The Revelation of John 70

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

Thank you.

And the ten horns that you saw are ten kings, who have not yet received a kingdom, but they receive authority as kings for one hour together with the Beast. These have one mind, and they give their power and authority to the Beast. They will make war with the Lamb, and the Lamb will conquer them, for He is Lord of lords and King of kings, and those with Him are called and chosen and faithful.

My beloved, last time we were saying that the Antichrist, the Beast, would turn with the ten kings, a symbolic number, and make war against the Lamb. With this one difference: that now this war will not be in favor of the Antichrist. That is, in the first description of the Beast, in chapter 13, it is written: 'And it was given to him to make war with the saints and to conquer them.' It was given, it says; that is, it was permitted to the Beast by God, it is the will by way of permission, to create a persecution against the saints, against the faithful, and to conquer them, the faithful.

What is this garment? The garment of the soul is the virtues, says Andrew of Caesarea. And the phrase, 'to watch and keep one's garments,' indicates, it shows, watchfulness over good works, being vigilant over good works. These are the garments of the Saints, because these are truly the garments of the Saints.

Let us not forget, when it says the Beast will conquer; but now the Lamb, Jesus Christ, conquers the Antichrist and the powers opposed to God. And this victory, as the holy Evangelist tells us, is shared with the faithful.

This concerns the eschatological victory of Christ and His saints. The Second Psalm describes excellently this reality, which is at once historical and, of course, eschatological.

It would be well worth the effort to make an analysis of this Second Psalm. Please follow along, especially since we also read the Psalter, so that we may grasp those things which we read in the Psalter, the Second Psalm.

'Why did the nations rage, and the peoples meditate on empty things?' In what regard did the nations rage and the peoples think on vain and foolish and empty things? From the very first verse, my beloved, it brings us into the core of the book of Revelation.

The war of the powers opposed to God against Jesus Christ and His Church. And it refers to the nations: in what regard, it says, did the nations rage? In what regard? What do they have to gain, since the eschatological end belongs as victory to the Lamb, to Jesus Christ, to Christianity, to the Church? What do they have to gain with their deliberations upon deliberations, since in the end they will be defeated?

'The kings of the earth stood up, and the rulers were gathered together against the Lord and against His Anointed.'

The kings of the earth stood up and the rulers gathered together in one place; in the same mind, so to speak, and in the same place. Against the Lord and against His Anointed. Notice the distinction here: against God and against Christ.

which shows that many say, many say, 'I believe in God, but I do not accept Jesus Christ.' Christ said: the one who does not have the Son does not have the Father. Be that as it may, this distinction, you see, around the tenth century before Christ, a distinction between God and Christ.

Not that Christ is not God, but it refers to the incarnate Son of God under the title Messiah, Christ. Here we see an alliance, as we read in Revelation, the kings together with the Beast.

They gather, they have one mind against Jesus Christ, against the Lamb. Here we have an alliance with an evil purpose. What did they say? 'Let us break their bonds and cast away their yoke from us.' This 'their' refers to the Lord and His Christ. And what are His bonds? They are the laws of the Gospel.

Consequently, when it says 'come, let us break them,' it means let us de-Christianize ourselves; these are all those deliberations of the peoples, of the Christian peoples, so that de-Christianization may come about, something we see especially in our own age.

And now, O kings, understand; be instructed, all you who judge the earth. And now, kings, come to your senses, gain understanding; be taught, you who govern the earth. In other words, this is a summons to return to Christ, addressed to the rulers.

For the Reformation is not a shaking off of Christianity, but a shaking off of the governance of Rome; it was rather with the Renaissance, the European Renaissance. We have an effort there; it is the beginning of the supposed shaking off of the yoke of Christianity.

That the West certainly made many mistakes, that the governance, the ecclesiastical governance, made many mistakes, this is undeniable. That is not the issue. But it does not mean, as the folk proverb goes, your eye hurts so you pluck out the eye, your tooth hurts so you cut off the head. That is, it does not mean that because the governance is corrupt we will shake off Christianity. These are two different things.

In such a case, one sees here how they intend to break their bonds with Christ and with God and to cast away the yoke of Christianity. 'He who dwells in the heavens shall laugh them to scorn, and the Lord shall mock them.' He who dwells in the heavens will laugh them to scorn.

In no other age, my dear, has there been recorded in history an attempt to de-Christianize a Christian people. A people may have taken on a heretical form, but to cast off Christianity itself, no. Of course, when I say 'in our age,' note that in Europe this did happen, but not through the Protestant Reformation.

that you are so foolish as to set yourselves against Heaven; in other words, you are laughable, utterly laughable. 'Then shall He speak to them in His anger, and trouble them in His wrath.' Who? God. Which means we have a preparation for the judgment. When in anger, it says, He will turn against them, and with wrath He will trouble them, shake them; do you know what this means, what this phrase contains? The three sevenfolds of the plagues, with the aim that these people might come to themselves and return and repent; we will see this a little further down.

But I was established by Him as King upon Zion, His holy mountain. I, I Christ, I Christ, because it says, I was established by Him, by God, by God the Father, as King in Zion. Do you remember that vision of the Lamb on Zion with the 144,000? In other words, despite the rage and the roaring of the nations, I prevail.

And indeed we see that, despite the persecutions against the Church, against Christ, despite the slander against Christ, despite all the things they say against Christ, Christ prevails and reigns in the hearts of many, of millions of people.

Once more, from me, forgive me. "Declaring the decree of the Lord: the Lord said to me, You are my Son, today I have begotten you." What do I do, now that I have been established as king in Zion? I declare the decree of the Lord. And what is the decree of the Lord? The proclamation is that the one who proclaims, who makes this declaration, is the God-Man. He clearly proclaims his divine-human nature, his nature as the God-Man, and beyond that the triune reality of God, the triune nature of the Godhead. For the proclamation is: "The Lord said to me, You are my Son, today I have begotten you," which means that you are the God-Man. It refers to his human nature, not to dwell too much on it, and this shows that the proclamation contains these two doctrines: the triune nature of God,

For how is it that the Father speaks to the Son, how is it that the Son addresses the Father, and yet God is one? "The Lord said to my Lord," as we have in Psalm 109, "sit at my right hand, until I make your enemies the footstool of your feet."

Now things change. The victory of the Antichrist over the Saints of God was, at that time, by divine allowance. And the victory of the Saints is certainly not an attack against the Antichrist, but their submission to persecutions and martyrdoms.

Is it possible for the descendant to be Lord, and for the Lord to say to my Lord — the Lord, my descendant who is Lord, to my Lord who is in heaven and whom I worship? "The Lord said to my Lord, sit at my right hand," and so on. The rulers and the lawyers fell silent — which shows what? It shows the divine-human nature of Christ. This is the main thing, my beloved: it is the Incarnation of the Word and the Trinitarian nature of God. This is the very marrow of Christianity; this is it. Everything else follows from it; everything else is a consequence.

"Ask of me, and I will give you the nations as your inheritance, and the ends of the earth as your possession." The Father is speaking to the Son, to the God-man: ask of me, and I will give you the nations as your inheritance, and the ends of the earth as your own possession.

That is to say, what we read earlier: Lord of lords and King of kings. Truly, in reality, it is Christ alone — despite the war the Antichrist wages against Him. "You shall shepherd them with a rod of iron; like a potter's vessels you shall shatter them." You shall shepherd them with an iron rod.

And supposing they resist you, you are able to shatter them just as the potter shatters his clay vessels. That is, the all-powerful authority of Christ, both historically and eschatologically. And now, a summons — a summons made by David, made by God through David the Prophet.

At one point, the seven are the mountains of the city on which she is situated, forgive me, the city which is situated on the seven mountains, seven-hilled Rome. And at another point, they are seven kings. In other words, the same number serves two interpretations, given by the Angel, an official interpretation that is set down within the very text itself. So it is here as well.

Serve the Lord with fear, and rejoice in Him with trembling. In other words, become instruments of Christ and of His Kingdom here on earth. Lay hold of instruction: seize it, grasp it, take hold with both hands of the discipline God gives. In other words, do not waste the opportunities; do not let slip any of the corrections that God sends you.

Lest the final wrath of God come and you be lost, you be destroyed. So what is this instruction? The instruction is the plagues of the Apocalypse. Remember, He sent them that plague, and they did not repent.

He sent them that other plague, and they blasphemed because of the pain, but they did not repent. This is the preaching of return: lay hold of instruction, lest at any time the Lord be angry and you be lost from the righteous way.

"When His wrath is quickly kindled" — when it comes, I mean, when there is no longer any repentance in you and it comes upon you: the final judgment. This means that the ungodly will be judged by God when His wrath is quickly kindled. And the godly — and the godly: "blessed are all who put their trust in Him." That is, the final and irrevocable judgment and punishment of the ungodly, and the happiness of the godly in the Kingdom of God.

This, my beloved, is Psalm 2. I have analyzed it for you briefly, because it is a most concise epitome of the entire book of the Apocalypse, so that when we read this Psalm, we may call to mind the whole book of the Apocalypse. It is useful, it is very useful, and this as a prophecy of a prophecy.

That is to say, Psalm 2 refers in the most prophetic way to the most prophetic book of the Apocalypse. And if we take into account that the first Psalm is introductory to the whole Psalter — the first Psalm is an introduction —

then the second is essentially the first Psalm of the Psalter. And this is of inconceivable value and majesty, that in this way it opens that most prophetic and most varied book that is called the Psalter.

As we close this fourteenth passage that we have been examining, my beloved, notice that the Old Testament title of God, Lord of lords and King of kings. Pay close attention to this. In the Old Testament it is given to Yahweh, Lord of lords and King of kings, to Yahweh, to the Lord of the Old Testament; yet here, in what we are examining now, it is given to the Lamb, that is, to Jesus Christ. And this means that Jesus Christ is Yahweh, which means He is the Lord, which means He is God.

If with the Jehovah's Witnesses we manage to say that Jesus Christ is Yahweh, the Lord of the Old Testament, then they have nowhere left to stand, because the whole foundation of their heresy rests on this point: to say that Yahweh is God, the One, a single person — there are not three — and that Jesus is the Archangel, a creature. A terrible blasphemy.

But if the Son, Jesus Christ, is Yahweh — and this is evident from Holy Scripture itself — then what would they have to say? This is why I mentioned it to you: it is an apologetic point, for you to know. Of course it is not the only one; there are a multitude of passages in the New Testament that refer back to the Old.

In the Old Testament there are things that point to the New, the one is hidden within the other. The New Testament is hidden within the Old Testament, and the Old Testament is revealed within the New Testament. And we see the Trinitarian doctrine hidden within the Old Testament.

And likewise the New Testament reveals the Trinitarian nature of God and makes clear that the Son, Jesus Christ, is the Yahweh of the Old Testament. Then for us it becomes the settled truth that God is one and triune, one essence, three persons.

And that the second person of the Holy Trinity took flesh, became man. This is the alpha and the omega of our faith and of our religion, my beloved. That is it, you have understood it: that God is one and triune. I will say the second thing too.

And that the Son, the second person, took flesh. And He remains incarnate, because He did not cast it off, for the Jehovah's Witnesses teach this heresy as well. He remains incarnate and will remain so unto the ages of ages, because we have the hypostatic union of the divine and the human nature; it is one person. There are not two persons.

And this human nature is the great point of approach, the way for created beings to draw near to this God, and above all the way for man to attain theosis.

Furthermore, as we saw in the passage, the Saints will fight alongside the Lamb, holding fast to the faith and to evangelical virtue. They are described as called, chosen, and faithful. As for called and chosen, this is what the Lord said: many are called but few are chosen.

The called one is the one who is invited. The chosen one is the one who will respond to God's call, who will make good use of God's call. And they are also called faithful, look, in ascending order: called, chosen, and faithful. Here faithful does not mean that one believes, but means trustworthy.

It is what the Lord says: well done, good and faithful servant; that is, bravo, good and trustworthy servant, you were faithful over a few things, I will set you over many. And so these three characteristics we have in the Saints, that they are called, chosen, and faithful. These will fight alongside the Lamb; the Lamb will conquer, and together with Him they too will conquer.

And the victory is to remain standing upright, because truly, if the love of Christ makes us called, then we, with the help of His own grace, must prove ourselves chosen and faithful, trustworthy. And then we will already have conquered in every age. Do not think otherwise; I have told you many times, every age is eschatological, without this excluding that we do indeed have the Last Things.

We do indeed have the Last Things, but every single moment constitutes an eschatological moment. And each one gives his own witness, fights his own battle, makes his own stand as one called, as one chosen, and as one faithful.

And he says to me: the waters which you saw, where the harlot sits, are peoples and multitudes and nations and tongues. And he says to me, the waters that you saw, that is, the angel is describing, where the harlot sits, are peoples, multitudes, nations, tongues.

Verse 15, of chapter 17.

After the description of the Beast comes the description of the harlot woman. It is most noteworthy, as you will see further on, and it has ideas to reveal to us, aspects that concern us directly.

Historically, ancient Babylon, which is the Babylon-Rome, but for now we want only Babylon; historically Babylon was built beside the Euphrates and was surrounded by many canals. And so, historically, we could say that Babylon stood upon the waters.

According to the angel's interpretation, as you saw, the waters upon which she sits, this harlot Babylon-Rome, are peoples, multitudes, nations, tongues. According to the custom of the Prophet, the holy Evangelist, of referring to peoples in a descriptive way.

They are the nations that were conquered by the Romans and make up the Roman Empire. Clearly, those who are under Roman occupation, the peoples, receive the corrupting influence of the harlot, which is idolatry and moral degradation.

That is why the angel continues: And the ten horns which you saw, and the Beast, these shall hate the harlot, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and shall burn her with fire. A strange behavior.

The ten horns, as we saw earlier, are ten kings, that is, a conventional, relative number, which signifies the subject kings of the Roman Empire. The Beast is Satan; it alternates, sometimes being the Antichrist and sometimes Satan, because, as we already saw in the official interpretation by the angel, just as the number seven, the seven heads, can be.

And the Lord, interpreting the Psalms, says to the Pharisees, the rulers, the lawyers, and the others there: If Christ is the son of David, as you say, how then does David, in the Holy Spirit, call his own Descendant Lord?

The Beast, the Antichrist, is one thing, and Satan, who works through the Antichrist, is another. All of them, that is, the Beast, Satan, and the ten kings, will come to hate the Harlot, that is, Rome. A strange and unexpected behaviour: they strip her of her imperial standing. I speak historically now: Alaric, Ulrich,

An ally of the Romans, a fateful warlord, oddly enough a Christian, though he understood nothing of Christianity. We are at the end of the fourth and the beginning of the fifth century. The leader of the Visigoths attacks Rome for a second time, in the year 410 AD. And he literally stripped her bare of her immense wealth.

A small parenthesis here. He demanded ransom, which they gave him. He asked for a great deal of gold and a great deal of silver, and the Romans were forced, surrounded within their walls, the glorious Romans. If you have read what buildings stood in that age, it is another thing altogether, there within Rome. What they grieved over, he says, was a golden statue, which they melted down to offer to Alaric. It was the goddess Virtus, statues that existed because they were truly master craftsmen. Alaric came to Greece as well; he conquered Greece too. And how did he conquer it? He ruled by force, as I told you. The former ally of the Romans now raided. He carried his women and children along with him and came down slowly, slowly. He went to Athens and laid it waste; he went to Corinth and laid it waste. He found the ancient things, above all in Corinth, not so much in Athens.

He showed respect to Athens, but above all in Corinth, where he saw ancient idolatrous temples, he tore them down. He himself had the conviction that he was the wrathful hand of God. That is how he spoke of himself.

He was truly a scourge. In fact, he also fostered Attila, but let me not go any further. The point is that the expressions the Apocalypse uses to reveal her destruction, such as the desolate, the naked, 'they shall eat her flesh,' and 'they shall burn her with fire,' all these show that Rome had already fallen, and that what was spoken in the book of the Apocalypse was fulfilled historically, to the letter.

The precision with which the prophecy was fulfilled astounds us.

This destruction of Babylon-Rome stands as a pattern. A pattern for every Babylon-Rome along the course of history, all the way to the Last Things. And it is striking. Now here is the strange thing, concerning the Beast.

Conclude, then, that with great delicacy the holy Evangelist avoids describing the devastation of Rome. He avoids it. What is strange is this: the Romans, and he means those founded upon Satan, the harlot who sits upon the Beast, this city that faithfully served Satan's murderous plans against the Christians, this city now receives the assault of her own allies and the assault of the devil. Rome herself receives the assault of the devil, of the Beast. Why is that? It is very strange. Exceedingly strange, my beloved. The Beast turns against Rome. How shall I put it to you? Let us picture it like this. Rome, the harlot woman, sits upon the back of the Beast. Let us draw it. For a moment, the seven heads of the Beast, with their ten horns, turn around

and bite the rider, the harlot woman, and tear her to pieces. Strange. But this, my beloved, is the devil. That is, for those who know the wiles of the devil, there is no surprise at all. The Lord Himself told us that the devil is from the beginning a murderer of men, a murderer of men, which means that the devil uses you in his evil schemes, promises you much, and then casts you into this very destruction.

It is what the Lord said in a single phrase: he who does not gather with me scatters. A kind of conceptual wordplay on this saying of the Lord would be this.

Devil-gatherings, wind-scatterings, or if you like, wind-gatherings, devil-scatterings. The second is better: wind-gatherings, devil-scatterings. How does the devil scatter, how did the Lord say, 'He who does not gather with me scatters'? In other words, if you do not gather together with me, says the Lord, you are in fact scattering. That is, within your own works there is the element of self-destruction, of self-ruin. Why? Because this is exactly what the devil does. He gets you to draw away from Christ, and then he leaves you to be truly destroyed. This is the devil's way of acting. And I come to show you a few things. When the devil was promising the Lord, in the wilderness, that he would give him all the kingdoms of the earth if he would fall down and worship him, it was a deception.

For the devil himself wanted to trip up the Lord and lead Him to destruction. For already in His person he saw the adversary. Do not look far. What will the Antichrist be? He will be the one who will have agreed to worship the devil, in order to receive the kingdoms of the world. That is to say, the very thing that Christ was offered in His temptations.

The Antichrist will have reached such arrogance that he too will want to make himself a god, and then the devil abandons him, and the Antichrist is destroyed.

And when the devil sets up the magicians, the spiritists and the satanists, and holds them as his instruments and his tools, to turn them against people and destroy them, what do you suppose happens? The one who is Satan's chosen, he tends to these as well and leads them to destruction. I remember once a soldier of ours recounting that he too was present at what we might call a demonic invocation that someone was performing, an acquaintance of his, who had taken him along at night. And the demons spoke to this man, who was a magician, a magician. He had taken along for company this soldier who recounts these things to us.

This was inside a ward of the 404 Military Hospital. The next morning, the demons gave him a savage beating. And that morning he showed it to the soldier; he says to him, look at my back. It was covered with wounds that the demons had inflicted on him.

Do you take the devil, my brother, as a friend? You go to the devil's door to get information, for him to tell you about this or that matter, whether you will marry or not, whether you will get well or not, and so on. At the devil's door, does the devil want what is good for you? Can the devil be taken as a friend? Is such a thing ever possible?

But add to this, I would say, modern Satan-worship as well, these satanists who end up, a few of them, we read it in the newspapers, who end up in death, in drugs and all of that, after an orgiastic Satan-worship. It is horror, horror, horror, a description of Satan-worship. And how some of them die, kill one another, and so on. They worship the devil. And the devil leads them there.

Remember also, on a larger scale of things, remember, I ask you, the alliance of Hitler and Stalin in the Second World War, in order to devour Poland. And what did Stalin and Hitler do afterward? Although he had an agreement, Hitler had an agreement with Stalin to devour Poland, afterward Hitler turned against Stalin.

You see what we see here, a demonic conduct. This is what the demons do, and this is what they inspire in the heads of states, a devouring of one another, a devouring of one another. For the devil there is no alliance; and if there is an alliance, it will last only as long as is needed to prepare, as fully as possible, a devouring of one another.

I remind you of that very well-known anecdote about the devil, and it is, of course, something that concerns all of us who are faithful. The devil, it says, uses three tools to tempt a man: the awl, the quilt, and the bell.

With the awl he comes and bores into your ear and says to you: do this, go there, commit this deed, steal from over there, go a step further and commit fornication. Do not be afraid, do not be afraid, do not be afraid; I have a fine quilt and I will cover you. If you are embezzling from a public or a private fund, do not be afraid, take the money, and I will cover you. Do not be afraid at all.

The wretched man is persuaded, and the moment he commits the evil deed, the embezzlement and so forth, and the devil covers him so that no one sees him, the devil himself takes up the bell and cries out, ringing it and saying, "Come, I have him here under the blanket, seize him." This is the devil, my beloved. And so this description that the holy Evangelist gives us is beautifully explained: how the Beast allies itself with the ten kings, in order to strip and destroy and lay waste and burn up the harlot woman, who served the murderous plans of Satan more than any other.

But there is still more. God allows things to be drawn toward evil, because evil comes to pass by His indulgence, as we say, by the permission of God. For evil carries within itself the seeds of its own self-destruction.

Did you see what the Evangelist said here, that they turned against the harlot? Yes. What is happening here? God lets things take their course, because he made the devil free and he made man free as well. And each one prepares whatever he decides and wants. When the devil, or when man, prepares evil, then God takes that evil into his own hands and makes it an instrument of punishment against those very people, or against the devil himself.

He allows the devil to ally with the ten kings, so that he turns against Rome. That is, He permits the devil to destroy Rome.

God allows it. This shows how God acts, making use even of evil, in order to punish or to instruct. That is, His punishment is either pedagogical or condemnatory. And of course we must stress that God has not the slightest share in evil.

Nor does God prepare evil; may such a thought never cross our minds. "Every good gift and every perfect gift is from above, coming down from the Father of lights," as Saint James the Brother of God says. From God there comes no evil; in Him there is not even a shadow of turning, that is, the shifting of a shadow; there is nothing of the sort in God.

God simply uses the evil that already exists; He allows what the demons and men prepare, and He turns it back against them in order to punish them. Here is how the holy Evangelist expresses this very thing I have just told you.

"For God gave into their hearts" — into the hearts of the Beast, of Satan, and of the kings — "to do his mind." It is the mind, the will of God, that they should serve the will of God, that is, the plan of God; "and to make one mind," consequently to be of one accord in evil; "and to give their kingdom to the Beast," that is, the kings give their authority to the Beast, so that they too are anti-god powers; "until the words of God should be fulfilled."

Here we observe, in a truly wise and astonishing way, how God uses the evil forged by the devil and by men. The whole history of Israel, my beloved, is precisely this.

The people sin, and God sends foreign nations against them; He sends the Babylonians, and He says, 'I will send you foreigners from the north, the Babylonians. And they will punish you,' and He does punish them. And then God says, 'But you will repent, and afterward I will punish those who punished you.'

But God did not set those people to punish them, because quite simply the Babylonians had a grasping disposition, an expansionist one, wanting to build a world empire. God allows this thing. He allows the Hebrews to be punished, because they sinned against God. And then, in turn.

The Hebrews come to themselves. They repent. And then God punishes the Babylonians in turn, and they are destroyed. You see how God acts. God simply takes the evil that already exists and uses it in His hands. Like the pharmacist.

He uses the poisons in his hands. Not, of course, with the aim of poisoning, but of healing.

God gave, and as Scripture says, God gave; he put it into their hearts to carry out his purpose. This word "gave," when it is said of God, means that very act of permission we spoke of. And here we notice two things: how God provides for the world, and how God governs the world.

Providence and the governance of the world. It is a deep mystery, a deep mystery of this Divine Wisdom, which in its general outlines has been revealed to the faithful: the book of Revelation. What is the book of Revelation? My beloved, the book of Revelation is a window for us to see this mystery, but only to the faithful, those who believe and see how God governs within creation, how He governs within history, in a general sketch. Yet it will be revealed from the plan of God even in its details, when history comes to its end and we live within the Kingdom of God.

For the unbelievers, for the unbelievers, there is ignorance. And this is simply because they do not understand that history has an end, and they consider history to be cyclical. They are the ones who claim that the ages copy one another.

This holds true up to a point. But if I accept, along with this position, that the ages are cyclical, that is, that they keep returning to the same things, then without a doubt I am giving history no end. These people see nothing of God's plan within history, until the words of God are fulfilled. All of this goes on until the words of God are completed and fulfilled, that is, the prophecies of God. It is what Jesus Christ said: Heaven and earth will pass away, but my words will not pass away. Or again: Truly, truly, I say to you, until heaven and earth pass away. So heaven and earth will pass away. How will all of it come about? God permits; he allows what he allows, evil and the rest, until all of it comes to pass. And when everything is fulfilled, then he brings history to an end. And the woman whom you saw is the great city, which holds royal power over the kings of the earth.

"And the woman whom you saw is the great city, and she has dominion over the kings of the earth." With this final verse of the seventeenth chapter, my beloved, and with this final interpretation of the Angel — it is the very last interpretation given by the Angel.

It becomes clear that the harlot who has occupied this entire chapter is Rome, historical Rome, most plainly; she is this city that is queen over the kings. And at that time there was no such city except Rome, which was the capital of the boundless Roman state.

But of course we are not confined to Rome alone; it is every great city, we might say, which stands opposed to the nations and exerts its influence upon them, and especially that city which will stand above all as the city of the Antichrist, that is, where the personal and now final Antichrist will dwell.

"After these things I saw another angel coming down from heaven, having great authority, and the earth was illumined by his glory. And he cried out with a mighty voice, saying: Fallen, fallen is Babylon the great, and she has become a dwelling place of demons, and a prison of every unclean spirit, and a prison of every unclean and hated bird." We now enter the eighteenth chapter. So with the phrase "after these things," the previous vision came to an end, the vision of the harlot woman who stands, who sits upon the Beast, and now we have a change of vision.

A new angel appears who has great authority. He reveals not only his power, assuming that this angel is the agent of the destruction of Babylon-Rome, so that he might proclaim, "Fallen, fallen is Babylon the great."

But by this radiance and this authority of his, he also shows his standing, or rather his standing and his trustworthiness, regarding the prophecy of the fall of Rome. For at the very moment the holy Evangelist sees these things, the Romans were at their height.

Listen, the Romans were at their height, truly at the very summit, we might say, of the glory and the might of an empire. It is extremely difficult for anyone to imagine, for a simple person to imagine, the fall of such an empire.

Those of you who are older, remember: when the Germans were conquering one country after another in Europe, who would ever have imagined that the Germans would fall? And yet they fell. And so, when all is said and done, how long did the German occupation of Europe last? Four years.

Now set beside that the Roman Empire, which lasted several hundred years, so that you can get a picture. Who, then, could imagine the fall of such an empire? So at a time that is the very summit of her glory, the angel comes to say: Fallen, fallen is Babylon the great.

This shows in a prophetic manner, in the prophetic aorist, that it is certain the Empire of Rome will fall. It is the foreshadowing, forgive me, we might say it is itself the foreshadowing of this fall, this "fallen, fallen," which you remember as a preparation for the Judgment. We saw it in the fourteenth chapter, and there we saw "fallen, fallen is Babylon the great," but this is Rome that falls, that falls, that is torn down, just as the Empire of the Antichrist will also be torn down, my dear ones.

We might say that images of this might of the Antichrist are these things that we speak of in history. But since our time has run out, we will continue, God willing, this coming Sunday.

At least...

Σας ευχαριστώ.

Καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες, δέκα βασιλεῖς εἰσιν, οἵτινες βασιλείαν οὔπω ἔλαβον, ἀλλ' ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν λαμβάνουσι μετὰ τοῦ θηρίου. Οὗτοι μίαν γνώμην ἔχουσι, καὶ τὴν δύναμιν καὶ ἐξουσίαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ διδόασιν. Οὗτοι μετὰ τοῦ ἀρνίου πολεμήσουσι, καὶ τὸ ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι κύριος κυρίων ἐστὶ καὶ βασιλεὺς βασιλέων, καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί.

Λέγαμε αγαπητοί μου την περασμένη φορά ότι θα στραφεί ο Αντίχριστος, το θηρίον, με τους δέκα βασιλείς, σχηματικός αριθμός, και θα πολεμήσει εναντίον του αρνίου. Με τη διαφορά μόνο πως τώρα αυτός ο πόλεμος δεν θα είναι υπέρ του Αντιχρίστου, δηλαδή στην πρώτη περιγραφή του Θηρίου στο 13 κεφάλαιο γράφει· «Καὶ ἐδόθη αὐτῷ πόλεμον ποιῆσαι μετὰ τῶν Ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς». Δόθηκε λέγει, του παρεχωρήθη δηλαδή του Θηρίου από τον Θεό, είναι το κατά παραχώρησιν θέλημα να δημιουργήσει διωγμόν εναντίον των Αγίων, των πιστών, και να τους νικήσει, τους πιστούς.

Ποια είναι αυτή η στολή; Η στολή της ψυχής είναι οι αρετές, λέει ο Ανδρέας Καισαρείας. Το δε 'γρηγορείν και τηρείν τα ιμάτια', δηλοί, φανερώνει το επαγρυπνείν εις τας αγαθάς πράξεις, το να αγρυπνείς πάνω στις αγαθές πράξεις· αυτά είναι των Αγίων τα ιμάτια, γιατί αυτά είναι τα ιμάτια των Αγίων.

Μην το ξεχνούμε, όταν λέγει θα νικήσει το θηρίον, τώρα όμως το αρνίον, ο Ιησούς Χριστός, νικά τον Αντίχριστο και τις αντίθεες δυνάμεις. Και η νίκη αυτή, όπως μας λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής, μοιράζεται με τους πιστούς.

Πρόκειται περί της εσχατολογικής νίκης του Χριστού και των Αγίων Του. Ο Δεύτερος Ψαλμός περιγράφει άριστα αυτή την ιστορική και εσχατολογική ταυτοχρόνως βεβαίως πραγματικότητα.

Θα άξιζε πολύ ο κόπος να κάνουμε μία ανάλυση αυτού του δεύτερου ψαλμού. Παρακαλώ παρακολουθήσετε εφόσον μάλιστα και το ψαλτήρι το διαβάζουμε ώστε να συνειδητοποιούμε εκείνα τα οποία διαβάζουν εις το ψαλτήρι ο δεύτερος ψαλμός.

Ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά; Ως προς τι εφρύαξαν τα έθνη και οι λαοί εσκέφθηκαν μάταια και κουτά και άδεια πράγματα. Από τον πρώτο στίχο μας εισάγει αγαπητοί μου στον πυρήνα του βιβλίου της Αποκαλύψης.

Ο πόλεμος των αντιθέων δυνάμεων κατά του Ιησού Χριστού και της Εκκλησίας του. και αναφέρεται στα έθνη, ως προς τι λέγει εφρύαξαν τα έθνη, ως προς τι, τι έχουν να βγάλουν, αφού η εσχατολογία ανήκει ως νίκη εις το αρνίον, εις τον Ιησού Χριστόν, εις τον Χριστιανισμόν, εις την Εκκλησίαν, τι έχουν να βγάλουν με διαβουλεύσεις, επί διαβουλεύσεων, εφόσον τελικά θα νικηθούν.

Παρέστησαν οι Βασιλείς της Γης και οι Άρχοντες συνήχθησαν επί το Αυτό κατά του Κυρίου και κατά του Χριστού Αυτού.

Παρέστησαν οι Βασιλείς της Γης και οι Άρχοντες μαζεύτηκαν επί το Αυτό, στην ίδια γνώμη τρόπον τινά και στον ίδιο τόπο. Εναντίον του Κυρίου και εναντίον του Χριστού Αυτού, προσέξτε εδώ διάκριση, εναντίον του Θεού και εναντίον του Χριστού.

που δείχνει ότι πολλοί λένε, πολλοί λένε, πιστεύω στον Θεό, αλλά δεν δέχομαι τον Ιησού Χριστόν. Ο Χριστός είπε, εκείνος που δεν έχει τον Υιόν, δεν έχει τον Πατέρα. Ας είναι, αυτή η διάκριση βλέπετε, δέκατος περίπου αιών προ Χριστού, διάκριση μεταξύ Θεού και Χριστού.

Όχι ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά αναφέρεται στον ενανθρωπίσαντα Υιόν του Θεού με τον τίτλο Μεσσίας, Χριστός. Εδώ βλέπουμε μία συμμαχία, όπως μας διαβάσαμε στην Αποκάλυψη, οι Βασιλείς με το Θηρίον.

Μαζεύονται, έχουν μία γνώμη εναντίον του Ιησού Χριστού, εναντίον του Αρνίου. Εδώ έχουμε μια συμμαχία με κακό σκοπόν. Τι είπαν αυτοί, διαρρήξωμεν τους δεσμούς Αυτών και απορρίψωμεν αφ' ημών τον ζυγόν Αυτών. Αυτό το Αυτόν είναι του Κυρίου και του Χριστού του. Ποιοι είναι οι δεσμοί του, είναι οι νόμοι του Ευαγγελίου.

Συνεπώς, όταν λέγει ελάτε να διαρρήξωμεν, σημαίνει να αποχριστιανιστούμε, είναι όλες εκείνες οι διαβουλεύσεις των λαών, των χριστιανικών λαών, δια να επέλθει αποχριστιάνισις, είναι κάτι που το βλέπουμε ιδιαιτέρως στην εποχή μας.

Και νυν, βασιλείς, σύνετε· παιδεύθητε πάντες οι κρίνοντες την γην. Και τώρα βασιλείς, βάλετε μυαλό, βάλετε σύνεση, παιδαγωγηθείτε εσείς που κυβερνάτε τη γη. Με άλλα λόγια, ένα προσκλητήριον επιστροφής εις τον Χριστό που γίνεται εις τους άρχοντας.

Διότι η διαμαρτύρηση δεν είναι αποτίναξις του χριστιανισμού, αλλά αποτίναξις της διοικήσεως της Ρώμης, αλλά με την αναγέννηση, την ευρωπαϊκή αναγέννηση. Έχουμε μια προσπάθεια εκεί, είναι το ξεκίνημα της αποτινάξεως δήθεν του ζυγού του χριστιανισμού.

Ότι βεβαίως η Δύσις έκανε πολλά λάθη, η διοίκηση, η εκκλησιαστική διοίκηση έκανε πολλά λάθη, αυτό είναι αναμφισβήτητο. Δεν είναι το θέμα. Αλλά δεν σημαίνει, κατά τη λαϊκή παροιμία, πονάει μάτι βγάζει μάτι και πονάει δόντι κόβει κεφάλι. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι, επειδή η διοίκηση είναι διεφθαρμένη, ότι θα αποτινάξουμε τον Χριστιανισμό. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Εν τοιαύτη περιπτώσει βλέπει κανείς εδώ πως σκέπτονται να διαρρήξουν τους δεσμούς των από τον Χριστό και τον Θεό και να απορρίψουν τον ζυγόν του Χριστιανισμού. Ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς. Αυτός που κατοικεί στους ουρανούς θα τους εκγελάσει.

Σε καμιά άλλη εποχή, αγαπητή μου, δεν σημειώθηκε ιστορικά προσπάθεια αποχριστιανίσεως ενός χριστιανικού λαού. Μπορεί ένας λαός να πήρε αιρετική φόρμα, αλλά να αποτινάξει τον χριστιανισμό, όχι. Φυσικά, όταν λέω στην εποχή μας, σημειώσατε ότι στην Ευρώπη συνέβη, όχι με τη διαμαρτύρηση.

ότι είσαστε τόσο ανόητοι που τα βάζετε με τον Ουρανόν, δηλαδή με άλλα λόγια είσαστε καταγέλαστοι, καταγέλαστοι. Τότε λαλήσει προς αυτούς, εν οργή αυτού και εν τω θυμώ αυτού ταράξει αυτούς, ποιος; Ο Θεός, που σημαίνει έχουμε μία προπαρασκευή της κρίσεως, Όταν εν οργή, λέγει, θα στραφεί εναντίον τους και με θυμό θα ταράξει αυτούς, ταρακουνήσει, αυτό ξέρετε τι σημαίνει, τι κλείνει αυτή η φράση; Τις τρεις επτάδες των πληγών, με σκοπό να συνέλθουν οι άνθρωποι αυτοί και να επιστρέψουν και να μετανοήσουν, θα το δούμε και λίγο πιο κάτω.

Εγώ δε κατεστάθην βασιλεύς υπ' αυτού επί Σιών όρος το Άγιον αυτού. Εγώ, εγώ ο Χριστός, εγώ ο Χριστός, διότι λέγει κατεστάθην υπ' αυτού του Θεού, του Θεού Πατρός, βασιλεύς εις Σιών, θυμάστε εκείνο το όραμα το αρνίον επί Σιών με τις 144.000, δηλαδή παρά τη λύσσα και τον φρυαγμόν των εθνών, Εγώ επικρατώ.

Και πράγματι βλέπουμε, παρά τους διωγμούς εναντίον της Εκκλησίας, εναντίον του Χριστού, παρά την δυσφήμιση εναντίον του Χριστού, το τι λέγουν εναντίον του Χριστού, επικρατεί και βασιλεύει ο Χριστός στις καρδιές πολλών, εκατομμυρίων ανθρώπων.

Έτι σε παρ' εμού, συγγνώμη. Διαγγέλλων το πρόσταγμα Κυρίου, Κύριος είπε προς με, Υιός μου ει συ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε. Τι κάνω αφού κατεστάθην βασιλεύς εις τη Σιών; Διαγγέλλω το πρόσταγμα του Κυρίου. Και ποιο είναι το πρόσταγμα του Κυρίου; Το κήρυγμα θα είναι ότι εκείνος που διακηρύσσει, ότι διακηρύσσει, είναι Θεάνθρωπος, Σαφώς διακηρύσσει τη θεανθρώπινή του φύση και επιπλέον το τριαδικό του Θεού, το τριαδικό της θεότητος, διότι το κήρυγμα είναι, Κύριος είπε προς με, Υιός μου ει συ, εγώ σήμερα σε έχω γεννήσει, που σημαίνει ότι είσαι θεάνθρωπος, αναφέρεται στην ανθρώπινη φύση, να μην πολυπραγμονώ, που δείχνει ότι το κήρυγμα είναι τα δύο αυτά δόγματα, το τριαδικό του Θεού,

Διότι πως ο πατήρ λέγει στον Υιόν, πως ο Υιός αποτείνεται στον Πατέρα, και είναι όμως ένας ο Θεός. Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου, με τον 109 Ψαλμό, κάθου εκ δεξιών μου, έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου.

Τώρα τα πράγματα αλλάζουν. Η νίκη του Αντιχρίστου κατά των Αγίων του Θεού ήταν τότε κατά παραχώρησιν. Και η νίκη των Αγίων δεν είναι βεβαίως επίθεση κατά του Αντιχρίστου, αλλά υποβολή των σε διωγμούς και μαρτύρια.

Είναι δυνατόν ο Απόγονός να είναι Κύριος και να λέγει ο Κύριος εις τον Κύριό μου, ο Κύριος ο Απόγονός μου που είναι Κύριος εις τον Κύριό μου που είναι στον ουρανό και τον οποίο εγώ προσκυνώ; Είπεν ο Κύριος εις τον Κύριό μου, κάθου εκ δεξιών μου, και το καθεξής, εσιώπησαν οι άρχοντες και οι νομικοί, που δείχνει εδώ τι; Δείχνει τη θεανθρώπινη φύση του Χριστού, αυτό είναι το κύριο, αγαπητοί μου, είναι η σάρκωση του Λόγου και το τριαδικό του Θεού, αυτό είναι ο μυελός του Χριστιανισμού, αυτό είναι, όλα τ' άλλα είναι επακόλουθα, είναι συνέπειες.

Αἴτησαι παρ' ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν σου τὰ πέρατα τῆς γῆς. Λέγει ο Πατήρ στον Υιόν, ως Θεάνθρωπον, ζήτησε από μένα και θα δώσω σαν κληρονομιά σου τα έθνη και κατοχή σου τα πέρατα της γης.

Δηλαδή αυτό που διαβάσαμε προηγουμένως, Κύριος Κυρίων και Βασιλεύς Βασιλέων. Πραγματικά, Αληθώς, Είναι μόνον ο Χριστός, παρά τον πόλεμο που του κάνει ο Αντίχριστος. Ποιμανείς αυτούς με ράβδο σιδηρά, ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς. Θα τους ποιμάνεις με σιδερένια ράβδο.

Και αν υποτεθεί ότι αντιστέκονται σε σένα, δύνασαι να τους συντρίψεις όπως ακριβώς ο κεραμεύς τα σκεύη τα κεραμικά. Δηλαδή, η παντοδύναμος εξουσία του Χριστού και ιστορικά και εσχατολογικά. Και να, προσκλητήριο τώρα, προσκλητήριο που το κάνει ο Δαβίδ, το κάνει ο Θεός, διά του Δαβίδ του Προφήτου.

Άλλοτε τα όρη της πόλης επί της οποίας κείται, συγγνώμη, η πόλις επί της οποίας, η πόλις η οποία κείται επί των ορέων, των Επτά, η Επτάλοφος Ρώμη, και άλλοτε να είναι Επτά Βασιλείς. Δηλαδή με τον ίδιο αριθμό εξυπηρετούνται δύο ερμηνείες, από τον Άγγελο, επίσημη ερμηνεία, που είναι κατατεθειμένη μέσα στην ίδια, στο ίδιο κείμενο, έτσι και εδώ.

Δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω. Γίνετε, με άλλα λόγια, όργανα του Χριστού και της Βασιλείας Του επάνω στη γη. Δράξασθε παιδείας, αρπάξτε, φουχτιάξτε, πιάστε με τη φούχτα την παιδαγωγία του Θεού. Μην αφήνετε, με άλλα λόγια, ευκαιρίες, μην αφήνετε όσες από τις παιδαγωγίες που σας δίνει ο Θεός.

Μήπως έρθει η τελική οργή του Θεού και χαθείτε πια, καταστραφείτε. Δηλαδή, ποια είναι αυτή η παιδεία; Η παιδεία είναι οι πληγές της Αποκαλύψεως. Ενθυμείστε, τους έδωκε εκείνη την πληγή και δεν μετενόησαν.

Τους έδωκε εκείνη την άλλη πληγή και εβλασφήμησαν από τον πόνον, αλλά δεν μετενόησαν. Αυτό είναι το κήρυγμα της επιστροφής, δράξασθε παιδείας, μήποτε οργιστεί Κύριος και χαθείτε από την οδόν την δικαία.

Όταν εκκαυθεί εν τάχει ο θυμός αυτού, όταν φτάσει, λέω να μην υπάρχει καμία μετάνοια σε εσάς πια και έλθει σε εσάς. Η κρίσις η τελική, που σημαίνει ότι οι ασεβείς θα κριθούν από το Θεό, όταν εκκαυθεί εν τάχει ο θυμός αυτού. Και οι ευσεβείς, και οι ευσεβείς, μακάριοι πάντες οι πεποιθότες επ' αυτώ. Δηλαδή, η τελική αμετάκλιτος κρίσις και τιμωρία των ασεβών, η ευτυχία των ευσεβών εις την Βασιλεία του Θεού.

Αυτός αγαπητοί μου είναι ο δεύτερος ψαλμός, σας τον ανέλυσα σύντομα, διότι είναι μία συντομότατη επιτομή ολοκλήρου του βιβλίου της Αποκαλύψης, ώστε όταν διαβάζουμε τον ψαλμόν αυτόν, να ενθυμούμεθα ολόκληρο το βιβλίο της Αποκαλύψης, είναι χρήσιμο, είναι πολύ χρήσιμο και τούτο σαν μια προφητεία προφητείας.

Δηλαδή αναφέρεται προφητικότατα ο δεύτερος ψαλμός στο προφητικότατο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Και αν ληφθεί υπόψη ότι ο πρώτος ψαλμός είναι εισαγωγικός στο όλο ψαλτήρι, είναι μια εισαγωγή ο πρώτος ψαλμός.

Συνεπώς ο δεύτερος ουσιαστικά είναι ο πρώτος ψαλμός του ψαλτηρίου. Και αυτό είναι ασυλλήπτου αξίας και μεγαλοπρεπείας που με τον τρόπον αυτόν ανοίγει αυτό το προφητικότατον και το ποικιλότατον βιβλίο που λέγεται ψαλτήρας, ψαλτήρου.

Κλείνοντας αγαπητοί μου το 14ο χωρίο αυτό που αναλύσαμε, παρατηρούμε ότι ο Παλαιοδιαθηκικός τίτλος του Θεού, Κύριος κυρίων και βασιλεύς βασιλέων. Αυτό να το προσέξατε, αποδίδεται εις τον Γιαχβέ, στην Παλαιά Διαθήκη, Κύριος Κυρίων και Βασιλεύς Βασιλέων, στον Γιαχβέ, στον Κύριον της Παλαιάς Διαθήκης, εδώ που αναλύουμε τώρα, αποδίδεται εις το Αρνίον, δηλαδή εις τον Ιησού Χριστόν, που σημαίνει, είναι ο Γιαχβέ ο Ιησούς Χριστός, που σημαίνει, είναι ο Κύριος, που σημαίνει, είναι ο Θεός.

Εάν στους χιλιαστάς καταφέρουμε να πούμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Γιαχβέ, ο Κύριος της Παλαιάς Διαθήκης, τότε δεν έχουν πουθενά πια να σταθούν, διότι όλο το θεμέλιο της αιρέσεώς των στο σημείο αυτό βρίσκεται, να πουν ότι ο Γιαχβέ είναι ο Θεός, ο Ένας, ένα πρόσωπο, δεν υπάρχουν τρία, και ότι ο Ιησούς είναι ο Αρχάγγελος, κτίσμα, φοβερή βλασφημία.

Αλλά εάν όμως ο Υιός, ο Ιησούς Χριστός, είναι ο Γιαχβέ, και αυτό φαίνεται μέσα από την Ιδία την Αγία Γραφή, τότε τι θα είχαν να πουν; Γι' αυτό σας το ανέφερα, είναι ένα απολογητικό στοιχείο, να το γνωρίζετε, φυσικά δεν είναι το μοναδικό, υπάρχουν πλήθος χωρία, μέσα στην Καινή Διαθήκη, που αναφέρονται στην Παλαιά.

Στην Παλαιά που αναφέρονται στην Καινή, είναι το ένα κρυμμένο μέσα στο άλλο, η Καινή Διαθήκη είναι κρυμμένη μέσα στην Παλαιά Διαθήκη. και η Παλαιά Διαθήκη αποκαλύπτεται μέσα στην Καινή Διαθήκη και βλέπουμε το Τριαδικό δόγμα κρυμμένο μέσα στην Παλαιά Διαθήκη.

αλλά και η Καινή Διαθήκη να αποκαλύπτει το Τριαδικό του Θεού και να φανερώνει ότι ο Υιός, ο Ιησούς Χριστός, είναι ο Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης. Τότε για μας είναι πλέον η αλήθεια ότι ο Θεός είναι ένας και τριαδικός, μία ουσία, τρία πρόσωπα.

Και ότι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος εσαρκώθη, ενηνθρώπησε, αυτό είναι το α και το ω της πίστεώς μας και της θρησκείας μας αγαπητοί μου. Αυτό είναι, το καταλάβατε, αυτό είναι ότι ο Θεός είναι ένας τριαδικός, θα το πω άλλη δεύτερη πράγμα.

και ότι ο Υιός, το δεύτερο πρόσωπο, εσαρκώθη. Και παραμένει σαρκωμένο, διότι δεν απέβαλε, γιατί και αυτό το αιρετικό λένε χιλιαστές, και παραμένει σαρκωμένο και θα παραμένει στους αιώνας των αιώνων, διότι έχουμε την υποστατική ένωση θείας και ανθρωπίνης φύσεως, ένα πρόσωπο είναι. Δεν είναι δύο πρόσωπα.

και αυτή η ανθρωπίνη φύση είναι η μεγάλη προσέγγιση να πλησιάσει οι κτίσεις, αυτό το Θεό και μάλιστα ο άνθρωπος για να θεωθεί.

Ακόμη, όπως είδαμε στο χωρίο, οι Άγιοι θα συμπολεμήσουν μετά του αρνίου, εμμένοντας εις την πίστη και την ευαγγελική αρετή. Χαρακτηρίζονται κλητή, εκλεκτή και πιστή. Ως προς το κλητός και εκλεκτός είναι εκείνο το οποίο ο Κύριος είπε, πολλοί είναι οι κλητοί αλλά ολίγοι οι εκλεκτοί.

Κλητός είναι ο καλεσμένος. Εκλεκτός είναι εκείνος ο οποίος θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Θεού, θα αξιοποιήσει το κάλεσμα του Θεού. και λέγονται ακόμη και πιστοί, κοιτάζετε, κλιμακωτά, κλητή, εκλεκτή και πιστοί. Εδώ πιστός, δεν σημαίνει ότι πιστεύει, αλλά σημαίνει αξιόπιστος.

Είναι εκείνο το οποίο λέγει ο Κύριος, εὖ δούλε αγαθέ και πιστέ, δηλαδή μπράβο δούλε αγαθέ και αξιόπιστε, επί ολίγα ης πιστός, επί πολλών σε καταστήσω. Συνεπώς, αυτά τα τρία χαρακτηριστικά έχουμε στους Αγίους, ότι είναι κλητοί, εκλεκτοί και πιστοί, αυτοί θα συμπολεμήσουν μετά του αρνίου, θα νικήσει το αρνίον και μαζί με εκείνον θα νικήσουν και αυτοί.

Και η νίκη είναι να μείνουν όρθιοι, γιατί πραγματικά, εάν η αγάπη του Χριστού μας καθιστά κλητούς, τότε εμείς με τη βοήθεια της δικής του πρέπει να αποδειχθούμε εκλεκτοί και πιστοί, αξιόπιστοι. Και τότε θα έχουμε ήδη νικήσει στην κάθε εποχή, μη νομίσετε, σας το έχω πει πολλές φορές, κάθε εποχή είναι εσχατολογική, χωρίς αυτό να αποκλείεται ότι έχουμε όντως έσχατα.

Έχουμε όντως έσχατα, αλλά η κάθε στιγμή αποτελεί στιγμή εσχατολογική. Και ο κάθε ένας δίνει τη μαρτυρία του, δίνει τη μάχη του, δίνει το παρόν του ως κλητός, ως εκλεκτός και ως πιστός.

Και λέγει μοι, τα ύδατα α είδες, ου η πόρνη κάθηται, λαοί και όχλοι εισίν και έθνη και γλώσσαι. Και μου λέγει, τα νερά που είδες, δηλαδή ο άγγελος να περιγράφει, ου η πόρνη κάθεται, είναι λαοί, όχλοι, έθνη, γλώσσες.

Στίχος 15, του 17 κεφαλαίου.

Μετά την περιγραφή του θηρίου, έρχεται η περιγραφή της πόρνης γυναικός. Είναι αξιολογοτάτη, όπως θα δείτε στη συνέχεια, και έχει να μας αποκαλύψει ιδέες, πτυχές που μας ενδιαφέρουν άμεσα.

Ιστορικώς, η αρχαία Βαβυλώνα, που είναι η Βαβυλώνα Ρώμη, θέλουμε μόνο τη Βαβυλώνα, και ιστορικά η Βαβυλώνα ήτο χτισμένη παρά τον Ευφράτη και εκυκλούτο από πολλές διώρυγες. Συνεπώς, ιστορικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Βαβυλώνα ήτο επί των υδάτων.

Κατά την ερμηνεία του Αγγέλου, όπως είδατε, τα νερά, τα ύδατα, επί των οποίων κάθεται αυτή, η πόρνη Βαβυλώνα Ρώμη, είναι λαοί, όχλοι, έθνη, γλώσσες. Κατά τη συνήθεια του Προφήτου, του Ιερού Ευαγγελιστού, να αναφέρει περιγραφικώς τους λαούς.

Είναι τα έθνη που κατεκτήθησαν υπό τους Ρωμαίους και αποτελούν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Προφανώς, αυτοί που είναι κάτω από τη Ρωμαϊκή κατοχή, λαοί, δέχονται την φθοροποιόν ενέργειαν της πόρνης, που είναι η ειδωλολατρεία και η ηθική εξαχρείωσις.

Γι' αυτό συνεχίζει ο Άγγελος. Και τα δέκα κέρατα α είδες και το θηρίον, ούτοι μισήσουσιν την πόρνην και ηρημωμένην ποιήσουσιν αυτήν και γυμνήν, και τας σάρκας αυτής φάγονται, και αυτήν κατακαύσουσιν εν πυρί, περίεργη συμπεριφορά.

Τα δέκα κέρατα όπως είδαμε προηγουμένως είναι δέκα βασιλείς, δηλαδή αριθμός συμβατικός, σχετικός, που δείχνει τους υποτελείς βασιλείς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το θηρίον είναι ο Σατανάς, εναλλάσσεται άλλοτε ο Αντίχριστος και άλλοτε ο Σατανάς, διότι όπως ήδη είδαμε στην ερμηνεία επισήμως από τον Άγγελο, όπως ο αριθμός 7, 7 κεφάλια, να είναι.

Και ερμηνεύοντας ο Κύριος των Ψαλμών, λέει στους Φαρισαίους και τους Άρχοντες και τα λοιπά εκεί και τους νομικούς. Εάν είναι υιός Δαβίδ ο Χριστός, όπως λέτε, πώς τότε ο Δαβίδ εν Πνεύματι Αγίω αποκαλεί τον Απόγονό Του, Κύριον;

Άλλο τι είναι το Θηρίον, ο Αντίχριστος, και άλλο τι είναι ο Σατανάς, ο οποίος ενεργεί διά του Αντιχρίστου, όλοι αυτοί, δηλαδή, το Θηρίον, ο Σατανάς, οι δέκα βασιλείς, θα μισήσουν την Πόρνη, δηλαδή τη Ρώμη, περίεργη και απροσδόκητη συμπεριφορά, απογυμνώνουν από το αυτοκρατορικό της κύρος, ιστορικά ομιλώ, ο Αλάριχος, Ουλρίχ,

Σύμμαχος των Ρωμαίων, μοιραίος στρατοκράτης, περιέργως Χριστιανός, αλλά δεν καταλάβαινε τίποτα από χριστιανισμό, βρισκόμεθα στα τέλη του 4ου αιώνας και αρχές 5ου αιώνας, ηγέτης των Βησιγότθων, επιτίθεται για δεύτερη φορά εναντίον της Ρώμης, το 410 μ.Χ. Και κυριολεκτικά την απεγύμνωσε, από τον τεράστιο πλούτο της.

Μια μικρή παρένθεση, εζήτησε λύτρα, τα οποία του δώσαν, ζήτησε πολύ χρυσόν και πολύ άργυρον, και αναγκάστηκαν οι Ρωμαίοι, κυκλωμένοι μες τα τείχη, οι ένδοξοι Ρωμαίοι, αν διαβάσατε τι κτίσματα υπήρχαν την εποχή εκείνη, άλλο πράγμα, μέσα στην Ρώμη, άλλο πράγμα, εκείνο που λυπήθηκαν λέγει, ήταν ένα χρυσό άγαλμα, το οποίο λιώσαν, για να το προσφέρουν στον Αλάριχον, ήταν η Θεά Αξία, που υπήρχαν γιατί ήταν αληθινά εργοτέχνης, ο Αλάριχος ήρθε και στην Ελλάδα, κατέκτησε και την Ελλάδα, δηλαδή πως την κατέκτησε, στρατοκράτησε θα σας είπα, επιδρομεύσει τον πρώην σύμμαχος των Ρωμαίων, κουβαλούσε και τα γυναικόπαιδα μαζί και κατέβαινε αργά αργά, πήγε στην Αθήνα, τη ρήμαξε, πήγε στην Κόρινθο, τη ρήμαξε, τα αρχαίο έβρισκε, προπαντός στην Κόρινθο, όχι τόσο την Αθήνα, όχι τόσο την Αθ

Τη σεβάστηκε την Αθήνα, προπαντός την Κόρινθο, όπου έβλεπε αρχαίων ειδωλολατρικών ναών, τον εγκρέμισε. Ο ίδιος είχε την συνείδηση ότι είναι το οργισμένο χέρι του Θεού. Έτσι έλεγε ο ίδιος και τον εαυτό του.

Ήταν μια μάστιγα, πραγματικά. Αυτός εξάλλου και τον Αττίλα καλλιέργησε, ας μη προχωρήσω όμως περισσότερο. Το θέμα είναι ότι τις εκφράσεις που χρησιμοποιεί η Αποκάλυψη για να φανερώσει την καταστροφή της, όπως οι ρημωμένοι, οι γυμνοί, φάγονται τας σάρκας αυτής και αυτήν κατακαύσουσιν εν πυρί, όλα αυτά δείχνουν ότι η Ρώμη ήδη έπεσε και εξεπληρώθη ιστορικά κατά γράμμα ό,τι ανεφέρθη από το βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Μας καταπλήσσει η ακρίβεια της εκπληρώσεως της προφητείας.

Αυτή η καταστροφή της Βαβυλώνας Ρώμης αποτελεί ένα πρότυπο. Ένα πρότυπο που είναι για κάθε Βαβυλώνα Ρώμη κατά τη διαδρομή της ιστορίας έως τα έσχατα. Κάνει εντύπωση, αυτό δε τώρα το περίεργον, ως το θηρίον.

Συμπεράνατε δε ότι με λεπτότητα αποφεύγει ο Ιερός Ευαγγελιστής να κάνει περιγραφή του ρημάγματος της Ρώμης. Αποφεύγει. Εκείνο που είναι περίεργο είναι ότι οι Ρωμαίοι, εννοεί τους θεμελιωμένους επί του σατανά, η πόρνη που κάθεται πάνω στον θηρίον, η πόλη αυτή τα φονικά σχέδια του σατανά εναντίον των χριστιανών πιστά υπηρέτησε, η πόλη αυτή τώρα δέχεται την επίθεση των συμμάχων της και την επίθεση του διαβόλου. Η ίδια η Ρώμη την επίθεση του διαβόλου, του θηρίου. Γιατί αυτό; Θα είναι πολύ περίεργο. Πάρα πολύ περίεργο, αγαπητοί μου. Το θηρίο στρέφεται εναντίον της Ρώμης. Πώς να σας το πω. Να το παραστήσουμε έτσι. Η Ρώμη, η πόρνη γυναίκα, κάθεται επάνω στη ράχη του θηρίου. Θα το ζωγραφίσουμε. Για μια στιγμή, τα 7 κεφάλια του θηρίου, με τα 10 κέρατα, γυρίζουν

και δαγκώνουν τον Αναβάτη, την πόρνη γυναίκα, την κατασπαράσσουν. Περίεργο. Ο διάβολος, αγαπητοί μου, αυτός είναι ο διάβολος. Δηλαδή, για εκείνους που γνωρίζουν τις μεθοδείες του διαβόλου, δεν εκπλήσσονται καθόλου. Ο ίδιος ο Κύριος μας είπε ότι ο διάβολος είναι απαρχής ανθρωποκτόνος, ανθρωποκτόνος, που σημαίνει ότι ο διάβολος σε χρησιμοποιεί στα κακοποιά του σχέδια, υπόσχεται πολλά, αλλά κατόπιν σε ρίπτει εις αυτήν την καταστροφή.

Είναι εκείνο που με μία φράση ο Κύριος είπε, ο μη συνάγων μετ' εμού σκορπίζει. Μία θα λέγαμε εννοιολογική παρήχηση αυτού του λόγου του Κυρίου είναι

Διαβολομαζώματα, Ανεμοσκορπίσματα, ή αν θέλετε, Ανεμομαζώματα, Διαβολοσκορπίσματα. Το δεύτερο είναι καλύτερο, Ανεμομαζώματα, Διαβολοσκορπίσματα. Πώς τα σκορπάει ο διάβολος, πώς ο Κύριος είπε ο μη συνάγων μετ' εμού σκορπίζει. Δηλαδή, αν δεν μαζέψεις μαζί μου, λέει ο Κύριος, στην πραγματικότητα σκορπίζεις. Δηλαδή, μέσα στα έργα σου, υπάρχει το στοιχείο της αυτοκαταστροφής, της Αυτοφθοράς. Γιατί; Γιατί ο Διάβολος αυτό κάνει. Σε βάζει να απομακρυνθείς από τον Χριστό και μετά να σε αφήσει να καταστραφείς πραγματικά. Αυτή είναι η συμπεριφορά του Διαβόλου. Και έρχομαι να σας δείξω μερικά πράγματα. Όταν ο Διάβολος υποσχόταν στον Κύριο, στην έρημο, ότι θα του δώσει όλες τις βασιλείες της Γης, εάν πέσει και τον προσκυνήσει, ήταν μια απάτη.

Διότι ο ίδιος ο διάβολος ήθελε να τρικλοποδήσει τον Κύριο και να τον οδηγήσει στην καταστροφή. Διότι ήδη στο πρόσωπό του, είδε τον αντίπαλο. Μη πάτε μακριά. Ο Αντίχριστος τι θα είναι; Θα είναι εκείνος ο οποίος θα είχε αποδεχθεί να προσκυνήσει τον διάβολο, δια να πάρει τις βασιλείες της Οικουμένης. Εκείνο δηλαδή που ο Χριστός είπε στους πειρασμούς του,

Ο Αντίχριστος θα έχει φτάσει σε αλαζονεία τέτοια που θα ήθελε και αυτός να θεοποιηθεί και κατόπιν ο διάβολος τότε εγκαταλείπει και καταστρέφεται ο Αντίχριστος.

Όταν ακόμα ο διάβολος βάζει τους μάγους, πνευματιστάς και τους σατανιστάς και τους έχει υποχείριά του και όργανά του για να στρέφονται εναντίον των ανθρώπων και να τους καταστρέφουν, τι νομίζετε; Αυτή που είναι η εκλεκτή του σατανά τους περιποιείται και αυτούς τους οδηγεί στην καταστροφή. Θυμούμαι κάποτε έναν στρατιώτη μας διηγείτο, ήταν και αυτός παρών σε μια δαιμονική, να λέγαμε, επίκληση που έκανε κάποιος, κάποιος γνωστός του και τον είχε πάρει και αυτόν νύχτα και οι δαίμονες είπαν σ' αυτόν τον κάποιον, μάγος ήτο, μάγος ήτο. Τι τον πήρε σε αυτόν, παρέα, αυτός ο στρατιώτης ο οποίος μας τα διηγείται,

Μέσα στο θάλαμο τοῦ 404 Νοσοκομείου. Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί, τοῦ ἔδωσαν πολὺ ξύλο οἱ δαίμονες. Καὶ τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί, ἔδειχνε στὸν στρατιώτη· τοῦ λέει, κοίταξε τὴν πλάτη μου. Ἦταν γεμάτη ἀπὸ πληγὲς ποὺ τοῦ ἔκαναν οἱ δαίμονες.

Τον διάβολο αδελφέ μου, πιάνεις φίλο; Πηγαίνεις στην πόρτα του διαβόλου να πάρεις πληροφορίες, να σου πει τούτη εκείνη την υπόθεση, Αν θα παντρευτείς ή όχι, αν θα γίνεις καλά ή όχι και τα λοιπά. Στου διαβόλου την πόρτα, ο διάβολος θέλει το καλό σου; Πιάνεται ο διάβολος φίλος; Είναι δυνατόν ποτέ;

Αλλά βάλατε ακόμα, θα έλεγα και τη σύγχρονη σατανολατρία, αυτούς τους σατανιστάς, που καταλήγουν λίγοι, τα διαβάζουμε σε εφημερίδες, καταλήγουν στο θάνατο, στα ναρκωτικά και όλα αυτά, ύστερα από μια οργιαστική σατανολατρία. Είναι φρίκη, φρίκη, φρίκη, μια περιγραφή σατανολατρίας. Και πως από αυτούς πεθαίνουν, σκοτώνονται μεταξύ τους, κλπ. Λατρεύουν τον διάβολο. Ο διάβολος εκεί τους οδηγεί.

Θυμηθείτε ακόμη, σε μια μεγαλύτερη κλίμακα τα πράγματα, θυμηθείτε παρακαλώ τη συμμαχία του Χίτλερ και του Στάλιν, προκειμένου να κατασπαράξουν στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Προκειμένου να κατασπαράξουν την Πολωνία και τι έκανε μετά ο Στάλιν, ο Χίτλερ, ενώ είχε συμφωνία, είχε συμφωνία με τον Στάλιν για να φάνε την Πολωνία, μετά ο Χίτλερ εστράφη εναντίον του Στάλιν.

Βλέπετε τι βλέπετε εμείς εδώ, μια δαιμονική συμπεριφορά, αυτό κάνουν οι δαίμονες και αυτό εμπνέουν στους αρχηγούς των κρατών για ένα αλληλοφάγωμα, αλληλοφάγωμα, για τον διάβολο δεν υπάρχει συμμαχία, αν υπάρχει συμμαχία θα κρατήσει τόσο όσο για να προπαρασκευαστεί όσο το δυνατόν περισσότερο ένα αλληλοφάγωμα.

Σας θυμίζω εκείνο το γνωστότατο ανέκδοτο που αναφέρεται στον διάβολο, και είναι βέβαια κάτι που αφορά όλους εμάς τους πιστούς, που χρησιμοποιεί λέει ο διάβολος τρία εργαλεία για να πειράξει τον άνθρωπο, είναι το σουβλί, το πάπλωμα και το κουδούνι.

Με το σουβλί, έρχεται και σε τριβελίζει στο αυτί και σου λέγει, κάν' το αυτό, πήγαινε εκεί, κάνε αυτή την πράξη, κλέψε από εκεί, πόρνευσε παραπέρα, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, έχω ένα ωραίο πάπλωμα και θα σε σκεπάσω, αν είσαι καταχραστής από το Δημόσιο ή το Ιδιωτικό Ταμείον, μη φοβάσαι, παίρνε λεφτά και εγώ θα σε σκεπάσω, μη φοβάσαι καθόλου.

Πείθεται ο ταλαίπωρος άνθρωπος και μόλις κάνει την κακή την πράξη, την κατάχρηση και τα λοιπά και τον σκεπάζει ο διάβολος, δεν τον βλέπει κανένας, ο ίδιος ο διάβολος παίρνει το κουδούνι και φωνάζει, χτυπάει και λέει, ελάτε τον έχω εδώ από κάτω από το πάπλωμα, πιάστε τον, αυτός είναι ο διάβολος αγαπητοί μου, έτσι εξηγείται θαυμάσια αυτή η περιγραφή που μας κάνει ο ιερός Ευαγγελιστής, πώς το θηρίον, συμμαχεί με τους δέκα βασιλείς, δια να απογυμνώσουν και καταστρέψουν και ερημώσουν και κατακάψουν την πόρνη γυναίκα, η οποία εξυπηρέτησε όσο καμία άλλη, τα φονικά σχέδια του σατανά.

Αλλά ακόμα, έχει και κάτι ακόμα, ο Θεός αφήνει πράγματα να οδηγηθούν στο κακό, διότι το κακό είναι κατά συγχώρηση που λέμε, κατά παραχώρηση του Θεού. Διότι το κακό έχει μέσα του τα σπέρματα της αυτοκαταστροφής.

Είδετε τι είπε εδώ ο Ευαγγελιστής, ότι εστράφησαν εναντίον της πόρνης. Μάλιστα. Τι γίνεται εδώ; Ο Θεός αφήνει τα πράγματα διότι και τον διάβολο έκανε ελεύθερο και τον άνθρωπο έκανε ελεύθερο. Και ο καθένας παρασκευάζει εκεί που νομίζει και θέλει. Όταν ο διάβολος ή ο άνθρωπος παρασκευάζει το κακό, τότε παίρνει ο Θεός το κακό στα χέρια του και το κάνει εργαλείον τιμωρίας για τους ίδιους τους ανθρώπους ή για τον διάβολο.

Αφήνει το διάβολο να συμμαχήσει με τους δέκα βασιλείς για να στραφεί εναντίον της Ρώμης. Δηλαδή επιτρέπει στον διάβολο να καταστρέψει τη Ρώμη.

Το αφήνει ο Θεός. Αυτό δηλαδή δείχνει πως ο Θεός κινείται χρησιμοποιώντας και το κακό, για να τιμωρήσει ή να παιδαγωγήσει. Δηλαδή η τιμωρία του να είναι ή παιδαγωγική ή καταδικαστική. Και φυσικά πρέπει να το τονίσουμε ότι ο Θεός δεν έχει ούτε μία μετοχή εις το κακό.

Ούτε ο Θεός παρασκευάζει το κακό, μη περάσει ποτέ από το μυαλό μας. Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί καταβαίνον από του Πατρός των Φώτων, που λέγει ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος. Από το Θεό δεν υπάρχει κακό, δεν υπάρχει καν τροπής αποσκίασμα, δηλαδή μια μεταβολή σκιάς, δεν υπάρχει τίποτα εις το Θεό.

Ο Θεός απλώς χρησιμοποιεί το υπάρχον κακό, το αφήνει που παρασκευάζουν οι δαίμονες και οι άνθρωποι και το στρέφει εναντίον τους για να τους τιμωρήσει. Να πώς το λέγει αυτό που σας είπα τώρα ο ιερός Ευαγγελιστής.

Ὁ γὰρ Θεὸς ἔδωκεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν, αὐτῶν τοῦ Θηρίου, τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν Βασιλέων, ποιῆσαι τὴν γνώμην αὐτοῦ. Είναι η γνώμη, είναι η βουλή του Θεού, να εξυπηρετήσουν τη βουλή του Θεού, δηλαδή το σχέδιο του Θεού, καὶ ποιῆσαι μίαν γνώμην, συνεπώς να ομοφρονήσουν στο κακό, καὶ δοῦναι τὴν βασιλείαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ, και να δώσουν οι Βασιλείς την εξουσία τους στο θηρίο, άρα και αυτοί είναι αντίθεες δυνάμεις, ἄχρι τελεσθῶσιν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ.

Εδώ παρατηρούμε ότι κατά έναν σοφό πραγματικά και εκπληκτικό τρόπο πως ο Θεός χρησιμοποιεί το χαλκευόμενο υπό του διαβόλου και των ανθρώπων κακό. Ολόκληρη η ιστορία, αγαπητοί μου, του Ισραήλ είναι ακριβώς αυτό.

Αμαρτάνει ο λαός, ο Θεός στέλνει αλλοφύλους, στέλνει τους Βαβυλωνίους και λέει θα σας στείλω αλλοφύλους από βορρά τους Βαβυλωνίους. Και θα σας τιμωρήσουν και τους τιμωρεί. Και λέει μετά ο Θεός, αλλά εσείς θα μετανοήσετε και εγώ μετά θα τιμωρήσω αυτούς που σας τιμώρησα.

Μα δεν έβαλε ο Θεός εκείνους να τους τιμωρήσουν, διότι απλούστατα οι Βαβυλώνιοι είχαν αρπακτική διάθεση, επεκτατική, να φτιάξουν κοσμοκρατορία. Αφήνει ο Θεός αυτό το πράγμα. Αφήνει να τιμωρηθούν οι Εβραίοι, διότι αμάρτησαν απέναντι στον Θεό. Και εν συνεχεία.

Συνέρχονται οι Εβραίοι. Μετανοούν. Και τιμωρεί ο Θεός. Εν συνεχεία. Τους Βαβυλωνίους και τους καταστρέφουν. Βλέπετε πόσο ο Θεός κινείται. Ο Θεός απλώς το υπάρχον κακό. Το χρησιμοποιεί στα χέρια του. Όπως ο φαρμακοποιός.

Χρησιμοποιεί τα δηλητήρια στα χέρια του. Όχι βεβαίως με σκοπό να δηλητηριάσει, αλλά να θεραπεύσει.

Ἔδωκεν ὁ Θεός, καὶ γράφει ὁ Θεός, ἔδωκεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν ποιῆσαι τὴν γνώμην αὐτοῦ. Αὐτὸ τὸ «ἔδωκεν» τοῦ Θεοῦ σημαίνει αὐτὴ τὴν παραχώρηση, ὅπως εἴδαμε. Καὶ παρατηροῦμε δύο στοιχεῖα, τὸ πῶς φροντίζει ὁ Θεὸς διὰ τὸν κόσμο καὶ πῶς κυβερνᾷ ὁ Θεὸς τὸν κόσμο.

Πρόνοια και κυβέρνηση του κόσμου. Είναι ένα βαθύ μυστήριο, ένα βαθύ μυστήριο αυτής της Θείας Σοφίας, που στις γενικές γραμμές έχει αποκαλυφθεί εις τους πιστούς, το βιβλίο της Αποκαλύψης. Τι είναι το βιβλίο της Αποκαλύψης; Αγαπητοί μου, το βιβλίο της Αποκαλύψης είναι ένας, ένα παράθυρο, να ιδούμε αυτό το μυστήριο, αλλά εις τους πιστούς, εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν και βλέπουν πως ο Θεός κυβερνά μέσα στη δημι ουργία, πως κυβερνά μέσα στην ιστορία, σε ένα γενικό διάγραμμα, θα αποκαλυφθεί όμως από το σχέδιο του Θεού και στις λεπτομέρειές του, όταν θα τερματιστεί η ιστορία και θα ζούμε μέσα στην Βασιλεία του Θεού.

Δια τους απίστους, δια τους απίστους υπάρχει άγνοια. Και μόνο γιατί δεν αντιλαμβάνονται ότι η ιστορία έχει τέλος και τη θεωρούν κυκλική την ιστορία. Όσοι ισχυρίζονται εκείνο, ότι οι αιώνες αντιγράφουν αλλήλους.

Αυτό έχει την αλήθειά του ως ένα βαθμό. Αλλά εάν δεχθώ ότι με αυτή τη θέση οι αιώνες είναι κυκλικοί, δηλαδή ξαναγυρίζουν στα ίδια πράγματα, τότε αναμφισβήτητα δεν δίδω τέλος στην ιστορία. Αυτοί δεν βλέπουν τίποτε από το σχέδιο του Θεού μέσα στην ιστορία, άχρι τελεσθώσι οι λόγοι του Θεού. Όλα αυτά έως ότου ολοκληρωθούν, εκπληρωθούν οι λόγοι του Θεού, δηλαδή οι προφητείες του Θεού. Είναι εκείνο που είπε ο Ιησούς Χριστός: Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι. Ή, αμήν αμήν λέγω υμίν, έως αν παρέλθει ο ουρανός και η γη. Άρα θα παρέλθει ο ουρανός και η γη. Πώς θα γίνουν όλα; Παραχωρεί ο Θεός, αφήνει ό,τι αφήνει, το κακό και τα λοιπά, έως ότου γίνουν όλα. Και όταν όλα εκπληρωθούν, τότε δίδει τέλος στην ιστορία. Και η γυνή, οίδες εστίν η πόλις η μεγάλη, η έχουσα βασιλείαν επί των βασιλέων της γης.

Και η γυναίκα την οποίαν είδες, είναι η πόλη η μεγάλη, και έχει βασιλεία επάνω στους βασιλείς της γης. Με αυτόν αγαπητοί μου τον τελευταίο στίχο του 17ου κεφαλαίου και με την τελευταία ερμηνεία του Αγγέλου, είναι η ακροτελεύτιος ερμηνεία του Αγγέλου.

Γίνεται σαφές ότι η πόρνη που απασχόλησε ολόκληρο αυτό το κεφάλαιο είναι η Ρώμη, η ιστορική Ρώμη, σαφέστατα, είναι αυτή η πόλη που είναι βασίλισσα επί των βασιλέων. και την εποχή εκείνη δεν υπήρχε καμία τέτοια πόλης παρά η Ρώμη που ήταν η πρωτεύουσα του απεράντου ρωμαϊκού κράτους.

Αλλά φυσικά δεν περιοριζόμεθα μόνο στη Ρώμη, είναι η κάθε θα λέγαμε μεγάλη πόλη η οποία στέκεται αντίθετα και επιδρά επάνω στα έθνη και μάλιστα εκείνη η οποία θα σταθεί κατεξοχήν η πόλη του Αντιχρίστου, εκεί δηλαδή που θα κατοικήσει ο προσωπικός και ο έσχατος πλέον Αντίχριστος.

Μετά ταύτα είδον άλλον άγγελον, καταβαίνοντα εκ του ουρανού, έχοντα εξουσίαν μεγάλην, και η γη εφωτίσθη εκ της δόξης αυτού, και έκραξεν εν ισχυρά φωνή λέγων· έπεσεν, έπεσεν βαβυλών η μεγάλη, και εγένετο κατοικητήριον δαιμονίων, και φυλακή παντός πνεύματος ακαθάρτου, και φυλακή παντός ορνέου ακαθάρτου, και μεμισημένου. Εισερχόμεθα εις το 18ο κεφάλαιο. Ετελείωσε συνεπώς με τη φράση μετά ταύτα, ετελείωσε το προηγούμενο όραμα της πόρνης γυναικός που στέκεται, κάθεται πάνω στο θηρίο και έχουμε αλλαγή της οπτασίας.

Εμφανίζεται νέος άγγελος που έχει πολλή εξουσία, του το φανερώνει όχι μόνο τη δύναμή του εάν υποτεθεί ότι αυτός ο άγγελος είναι συντελεστής της καταστροφής της Βαβυλώνος Ρώμης για να διακηρύξει το έπεσεν, έπεσεν η Βαβυλώνα η Μεγάλη.

Αλλά δείχνει με αυτήν τη λάμψη του και την εξουσία του, το κύρος του, το κύρος μάλλον και την αξιοπιστία δια την προφητεία της πτώσεως της Ρώμης. Διότι τη στιγμή που αυτά τα βλέπει ο Ιερός Ευαγγελιστής, οι Ρωμαίοι μεσουρανούσαν αυτοί.

Ακούσατε, οι Ρωμαίοι μεσουρανούσαν, πράγματι μέσα στον κολοφώνα θα λέγαμε, της δόξης και της ισχύος μιας αυτοκρατορίας, είναι πάρα πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς, ένας απλός άνθρωπος να φανταστεί, την πτώση αυτής της αυτοκρατορίας.

Θυμηθείτε οι παλαιότεροι, όταν οι Γερμανοί κατακτούσαν την μία χώρα μετά την άλλη στην Ευρώπη, ποιος ποτέ θα φανταζόταν ότι οι Γερμανοί θα έπεφταν, κι όμως έπεσαν. Έτσι λοιπόν, που στο κάτω κάτω της γραφής πόσο κράτησε η Γερμανική κατοχή στην Ευρώπη, τέσσερα χρόνια.

Βάλτε τώρα τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που κράτησε μερικές εκατοντάδες χρόνια, να πάρετε μία εικόνα. Ποιος μπορούσε να φανταστεί λοιπόν την πτώση αυτής της Αυτοκρατορίας; Σε μια λοιπόν εποχή που είναι ο κολοφών της δόξης της έρχεται να πει ο Άγγελος έπεσεν, έπεσε η Βαβυλών η Μεγάλη.

Που δείχνει κατά προφητικόν τρόπον, προφητική αόριστη αυτή, δείχνει ότι είναι σίγουρο ότι η Αυτοκρατορία της Ρώμης θα πέσει. Είναι το προανάκρουσμα, συγγνώμη, το ίδιο θα λέγαμε, το προανάκρουσμα αυτής της πτώσεως, το έπεσε, έπεσε, το θυμόσαστε ως προπαρασκευή δηλαδή της Κρίσεως, το είχαμε δει στο 14 κεφάλαιο και εκεί είδαμε το έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα η Μεγάλη, αλλά αυτή είναι η Ρώμη η οποία πέφτει, πέφτει, γκρεμίζεται, όπως θα γκρεμίσει αγαπητοί μου και η Αυτοκρατορία του Αντιχρίστου.

Θα λέγαμε εικόνες αυτής της ισχύος του Αντιχρίστου, είναι αυτά τα οποία λέμε ιστορικά. Όμως, επειδή η ώρα πέρασε, γι' αυτό θα συνεχίσουμε πρώτον Θεώ την ερχομένη Κυριακή.

Τουλάχιστον...