The Revelation of John 42

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

When, my beloved, the plague of that terrible war in the land of Mesopotamia is described at the sounding of the trumpet, and the people did not repent of their sins, it is noteworthy that that plague did not close with the words, 'The second woe is past.'

This reveals the extension of the plague, which only comes to an end in the eleventh chapter, verse thirteen. So the content of this whole extension, the sixth plague and some of what follows, is two interludes, two diapsalmata, set between the sixth and the seventh plague, exactly as two diapsalmata were set between the sixth and seventh plagues during the unsealing of the book; whereas now we have them during the trumpet blasts of the angels.

So just as we had two interludes inserted there, now too we have two interludes inserted. As for this insertion of the interludes, we had explained there what an interlude means: that is, a topic which seems to have no connection with the main things being said, and is a kind of literary pause.

We have a diapsalma, and since the word itself is musical, we have a musical pause. It changes the subject in order to create a different impression, to give rest. And so the insertion of these interludes is psychologically necessary, both to give the prophet time and to give the hearers of the book of the Apocalypse time, so that they may recover from this terribleness of the scenes and breathe a little, and at the same time prepare themselves for the plague that follows, the longest, at least in its description, the plague of the Seventh Trumpet, which is also the central point and the very core of the whole book, because with the appearance of the seventh plague we have the presence of the Antichrist.

which is also the last plague. So you understand that it is very long in its description, difficult and dreadful. Before we enter into that other one, the dreadful seventh plague, and in order to catch our breath from the previous one, where we saw what a terrible plague it was, with that war unprecedented in history, these two interludes come to give us relief. The first interlude refers to the prophet John, and the second interlude refers to the faithful. The prophet of the vision is now upon the earth; he is silent upon the earth and watches the things unfolding upon the earth. Until now we had him in heaven, though heaven never ceases to be the starting point of all these visions.

The second interlude is a continuation of the first, and it is considered to be a dark, hard-to-interpret page of the whole book, referring to those two mysterious figures, the two prophets, whom we will look at to see who they might be, who come to point out the Antichrist.

Let us come to the first interlude. I will read it to you.

It is the tenth chapter. It is the whole of the tenth chapter. I will not interpret it for you; I will only read it so that you get a general picture, and I will interpret only partially, at certain passages.

I saw another mighty angel coming down from heaven, clothed with a cloud, and a rainbow was upon his head, and his face was like the sun, and his feet like pillars of fire. And he had in his hand a little open book, and he set his right foot upon the sea, and his left upon the land.

And he cried out with a loud voice, like a lion roaring. And when he cried out, the seven thunders sounded their own voices. And when the seven thunders had spoken, I was about to write; but I heard a voice from heaven saying, 'Seal up the things the seven thunders spoke, and do not write them down.' And the angel whom I saw standing on the sea and on the land lifted up his right hand to heaven and swore by Him who lives to the ages of ages, who created the heaven and all that is in it, and the earth and all that is in it, and the sea and all that is in it, that there would be no more delay; but in the days of the voice of the seventh angel, when he is about to sound his trumpet, the mystery of God is brought to fulfillment,

as he had proclaimed the good news to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spoke with me again and said, 'Go, take the little book which is open in the hand of the angel who stands upon the sea and upon the land.'

So I went up to the Angel and asked him to give me the little scroll. And he said to me: Take it and eat it; it will turn your stomach bitter, but in your mouth it will be sweet as honey. So I took the little scroll from the Angel's hand and ate it, and in my mouth it was sweet as honey.

And when I had eaten it, my belly became bitter. And they say to me, 'You must prophesy again before peoples and nations and tongues and many kings.'

This, my beloved, is the first interlude, and it also makes up the whole chapter, the tenth chapter of the book of the Apocalypse. But let us look at these things step by step.

step by step. And I saw another mighty angel coming down from heaven, clothed with a cloud; and a rainbow was upon his head, and his face was like the sun, and his feet like pillars of fire. I saw another mighty angel coming down from heaven.

From heaven, clothed with a cloud, and the rainbow around his head, and his face like the sun, and his feet like pillars of fire.

With this episode of the angel, and indeed under oath, it is confirmed that the end of the plagues is beginning, and the consummation is foretold. This is what is meant by 'another angel.' He is certainly set apart from the previous six angels who sounded their trumpets, but he also has nothing to do with the seventh angel who will sound the seventh plague.

This whole appearance of his is befitting of God. He comes down from heaven, he is wrapped in a luminous cloud, he has the crown of the rainbow on his head, his face is like the sun, and his feet, as I told you, are like pillars of fire; and he has great strength, a mighty angel. His stature is immense, and this whole otherworldly and majestic appearance of his is worthy of Jesus Christ, whom he represents and by whom he is sent, in order to make His will known to John.

But let us look at these particular descriptions more closely. A mighty angel. In Hebrew, Gibbor.

This recalls the meaning of the Hebrew name Gabriel, which is Gabriel and means 'God is mighty.' I pose the question: could this be the Angel Gabriel? He is called mighty because he serves the mighty God, but he appears as a mighty angel in order to strengthen the faithful against any faintheartedness, both from the hardships of the plagues and from the seductiveness of evil.

If you grasp this, then more than ever before, in our own age too, we need to have this knowledge of the Mighty Angel, for evil comes most seductively, and I do not know who can always remain standing.

In any case, this presence of the strong Angel is a very great comfort for the faithful, for he stands opposed to the most powerful evil in the world, especially at a time when Christians are weaker, both in numbers and in standing, than the many in this world of theirs.

So we have need of a strong angel, to feel his presence, just as we feel the need for a strong ruler, or a strong head of a household. When the wife, the spouse, if I may give you the image, and the children sense that the husband, the father, is within the home an important person, a strong person, a person of resolve, who has both good sense and firmness of will, they feel a kind of rest, that we have someone beside us, a strong person.

In the same way, when the faithful sense that they have a strong angel, this is no small thing. This angel was coming down out of heaven, and so, from heaven. Notice this: further on we will see that the Beast, the Antichrist, comes up out of the sea, out of the depths, from below; but the angel comes from heaven.

It was something like that strange spiritualist séance, the very thing that witch once did back in the days of Saul. When King Saul went to seek counsel about the outcome of his war with the Philistines, this witch called up the spirits, and among them, so the claim went, she summoned the spirit of the Prophet Samuel. But it was not. It was not the Prophet Samuel.

When the Prophet Samuel was to be asked about the outcome of the next day's war, she says, I see spirits coming up out of the earth. Notice: coming up out of the earth. They are evil spirits. They are evil spirits. When we turn to spiritualism, to what are commonly called mediums, these are evil spirits. They are not the souls of the departed. They are demons pretending to be the souls of the departed.

And when we go to inquire, those spirits there do not come from heaven; they wander about within this creation, and the expression coming up out of the earth shows precisely their demonic nature. The angel who comes, comes from heaven.

It declares as well that, coming from heaven, he has a divine mission.

On this coming from heaven I will insist still further. The Lord told us clearly to await Him from heaven.

He said, just as the lightning, when it cuts across the sky, fills the whole heaven and is visible to all who are below on the earth, so will be the coming of the Son of Man. And this is because many false messiahs will come, not from heaven. The first coming of Christ was here on earth, through His humble birth in Bethlehem from the Most Holy Theotokos. The Second Coming of Christ will not be like that, but will be from heaven.

So if messiahs, christs, come and tell us, I am the Messiah, as the Antichrist too will say, we will know that they have not come from heaven. This is a very characteristic mark by which we can say to him: you are a false messiah, a false christ, an antichrist.

The Apostle Paul says, in Philippians 3:20, Our citizenship is in heaven, from where, from which heaven, or from which heavens, we also eagerly await a Savior, the Lord Jesus Christ. From there we await Christ, that He will come from heaven. When the Lord was being taken up into heaven, two angels said to the disciples, Men of Galilee, why do you stand gazing into heaven? This Jesus who departs will come again in the same manner as you saw Him depart.

Therefore, the descent of Christ will be from heaven and will be visible to all. With this mark that I am giving you, we can now test the Jehovah's Witnesses as well, who say that Christ comes invisibly. Invisibly indeed!

And that He has already come, after they were proven wrong, proven wrong that Christ, the Kingdom of Christ, would come in 1914, 1918, 1922, 1923, and so on, and so on, piling up dates from one refutation to the next, until they arrived at the claim that Christ has come, but came invisibly, and we do not see Him. How, invisibly?

The Lord told us that just as the lightning is visible and all see it, so will He come. This is why I tell you all these things: so that we may not be carried away by those who say that the Lord already exists here bodily and that His kingdom has come.

Lies.

Christ comes from heaven, visible.

That is, visible to all people, to answer the question on your minds.

You see, over the centuries certain pieces of knowledge have come to light that can raise difficult questions. Our earth is a sphere, and it is inhabited on both of its hemispheres. So if the Lord comes, how will those on the other hemisphere see him?

Christ is visible throughout the whole creation, and not on the earth alone, in a mysterious way, from whatever point, wherever one may find himself.

Anywhere. Anywhere. This same Jesus, visible from every point, by any person, wherever you go in creation. And in His kingdom, in His boundless kingdom, He will be visible everywhere. Not even this small stature of a man, while the infinite God who was united with human nature, could make Him small, supposing there were such a thing as distance.

No, those problems do not really exist; they belong to space as we know it, within our familiar dimension. But this space, together with time, is passing away. We will have a new space and a new time. Let that serve as the answer to the difficulty.

The angel had a rainbow. As you know, the rainbow is that arc of colors we see after the rain. Or rather while it is still raining, not after, because if there is no rain there is no rainbow. It appears while it is still raining but the sun has come out at an angle, and you know the rest about how a rainbow is formed. The rainbow is the symbol of peace and reconciliation, but only with the faithful, not with the unbelievers.

You will remember the rainbow from the time of Noah, with the flood. When the flood was over, the rainbow appeared. Of course it did not appear for the first time then, because it is simply that the light of the sun passes through tiny droplets of water and is refracted, and so the white light is broken up into its component parts, if I may put it that way, into its various frequencies, and we get the various colors.

It was not the first time, but upon this sign God placed a promise. He would never again destroy the world with water, that is, with a flood. He said it; God gave His promise. So it is not that the rainbow was something that appeared only for that moment, I say it a second time, so that some unbeliever might object, how can this be, and so on. No. It is a natural phenomenon that always existed and still exists.

He took a natural phenomenon and made it a sign. Just as we set up a marker and say, let us keep this spot in mind, we must come back here. Or so as not to lose the place, we mark it with a tree, a stone, a rock. So too God set up a sign and said to Noah and to his descendants, whenever you see this sign, the rainbow, you will remember this promise of Mine.

There will never be another flood. Now, when the angel has the rainbow upon his head, it means that there will never again be a flood upon the earth. But there is something more. There will be a destruction, but after this destruction there will be no further destruction ever again.

And what will this destruction be? The first destruction was by water. God is true to His word. So there will never again be a destruction by water. The second destruction will be by fire. The Apostle Peter tells us this, and indeed in detail, in this way, in his second epistle, chapter three, verse ten: where the elements shall melt with fervent heat, the elements of nature will burn and dissolve, and the earth and the works that are in it shall be burned up.

Everything that exists will pass through the fire. What kind of fire will this be? Today it is not very hard for us to understand what this fire is. In one passage, the Apostle Peter, on this eschatological point, is deeply revealing.

I do not know whether God will one day count us worthy to take up his second epistle.

It is apocalyptic, and no less so is the first. He says this: God stored up, He laid up fire within this very matter, within creation itself, which fire will be released. At the time the epistle was written this was incomprehensible.

The only thing people could understand was that if you take two pieces of iron and strike them, they give off a spark. Or if a pick strikes against a stone, it gives off a spark. Or if I take two flints, two pieces of firestone, and strike them together, I will get a spark.

Nothing more. Today we know that this matter contains within it an energy of terrifying power. So here we have this very specification, this knowledge of the matter, that God has stored up fire.

Fire is energy, which means that an energy stored up within this matter will be released. That is, this matter will give up its energy, and the transformation of the universe will take place. I say it again, the Apostle Peter is deeply apocalyptic. What does this mean?

It means that the first destruction of mankind was by a flood, by water; now it will be by fire. Indeed the Apostle Peter says, when these things come to pass, when all things are being dissolved, where can we sinners stand, where? That is why he says to the Christians, my brethren, strive to be true Christians; that is how he writes in his second epistle.

So we see that this rainbow is given beforehand as a guarantee that no further destruction will come after this destruction by fire. It will be the last one, which means that from then on the Kingdom of God will be present.

History will then have come to an end.

This is a great consolation for the faithful. Let them not grow weary; do not grow weary, the Word of God tells us, do not grow weary. You will see further on that the appearance of the angel has exactly this purpose, as I have already announced to you. Its purpose is to console the faithful, to help them see that there is no more time, that the end is near.

Fourth, the angel is clothed with a cloud, he is wrapped in a cloud. The cloud is the symbol of divine protection. I remind you of that pillar of cloud which did these three things.

By day it shaded the Hebrews in the wilderness so they would not be scorched by the rays of the sun. At night the cloud was luminous and gave them light like the moon. And when they were to move on, to leave the place where they had encamped and go to another place, the cloud went before them and showed them the place they were to go.

Then someone might say that this cloud had a kind of rationality, a kind of intelligence.

Do you know what that cloud was? It was the Son of God who would later become man, whom the people could not see as the invisible God the Word; they saw only the cloud. Christ, who would later become man, is the one who leads his people into the land of promise.

He led them, he sheltered them, he gave them light. Yes, this was a tremendous sign of protection. A tangible protection, listen to what I am saying, a tangible protection from God, from God the Word. That is why our hymnography puts it so beautifully, taking a passage from the Old Testament: My people, what did I do to you that you have rejected me? I, who fed you in the wilderness with the manna, who gave you to drink with water from the rock. I, who was there in the form of the cloud and sheltered you and gave you light and led you. My people, what did I do to you, how did I wrong you, and now you deny me? You do not recognize me, you do not recognize me, and you lift me up onto the Cross. So be it, you have lifted me onto the Cross. My blood is able to wash away this sin of your killing of Christ, and I am ready to forgive you.

But yet, see how these wretched people remain far off. And why do the Jews remain far off, and the Christians too? The Christians who deny, who denied and who keep on insisting on denying their Baptism, and who say, why should I have been baptized, and even if I was baptized, did my parents ask me before they baptized me? Or, fine, they baptized me, but what do I care about that now, and they go so far as to become an antichrist and a man set against God. Terrible!

So the cloud is a symbol of protection, but it is also a symbol of the divine presence. For the Lord himself said that when the angel appears, he appears with this cloud,

and this shows that the divine presence is not absent.

Presence. The Lord spoke some sorrowful words, in Luke chapter 17, verse 22. And in those days the faithful would say: Lord, show us a sign of your presence. At this very moment, if only we can grasp it, here is the presence of the Church. And wherever the faithful are, there is the presence of the Holy Spirit. His word is heard, and the worship of God is offered. Can you imagine a situation where we are scattered individuals and this gathering does not exist? For the gathering is a manifestation of the Church. Pay attention: a manifestation of the Church within history. Picture the image of individuals who never come together, so that we would no longer have the manifestation of the Church within history. Imagine a persecution in which we could not assemble, could not meet, could not be gathered together. It strikes you as remarkable, because the iconography

For the faithful went every evening to the catacombs, they went to their hiding places, into places and by means by which their persecutors would not find them, but at all costs to meet together every evening, at the risk of their lives and the confiscation of their property.

Help yourselves to grasp this; ask why. Could a person not have stayed in his own house to worship God and said, why should they risk going to a gathering? Ask why the faithful did this. Because in this way they made the Church manifest within history, and they fixed their eyes not only on the unbelievers who are now born and who are persecuted by the unbelievers; rather the faithful fix their eyes and have the presence of the Church. And so, being the body of Christ, they have a foretaste of that Pentecost. Christ said, you shall not be separated; for ten days be together, so that Pentecost may be manifested in Jerusalem.

Now picture the scene where this gathering can no longer take place. I do not know what may happen, my dear ones, that we can no longer come together; not only here, but in every church, and not only for the sermon but also for worship.

Everything is possible; tomorrow it all comes, and it will come. By the data of the prophecies it will come. Then each one, if he sits in his own house, will say, is there another believer left? Just like the prophet Elijah, to whom it was revealed that there were other faithful as well, while he thought he was alone.

Then, then every believer will seek a sign of this divine presence, and he will not have it.

The days will come, the days shall come when you will long to see one of the days of the Son of Man, one day out of the days of the Son of Man. One day, just as Abraham longed to see the day, that is, to come to know the Incarnation. And how he saw it, he came to know the Incarnation.

And you shall not see it. Those days will be so harsh that you will not have a single sign of my presence. What does this mean? It means that the cloud the angel has shows that, in spite of everything, there is not only the protection but also the presence of Christ.

That is why we see this interlude to be so consoling, so comforting, so strengthening. Furthermore, fifth, the face of the angel was like the sun, and this too is a symbol of the divine glory, which, as we know, all the heavenly beings possess.

All the Angels and the Saints possess this divine glory. It is the divine glory that all the faithful will receive if they remain faithful and standing upright. Yet at times the faithful can buckle.

They were scandalized, and the Lord turns and says to his disciples: Does this scandalize you? What then if you should see the Son of Man ascending where he was before? What I told you scandalizes you. If you were to see me ascending to where I was at first, what would you say?

That is, if you could see my glory, what would you say? Well then, my dear ones, this glory is offered to the faithful now through the angel who appears with a face like the sun, yet who also leaves rifts of the vision of divine glory open, so that the faithful in every age may be strengthened.

In a very beautiful prayer of his, Saint Isaac the Syrian writes the following. It is the one already found in the Horologion, in the canon to Jesus Christ, only that there it is slightly modified, this prayer, and what I am telling you is not written there, whereas in the complete works of Saint Isaac it is. It is in the Second or Third Homily, this prayer; I do not remember exactly. He says: you console those who toil for the sake of your love by showing them signs from your divine glory.

For the ascetics, the more a person practices ascesis and lives far from the world and from sin, the more faithful he remains, and, you might say, tireless. And why is that, you ask? Because he has these testimonies of divine glory; he sees, as through a keyhole, the light of the divine glory, the Kingdom of God, and he has these tastes of it, small or great as the case may be. Of course they are tastes, of course they are scents, just as if for a moment I were to pass through the streets of a city and catch the smells of fried fish, of souvlaki, of grilled chops, and so on.

What will I say? I will say that in this city there is hunger; I have a scent that there is food. So it is here too: when I have this taste, this scent of the Kingdom of God, then this consoles me, this helps me.

That is precisely why the angel appears here like the sun, for let us not forget that the faithful too will shine, as the Lord told us, like the sun in the Kingdom of their Father. Sixth, the feet of the angel: and his feet were like pillars of fire. Indeed, in the frescoes and depictions of the Holy Mountain this angel has strange feet, truly like columns; his feet are like columns, and he is exceedingly tall, exceedingly tall, the prophet is small in front of him, exceedingly tall, a giant, enormous, with huge feet, like great jars, like columns they are, and he sets one foot on the sea and the other on the dry land. We shall see what this means.

That is it. These feet are made of fire. What does it mean that these feet are fiery? Arethas tells us: the feet hint at his coming down, his descent, either of the One who summons and calls, or of the One who comes to punish the impious. And that is why they are also like pillars of fire.

They were portrayed as fire, not the fire that gives light, but the fire that burns. This means that the great fiery feet are there for no other reason than to punish the ungodly. When we say that the ungodly will be punished by these fiery feet, they were portrayed, they were depicted, not as the fire that illumines, but as the fire that burns.

I have told you this before, but this insight is so worthwhile that there is no harm in saying it again. God is fire and light. He is a light that illumines, and the same light that burns. He is light that illumines and burns.

Now, the righteous in the Kingdom of God will receive the illumining power of the divine glory that pours forth from Jesus Christ. This illumining power, the Evangelist John tells us, at the very end of the Apocalypse: I saw no sun in the city of God, I saw no sun, for now it is the divine glory itself, because we have no need of the created light of the sun. So the illumining power of the divine glory remains with the righteous.

But the divine glory fills all things, wherever the created world exists. It appeared in Hades. It appeared in Hell. There God is present, indeed He is present, but it reaches there in this way: not the illumining power of the divine glory, but the burning power of the divine glory.

Not that which illumines, but that which burns. So to the righteous, only that which illumines, without burning. And to the ungodly, not that which illumines, but only that which burns. This is how we explain why it is outer darkness. And outer means coming from afar, that is, often, darkness.

And at the same time the fire there never passes away, yet the fire is one that gives light, it is a light-giving fire. It is only thus: when the angel stands upon the land and the sea, it means he comes to punish the ungodly everywhere on the earth in this way, by the burning power of the divine glory, not by its luminosity.

And there came into his hand a little open book, and he set his right foot upon the sea, and his left upon the land. He held an open little book, a little scroll. There are two or three readings of the text.

The one we have in our text puts it this way, a little book, the small diminutive of the word book; it means a little book, open. He set his right foot upon the sea and his left foot upon the land.

The Apostle and Evangelist John sees this angel standing astride the earth and the sea. He had been exiled, as the account tells us, and he ended up here on the island of Patmos. It may be a small island. If you ever go there, to the cave of the Evangelist, you will see the sea all around you.

Your eye takes in the whole island. It catches the outline of the island. It is a small little island, very small. So he sees the angel standing on the land and the sea, as if to say that the angel has dominion both over the land and over the sea, and therefore in John's exile, his appearance did not come from any weakness of Christ, but by His allowance, that John is there because Christ wills it so, He allows it.

But the angel shows his dominion over the whole earth. Do not be afraid, he says to him, John, do not be afraid. Even if you are here cut off and far away from the Church of Ephesus that you love so much.

And you are here on this barren island, God permits it, God is mighty. Do you not see how I stand upon the sea and upon the land? Do not be afraid, God is the Lord of all things; whatever the powers of evil may do, they are utterly powerless.

The angel held a little book, but it was the one he had mentioned in earlier chapters, when he asked who would open the book sealed with seven seals. And no one was found, neither in heaven, nor on earth, nor in Hades, to open it; and when I was weeping, John says, a voice was heard, someone beside me, an angel, saying, do not weep, one has been found.

And He is the Lion from the Root of David; He is Jesus Christ, the slain Lamb. He is the one who will open the seals of the book, that is, He will reveal the counsels of God. This is not that sealed book; rather it is another book, smaller in size, and it is not sealed but open.

This means that what this little book contains is part of that sealed book. Its content, notice here, is the rest of what is to be revealed in the Book of Revelation.

All the things that will happen from that point until the end. And so it is one part, the things that will be revealed, and because he will write these down, the book need not be sealed; it is open, so that the angel says, you will prophesy what is to come, you will prophesy the things that follow. And he cried out with a loud voice, as a lion roars; and when he cried out, the seven thunders uttered their own voices.

When he cried out like a roaring lion, then the seven thunders also uttered their own voices. This here is strange, is it not! We see the angel's cry to be, first of all, exceedingly fearful, but a fear upon the earth, a fear that condemns or a fear that turns one to repentance.

But so that this would not happen, you see, so that people might be spared, or even brought to repentance. And what are these voices of the seven thunders? The number seven points to fullness. With thunder, we always have the voice of God. But here the voice of God comes in the number seven, which signifies fullness. So what we have is the full assurance of God Himself. There was a time when the Lord was speaking to the crowds, and He lifted His eyes to heaven and asked that He be glorified.

The name of God will be glorified; then a voice was heard from heaven like thunder, saying: I have both glorified it, and will glorify it again. This is John 12:28. Then the crowd that stood by and heard it said that it had thundered; others said: an angel has spoken to him.

The answer of heaven: I have both glorified it, and will glorify it again. But this voice was heard like a thunder. And the people said, what was that, thunder? And others said, an angel must have spoken from heaven.

It was the voice of the heavenly Father. So here too the voice of the seven thunders is the voice of God. "And when the seven thunders had spoken, I was about to write. And I heard a voice from heaven saying: Seal up the things which the seven thunders spoke, and do not write them."

When the seven thunders had spoken, I was about to press on and write. And then I heard a voice from heaven saying to me: Seal up what you have heard; do not write it down. Here we can see that the holy Evangelist was writing at the very moment he was receiving the vision.

This is perhaps a detail that shows us how the Apocalypse was written. He was writing as he saw. According to Tradition, he dictated his Revelation to the deacon Prochoros, and this is what Tradition has preserved for us. This alone shows the eagerness of the holy Evangelist to record whatever was revealed to him. And yet, look: even while the voice of God is revealing, at the same time he is prevented from writing down what is being revealed.

The knowledge of what he heard will remain only through the prophets.

He recognizes these things. Perhaps because they concern the terrible punishments of the ungodly, which would strike the faithful with dread when we hear them. There are, my dear ones, certain things that it is not good for a person to know.

He cannot bear them. Let me give you one or two examples of things that the wisdom of God hides from us.

Suppose we knew when we were going to die. Can you imagine what would happen if we knew the time of our death? Our life would become a torment, for if we said, 'I am going to die on such a day,' we would spend our days simply waiting for death to come.

It would terrify me. It is another thing entirely the way it now is, that we do not know when we will die. We thank God that He has manifold plans. But there is still something else. When the end of the world will come, we do not know. Why does God hide this? Because it is not good for us to know. This is also why He did not reveal from now on when the Antichrist will come, or what the name of the Antichrist is.

The Evangelist John knows; he heard the name of the Antichrist. Pay attention: the Evangelist John heard the name of the Antichrist, he heard it, but he did not reveal it. He wrote only the number of the name, which is in cipher. And so here too, what does God tell him? This is for you alone; it is not for the world. Do not write this down; this must not be written.

The wisdom and the love of God conceals. So it is not a weakness, nor is it meant to arouse our curiosity. It was not revealed, as we said. Yet the time will come; in its own proper season the revelation will take place.

Arethas, commenting on the words "they sealed it up," says: hold it in secure custody in your mind, and make no written record of it, for perhaps it is something that should not be disclosed, perhaps it is not fitting for this thing to appear before the coming of the last times.

So we have here either an encipherment or a deliberate silence. A hint is given, and what follows is passed over in silence. It is a privilege of the prophet, you see, to know that which others do not know and which he will not reveal.

He alone is to know it. Imagine, my dear friends, that some person knew when I was going to die. And I myself had no idea, going about my life without a care. How must that person feel, if that person loves me? So you can understand that this is a very hard knowledge to bear.

Something similar happened with Daniel the Prophet too; it is worth mentioning. You, Daniel, shut up the words and seal the book until the time of the end. There is a point where the time comes to an end. Which time? Not the whole of history, but there is a point where the time comes to an end for the things that were prophesied.

Those things that pointed toward the birth of Christ, if you will, or even toward the appearance of Antiochus Epiphanes, and so on. And so forth. We say these things: seal them up. That is, it means that those who read his prophecies will not understand them except when the time comes.

Pay attention to this, it is very important. How does it help us? It helps us to understand the Apocalypse now, ourselves. Whatever we understand means the time has come. Whatever we do not understand means the time has not yet come for me. Do whatever you like, you will not be able to decipher the name of the Antichrist.

But we can, in fact today we do know it. As we were saying last time about the two hundred million electric, this today we can know. When you see those colors, the red, the yellow, and the green, it leaves us astonished, as we were saying last time.

And we say, this is astonishing. These colors in an earlier age were unknown. People then could not infer anything from these colors. But today these colors imply a great deal. We are also struck by this continuation of Daniel's prophecy. In between.

And I heard, and yet, though I heard, I did not understand. There are things the prophet hears but does not grasp, and they have to be explained to him. And I said, 'Lord, what shall be the end of these things?' What are these last things, what is the end of history, the last things in relation to the birth of Christ and so on, at his first coming.

And He said, without, however, you should know, exhausting them, because we shall see this: the prophets are not exhausted in the first coming of Christ. I underline this for you to know. The prophets of the Old Testament have not been fulfilled.

This is why we ought to study the prophets of the Old Testament, just as we study Genesis. It is a delusion to say that we should read only Genesis. The prophets have not yet been fulfilled; I say it to you once again.

And he said, "Go your way, Daniel, for the words are shut up and sealed until the time of the end." Come now, Daniel, these things are sealed and covered until the time of the end, until that time has passed.

Many will be chosen, called, tested, pass through fire, and be made holy, while the lawless will keep on in their lawlessness. The saints will become holier, and the lawless more lawless, and none of the lawless will understand; they will not understand. They will carry the number 666, they will place it on their hands, and they will grasp nothing of it.

None of the wicked will understand. They will not grasp it. But the wise will understand. Now, when it says 'the wise,' it does not mean the wise as merely the clever or intelligent; rather, it is the devout who will understand. Only the devout will understand. And so Holy Scripture, together with its prophecies, remains sealed and closed to the impious.

For the ungodly, do you know what Holy Scripture is? The Old Testament, to them, is just an old code of morals and law. And the New Testament? A newer code of morals, revised and improved, but one that is now two thousand years old, has grown outdated, and no longer carries much weight.

But Holy Scripture is life that points to, prepares for, foretells, and reveals the Kingdom of God. All these things, my beloved, are signposts only for the faithful, only for those who have the Holy Spirit, who opens their eyes to see.

and that which we truly long for, with all our heart, to attain; but we will continue with this next time.

Όταν περιεγράφει, αγαπητοί μου, εκ του σαλπίσματος, η πληγή του τρομερού εκείνου πολέμου εις τον χώρο της Μεσοποταμίας και οι άνθρωποι δεν μετενόησαν εκ των αμαρτιόντων, είναι αξιοπρόσεκτον ότι η πληγή εκείνη δεν έκλεισε με τον χαρακτηρισμόν η Ουέ η Δευτέρα Απίλθεν.

Τούτο φανερώνει την προέκταση της πληγής, η οποία πέρα του τε τελειώνει στο 11ο κεφάλαιο στίχος 13. Συνεπώς, το περιεχόμενο όλης αυτής της προεκτάσεως, η έκτη πληγή και κάποια παρακάτω, είναι δύο διαψάλματα που παρεμβάλλονται μεταξύ της έκτης και της εβδόμης πληγής, Όπως ακριβώς παρενεβλήθησαν δύο διαψάλματα μεταξύ των πληγών της έκτης και της εβδόμης κατά την αποσφράγιση του βιβλίου, ενώ τώρα έχουμε κατά τα σαλπίσματα των αγγέλων.

Όπως λοιπόν εκεί είχαμε δύο παρεμβαλλόμενα διαψάλματα, έχουμε και τώρα δύο παρεμβαλλόμενα διαψάλματα. Αυτή η παρεμβολή των διαψαλμάτων, είχαμε εξηγήσει εκεί τι θα πει διάψαλμα, δηλαδή ένα θέμα που μοιάζει ότι δεν έχει σχέση με τα κύρια τα οποία λέγονται και είναι ένα φιλολογικό διάλειμμα.

Αν έχουμε διάψαλμα γιατί και η λέξη ότι μουσική είναι, έχουμε ένα μουσικό διάλειμμα, αλλάζει το θέμα για να δημιουργήσει μια άλλη εντύπωση να ξεκουράσει. Έτσι λοιπόν η παρεμβολή αυτών των διαψαλμάτων είναι ψυχολογικώς αναγκαία τόσο για να δοθεί ο χρόνος εις τον προφήτη, όσο και εις τους ακροατάς του βιβλίου της Αποκαλύψεως, να συνέλθουν από αυτήν την τρομερότητα των σκηνών και να αναπνεύσουν λίγο, να ετοιμαστούν δε ταυτοχρόνως, Δια την παρακάτω μακροτάτην, εις περιγραφή τουλάχιστον, πληγή του Εβδόμου Σαλπίσματος η οποία και αποτελεί το κεντρικό σημείο και τον πυρήνα του όλου βιβλίου διότι κατά την εμφάνιση της Εβδόμης πληγής έχουμε την παρουσία του Αντιχρίστου

που είναι και η τελευταία πληγή. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι είναι μακροτάτη στην περιγραφή, δύσκολη και φοβερά Πριν λοιπόν μπούμε σε εκείνη την άλλη την εβδόμη φοβερά πληγή και να αναπνεύσουμε από την προηγουμένη που είδαμε τι τρομερή πληγή ήταν με εκείνον τον πόλεμο των χωρίς προηγούμενων στην ιστορία Έρχονται αυτά τα δύο διαψάλματα να μας ανακουφίσουν Το πρώτο διάψαλμα αναφέρεται στον προφήτη Ιωάννη και το δεύτερο διάψαλμα αναφέρεται στους πιστούς Ο οπτασίας της προφήτης βρίσκεται τώρα εις την γην, σιωπηρός είναι εις την γην και παρακολουθεί αυτά που εξελίσσονται εις την γην Μέχρι τώρα τον είχαμε εις τον ουρανόν, χωρίς όμως να παύει ο ουρανός να είναι η αφετηρία όλων αυτών των οπτασιών

Το δεύτερο διάψαλμα είναι συνέχεια του πρώτου και θεωρείται ότι είναι μια σκοτεινή ερμηνευτική σελίδα του όλου βιβλίου που αναφέρεται σε εκείνα τα μυστηριώδη δύο πρόσωπα, τους δύο προφήτες που θα δούμε ποιοι μπορεί να είναι, που έρχονται να υποδείξουν τον Αντίχριστο.

Ας έρθουμε στο πρώτο διάψαλμα. Σας διαβάζω.

Είναι το δέκατο κεφάλαιο. Είναι ολόκληρο το δέκατο κεφάλαιο. Δεν θα σας το ερμηνεύσω, θα κάνω μόνο ανάγνωση να πάρετε μια γενική εικόνα και θα ερμηνεύομαι μερικώς στα χωρία.

Είδον άλλον άγγελον ισχυρόν καταβαίνοντα εκ του ουρανού, περιβεβλημένον νεφέλην, και η ίρις επί της κεφαλής αυτού και το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος και οι πόδες αυτού ως στήλη πυρός. και έχων εν τη χειρί αυτού βιβλίον ανεωγμένον και έθηκε τον πόδα αυτού τον δεξιόν επί της θαλάσσης, τον δε ευώνυμον επί της γης.

Καὶ ἔκραξεν φωνῇ μεγάλῃ ὥσπερ λέων μυκᾶται. Καὶ ὅτε ἔκραξεν, ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταὶ τὰς ἑαυτῶν φωνάς. Καὶ ὅτε ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, ἔμελλον γράφειν· καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν· Σφράγισον ἃ ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, καὶ μὴ αὐτὰ γράψῃς. Καὶ ὁ ἄγγελος, ὃν εἶδον ἑστῶτα ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, ἦρεν τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν δεξιὰν εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ὤμοσεν ἐν τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ὃς ἔκτισεν τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ καὶ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, ὅτι χρόνος οὐκέτι ἔσται· ἀλλ' ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς φωνῆς τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ὅταν μέλλῃ σαλπίζειν, καὶ ἐτελέσθη τὸ μυστήριον τοῦ Θεοῦ,

ως ευηγγέλισε τους δούλους αυτού τους προφήτας. Και η φωνή ην ήκουσα εκ του ουρανού, πάλιν λαλούσα μετ' εμού και λέγουσα· ύπαγε λάβε το βιβλιδάριον, το ανεωγμένον εν τη χειρί του Αγγέλου του εστώτος επί της θαλάσσης και επί της γης.

Καὶ ἀπῆλθα πρὸς τὸν Ἄγγελον, λέγων αὐτῷ δοῦναί μοι τὸ βιβλιδάριον. Καὶ λέγει μοι· Λάβε καὶ κατάφαγε αὐτό, καὶ πικρανεῖ σου τὴν κοιλίαν, ἀλλ’ ἐν τῷ στόματί σου ἔσται γλυκὺ ὡς μέλι. Καὶ ἔλαβον τὸ βιβλίον ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Ἀγγέλου καὶ κατέφαγον αὐτό, καὶ ἦν ἐν τῷ στόματί μου ὡς μέλι γλυκύ.

Και ότε έφαγον αυτό, επικράνθη η κοιλία μου, και λέγουσίν μοι· Δει σε πάλιν προφητεύσαι επί λαοίς και έθνεσιν και γλώσσαις και βασιλεύσιν πολλοίς.

Αυτό αγαπητοί μου είναι το πρώτο διάψαλμα και που αποτελεί και το ολόκληρο κεφάλαιο, το δέκατο του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Αλλά ας δούμε αυτά βήμα προς βήμα.

προς βήμα. Και είδον άλλον άγγελον ισχυρόν καταβαίνοντα εκ του ουρανού περιβεβλημένον νεφέλην και η ίρις επί της κεφαλής αυτού και το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος και οι πόδες αυτού ως στύλοι πυρός. Είδα έναν άλλον άγγελον ισχυρόν να κατεβαίνει από τον ουρανό.

Από τον Ουρανό, να είναι περιβεβλημένος νεφέλι σύννεφο και το ουράνιον τόξο γύρω από το κεφάλι του και το πρόσωπό του όσο ήλιος και τα πόδια του σαν στήλες πύρινες.

Με το επεισόδιο αυτό του Αγγέλου και μάλιστα ενόρκως έρχεται να επιβεβαιωθεί ότι αρχίζει το τέλος των πληγών και να προμηνυθεί η συντέλεια. Αυτό που λέγει διά του άλλος άγγελος. Αυτός αντιδιαστέλλεται οπωσδήποτε από τους προηγουμένους έξι αγγέλους που εσάλπισαν, αλλά ούτε έχει σχέση με τον έβδομο άγγελο που θα σαλπίσει την εβδόμη πληγή.

Όλη αυτή η εμφάνιση σε αυτού του αγγέλου είναι θεοπρεπής. Κατέρχεται από τον ουρανό, περιβάλλεται φωτεινή νεφέλη, έχει τον στέφανο της Ήριδος στο κεφάλι του, το πρόσωπό του είναι όπως ο ήλιος και τα πόδια του όπως σας είπα σαν στήλους πύρος, έχει δε και ισχύν πολλήν, άγγελος ισχυρός. Το ανάστημά του είναι πελώριον και η όλη αυτή υπερκοσμία και μεγαλοπρεπής εμφάνισής του είναι ανταξία του Ιησού Χριστού, τον οποίον εκπροσωπεί και από τον οποίον αποστέλλεται, διά να εκφράσει εις τον Ιωάννη τις βουλές του.

Ας δούμε όμως τους επιμέρους αυτούς χαρακτηρισμούς αναλυτικότερα. Άγγελος Ισχυρός. Εβραϊκά Γκιμπόρ.

Υπενθυμίζει τη σημασία του εβραϊκού ονόματος Γκάμπριελ, που είναι ο Γαβριήλ και θα πει Θεός Ισχυρός. Θέτω το ερώτημα, μήπως είναι ο Άγγελος Γαβριήλ; Λέγεται Ισχυρός διότι υπηρετεί τον Ισχυρόν Θεόν, αλλά εμφανίζεται Άγγελος Ισχυρός δια να στηρίξει τους πιστούς από μίαν λιποψυχία τόσο από τα δεινά των πληγών όσο και από τη δελεαστικότητα του κακού.

Αν το καταλαβαίνετε αυτό, όσο ποτέ άλλοτε και στην εποχή μας χρειάζεται να έχουμε αυτή την γνώση του Αγγέλου του Ισχυρού, που το κακό έρχεται δελεαστικότατο και δεν ξέρω ποιος μπορεί να μένει πάντοτε όρθιος.

Πάντως είναι πολύ μεγάλη παρηγορία δια τους πιστούς αυτή η παρουσία του ισχυρού Αγγέλου που αντιπαρατάσσεται προς το ισχυρότατον εις τον κόσμο κακόν, όταν μάλιστα οι χριστιανοί και αριθμητικώς και αξιωματικώς είναι ασθενέστεροι από τους πολλούς εις τον κόσμο αυτών.

Έχουμε ανάγκη λοιπόν από άγγελον ισχυρόν να αισθανόμεθα την παρουσία του, όπως αισθανόμεθα την ανάγκη από έναν ισχυρόν κυβερνήτη ή έναν ισχυρόν οικογενειάρχη. Όταν η γυναίκα, η σύζυγος, να σας παραφέρω την εικόνα, και τα παιδιά αισθάνονται ότι ο σύζυγος, ο πατέρας, μέσα στο σπίτι είναι σπουδαίο πρόσωπο, σπουδαίο ισχυρόν, βουλητικόν πρόσωπο και φρόνηση έχει και βουλητικότητα, αισθάνονται μια ανάπαυση, ότι έχουμε έναν δίπλα μας, ένα πρόσωπο ισχυρόν.

Έτσι οι πιστοί όταν αισθάνονται ότι έχουν άγγελον ισχυρόν, αυτό δεν είναι μικρή σημασία. Ο άγγελος αυτός ήτο κατεβαίνων εκ του ουρανού, ώστε λοιπόν από τον ουρανό. Προσέξτε, παρακάτω θα ειδούμε ότι το θηρίον, ο Αντίχριστος, ανέρχεται από τη θάλασσα, από το βυθό, από μέσα· ο άγγελος έρχεται από τον ουρανό.

Σε εκείνη την περίεργη πνευματιστική συνεδρίαση, το έκανε κάποτε εκείνη η μάγισσα στην εποχή του Σαούλ. Όταν ο βασιλιάς Σαούλ πήγε να συμβουλευτεί δια την έκβαση του πολέμου με τους Φιλισταίους, αυτή η μάγισσα εκάλεσε τα πνεύματα, Μεταξύ των οποίων δήθεν ισχυρισμός εκλήθηκε το πνεύμα του Σαμουήλ του Προφήτου. Δεν είναι όμως. Δεν είναι ο Προφήτης ο Σαμουήλ.

Δια να ερωτηθεί ο Προφήτης Σαμουήλ δια την έκβαση του Αυριανού Πολέμου, και λέγει αυτή, βλέπω πνεύματα να ανεβαίνουν από τη γη. Προσέξτε, να ανεβαίνουν από τη γη. Είναι πονηρά πνεύματα. Είναι πονηρά πνεύματα. Όταν πηγαίνουμε στον πνευματισμό, στα κοινώς μέντιουμ λεγόμενα, είναι πονηρά πνεύματα. Δεν είναι οι ψυχές των αποθανόντων. Είναι δαίμονες που υποκρίνονται τις ψυχές των αποθανόντων.

Και πάμε να ερωτήσουμε, εκεί τα πνεύματα αυτά δεν έρχονται από τον ουρανό, πλανώνται μέσα εις αυτήν την κτίση, η έκφρασις ανεβαίνουν από τη γη δείχνει ακριβώς τη δαιμονικότητά τους. Ο άγγελος που έρχεται, έρχεται από τον ουρανό.

Δηλώνει ακόμα ότι ερχόμενος από τον ουρανό έχει μίαν Θεία Αποστολή.

Αυτό το ερχόμενος από τον ουρανό θα επιμείνω ακόμη. Ο Κύριος μας είπε σαφώς να τον περιμένουμε από τον ουρανό.

Είπε, όπως η αστραπή όταν διασχίζει τον ουρανό, Καλύπτει όλων των ουρανών και είναι θεατή από όλους που είναι κάτω στη γη Έτσι είναι η παρουσία του Υιού του ανθρώπου Και τούτο διότι πολλοί ψευδομεσσίες θα έρθουν όχι από τον ουρανό Η πρώτη εμφάνιση του Χριστού ήταν εδώ στη γη από την ταπεινή γέννηση Στη Βηθλεέμ από την Υπεραγία Θεοτόκου Η Δευτέρα Εμφάνιση του Χριστού δεν θα είναι αυτή, αλλά θα είναι από τον Ουρανό.

Εάν λοιπόν έρχουν Μεσσίες, Χριστοί και μας πούν ότι εγώ είμαι ο Μεσσίας, όπως θα το πει και ο Αντίχριστος, θα ξέρουμε ότι δεν έχουν έρθει από τον Ουρανό. Είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό στοιχείο που μπορούμε να πούμε είσαι ψευδομεσσίας, ψευδόχριστος, Αντίχριστος.

Λέγει ο Απόστολος Παύλος Φιλιππησίους 3.20 «Ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει, εξού εκ του οποίου ουρανού ή εκ των οποίων ουρανών και σωτήρα απεκδεχόμεθα Κύριον Ιησούν Χριστόν» Από εκεί τον περιμένουμε τον Χριστόν, από τον ουρανό να έρθει Όταν ανελαμβάνετο ο Κύριος στον ουρανό, δύο άγγελοι είπαν στους μαθητάς Άνδρες Γαλιλαίοι, τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον Ουρανόν, τον Ιησούν που απέρχεται με τον ίδιο τρόπο θα ξανάρθει, όπως τον είδατε να απέρχεται.

Συνεπώς, η κάθοδος του Χριστού θα είναι από τον Ουρανό και θα είναι ορατή σε όλους. Με το στοιχείο που σας λέγω μπορούμε τώρα να ελέγξουμε και τους χιλιαστάς που λέγουν ότι ο Χριστός έρχεται αοράτως. Τι αοράτως!

και ότι ήρθε αφού διαψεύστηκαν, διαψεύστησαν ότι ο Χριστός, η Βασιλεία του Χριστού θα έρχονταν το 1914, 1918, 1922, 1923 και βάλτε, και βάλτε χρονολογίες από διαψεύσεως εις διάψευσιν, τότε έφτασαν στον ισχυρισμό ότι ο Χριστός ήρθε αλλά ήρθε αοράτως και δεν τον βλέπουμε. Πού αοράτως;

Ο Κύριος μας είπε όπως είναι ορατή η αστραπή και τη βλέπουν όλοι έτσι θα έρθει. Γι' αυτό σας τα πω όλα αυτά. Για να μην παρασυρθούμε από αυτούς ότι ο Κύριος ήδη υπάρχει εδώ σωματικός και ήρθε η βασιλεία του.

Ψεύδας.

Ο Χριστός έρχεται από τον ουρανό ορατός.

Ορατά δηλαδή από όλους τους ανθρώπους στην απορία σας.

Βλέπετε, προσετέθησαν μέσα στους αιώνες και μερικές γνώσεις που μπορούν να δημιουργήσουν απορίες. Η γη μας είναι σφαιρική και κατοικείται και από τα δύο της ημισφαίρια. Αν λοιπόν έρθει ο Κύριος, πώς θα τον δουν οι του άλλου ημισφαιρίου.

Ο Χριστός είναι ορατός μέσα σε ολόκληρη τη δημιουργία και όχι μόνο στη γη, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο, από όποιο σημείο και όπου και αν βρεθεί κανείς.

Οπουδήποτε. Οπουδήποτε. Ο συγκεκριμένος Ιησούς, ορατός από κάθε σημείο, από ποιονδήποτε άνθρωπο, όπου να πάτε στη δημιουργία. Και στη βασιλεία του, στην απέραντη βασιλεία του, θα είναι ορατός παντού. Ούτε το μικρό αυτό ανάστημα ενός ανθρώπου, ενώ ο άπειρος Θεός που ενώθηκε με την ανθρωπίνη φύση Θα μπορούσε να τον κάνει μικρόν, αν υποτεθεί ότι υπάρχει μια απόσταση.

Όχι, δεν υπάρχουν αυτά· αυτά είναι μέσα στο γνωστό μας χώρο, όπως το ξέρουμε. Αλλά αυτός ο χώρος μαζί με το χρόνο είναι παλαιούμενα. Θα έχουμε έναν καινούριο χώρο και έναν καινούριο χρόνο. Αυτό σαν λύση απορίας.

Ο Άγγελος είχε ίριν. Είναι γνωστό ότι η ίρις είναι το ουράνιον τόξον, αυτό που βλέπουμε μετά τη βροχή. Ή ενώ βρέχει, όχι μετά τη βροχή, γιατί αν δεν έχουμε βροχή δεν έχουμε ουράνιο τόξο, ενώ ακόμη βρέχει αλλά έχει βγει ο ήλιος σε μια πλαγία θέση και τα γνωστά που ξέρετε για τον σχηματισμό του ουρανίου τόξου, της Ίριδος, του τόξου της Ίριδος, είναι το σύμβολο της ειρήνης και της συνδιαλλαγής, αλλά μόνο με τους πιστούς, όχι με τους απίστους.

Στην εποχή του Νώε θα ενθυμίστε με τον κατακλυσμό. Όταν τελείωσε ο κατακλυσμός, ενεφανίστηκε η Ίρις. Βέβαια δεν ενεφανίστηκε για πρώτη φορά τότε, διότι δεν είναι παρά στα σταγονίδια νερού που περνά το φως του ηλίου, διαθλάται και έτσι το λευκό φως διαθλάται στα επιμέρους στοιχεία του, ας μου επιτραπεί να το πω έτσι, στις ποικίλες συχνότητες του και έχουμε τα ποικίλα χρώματα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά πάνω σε αυτό το σημάδι ο Θεός έβαλε μια υπόσχεση. Δεν θα ξανακαταστρέψει τον κόσμο με νερό, δηλαδή με κατακλυσμό. Το είπε, υπεσχέθη ο Θεός. Όχι λοιπόν ότι το ουράνιο τόξο ήταν κάτι που για τότε, το λέω για δεύτερη φορά, εμφανίζεται και συνεπώς θα λέγει κάποιος άπιστος, μα πώς και τα λοιπά. Όχι. Ένα φυσικό φαινόμενο το οποίο πάντα υπήρχε και υπάρχει.

Έβαλε σημάδι το φυσικό φαινόμενο. Όπως βάζουμε εμείς ένα σημάδι και λέμε να έχουμε το νου μας εδώ, πρέπει να ξαναγυρίσουμε. Ή να μην χάσουμε τον τόπο, βάζουμε σημάδι ένα δέντρο, μια πέτρα, ένα βράχο. Έτσι λοιπόν ο Θεός έβαλε ένα σημάδι και είπε στον Νώε και στους απογόνους του Όταν θα βλέπετε αυτό το σημάδι, το ουράνιο τόξο, θα θυμόσαστε τούτη την υπόσχεσή μου.

Δεν θα ξαναγίνει κατακλυσμός. Τώρα, όταν ο άγγελος έχει την ίριδα στην κεφαλή του, σημαίνει ότι δεν θα ξαναγίνει κατακλυσμός πάνω στη γη. Αλλά κάτι ακόμα. Θα γίνει καταστροφή, αλλά μετά από αυτή την καταστροφή δεν θα έχουμε άλλη πια καταστροφή.

Και ποια θα είναι αυτή η καταστροφή; Η πρώτη καταστροφή ήταν δι' ύδατος. Αληθής ο Θεός. Δεν θα ξαναγίνει λοιπόν καταστροφή με νερό. Η δευτέρα καταστροφή θα γίνει διά πυρός. Το λέγει ο Απόστολος Πέτρος και μάλιστα αναλυτικά ως εξής στην δευτέρα του επιστολή 3,10 όπου στοιχεία καυσούμενα λυθήσονται, τα στοιχεία της φύσεως θα καίγονται και θα διαλύονται και η γη και τα εν αυτή έργα κατακαήσεται.

Ό,τι υπάρχει θα περάσει από το πυρ. Τι πυρ θα είναι αυτό; Σήμερα δεν είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουμε τι πυρ είναι αυτό. Σε μια περικοπή του ο Απόστολος Πέτρος είναι στο σημείο αυτό το εσχατολογικό πολύ αποκαλυπτικός.

Δεν ξέρω αν κάποτε ο Θεός μας αξιώσει να κάνουμε τη δευτέρα επιστολή του.

Αποκαλυπτική, όχι ολιγότερο και η πρώτη. Λέει το εξής, ο Θεός αποταμίευσε, απεταμίευσε πυρ μέσα σε αυτήν την ίδια την ύλη, μέσα στην κτίση την ίδια, το οποίον πυρ θα αποδοθεί. Τον καιρό που εγράφετο η επιστολή ήταν ακατανόητο.

Το μόνο που μπορούσαν να καταλάβουν οι άνθρωποι, ότι αν πάρουν δυο σίδερα και τα χτυπήσουν βγάζουν μια σπίθα. Ή αν η αξίνη χτυπήσει πάνω σε μια πέτρα βγάζει μια σπίθα. Ή αν πάρω δυο τσακμακόπετρες, στουρναρόπετρες και τις χτυπήσω θα βγάλω μια σπίθα.

Τίποτα περισσότερο. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτή η ύλη περιέχει μέσα ενέργεια η οποία είναι τρομακτικής ισχύος. Να λοιπόν, έχουμε και αυτή την προδιαγραφή, αυτή τη γνώση του πράγματος, ότι έχει αποταμιεύσει ο Θεός πύρ.

Το πύρ είναι ενέργεια που σημαίνει θα εκδηλωθεί ενέργεια αποταμιευμένη μέσα σε αυτή την ύλη. Δηλαδή αυτή η ύλη θα αποδώσει την ενέργειά της και θα γίνει η αλλαγή του σύμπαντος. Σας ξαναλέγω, ο Απόστολος Πέτρος είναι πολύ αποκαλυπτικός. Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι η πρώτη καταστροφή των ανθρώπων ήταν με κατακλυσμό με νερό, τώρα θα είναι με πυρ. Μάλιστα ο Απόστολος Πέτρος λέγει, όταν αυτά θα γίνονται, όταν τα πάντα θα διαλύονται, Πού μπορούμε να σταθούμε οι αμαρτωλοί, πού, γι' αυτό λέει στους χριστιανούς, αδελφοί μου αγωνίζεστε να είσαστε σωστοί χριστιανοί, έτσι γράφει στην επιστολή του τη Δευτέρα.

Βλέπουμε συνεπώς ότι αυτή η ίρις προκαταβολικώς δίδεται ως μία εγγύηση ότι δεν πρόκειται να γίνει άλλη καταστροφή από την καταστροφή αυτή του πυρός. Θα είναι η τελευταία που σημαίνει εφ' εξής θα υπάρχει η Βασιλεία του Θεού.

Θα έχει τελειώσει πλέον η ιστορία.

Αυτό είναι πολλή παρηγορία για τους πιστούς. Να μην αποκάμνουν, μην αποκάμνετε μας λέει ο Λόγος του Θεού, μην αποκάμνετε Θα το δείτε στη συνέχεια η παρουσία του Αγγέλου, αυτό το σκοπό να έχει, εξάλλου σας το προανήγγειλα Αυτό το σκοπό να παρηγορήσει τους πιστούς, να τους βοηθήσει ότι χρόνος πια δεν υπάρχει, εγγύς το τέλος

Τέταρτον, είναι περιβεβλημένος νεφέλη ο Άγγελος, περιβάλλεται με ένα σύννεφο Το σύννεφο είναι νεφέλη, είναι το σύμβολο Θείας Προστασίας Σας θυμίζω εκείνη τη στήλη της Νεφέλης που έκανε τις εξής τρεις δουλειές.

Την ημέρα εσκίαζε τους Εβραίους εις την έρημο να μην καούν από τις ηλιακές ακτίνες. Το βράδυ ήταν φωτεινή η Νεφέλη και τους εφώτιζε όπως η σελήνη. Και όταν πρόκειτο να μεταναστεύσουν, να φύγουν από τον τόπο που είχαν στρατοπεδέψει και να πάνε σε έναν άλλον τόπο, Η Νεφέλη προηγείτο και τους έδειχνε τον τόπο που επρόκειτο να πάνε.

Τότε θα λέγει και κάποιος ότι η Νεφέλη αυτή είχε μία λογικότητα.

Ξέρετε ποια ήτο η Νεφέλη; Είναι ο μετά ταύτα ενανθρωπήσας Υιός του Θεού, τον οποίον οι άνθρωποι ως αόρατον Θεόν Λόγον δεν τον έβλεπαν, έβλεπαν μόνο την Νεφέλη. Ο Χριστός, ο μετά ταύτα ενανθρωπήσας, είναι εκείνος που οδηγεί το λαό του στην γη της επαγγελίας.

Τον οδηγεί, τον εσκίαζε, τον εφώτιζε. Ναι, αυτό ήταν ένα τρομερό δείγμα προστασίας. Αισθητής προστασίας, ακούστε τι λέγω, αισθητής προστασίας του Θεού, του Θεού Λόγου. Γι' αυτό πολύ ωραία το λέγει η υμνολογία μας, παίρνει ένα λόγο από την Παλαιά Διαθήκη και βέβαια Λαέ μου, τι σου έκανα και με απαρνήθης, εγώ που στην έρημο σε τάισα, με το μάνα, σε ξεδίψασα με το νερό από το βράχο Εγώ που ήμουν με την μορφή της νεφέλης και σε σκίασα και σε φώτισα και σε οδηγούσα Λαέ μου, τι σου έκανα, σε τι σου έφταιξα και τώρα με αρνείσαι Δεν με αναγνωρίζεις, δεν με αναγνωρίζεις και με ανεβάζεις στον Σταυρό. Έστω, με ανέβασες στον Σταυρό. Το αίμα μου είναι ικανό να πλύνει την αμαρτία αυτή της χριστοκτονίας σου και είμαι έτοιμος να σε συγχωρήσω.

Αλλά έλα όμως, οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι μένουν μακράν. Αλλά γιατί οι Εβραίοι μένουν μακράν, οι Χριστιανοί. Οι Χριστιανοί που αρνούνται και αρνήθηκαν και συνεχώς επιμένουν να αρνούνται το βάπτισμά των και να λέγουν και γιατί να βαπτίστω, και αν βαπτίστηκα με ρώτησαν οι γονείς μου εμένα για να με βαπτίσουν ή έστω με βάπτισαν και τι με νοιάζει εμένα τώρα και φτάνω στο να είμαι ένας Αντίχριστος και ένας Αντίθεος άνθρωπος. Φοβερό!

Η νεφέλη λοιπόν είναι σύμβολο προστασίας, αλλά είναι ακόμη και σύμβολο Θείας Παρουσίας. Διότι ο ίδιος ο Κύριος είπε, όταν ο άγγελος εμφανίζεται, με την νεφέλη αυτή εμφανίζεται,

τότε δείχνει ότι δεν λείπει η Θεία Παρουσία.

Παρουσία. Είπε κάποιους μελαγχολικούς λόγους ο Κύριος, Λουκάς 17, στίχος 22. Και θα έλεγαν τότε οι πιστοί· Κύριε, δείξε μας ένα σημάδι της παρουσίας σου. Αυτή τη στιγμή, αν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε αυτό, εδώ είναι η παρουσία της Εκκλησίας. Και όπου είναι οι πιστοί, είναι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Ακούγεται ο λόγος του και προσφέρεται η λατρεία του Θεού. Μπορείτε να συλλάβετε την περίπτωση να είμαστε μονάδες και να μην υπάρχει αυτή η σύναξη; Γιατί η σύναξη είναι μία φανέρωση της Εκκλησίας. Προσέξτε, φανέρωση της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία. Συλλάβετε την εικόνα να υπάρχουν μονάδες που δεν συναντώνται, και συνεπώς να μην έχουμε τη φανέρωση της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία. Να υπάρξει ένας διωγμός που να μην μπορούμε να συγκεντρωθούμε, να συναντηθούμε, να συναχθούμε. Σας κάνει εντύπωση γιατί η εικονογραφία

Γιατί οι πιστοί πήγαιναν κάθε βράδυ στις κατακόμβες, πήγαιναν στα κρυσφύγετά τους, μέσα σε τόπους, τρόπους, για να μην τους βρουν οι διώκτες, αλλά οπωσδήποτε κάθε βράδυ να συναντηθούν, με κίνδυνο τη ζωή τους και τη δήμευση της περιουσίας των.

Βοήθησε να το συλλάβετε αυτό, ερωτήσατε γιατί, δεν θα μπορούσε κανείς να καθεί στο σπίτι του να λατρεύει τον Θεό και να λέγει ότι γιατί να κινδυνεύσουν να πάω σε μια σύναξη, ερωτήσατε γιατί το έκαναν αυτό οι πιστοί, διότι με τον τρόπο να φανερώναν την εκκλησία μέσα στην ιστορία και στέλνει τα μάτια τους όχι μόνο στους απίστους που γεννήθηκαν τώρα τους κυνηγάνε οι άπιστοι, Αλλά στέλνουν τα μάτια τους οι πιστοί έχουν την παρουσία της Εκκλησίας Και συνεπώς το σώμα του Χριστού έχουν ένα δείγμα αυτής της πεντηκοστής Ο Χριστός είπε δεν θα χωριστείτε δέκα μέρες να είστε μαζί για να φανερωθεί η πεντηκοστή στα Ιεροσόλυμα

Συλλάβετε τώρα την εικόνα να μην γίνεται αυτή η συγκέντρωση Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει, αγαπητοί μου, και να μην συγκεντρωνόμαστε τα Όχι μόνο εδώ, σε κάθε ναό και όχι μόνο για το κήρυγμα αλλά και για τη λατρεία.

Όλα είναι δυνατά, αύριο όλα έρχονται και θα έρθουν. Με τα δεδομένα των προφητειών θα έρθουν. Τότε ο καθένας αν κάθεται στο σπίτι του θα λέει άλλος πιστός υπάρχει, όπως ο προφήτης Ηλίας που του απεκαλύφθη ότι υπάρχουν και άλλοι πιστοί και νόμιζε ότι είναι μόνος.

Τότε, τότε ο κάθε πιστός θα ζητά ένα δείγμα αυτής της θείας παρουσίας και δεν θα το έχει.

Ελεύσονται οι μέρες, θα έρθουν οι μέρες, ότε επιθυμήσετε, μία των ημερών του Υιού του Ανθρώπου ιδείν, μία ημέρα από τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου. Μια ημέρα όπως ο Αβραάμ ζήτησε να δει την ημέρα, δηλαδή να μάθει την ενανθρώπιση. Πώς την είδε, την έμαθε την ενανθρώπιση.

Και ουκ όψεσθε, δεν θα δείτε. Θα είναι τόσο σκληρές εκείνες οι ημέρες που δεν θα έχετε ένα δείγμα της δικής μου της παρουσίας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η νεφέλη που έχει ο άγγελος δείχνει ότι παρά ταύτα υπάρχει όχι μόνο η προστασία αλλά και η παρουσία του Χριστού.

Γι' αυτό βλέπουμε αυτό το διάψαλμα να είναι τόσο παρηγορητικό, παραμυθητικό, ενισχυτικό. Ακόμη, πέμπτον, το πρόσωπο του Αγγέλου ήτο ως ο Ήλιος, σύμβολο και αυτό της Θείας Δόξης που όπως ξέρουμε όλα τα ουράνια όντα έχουν αυτή τη Θεία Δόξα.

Όλοι οι Άγγελοι και οι Άγιοι έχουν αυτή τη Θεία Δόξα. Είναι η Θεία Δόξα που θα λάβουν όλοι οι πιστοί εάν μείνουν πιστοί και όρθιοι. Κάποτε όμως μπορούν να λυγίσουν οι πιστοί.

Σκανδαλίστηκαν, στρέφεται ο Κύριος και λέγει στους μαθητάς του Τούτο η μας σκανδαλίζει Εάν ουν θεωρείτε τον Υιόν του ανθρώπου αναβαίνοντα όπου ην το πρότερον; Όπου σας είπα σας σκανδαλίζει Αν με βλέπατε να ανεβαίνω εκεί που ήμουνα και πρώτα Τι θα λέγατε;

Εάν δηλαδή μπορούσατε να δείτε τη δόξα μου Τι θα λέγατε; Ε, λοιπόν αγαπητοί μου, αυτή η δόξα προσφέρεται εις τους πιστούς τώρα με τον άγγελο που εμφανίζεται ως ήλιο στο πρόσωπό του, αλλά αφήνει όμως σκισμές οράσεως θείας δόξης να ενισχύονται οι πιστοί σε κάθε εποχή.

Σε μια πολύ ωραία του προσευχή ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει το εξής Και δίδει, λέγει, είναι αυτή που αναφέρεται ήδη και στο ωρολόγιο, στον κανόνα εις τον Ιησού Χριστό και μόνο που εκεί είναι λιγάκι τροποποιημένη αυτή η προσευχή και αυτό που σας λέγω δεν είναι εκεί γραμμένο, ενώ στα Άπαντα του Αγίου Ισαάκ εκεί είναι Είναι στη Δευτέρα Τρίτη Ομιλία είναι αυτή η προσευχή, δεν θυμούμαι ακριβώς, λέγει παρηγορείς εκείνους που ταλαιπωρούνται για την αγάπη τη δική σου με το να τους δείχνεις σημάδια από τη Θεία Σου Δόξα.

Διότι οι ασκηταί, όσο περισσότερο κανείς ασκείται και ζει μακριά από τον κόσμο και την αμαρτία, τόσο μένει πιο πιστός, και, θα λέγατε, ακάματος· γιατί, λέτε; Επειδή έχει αυτές τις μαρτυρίες θείας δόξης, βλέπει από την κλειδαρότρυπα το φως της θείας δόξης, τη βασιλεία του Θεού, και έχει αυτές τις μικρές ή μεγάλες αναλόγως γεύσεις. Βεβαίως είναι γεύσεις, βεβαίως είναι οσμές, όπως ακριβώς αν για μια στιγμή περάσω από τους δρόμους μιας πόλεως και βλέπω μυρωδιές τηγανιτών ψαριών, σουβλακίων, μπριζολών κτλ.

Τι θα πω; Θα πω ότι σε αυτή την πόλη υπάρχει πείνα, έχω μια οσμή ότι υπάρχουν τροφές. Έτσι και εδώ, όταν έχω αυτήν την γεύση, αυτήν την οσμή της Βασιλείας του Θεού, τότε αυτό με παρηγορεί, αυτό με βοηθάει.

Γι' αυτό ακριβώς εμφανίζεται εδώ ο Άγγελος ως Ήλιος, διότι μην ξεχνάμε ότι και οι πιστοί θα λάμψουν, όπως μας είπε ο Κύριος, ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του πατρός αυτών. Έκτον, οι πόδες του Αγγέλου· και οι πόδες αυτού ως στύλοι πυρός. Μάλιστα στις τοιχογραφίες εμφανίσεις του Αγίου Όρους ο Άγγελος, αυτός, κάτι παράξενα πόδια, πραγματικά σαν κολόνες είναι τα πόδια, πανύψηλος, πανύψηλος, ο Προφήτης είναι χαμηλός μπροστά, πανύψηλος, γίγαντας, τεράστιος, ποδάρια μεγάλα, σαν μπουκάλες, σαν κολόνες είναι, και πατάει με το ένα πόδι στη θάλασσα και το άλλο στην ξηρά. Θα δούμε τι σημαίνει αυτό.

Αυτό. Τα πόδια αυτά είναι πύρημα. Τι σημαίνει ότι τα πόδια αυτά είναι πύρημα? Λέγει ο αρέθας. Οι πόδες την κατάβασην υπενήττονται ή της που καλούτινος έλεγκεν ή του τιμωρήσαστε ασεβής γίνεται. Διό και ως στυλ πυρός.

Της δε πυρός απεικάστησαν, ου του φωτιστικού αλλά του καυστικού. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι για άλλο λόγο τα πύρινα μεγάλα πόδια παρά για να τιμωρηθούν οι ασεβείς. Όταν λέμε ότι θα τιμωρηθούν οι ασεβείς με αυτά τα πύρινα πόδια που απεικάστησαν, εσχεδιάστησαν ου του φωτιστικού αλλά του καυστικού.

Κι άλλοτε σας το είχα πει, αλλά είναι πολύ αξιόλογο το συνείδημα αυτό και δεν πειράζει αν το ξαναπούμε. Ο Θεός είναι πυρ και φως. Είναι φως το οποίο φωτίζει και καίει ο ίδιος. Είναι φως που φωτίζει και καίει.

Τώρα, οι δίκαιοι στη Βασιλεία του Θεού θα δέχονται την φωτιστικότητα της Θείας Δόξης που θα απορρέει από τον Ιησού Χριστό. Την φωτιστικότητα, μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, είναι στο τέλος πέρα της Αποκαλύψεως, δεν είδα ήλιο στην πόλη του Θεού, δεν είδα ήλιο, είναι η Θεία Δόξα πια, γιατί δεν έχουμε ανάγκη από το ηλιακό, κτιστό, ηλιακό φως. Έτσι, η φωτιστικότητα της Θείας Δόξης μένει στους δικαίους.

Αλλά πληρεί τα πάντα η Θεία Δόξα, όπου υπάρχει κτιστός κόσμος. Φάνηκε εις τον Άδη. Φάνηκε εις την Κόλαση. Εκεί είναι παρών ο Θεός, βεβαίως είναι παρών, αλλά ως εξής φτάνει εκεί, όχι η φωτιστικότητα της Θείας Δόξης, αλλά η πυρότητα της Θείας Δόξης.

Όχι αυτό που φωτίζει, αλλά αυτό που καίει. Έτσι στους δικαίους μόνο αυτό που φωτίζει, χωρίς να καίει. Και στους ασεβείς, όχι αυτό που φωτίζει, αλλά μόνο αυτό που καίει. Έτσι εξηγείται γιατί είναι σκότος εξώτερον· το δε εξώτερον θα πει από μεμακρυσμένον, δηλαδή πολλές φορές σκοτάδι.

Και ταυτόχρονως το πυρ εκεί δεν περνάει ποτέ, μα το πυρ είναι φωτιστικό, είναι πυρ φωτιστικό. Είναι μόνο έτσι· όταν πατά ο άγγελος στη γη και στη θάλασσα, σημαίνει έρχεται να τιμωρήσει τους απανταχού ασεβείς της γης με αυτόν τον τρόπο, με την καυστικότητα της Θείας Δόξης, όχι την φωτεινότητα.

και έρχονται στη χειρή αυτού βιβλαρίδιον, ανεωγμένον και έθηκε τον πόδα αυτού τον δεξιόν επί της θαλάσσης, τον δε ευώνυμον επί της γης. Κρατούσε ένα ανοιγμένο βιβλιαράκι, βιβλαρίδιον· υπάρχουν δύο-τρεις γραφές.

Αυτή που έχουμε στο κείμενό μας το λέγει έτσι, βιβλαρίδιον· μικρό υποκοριστικό του βιβλίον είναι, θα πει βιβλιαράκι, ανοιχτό, έβαλε το δεξί του πόδι επί της θαλάσσης και το αριστερό του πόδι πάνω στη γη.

Ο Απόστολος Ευαγγελιστής Ιωάννης βλέπει τον άγγελον αυτόν να κείται στη γη και στη θάλασσα, όπως εξορίστηκε, λέγεται, και κατέληξε εδώ στη νήσο Πάτμο. Ίσως μικρό νησί είναι. Αν πάτε ποτέ εκεί στο σπήλαιο του Ευαγγελιστού, θα δείτε γύρω γύρω τη θάλασσα.

Το μάτι σας πιάνει όλο το νησί. Το περίγραμμα του νησιού το πιάνει. Είναι μικρό νησάκι, πολύ μικρό. Έτσι βλέπει τον άγγελο να πατά στη γη και στη θάλασσα, που σαν να λέγει ότι ο άγγελος κυριαρχεί και επί της γης και επί της θαλάσσης και συνεπώς στην εξορία του Ιωάννου, η εμφάνισή του δεν έγινε από αδυναμία του Χριστού, αλλά από παραχώρηση, ότι εκεί βρίσκεται ο Ιωάννης γιατί το θέλει ο Χριστός αυτό, το παραχωρεί.

Αλλά ο άγγελος όμως δείχνει την κυριαρχία του σ' ολόκληρη τη γη. Μη φοβάσαι, να του λέγει, Ιωάννη, μη φοβάσαι. Αν είσαι εδώ αποκομμένος και απομεμακρυσμένος από την εκκλησία της Εφέσου που τόσο αγαπάς.

Και είσαι εδώ σε αυτό το ξερό νησί, ο Θεός το επιτρέπει, είναι ισχυρός ο Θεός. Δεν βλέπεις πως πατώ στη θάλασσα και στην ξηρά; Μη φοβάσαι, ο Θεός είναι ο κυρίαρχος των πάντων, οι δυνάμεις του κακού ό,τι και να κάνουν είναι ατελέστατες.

Ο Άγγελος κρατούσε ένα μικρό βιβλίο, όμως εκείνο το οποίο είχε μνημονεύσει σε προηγούμενα κεφάλαια, όταν έλεγε το ποιος θα ανοίξει το βιβλίο το σφραγισμένο με 7 σφραγίδες. Και κανείς δεν ευρέθηκε ούτε στον ουρανό, ούτε στη γη, ούτε στον άδη να το ανοίξει και ακούστηκε όταν εγώ έκλαιγα, λέγει Ιωάννης, ακούστηκε μια φωνή που μου λέει κάποιος δίπλα μου, άγγελος, μη κλαις, ευρέθηκε.

Και είναι ο λέων εκ της ρίζης του είναι σε, του γαβίρ, είναι ο Ιησούς Χριστός, του εσπαγμένων αρμίων. Αυτό θα ανοίξει τις σφραγίδες του βιβλίου ή τι, θα αποκαλύψει τις βουλές του Θεού. Δεν είναι τώρα αυτό το βιβλίο, αλλά είναι ένα βιβλίο, μικρότερος το μέγεθος και δεν είναι σφραγισμένο, είναι ανοιχτό.

Αυτό που σημαίνει ότι αυτά που γράφει το μικρό αυτό βιβλίο είναι μέρος εκείνου του σφραγισμένου βιβλίου. Το περιεχόμενό του, προσέξτε εδώ, είναι τα υπόλοιπα που να αποκαλυφθούν στο βιβλίο της αποκαλύψεως.

Τα όσα θα γίνουν από το σημείο εκείνο έως το τέλος. και συνεπώς είναι ένα μέρος, αυτά που θα αποκαλυφθούν και επειδή θα τα γράψει αυτά, δεν χρειάζεται να είναι το βιβλίο σφραγισμένο, είναι ανοιχτό, ώστε να λέγει ο άγγελος, θα προφητεύσεις αυτό που για αυτού πρόκειται, θα προφητεύσεις και τα παρακάτω. Και έκραξε φωνή μεγάλη ώσπερ λέων μυκάται· και ότε έκραξε, ελάλησαν αι επτά βρονταί τας εαυτών φωνάς.

Όταν έκραξε ως λέων μυκώμενος, τότε ελάλησαν και οι επτά βροντές τις δικές τους φωνές. Παράξενο αυτό εδώ, ε! Βλέπουμε την κραυγή του Αγγέλου καταρχάς να είναι πάρα πολύ φοβερή, αλλά φόβο επάνω εις τη γη, έναν φόβο που καταδικάζει ή έναν φόβο που επιστρέφει σε μετάνοια.

Για να μην γίνει όμως έτσι, ξέρετε, διά να ελαφρωθούν οι άνθρωποι ή ακόμη να μετανοήσουν. Και ποιες είναι αυτές οι φωνές των επτά βροντών; Ο αριθμός επτά δείχνει πληρότητα. Με την βροντή πάντοτε έχουμε την φωνή του Θεού. Αλλά την φωνή του Θεού στον αριθμόν επτά που σημαίνει πληρότητα. Άρα έχουμε την πληροφορία του Ιδίου του Θεού. Όταν κάποτε ο Κύριος ομίλησε στα πλήθη, και έστρεψε τα μάτια του στον ουρανό, και ζήτησε να δοξαστεί.

Θα δοξαστεί το όνομα του Θεού, τότε ακούστηκε από τον ουρανό μία φωνή σαν βροντή που έλεγε. Και δόξασα και πάλιν δοξάσω. Είναι Ιωάννης 12,28. Ο ουν όχλος ο εστώς και ακούσας έλεγε βροντήν γεγονέναι, άλλοι έλεγον· άγγελος αυτώ λελάληκεν.

Η απάντησης του ουρανού, και δόξασα και πάλι θα δοξάσω. Ακούστηκε όμως αυτή η φωνή σαν μια βροντή. Και είπαν οι άνθρωποι, τι ήταν αυτό, βροντή; Και άλλοι λέγαν, άγγελος πρέπει να μίλησε από τον ουρανό.

Ήταν η φωνή του ουρανίου πατρός. Έτσι εδώ η φωνή των επτά βροντών είναι η φωνή του Θεού. Καὶ ὅτε ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, ἔμελλον γράφειν. Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν· Σφράγισον ἃ ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, καὶ μὴ αὐτὰ γράψῃς.

Όταν ελάλησαν οι επτά βροντές, εγώ επρόκειτο να πιέσω να γράψω. Και τότε άκουσα φωνή από τον ουρανό να μου λέγει. Σφράγισε αυτά που άκουσες, μη τα γράψεις. Εδώ φαίνεται ο Ιερός Ευαγγελιστής πως γράφει την ώρα που οπτασιάζεται.

Ίσως είναι ένα σημείο που φανερώνει πως εγράφη η Αποκάλυψη. και έγραφε. Κατά την παράδοση, υπαγορεύει την αποκάλυψη του εις τον διάκονον Πρόχορον και έτσι αυτό μας διασώζει η παράδοση. Μόνος, ένα τούτο δείχνει την προθυμία του στο να καταγράψει ο Ιερός Ευαγγελιστής ό,τι του αποκαλύπτεται. Όμως, να, ενώ η φωνή του Θεού αποκαλύπτει, ταυτόχρονα εμποδίζεται να καταγράψει τα αποκαλυπτόμενα.

Η γνώσις αυτών που ήκουσε θα μείνει μόνο δια των προφήτων.

Εκείνος αναγνωρίζει αυτά. Ίσως διότι πρόκειται περί φοβερών τιμωριών των ασεβών που θα κατατρόμαζαν τους πιστούς όταν τα ακούουμε. Είναι, αγαπητοί μου, μερικά πράγματα που δεν συμφέρει ο άνθρωπος να τα ξέρει.

Δεν αντέχει. Θα σας πω ένα, δυο σημεία που η σοφία του Θεού τα κρύπτει.

Ξέραμε πότε θα πεθάνουμε. Μπορείτε να σφυλάτετε τι θα συνέβαιναν ξέραμε πότε θα πεθάνουμε. Η ζωή μας τότε ήταν ένα μαρτύλο, αν λέγαμε ότι θα πεθάνω τότε και θα περιμένουμε την ημέρα που θα έρθει ο θάνατος.

Θα τον τρομάω. Άλλο τώρα ότι με τον τρόπο που δεν ξέραμε για πότε θα πεθάνουμε. Ευχαριστούμε που ο Θεός έχει πολλαπλά σχέδια. Αλλά και ακόμη κάτι άλλο. Πότε θα γίνει το τέλος του κόσμου δεν το ξέρουμε. Γιατί το κρύπτει αυτό ο Θεός. Δεν συμφέρει να το ξέρουμε. Γιατί δεν απεκάλυψε από τώρα πότε θα έρθει ο Αντίχριστος ή ποιο είναι το όνομα του Αντίχριστου.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γνωρίζει, ήκουσε το όνομα του Αντιχρίστου, προσέξτε, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ήκουσε το όνομα του Αντιχρίστου, το ήκουσε, δεν το απεκάλυψε, έγραψε μόνο τον αριθμό του ονόματος που είναι κρυπτογραφικό, έτσι και εδώ τώρα, τι του λέει ο Θεός, είναι για σένα μόνο, δεν είναι για τον κόσμο, μην το γράψεις αυτό, αυτό δεν πρέπει να γραφτεί.

Η σοφία και η αγάπη του Θεού κρύπτει. Δεν είναι λοιπόν μια αδυναμία, ούτε ακόμη για να μας δημιουργεί την περιέργεια. Δεν απεκαλύφθη, όπως είπαμε. Όμως, θα έρθει ο καιρός, θα γίνει εις τον οικείο χρόνο, θα γίνει η Αποκάλυψη.

Ο Αρέχας, σφράγισαν, η ομή ασφαλή κατοχή εμπιδιανία σου συντήρη, να κρατάς με μία ασφαλή κατοχή στο μυαλό σου, φυσήν έκφοροντε διαγραφής μηδόνος ποιούν, ίσως ότι μίλησι τελεί πρώτης παρουσίας των τελευταίων καιρών εμφανίζεσθε, Ίσως μη λύση τελεί, ίσως να μη συμφέρει πριν από την παρουσία των τελευταίων καιρών να εμφανιστεί αυτό το κάτι.

Έχουμε λοιπόν μία κρυπτογράφηση ή μία αποσιόπηση. Γίνεται υπαινιγμός και αποσιωπάται το παρακάτω. Είναι ένα προνόμιο του προφήτου, κλειό, να γνωρίζει εκείνο που οι άλλοι δεν ξέρουν και που δεν θα αποκαλύψει.

Να το ξέρει μόνον αυτός. Φανταστείτε αγαπητοί μου να ξέρει κάποιο πρόσωπο πότε εγώ θα πεθάνω. Εγώ να το αγνώ και να είμαι ένα μελουμνησία. Πώς πρέπει να αισθάνεται το πρόσωπο αυτό εάν το πρόσωπο αυτό με αγαπά. Έτσι καταλαβαίνετε ότι είναι πολύ σκληρή αυτή η γνώση.

Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον Δανιήλ, τον Προφήτη, αξίζει να το πούμε. Εσύ, Δανιήλ, έμφραξον τους λόγους και σφράγισον το βιβλίον έως καιρού συντελείας. Έχει που να τελειώσει ο καιρός. Ποιος καιρός; Όχι ολόκληρη ιστορία, έχει που να τελειώσει ο καιρός για όσα προφητεύθηκαν.

Που ήταν προς τη γέννηση του Χριστού, αν θέλετε, ή ακόμη την παρουσία του Αντιόχου του Επιφανούς και ούτω καθεξής. Ούτω καθεξής. Τα λέμε, σφράγισέ τα. Δηλαδή, σημαίνει, όσοι διαβάζουν τις προφητείες του, δεν θα τα καταλάβουν παρά μόνο όταν έρθει ο καιρός.

Προσέξτε αυτό, πολύ σπουδαίο. Μας βοηθάει σε τι; Για να κατανοούμε την Αποκάλυψη τώρα εμείς. Ό,τι καταλαβαίνουμε, σημαίνει ήρθε ο καιρός. Ό,τι δεν καταλαβαίνουμε, σημαίνει δεν μου ήρθε ο καιρός. Ό,τι θέλετε κάνετε, το όνομα του Αντιχρίστου δεν θα μπορέσετε να το αποκρυπτογραφήσετε.

Αλλά μπορούμε όμως, αλλά σήμερα το ξέρουμε. Όπως λέγαμε την περασμένη φορά με το 200 εκατομμύριο ηλεκτρικό, αυτό σήμερα μπορούμε να το ξέρουμε. Όταν βλέπετε εκείνα τα χρώματα, το κόκκινο, το κίτρινο και το πράσινο, μας αφήνει κατάπληκτους, που λέγαμε την περασμένη φορά.

Και λέμε, αυτό είναι καταπληκτικό. Αυτά τα χρώματα σε μια παλιότερη εποχή ήταν άγνωστα. Τα άλλα δεν μπορούσαν να υπονοήσουν τίποτα τα χρώματα αυτά. Σήμερα όμως υπονοούν πολλά τα χρώματα αυτά. Μας κάνει ακόμη εντύπωση και αυτή η συνέχεια της προφητείας του Δανιήλ. Μεταξύ.

Και εγώ ήκουσα και όμως ήκουσα αλλά δεν κατάλαβα. Υπάρχουν σημεία τα οποία ακούει ο προφήτης αλλά δεν καταλαβαίνει και πρέπει να του επεξηγηθούν. Και είπα, Κύριε, τι τα έσχατα τούτων; Ποια είναι αυτά τα τελευταία, τι τα έσχατα της ιστορίας, τα έσχατα σε σχέση με την γέννηση του Χριστού και τα λοιπά, στην πρώτη παρουσία.

Και είπε, χωρίς όμως, ξέρετε, να εξαντλείτε, γιατί θα το δούμε, δεν εξαντλούνται οι προφήτες στην πρώτη παρουσία του Χριστού. Σας το υπογραμμίζω να το ξέρετε. Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης δεν εξεπληρώθησαν.

Γι' αυτό οφείλαμε να μελετούμε τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, όπως και τη Γένεση. Είναι πλάνη να λέμε ότι μόνο τη Γένεση πρέπει να διαβάζουμε. Δεν εξεπληρώθησαν οι προφήτες, σας το ξαναλέγω άλλη μια φορά.

Και είπε, Δεύρο Δανιήλ, ότι εμπεφραγμένοι και εσφραγισμένοι οι λόγοι έως καιρού πέρας. Έλα τώρα Δανιήλ, αυτά είναι εσφραγισμένα και καλυμμένα έως καιρού πέρας, μέχρι που να περάσει ο καιρός.

Εκλεγούν, κληθούν, πειραθούν, περάσουν από φωτιά και αγιαστούν πολλοί, και ανομήσωσι άνομοι· οι άγιοι θα γίνουν αγιότεροι, οι άνομοι ανομότεροι, και ου συνήσουσι πάντες άνομοι, ου συνήσουσι. Θα φέρουν τον αριθμό 666, θα το βάζουν στα χέρια και δεν θα καταλαβαίνουν τίποτα.

Πάντα θυσιάζουν η συνίσουση. Δεν θα καταλαβαίνουν. Και οι νοήμονες συνίσουση. Όταν λέει οι νοήμονες, δεν νοεί τους νοήμονες απλώς τους έξυπνους, ενώ τους ευσεβείς θα καταλαβαίνουν. Μόνο οι ευσεβείς θα καταλαβαίνουν. Συνεπώς, η Αγία Γραφή μένει και οι προφητείες της λιδωμένα για τους ασεβείς.

Για τους ασεβείς, ξέρετε τι είναι η Αγία Γραφή; Η μεν Παλαιά Διαθήκη, ένας παλαιός κώδικας ηθικής και νομοθεσίας. Η δε Καινή Διαθήκη; Ένας νεότερος κώδικας ηθικής, ανανεωμένος και βελτιωμένος, αλλά ο οποίος τώρα είναι 2.000 χρόνια και έχει παλαιωθεί και δεν έχει πάρα πολύ σημασία.

Αγία Γραφή είναι ζωή που δείχνει, προετοιμάζει, προαναγγέλλει, δείχνει τη Βασιλεία του Θεού. Όλα αυτά είναι, αγαπητοί μου, δείκτες μόνο πιστούς, μόνο για εκείνους που έχουν το Πνεύμα το Άγιον και που τους ανοίγει τα μάτια να βλέπουν.

και εκείνο που πραγματικά με όλη μας την καρδιά ευχόμαστε να έχουμε αλλά θα συνεχίσουμε την ερχομένη τηλεγία