιούργησε αυτή την άθλια κατάσταση μέσα στο έθνος. Και οι ιερείς μας και οι επίσκοποί μας είναι πια όπως οι νομάρχαι και όπως οι διάφοροι υπάλληλοι της πολιτείας.

Ναι, αυτή είναι η κατάσταση της Εκκλησίας. Και τώρα γεννάτε, σας είπα πιο το κόκκινο θηρίο. Σας έδειξα ποια είναι η γυναίκα αυτή την οποία έχουν επάνω στη ράχη της και την κρατούν στη ράχη της και την περιφέρουν στις αγορές του κόσμου τούτου.

Τώρα θα σας δείξω, θα σας πω ποια είναι τα εφτά κεφάλια. Τα εφτά κεφάλια ποια είναι;

Όποιο κεφάλι και αν σε φάει, στο ίδιο στόμα θα πας.

Όποιο κεφάλι κλαίει, γελάτε, πρέπει να κλάψετε. Αν σας πω την ερμηνεία, πρέπει να κλάψετε. Είναι δύο ερμηνείες. Όποιο κεφάλι και αν σε φάει, στο ίδιο στόμα θα πας. Και κάποιο κεφάλι έχει δούλε και λαβή με κάθε ένα από εσάς.

Τα εφτά, γιατί; Γιατί τα εφτά; Δύο ερμηνείες είναι. Η μία μεν ερμηνεία είναι η εξατομίκευση της ερμηνείας, δηλαδή είναι πλέον να μην την πάρεις την εικόνα να την ερμηνεύσεις ότι τάχατες η εικόνα αυτή αφορά τα έθνη του κόσμου· αφορά τον εαυτό μας.

Και το κόκκινο θηρίον είναι η αμαρτία, το καθεστώς, το κατεστημένο. Το κατεστημένο που γίνεται μεγάλος λόγος είναι κυρίως μέσα στην καρδιά μας το κατεστημένο. Εδώ βαθιά μέσα είναι το κράτος του διαβόλου στην καρδιά, είναι μέσα το κατεστημένο, το θηρίον, και περιφέρομαι.

Λοιπόν, τα εφτά κεφάλια είναι τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα.

Και σας ρωτώ, ποιος από εσάς δεν έχει δει να τον κυριεύει μία από τις κεφαλές αυτού του απαισίου δράκοντος; Λοιπόν, η πρώτη κεφαλή, η πιο σοβαρά κεφαλή, η φοβερότερη, το κορυφαίο αμάρτημα, ποιο είναι; Ποιο είναι αυτό το αμάρτημα που έριξε από τα άστρα του ουρανού τον Άγγελο και τον έκανε διάβολο και εωσφόρο; Είναι η υπερηφάνεια.

Και ποιος, αγαπητοί μου, μέσα εδώ στην εκκλησία, μέσα εδώ που βρισκόμεθα, δεν έχει την υπερηφάνεια; Έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός: «Βλέπετε αυτά τα γένια; Βλέπετε αυτά τα πλατιά τα ράσα;» Έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός: «Γεμάτα υπερηφάνεια είναι. Παρακαλέστε τον Θεό να με απαλλάξει από την υπερηφάνεια».

Υπερηφάνεια. Ο Χριστιανισμός, σώζεται ο κόσμος από την υπερηφάνεια. Και διάβαζε μια προφητεία: ποια είναι η αμαρτία, η αμαρτία των κρατών ποια είναι; Διάβαζα μικρός σε ένα μοναστήρι μέσα μια φυλλάδα που ήταν προφητεία και έλεγε: «Τα αμαρτήματα των εθνών». Δεν έχω καιρό να σας πω τα αμαρτήματα των εθνών. Και έλεγε: «Και εσύ, Γερμανία υπερήφανη, θα πέσεις». Η αμαρτία της Γερμανίας, στην υπερηφάνεια. Κατά τ’ άλλα, κατά τ’ άλλα, και εργατικοί, και τίμιοι, και έτσι, έτσι, έτσι.

Αλλά η υπερηφάνεια κάθεται στο θρόνο της και τραγουδά «υπεράνω όλων». Εμείς οι παλαιότεροι θυμούμεθα που περνούσανε οι Γερμανοί με το κεφάλι ψηλά και την μπότα χτυπούσαν στα πεζοδρόμια και ψάλανε: «Υπεράνω όλων η Γερμανία».

Και τώρα κατέβηκε η Γερμανία κάτω εις το βάθος. Υπερηφάνεια, μεγάλο πράγμα η υπερηφάνεια, κακό πράγμα. Η μία κεφαλή είναι η υπερηφάνεια. Το άλλο κεφάλι ποιο είναι; Η άλλη κεφαλή, η δεύτερη κεφαλή, είναι τούτο: τα τριάκοντα αργύρια, η φιλαργυρία. Η τρίτη κεφαλή είναι η πορνεία, η τετάρτη κεφαλή είναι ο θυμός, η πέμπτη κεφαλή είναι η γαστριμαργία, όλα για την κοιλιά, η εποχή της καταναλώσεως. Εκεί τώρα είναι το κεφάλαιο αυτό, για να παχύνει το θηρίον, το θηρίον της Αποκαλύψεως.

Η άλλη κεφαλή είναι ο φθόνος, εξού και ο φθόνος. Και η τελευταία κεφαλή, άξια μεγάλης προσοχής. Καταλάβατε ποια είναι; Η αμέλεια, η ακηδία, η αδιαφορία, η ψυχρότητα που έχουμε για την εκτέλεση των ιερών πρακτικών.

Αλλά, εάν θέλουμε να εμβαθύνουμε περισσότερο εξ επόψεως εξκοπιάς του κόσμου τούτου, τότε θα πούμε ότι επτά κεφαλαί δεν είναι πλέον τα θανάσιμα αμαρτήματα, αλλά είναι επτά μεγάλα συγκροτήματα εθνών. Πρώτον, δεύτερον, τρίτον, τέταρτον, πέμπτον, έκτον, έβδομον.

Δεν σας τα λέγω, είναι τα αρχαία κράτη, η αυτοκρατορία η μεγάλη, η απέναντι δημοκρατορία που ξάπλωσαν τα κεφάλια τους μέχρι τον Ευρώτα. Πέρα από την Τεπερινική, μέχρι την Αγγλία, κάτω στην έρημο στον Ήλο Είναι τα κράτη αυτά με τη σειρά. Είναι οι Ασσύριοι, είναι οι Βαβυλώνιοι, είναι οι Μήδοι, είναι οι Πέρσες, είναι οι Μακεδόνες, είναι οι Ρωμαίοι, είναι ο Μωάμεθ.

Αυτά τα μεγάλα συγκροτήματα τα οποία δέσποσαν, οι κεφαλές που δέσποσαν στην ανθρωπότητα και δημιούργησαν αυτή την κατάσταση, αυτές οι κυρίαρχες κεφαλές. Σας έδειξα ποια είναι η έρημος. Σώσε με, Κύριε, ότι βαδίζω στην έρημο.

Συ, Χριστέ, να είσαι συντροφιά μου, μην είμαι μόνος ότι κι άκρη και νήμερα. Ω Χριστέαγγι μου πως θα ρώμαθα την έλλειψη Όλα να τα έχεις, γυναίκα να έχεις, παιδιά να έχεις. Αμα λέει στον Χριστό ερημιά και πάλι ερημιά μεγαλύτερη από την ερημιά Όπως πήγαν απάνω στο φεγγάρι αυτοί οι αεροπόροι και ήταν έρημος ο κόσμος.

Θεέ μου, είπανε, να πάω κοντά στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου, και χαρίζω τον κόσμο όλο. Ερημιά στον κόσμο. Πού παπάς, πού οι αρχιερείς, πού ευσεβείς, πού τη μία γυναίκα, πού, πού, πού; Ερημιά, πάθροι σάκρων, σαχάρον διαβαίνομεν, μεγαλύνον με θυμών ότι κέφτει και νημέραν ο Ιησού Χριστέ με ζωρέ.

Ακριβώς, διότι υπάρχει ερημία, αυξάνουν οι αυτοκτονίες. Αυξάνουν, διότι υπάρχει έλλειψη αγάπης, δεν υπάρχει πλέον μια αγάπη που θέλπει, που παρηγορεί τον άνθρωπο. Ερημιά, σας έδειξα την ερημιά, σας έδειξα το θηρίο της Αποκαλύψεως, σας έδειξα το κόκκινο θηρίο, σας έδειξα την Εκκλησία η οποία κατέβηκε από το σταυρό του μαρτυρίου και ανέβηκε πάνω στη ράχη του κόκκινου θηρίου, γεμάτη χρυσίων και αργύριων.

Και τώρα σας έδειξα τα 7 κεφαλές, που είναι τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα που βόσκουν μέσα στο υποσυνείδητό μας. Και παρακαλούμε τον Θεό να εξοντώσουμε, όπως ο Άγιος Γεώργιος εξόντωσε το δράκοντα, μια συμβολική εικόνα, έτσι και εμείς με τη λόγχη του Χριστού μας να εξοντώσουμε αυτό το δράκοντα που είναι μέσα στην ψυχή μας.

Και τέλος, τώρα θα σας πω για τα 10 κέρατα.

Τι σημαίνουν τα 10 κέρατα; Και τελειώνουμε. Θέλετε να το αναβάλουμε για την άλλη Κυριακή; Δεν σας βλέπω να έχετε όρεξη. Κουραστήκατε, κουραστήκατε, πρέπει να πείτε την αλήθεια, τα ψέματα μην τα λέτε. Λοιπόν, ας τελειώνω με τα δέκα κέρατα. Το κέρας, όπως ξέρετε, στην Αγία Γραφή σημαίνει δύναμη. Ύψωσον κέρας, Χριστέ, των Ορθοδόξων. Χριστέ, δώσε δύναμη στους Ορθοδόξους που αγωνίζονται στον κόσμο. Ύψωσον κέρας, Χριστέ, των Ορθοδόξων. Έχει καλή έννοια, αλλά και κακή έννοια, και σημαίνει τη δύναμη του διαβόλου, διότι όπως στον ταύρο η δύναμή του είναι στο κέρατο, προ ημερών στη Μακεδονία ένα βόδι οργίστηκε και σκότωσε έναν αγρότη.

Αν και ο Πάτερ Φιλόθεος, μια αγία ψυχή, κάτω στο νησί μου, σας είπα κι άλλοτε ένα φοβερό πράγμα, κάτω στο νησί μου συμβαίνει, δεν είναι ψέμα αυτό, δεν είναι ψέμα αυτό. Στα χωράφια εκεί, στα πτωχά χωράφια που καλλιεργούν με τα αλέτρια ακόμα του Ομήρου, κάποιος γεωργός ήταν βλάσφημος.

Του λέει ο παπάς «μη βλαστημάς», του λέει η γυναίκα «μη βλαστημάς», του λέει ο παπποϊγούμενος «μη βλαστημάς». Τίποτε αυτός. Μια μέρα, που δεν είναι ψέμα, μια μέρα που με το αλέτρι σκάλιζε τη γη, το βόδι σπάει το ζυγό και μουγκρίζοντας έπεσε επάνω να τον κάνει κομμάτια.

Αγία, τρέξανε οι γείτονες να τον σώσουνε, τον πήρανε τραυματισμένο στο σπίτι, τον κλείσανε στο σπίτι, βάλανε το βόδι στη μαντρή. Έσπασε το βόδι τη νύχτα τα μεσάγια της μαντρής και πήγε απέξω από το σπίτι και με τα κέρατά του μουγκρίζει όλη τη νύχτα να μπει μέσα να τον σκοτώσει.

Και τα θηρία ακόμα και οι πέτρες θα επαναστατήσουν εναντίον μας γιατί βλαστημούμε το όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου. Μάλιστα, και τα θηρία ακόμα και τα ζώα θα επιτεθούν εναντίον μας και αγρίεψε η φύση, αγρίεψε ο άνθρωπος, αγρίεψαν τα πάντα.

Λοιπόν, το κέρατο είναι δύναμη του ζώου αυτού, του κερασφόρου, αλλά είναι και δύναμη η οποία σημαίνει την πονηρά, την κακοποιόν, την φθοροποιόν, την ιδιαίτερη δύναμη του κόσμου. Και συνεπώς, για να ακολουθήσουμε την ερμηνεία, την ατομική ερμηνεία, όπως είπα προηγουμένως για αυτά, για αφοργωμένους, ατομικά θα πούμε ότι 10 κέρατα, όπως ερμηνεύει κάποιος ερμηνευτής, είναι οι 10 αντίθετες κακίες.

Θυμάστε; Δέκα δάχτυλα μας έδωσε ο Θεός, δέκα δάχτυλα, δέκα εντολές. Κόβετε το δάχτυλό σας; Ποιος κόβει το δάχτυλό του; Όπως δεν κόβεις το δάχτυλό σου, έτσι δεν πρέπει να παραβαίνεις τις εντολές.

Δέκα εντολές, δέκα δάχτυλα. Λοιπόν, όπως υπάρχουν δέκα εντολές και πρέπει να τηρήσουμε τις δέκα εντολές, επί ποινή θανάτου να κρατήσουμε τις δέκα εντολές.

10 εντολές, όπως τις τελειοποίησε ο άνθρωπος στην περίφημη επί του Όρους Ομιλία, ο αιώνιος νομοθέτης. Αλλά σε κάθε εντολή υπάρχει και μια αντίστοιχη κακή, ένα κέρατο του διαβόλου που ζητεί να διαλύσει, να κόψει το ένα δάχτυλο, το άλλο δάχτυλο. Συνεπώς, 10 κέρατα είναι οι 10 δυνάμεις, οι σκοτεινές δυνάμεις που μας σπρώχνουν, τον καθένα, να καταλύσουμε, να διαλύσουμε, να καταπατήσουμε, να παραβούμε τις 10 εντολές. Μια ερμηνεία είναι αυτή. Αξιόλογη ερμηνεία. Αλλά υπάρχει και άλλη ερμηνεία: ότι αν

Τότε, αν 7 κεφαλές είναι τα 7 μεγάλα συγκροτήματα των αυτοκρατοριών που εδέσποσαν στην ανθρωπότητα, μέσα στον κόσμο, είτε Ασσυρία, είτε Μήδοι, είτε Μακεδόνες υπό Αλέξανδρον, είτε Ρωμαίοι υπό τους Διοκλητιανούς, είτε ο Μωάμεθος, ο οποίος παρ' ολίγο να κυβερνήσει την ανθρωπότητα, αν τα 7 κεφαλές είναι τα 7 μεγάλα κράτη, τα 10 κέρατα είναι 10 κράτη.

Προφητεύω! Σημειώστε το! Είναι ή όχι; Είναι η Κοινή Αγορά! 9 κέρατα είναι, 9 κράτη είναι. Άμα πάει η Ελλάδα, θα γίνει το 10ο κέρατο. Και όταν γίνει το 10ο κέρατο, τότε θα γίνουν πολλά πράγματα. Δεν τα καταλαβαίνετε.

Ο πατρίδας εκλέω, είπα το πρωί στην εκκλησία, στο κινηματοθέατρο, ότι τα άτομα δεν ζούμε με ψωμί, ζουν μόνο και με ιδέες, ούτε πάρθο μπορείς να ζητήσετε άνθρωπος, είχε ιδέα το έθνος αυτό, μεγάλη ιδέα. Ποια ιδέα; Μικρά παιδιά με σημαιούλες στους δρόμους, λέγαμε ότι είχαμε όραμα να πάμε στην Αγία Σοφία, στην Αγία Σοφία να λειτουργηθούμε. Η Μεγάλη Ιδέα, Αγία Σοφία ήταν.

Και αυτή η Μεγάλη Ιδέα ξεσήκωσε το λαό μας και έφτασε το μικρόν αυτό έθνος να φτάσει μέχρι τη Σοφία, μέχρι την Άγκυρα, μέχρι την Αυτοί. Δεν ήμαθε εκμικιστέ, ξεσήκωσε τα παιδιά της Ελλάδος και ήταν αετοί τα παιδιά της Ελλάδος.

Τώρα, ποιο είναι το ιδανικό του έθνους;

Η κοιλιά! Γιατί η κοιλιά είναι ΕΟΚ! Πώς θα τρώμε περισσότερο; Δηλαδή να γραφούμε μέσα στην ΕΟΚ, να ενταχθεί η Ελλάς. Τότε, λένε αυτοί που μας κυβερνάνε, τότε λένε ότι η Ελλάς θα ευτυχήσει. Εάν τη γράψω μες στην ΕΟΚ, εάν τη γράψω μες στην ΕΟΚ, χαθήκαμε, Κύριε ελέησον. Αν δεν γραφήκαμε στην ΕΟΚ, θα καταστραφούμε.

Και δεν είμαι επιστήμων οικονομολόγος να ξέρω εάν θα ωφελήσει η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, εάν την ωφελήσει οικονομικώς και εμπορικώς, αμφιβάλλω, διότι προφητεύω: Μόλις ενταχθούμε στην ΕΟΚ, τριακόσιες χιλιάδες πτωχαδάκια βιοτέχνες θα κλείσουν τα μαγαζάκια τους και θα επικρατήσει, θα έρθουν το ιταλικό κεφάλαιο, το γαλλικό κεφάλαιο, το αμερικανικό κεφάλαιο και το ρωσικό κεφάλαιο και θα κατακτήσει την Ελλάδα πέρα ως πέρα, και τα πτωχαδάκια που κοπίασαν για την Ελλάδα δεν θα έχουν ψωμί να φάνε, και τα τραστ τα μεγάλα, όπως στην Αμερική, που εκεί μεν αντέχει διότι μεγάλο κράτος, θα επιφέρουν την εξόντωση της μικράς βιοτεχνίας.

Εξόντωση των μικρών ανθρώπων και επικράτηση της κεφαλαιοκρατίας απ’ άκρου εις άκρον στην πατρίδα. Δεν είμαι όμως εγώ αρμόδιος να αποφανθώ εάν είναι ωφέλιμος.

Είμαι όμως αρμόδιος να είπω ότι αυτοί που ρίπτουν το σύνθημα αυτό και λένε ότι η Ελλάς θα δει λαμπράς ημέρας εάν την εντάξουμε στην ΕΟΚ, είμαι αρμόδιος από άλλη σκοπιά να πω ότι αυτοί δεν εννοούν ένταξη της Ελλάδος μόνο οικονομική, εννοούν ένταξη της Ελλάδος και ηθική και θρησκευτική και πνευματική.

Ότι πρέπει, λέγουν αυτοί που μας κυβερνούνε, ας αποφύγω τα ονόματά τους, αυτοί που μας κυβερνούνε, ότι τότε πρέπει να προοδέψουμε, είμαστε καθυστερημένοι, είμαστε υπανάπτυκτοι. Πρέπει όχι μόνο το νόμισμά μας, όχι μόνο το εμπόριό μας, όχι μόνο η γεωργία μας, όχι η ναυτιλία μας να προσαρμοστεί προς τα εννέα αυτά κράτη, αλλά ότι πρέπει να προσαρμοστούμε έτσι ηθικώς, με άλλα λόγια απλούστερα.

Αυτοί στην Ευρώπη, στη Σουηδία, στη Δανία, καταργήσανε την απαγόρευση των εκτρώσεων και οι εκτρώσεις επιτρέπονται. Όπως λοιπόν στη Δανία και στη Σουηδία επιτρέπονται εκτρώσεις και αμβλώσεις, και εδώ να καταργηθεί η απαγόρευση των αμβλώσεων. Δεν είναι κι αυτές ελεύθερες;

Ελεύθερες, ελεύθερες οι εκτρώσεις. Σε εκείνα τα μέρη αυτά καταργήθηκαν, καταργείται η μοιχεία. Δεν θεωρείται πια αμαρτία. Αυτός που κάνει την αμαρτία, σαν να πίνει ένα ποτήρι δροσερό νερό, όπως εκεί και εδώ. Έχουν εκείνοι τα διαζύγια, να έχουμε κι εμείς τα διαζύγια. Καταργήσανε και στα σχολεία την αρχαία ελληνική γλώσσα, να την καταργήσουμε κι εμείς. Και έτσι λοιπόν σιγά σιγά γίνεται αποδυναμωμένο το έθνος και θα γίνουμε κι εμείς Ευρωπαίοι. Την αθεΐα εκείνη στεφανώνουνε, την αθεΐα και τον υλισμό στεφανώνουνε.

Ψόφησε κάποιος και στο Παρίσι, ας μην πω το όνομά του, που δεν πίστευε στον Θεό. Αχ Θεός ήτανε, αχ Θεός ήτανε Και έδωσε διαταγή να θα φύγει χωρίς παπά, μες στον Παρίσι, μες τον παπά Και από εδώ, από την Ελλάδα, δεν θα φέρω όνομα, όχι εκκλησίας.

Αλλά δεν θέλω να δώσω μια μορφή τέτοια γιατί σας είπα ποιες είναι οι αντιλήψεις μου. Και από εδώ, από την Ελλάδα, από την Ελλάδα που πιστεύει στον Χριστό και στα αιώνια ιδανικά της, από την Ελλάδα εστάληκε στεφάνι πολύτιμο επάνω στον τάφο του αθέου.

Λοιπόν, ότι η ένταξη στην ΕΟΚ δεν είναι μόνο μια οικονομική ένταξη, αλλά είναι και ηθική και θρησκευτική ένταξη. Και έτσι, όπως είπα το πρωί στην εκκλησία, στο κινηματοθέατρο, εκκλησία τι λέγω, και εκκλησία γίνεται κινηματοθέατρο.

Λοιπόν, εκεί λέγω ότι σιγά σιγά η Ελλάς θα χάσει την ταυτότητά της. Όπως θα είστε στα πορτοφόλια σας, έχετε όλοι ταυτότητα, δείξε την ταυτότητά σου και βλέπετε την ταυτότητά σου. Και δεν περπατάει κανείς στην Ελλάδα χωρίς ταυτότητα, στον κόσμο ολόκληρον, όπως τα άτομα έχουν ταυτότητα και η Ελλάς έχει ταυτότητα.

Και η ταυτότητα της Ελλάδος ποια είναι; Ξεχωρίζει από όλα τα έθνη. Ξεχωρίζει με την οικογένειά της, με τη θρησκεία της, με την Ορθοδοξία της, με τις εικόνες της, με τις παραδόσεις της, με ό,τι άγιο και ιερό.

Αυτή είναι η ταυτότητα της Ελλάδας. Και ναι, ανήκομε γεωγραφικώς, είμεθα Ευρωπαίοι, αλλά ως προς τα ήθη, ως προς τη θρησκεία, ως προς την οικογένεια, είμεθα Έλληνες και μόνο Έλληνες και έτσι θα περνάμε.

Τελείωσα, αγαπητοί. Σας εξήγησα σήμερα, όχι εγώ, το Πνεύμα το Άγιον, διά του Ευαγγελιστού Ιωάννου, σας έδωσε σήμερα, ήνοιξε η τηλεόραση και είδατε τα ωραία αυτά πράγματα που είμαι σήμερος. Και συνεπώς, έκαστος εξ ημών ας κρατήσει την διδασκαλία. Τελειώνω, λέγω, εμείς οι σπίσμα των εμένων εξ ανατολών κινησμών και εκ πάσης γης θα παραμείνουμε με την ταυτότητά μας την ελληνική.

Και θα παρακαλέσουμε τον Θεό να μας αξιώσει και εμάς να έχουμε, όπως ακριβώς στον Αθανάσιο Διάκο εκεί κοντά, εκεί πέρα στην Αλαμάνα, εκεί που τον πιάσανε, είπε: «Γίνεσαι Τούρκος, Διάκο μου; Την πίστη σου να αλλάξεις;» Απήντησε εκείνος ότι «εγώ Τούρκος δεν γίνομαι. Γραικός γεννήθηκα, Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός θα πεθάνω».

Και εμείς να μας αξιώσει ο Θεός να πεθάνουμε όχι Μασόνοι, όχι Ροταριανοί, όχι Άθεοι, όχι Άπιστοι, αλλά να πεθάνουμε Χριστιανοί, Έλληνες Χριστιανοί. Και να πεθάνουμε με ένα ακόμα σύνθημα, το σύνθημα του μεγάλου αγωνιστού της Ορθοδοξίας, του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου, που έλεγε: «Ελεύθερη Εκκλησία μέσα σε ελεύθερη Πατρίδα!»