The Life of Saint Mary of Egypt

The Life of Saint Mary of Egypt. She came from Egypt and lived in the time of Emperor Justinian, around the year 520. Her earlier life was dissolute; she had been a prostitute almost since childhood.

Later, though, she gave herself so fully to ascesis, to ascetic discipline, and to virtue that she could walk over rivers and waters without sinking.

And when she prayed, she was suspended in the air, her feet no longer touching the ground. The cause of this whole change was metanoia, repentance. When a person truly repents, there is no sin God will not forgive. Repentance saves every person. On the fourteenth of September, when the Exaltation of the Precious and Life-Giving Cross took place in Jerusalem, many Christians flocked to the city from far and wide.

She went with others who lived in sin and tried to enter the Church of the Resurrection to see the True Cross, as they did. But an unseen barrier kept her from entering and seeing it.

She longed to enter and promised that, if she did, she would no longer defile her body with sinful desires. She kept that promise. She went into the desert, crossed the Jordan River, and lived there for forty years without seeing another person. God alone was her witness. She struggled so greatly that she went beyond the limits of human nature and lived an angelic life here on earth.

In Palestine, a virtuous monk named Zosimas lived in a monastery. He was so well known for his virtue and his knowledge of the faith that monks from nearby monasteries would visit this elder to hear him speak and seek his counsel.

He lived in that monastery for fifty-three full years, fasting and praying. Then the thought came to him to go deep into the desert, hoping to find other ascetics who were more learned and more virtuous than he was.

As he wondered whether anyone was there, an angel of the Lord appeared and said to him, “Zosimas, you have great virtue and devotion to God. But go to the Jordan River, to the monastery nearby, and you will see others greater in virtue than yourself.”

The elder Zosimas did as the angel told him. He went to the monastery, made a prostration, and stayed there, glorifying the Lord through fasting and prayer. The fathers of that monastery had a custom: on Clean Monday they would leave for the desert and remain there until Palm Sunday.

So the elder Zosimas left the monastery too. He crossed the Jordan River with the other monks, and after they parted ways, the thought came to him to go farther into the desert. Perhaps he would find an ascetic there and hear a word from God.

When it was time to read his service, he stopped, turned east, and began to pray. Then he thought he saw the shadow of a human figure. Fearing it was a demonic apparition, he made the sign of the Cross.

When he had finished the service and continued on his way, he could see clearly that it was a person. The person’s body was dark, and thick white hair fell to the shoulders and down the right side. Zosimas was overjoyed, thinking he had found the person he was looking for, and began to run after the figure.

But the figure kept moving farther away. Zosimas called out, “For the love of Christ, stop! I am an elder and cannot keep running after you.” Despite his pleas, the stranger kept walking at the same pace until reaching a small, dry streambed.

The stranger crossed to the other side. Unable to cross, the elder stood there weeping. Then the stranger said, “Forgive me, Abba Zosimas, in the name of Christ. I cannot stand before you and let you see me, because I am a woman, and I am naked.”

“If you want me to stop, throw me a cassock to put on, and then you may bless me.” When Zosimas heard her call him by name, he understood that she had the gift of spiritual insight. He threw her an old cassock, approached her, and made a prostration.

They both fell to the ground, each asking the other for a blessing and a prayer. She said, “You must bless me, for you are a priest of God. You stand in the holy sanctuary and pray to God for the sins of others.”

Zosimas replied, “Saint of God, your gift is clearly greater than mine. You know my name, and you know that I am a priest. So I beg you: bless me.”

Then the saint rose and said, “May the holy God, who loves the salvation of sinners, bless you.” The elder stood up too, and she said to him, “Abba Zosimas, why have you gone to such trouble to come all this way to see a sinful woman? But since God has brought you here, tell me: how is the Christian world?”

“How are the rulers and the Church of Christ?” The elder answered, “All are well, through your prayers.”

The elder continued, “But pray to God for them and for me, for this is why I have labored and made such a long journey.” The woman replied, “Abba Zosimas, you are the one who should beseech God for me. Still, I will obey as you have instructed me.” The Saint stood praying for a long time, without a sound coming from her lips. The elder fell face down on the ground, saying, “Lord have mercy.” When he raised his eyes, he saw the woman suspended a cubit above the earth. He wondered whether she might be a demon pretending to pray. Knowing his thoughts, the Saint said, “Abba Zosimas, do you think I am a phantom? I am a woman, more sinful than anyone in the world. May God deliver us from the snares of the devil.” Zosimas fell to the ground, and with tears in his eyes he touched the Saint’s feet and said to her, “I implore you, servant of God, tell me how you came to be here in the desert. Where are you from, and how many years have you lived as an ascetic? Hide nothing from me, for God saw fit to bring me here, a frail old man who had never left his cell, so that I might benefit from your words.” Hearing him, the Saint saw his tears and said, “I am ashamed, a sinner, to tell you of my deeds, but today I will confess everything to you. I am from Egypt, holy elder. At the age of twelve I left my parents and went to Alexandria, where I lived in fornication for seventeen years. All I cared about was that many would come to me; often I took nothing from them. I was so poor, yet my passion for sexual sin was immense. One day I went down to the shore and saw a crowd boarding a large ship. I asked and was told they were traveling to Jerusalem, since the feast of the Exaltation of the Cross was approaching. I wanted to go too. When I asked the man in charge whether I could travel, I was told that no one would stop me if I had the fare. I answered that my body would pay my fare, both for food and for passage to Jerusalem. When he heard this, he went away laughing. My only purpose, Father, was to satisfy my unceasing passion for fornication.” At this point the Saint fell silent, but the elder urged her to continue her confession. “I ran to another ship, for many were about to depart, and saw twenty handsome young men boarding it. I approached them and asked them to take me along. Since I did not have the fare, they would pay for me, and I would repay them. They understood what I meant and agreed. I committed so many sins, my Abba, that I am ashamed to tell you of them. What amazes me is that the ship did not sink, but God awaited my repentance. When we arrived, what had happened was not enough for me; I sought other lovers. At night I continued to sin as before, while people entered the church.”

“I wanted to see the young men. But when everyone had entered the church, I could go no farther. As I stood there, I remembered my sins and began to weep over them, and I felt deep compunction.”

“Then I saw an icon of the Most Holy Theotokos. With tears in my eyes, I said, ‘O Virgin Lady, Theotokos, you who gave birth to our Lord,’”

My Lady, I know that my many sins make me unworthy to look upon your holy icon. But God became man to call sinners to metanoia, to repentance. Help me, too, to enter the Church and see the Holy Wood on which Jesus was crucified for our sins. Never again will I defile my body by joining myself to others.” And for the first time, she entered the Church without anything stopping her.

When I saw the Cross, fear and trembling came over me. At once I fell down and venerated the Holy Wood. As I left, I saw the wonderworking icon of the Most Holy Theotokos again and said, ‘Most Holy Virgin, thank you for not turning away from me, your sinful and unworthy servant.’

‘So, Lady Theotokos, show me how to be saved. Lead me onto the path of Christ your Son, the path of salvation and virtue.’ As I said this, I heard a voice from heaven: ‘If you cross the Jordan River, you will find great rest.’ Then I cried out with all my strength, ‘Lady Theotokos, do not forsake me!’ And I set out for the Jordan.

On the way, a Christian man saw me, came over, and gave me three coins. With them I bought three loaves of bread. Farther on, I asked someone which road led to the Jordan. I walked alone, with tears in my eyes.

I reached the church of Saint John the Forerunner, near the Jordan. I ate half a loaf, drank some water from the river, and slept there. At daybreak, I went down to the river, found a small boat, and crossed to the other bank.

Then the elder asked, ‘How many years have you been here in the desert, Saint?’ ‘Forty years, Abba.’ Zosimas went on, ‘How have you found food all this time? How did you live through so many years?’ She answered, ‘I had two and a half loaves when I crossed the Jordan. They dried out until they were hard as stones.’

‘I lived on those little by little, and on the plants of the desert.’ Then Zosimas asked her, ‘Have you suffered any temptation from the devil?’ She said, ‘Abba, you ask me something that makes me shudder.’

I shudder at it, and even when I think of it, I fear it may happen to me again. But the elder says, “Servant of the true God, hide nothing from me. Tell me everything, for the love of Christ.”

‘I would remember the songs I once knew, and I would remember my sins. Then I called on the Virgin Theotokos for help, for I had entrusted myself to her. Tears would come to my eyes. As soon as I spoke her name, a bright light shone before me.’

‘And the evil logismoi, those intrusive thoughts, would disappear. When thoughts of fornication came to me, I fell to the ground in tears and would not rise until I saw that light scatter them. Such temptations troubled me, Abba, but from then until today, with the help of the Most Holy Theotokos, I have had no temptation.’ Zosimas asked her, ‘Did you never long for food or clothing?’ ‘As I told you, I ate those loaves over seventeen years. Since then, I have lived on the plants of this land.’

‘The clothing I wore fell apart. At night I felt bitter cold, and by day the heat was so fierce that I collapsed. Yet God fed me and sheltered me, for He clothes the heavens.’

When Zosimas heard her speak of Holy Scripture, he asked, ‘Do you know the Scriptures? Did someone teach them to you?’ She answered, ‘I cannot even read. But God, who gives people knowledge, teaches me these words.’ He then entreated her and gave glory to God.

The elder wished to ask the Saint for forgiveness, but she stopped him and asked him to tell no one about her.

He was to tell no one anything she had said to him until she died. “Go in peace now,” she told him. “Next year, do not cross the Jordan. Stay in the monastery, for even if you try to cross, you will not be able to. Late on Thursday, take the Holy Mysteries and bring them yourself to the Jordan. Wait for me there. Since I came into this desert, I have not received Holy Communion. That is why I ask you. Tell the abbot of your monastery, Abba John, to be watchful as well. Many things are wrong in your monastery and need to be put right.” The saint then departed into the desert. The elder marveled that she knew the ways and failings of the monastery. He fell to the ground, kissed the place where she had stood, gave thanks to God, and returned to the monastery. When the following year came...

When the time came for the monks to leave the monastery as usual, Zosimas wanted to go with them, but a fever kept him there. Then he remembered that the Saint had told him not to leave. He remained in the monastery for a few days and recovered.

On Holy Thursday, as she had asked, he took Holy Communion, along with a few figs and some lentils soaked in water, and went to the river. As he waited for the Saint, he wept. Even if she came, he wondered, how could she cross the river when there was no boat?

As he thought about this, he saw the Saint arrive on the opposite bank. The moon was bright that night, and he could see her clearly. She made the sign of the Cross, and at once she was across the river, beside Zosimas.

The elder wanted to bow before her, but she said, ‘Father, what are you doing? You are carrying the Holy Mysteries, and you wish to bow before me?’ She then entreated the elder and recited the Our Father and the Creed.

She greeted him with the kiss of love, received Holy Communion, and then said, ‘Lord, now You let Your servant depart.’ She asked the Abba for one more thing: that he return to the monastery and come the following year to meet her where he had first seen her.

The elder replied that he wished he were worthy to follow her, and urged her to take some of the food he had brought. She stretched out her hand, took three lentils, made the sign of the Cross again, and walked across the waters of the Jordan as she had before.

The elder Zosimas returned to the monastery, glorifying God. When another year had passed and Cheesefare Sunday arrived, he left the monastery as usual and walked into the desert, hoping to see the Saint.

When he could not see her, he began to weep and begged God not to deprive him of the Saint’s blessing. As he spoke, he saw her lying dead, her arms crossed and her head turned toward the west.

Weeping, he ran to her. He kissed her feet and began to chant a psalm from the Psalter. As he stood there, deeply moved and unsure what to do, he noticed these words written on the ground near the Saint’s head.

“O Abba Zosimas, bury the body of humble Mary here where you found it.” The abba wondered who could have written those words, since the Saint did not know how to write. Then he saw a lion licking her feet. Greatly afraid, he made the sign of the Cross and said to the beast, “Wild creature, since the power of God has brought you here to help me, dig the earth so that I may bury the Saint’s remains. I am very old and cannot dig.”

He showed the lion where the Saint was to be buried. As soon as the elder had spoken, the lion dug with its front paws until the hole was deep enough to cover her body. Then the beast made a metanoia, a bow before the elder, and went away into the desert.

The elder buried the Saint’s body and returned to the monastery, glorifying God. Zosimas died in that monastery at the age of one hundred. Saint Mary of Egypt, who had lived as a prostitute and a sinful woman, repented and lived an ascetic life.

She became holy and was honored by God and by people.

Ο Βίος και Πολιτεία της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η οσία αυτή κατήγετο εξ Αιγύπτου και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Ιουστινιανού, περί το 520. Ο πρότερος βίος της ήτο ακόλαστος, ήτο πόρνη από παιδική σχεδόν ηλικία.

Αργότερα όμως επεδόθη τόσο πολύ στην άσκηση και την αρετή, ώστε επί των ποταμών και των υδάτων εβάδιζε, χωρίς να βυθίζεται.

Και όταν προσεύχετο, ήτο μετέωρη στον αέρα, χωρίς να πατάει στην γη. Και η αιτία όλης αυτής της μεταβολής ήταν η μετάνοια. Όταν ο άνθρωπος μετανοήσει αληθώς, δεν υπάρχει καμία αμαρτία ο Θεός να μην τη συγχωρήσει. Η μετάνοια σώζει κάθε άνθρωπο. Κατά τη 14η ημέρα του μηνός Σεπτεμβρίου, όταν στην Ιεροσαλήμ έγινε η Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, πολλοί χριστιανοί συνέρρεαν από πολλά μέρη στην πόλη.

Πήγε τότε και η οσία μαζί με άλλους ασελγείς, προσπαθούσε να εισέλθει στο ναό της Αναστάσεως για να ειδεί, όπως και άλλοι, τον Τίμιο Σταυρό. Όμως αόρατο εμπόδιο δεν την άφησε να εισέλθει και να ειδεί και εκείνη.

Επιθυμούσα όμως τούτου διακαώς, ότι αν θα εισήρχετο στο ναό δεν θα εμόλυνε πλέον το σώμα της με ακόλαστες επιθυμίες, και πράγματι ετήρησε την υπόσχεσή της. Μετέβη στην έρημο και εκεί διήλθε τον Ιορδάνιν ποταμό και εκεί έζησε η μακαρία τεσσαράκοντα έτη χωρίς να είδει άνθρωπον και μόνο θεατήν της είχε των Θεών Τόσο πολύ αγωνίστηκε ώστε υπερέβη την ανθρώπινη φύση και απέκτησε επί της γης ζωή αγγελική και υπεράνθρωπον.

Εις τα μέρη της Παλαιστίνης εις ένα μοναστήρι ζούσε ένας ενάρετος μοναχός, Ζωσιμάς το όνομα. Ήταν τόσο πολύ φημισμένος για την αρετή του, αλλά και τόσο καλός γνώστης των θρησκευτικών ζητημάτων, πολλοί μοναχοί από τα γύρω μοναστήρια επισκέπτονταν τον γέροντα αυτόν, για να ακούσουν το λόγο από το στόμα του και να λάβουν βεβαίως τις ανάλογες συμβουλές.

Σε εκείνο το μοναστήρι έζησε επί πεντήκοντα τρία ολόκληρα έτη, με νηστεία και προσευχή. Έπειτα του ήλθε όμως ο λογισμός να υπάγει βαθιά εις την έρημο για να έβρει ίσως άλλους ασκητάς, ανώτερους εις τη μόρφωση και πιο ενάρετους.

Και ενώ διαλογίζεται εάν υπάρχει κάποιος εκεί, φάνη άγγελος Κυρίου και του είπε: «Ζωσιμά, έχεις μεγάλη αρετή και αφοσίωση εις τον Θεόν, αλλά όμως ύπαγε στον ποταμό Ιορδάνη, εις το μοναστήριο εκεί πλησίον, να ειδείς άλλους μεγαλύτερους εις την αρετία από σένα».

Ο γέρος Ζωσιμάς τότε έκανε αυτό που του είπε ο άγγελος. Πήγε στο μοναστήρι, έβαλε μετάνοια και έμεινε εκεί δοξάζοντας με νηστεία και προσευχή τον Κύριο. Οι πατέρες της Μονής είχαν συνήθεια την Καθαρά Δευτέρα να φεύγουν από το μοναστήρι και να πηγαίνουν στην έρημο και έμεναν εκεί έως την Κυριακή των Βαΐων.

Για λοιπόν της Μονής εξήλθεν και ο γέρος Ζωσιμάς. Διήλθεν τον Ιορδάνη ποταμό με άλλους μοναχούς και αφού εχωρίστηκαν μεταξύ των, του ήλθε ο λογισμός να προχωρήσει μέσα στην έρημο, μήπως έβρει κάποιον ασκητήν να ακούσει λόγον του Θεού και από κει.

Όταν έφτασε η ώρα να διαβάσει την ακολουθία του, εσταμάτησε, εστράφη προς Ανατολάς και ήρχισε να προσεύχεται. Ωσάν να είδε όμως ίσκιον ανθρωπίνου σώματος, ενόμισεν ότι πρόκειται για δαιμονική φαντασία και έκαμνε το σταυρό του.

Αφού ετελείωσε την ακολουθία του και συνέχισε το δρόμο του, είδε πλέον φανερά ότι ήταν άνθρωπος με μαύρο σώμα και πυκνά άσπρα μαλλιά που έφταναν ως τους ώμους και έπεπταν δεξιά του. Ο Ζωσιμάς τότε χάρηκε τόσο πολύ, διότι ενόμιζε ότι εύρε τον άνθρωπο που εζήτει, και άρχισε να τρέχει οπίσω του για να τον φτάσει.

Όμως ο άνθρωπος εκείνος που μακρύνει το περισσότερο τότε ως δοσημάς του εφώναξε «Δια την αγάπη του Χριστού, στάσου! Είμαι γέρων και δεν δύναμαι να τρέχω άλλο να σε ακολουθώ». Ο άγνωστος όμως, παρά τις παρακλήσεις του γέροντα, συνέχισε να βαδίζει με τον ίδιο ρυθμό, ώσπου έφτασε σε ένα τόπο που ήταν μικρός ξηροπόταμος.

Εκείνος μεν πέρασε στην απέναντι πλευρά. Ο δε γέρων, μη δυνάμενος να περάσει, εστάθη κλαίων. Τότε ο άγνωστος του είπε: «Συγχώρεσέ με, Αββά Ζωσιμά, εν ονόματι του Χριστού». «Συγχώρεσέ με, Αββά Ζωσιμά, εν ονόματι του Χριστού, δεν δύναμαι να σταθώ να με ιδείς, διότι είμαι γυναίκα και γυμνή».

«Και αν θέλεις να σταθώ, ρίψε μου ένα ράσο να ενδυθώ και να σταθώ να με ευλογήσεις». Όταν άκουσε ο Ζωσιμάς ότι τον εκάλεσε με το όνομά του, εννόησε ότι ήταν προορατική. Της έριψε λοιπόν ένα ράσον παλαιόν και, αφού την επλησίασε, της έβαλε μετάνοια.

Έπεσαν τότε και οι δύο εις το έδαφος, ζητούντες ο εις του άλλου την ευλογία και την ευχή. «Εσύ πρέπει να με ευλογήσεις, διότι εσύ είσαι ιερεύς του Θεού και ίστασαι στο Άγιον Βήμα και παρακαλείς τον Θεό για την αμαρτία των άλλων».

Τότε ο Ζωσιμάς απάντησε: «Αγία του Θεού, το χάρισμά σου φαίνεται μεγαλύτερον από το δικό μου, διότι γνωρίζεις όχι μόνο το όνομά μου, αλλά και το ότι είμαι ιερεύς. Δια τούτο σε παρακαλώ πολύ εσύ να με ευλογήσεις».

Τότε σηκώθηκε η Αγία και λέει: «Ο Θεός ο Άγιος, ο αγαπών την σωτηρία των αμαρτωλών, εκείνος να σε ευλογήσει». Τότε σηκώθηκε ο γέρων, η δε Αγία του λέει: Αβάζω σημά, γιατί εκόπιασες κίληδες ως εδώ, για να ειδείς μια γυναίκα αμαρτωλή Αλλά αφού ως εδώ σε έφερε ο Θεός, ειπέ μου πώς είναι ο χριστιανικός κόσμος;

Η βασιλής η εκκλησία του Χριστού Το Γέρον της απάντησε «Όλοι καλά είναι με την ευχή σου».

Ευχήσου, αββά, παρακάλεσε τον Θεό και δια εκείνους και δια εμέ, διότι δια τούτου εκόπιασα και έκαμα τόσο κόπο. Η γυναίκα τότε του απάντησε: «Αββά Ζωσιμά, εσύ πρέπει να παρακαλέσεις τον Θεό δια εμέ, πλην όμως θα κάνω υπακοή όπως με όρισες». Η Αγία επί πολλή ώρα εστάθηκε, προσηύχετο, χωρίς από το στόμα της να ακούγεται φωνή. Ο δε γέρων έπεσε στο έδαφος πρηνής, λέγων το «Κύριε ελέησον», και όταν μετά εσήκωσε τους οφθαλμούς του, είδεν ότι η γυναίκα ευρίσκεται μια πήχη ψηλότερα απ' τη γη. Τόσο πτωχή, αλλά το πάθος της ακολασίας μου ήταν τεράστιο. Εξήλθον εις τον αιγιαλόν και είδα πλήθος ανθρώπων να ανεβαίνει σε ένα μεγάλο πλοίο. Ρώτησα και με πληροφόρησαν ότι οι άνθρωποι αυτοί θα ταξίδευαν εις τα Ιεροσόλυμα, καθώς επλησίαζε η μέρα της Υψώσεως του Σταυρού. Θέλησα να αισθάνομαι ο υπεύθυνος εκεί. Όταν τον ερώτησα εάν θα μπορούσα κι εγώ να ταξιδέψω, μου είπαν ότι κανείς δεν θα με εμπόδιζε εάν είχα τα ναύλα μου. Εγώ τότε του απήντησα ότι ναύλων είχα το σώμα μου, και για να τραφώ και για να υπάγω εις τα Ιεροσόλυμα χωρίς αγώγι. Εκείνος τότε ως άκουσε... Ο δικός μου σκοπός, πάτερ, δεν είναι άλλος παρά το ασταμάτητο πάθος της πορνίας μου. Εις το σημείο αυτό η Αγία σιώπησε, αλλά ο γέροντας την προέτρεψε να συνεχίσει την εξομολόγησή της. Έτρεξα προς ένα άλλο καράβι, γιατί ήσαν πολλά που επρόκειτο να ξεκινήσουν, και βλέπω να ανεβαίνουν εις αυτό 20 ωραίοι νέοι. Τους πλησίασα, τους ζήτησα να με πάρουν μαζί τους και, επειδή δεν είχα τα απαιτούμενα ναύλα, θα πλήρωναν εκείνοι δι' εμέ και εγώ θα τους αντάμειβα. Αυτοί κατάλαβαν τι εννοούσα και δέχθησαν. Έκαμα τόσες αμαρτίες, αββά μου, που εντρέπομαι να σου τα διηγηθώ. Αυτό που θαυμάζω είναι

«Εγώ ήθελα να βλέπω τους νέους. Όταν δε εισήλθαν όλοι στον ναόν, εγώ πλέον δεν μπορούσα να προχωρήσω. Και ενώ στεκόμουν εκεί, θυμόμουν τις αμαρτίες μου και άρχισα να κλαίγω δι' αυτάς και αισθάνθηκα μεγάλη συμφωνία.

Τότε είδα μια εικόνα της Παναγίας». Με δάκρυα στα μάτια είπα: «Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, Συ που εγέννησες τον Κύριό μας,

Κυρία μου, γνωρίζω ότι δεν είμαι άξια να βλέπω την αγία εικόνα σου, εξαιτίας των πολλών αμαρτιών μου, αλλά επειδή δια τούτου έγινε ο Θεός άνθρωπος, για να καλέσει σε μετάνοια τους αμαρτωλούς, βοήθησε και εμένα να εισέλθω στην εκκλησία, να ειδώ και εγώ το Άγιο Ξύλο όπου εσταυρώθη ο Ιησούς, για τας ιδικάς μας αμαρτίας. Ποτέ πλέον δεν θα μιάνω το σώμα μου να αναμιχθεί με άλλους ανθρώπους. Και για πρώτη φορά, δίχως κανένα εμπόδιο, εισήλθεν στην εκκλησία.

Όταν αντίκρισα το σταυρόν, φόβος και τρόμος με κατέβαλεν. Ευθύς έπεσα και προσκύνησα το Άγιο Ξύλο. Και όταν εξήλθον, αντίκρισα πάλι τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας και τότε είπα: Παναγία Παρθένε, σε ευχαριστώ που δεν με επεριφρόνησες, την αμαρτωλή και ανάξια δούλη σου.

Δια τούτο, Δέσποινα Θεοτόκε, δείξε μου τον δρόμο πώς να σωθώ και οδήγησέ με εις την οδό του Χριστού και Υιού σου εις τη σωτηρία, εις την οδό της αρετής. Και ενώ αυτά έλεγα, άκουσα εξ ουρανού μια φωνή να λέει: Αν περάσεις των Ιορδάνην ποταμών θέλει έβρη μεγάλη ανάπαυση Τότε με όση δύναμη είχα φώναξα: δέσπινα Θεοτόκε μη με να τα λείπεις Τα είπα και κίνησα δια τον Ιορδάνη.

Εις το δρόμο με είδε ένας χριστιανός, με πλησίασε και μου έδωσε τρία νομίσματα, με τα οποία αγόρασα τρεις άρτους. Πιο κάτω ερώτησα άλλον άνθρωπο ποιος δρόμος οδηγεί στον Ιορδάνη. Βάδιζα μόνη και με δάκρυα στα μάτια.

Έφτασα εις το ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, πλησίον του Ιορδάνου. Έφαγα μισόν άρτον, ήπια από το νερό του Ιορδάνου και κοιμήθηκα εκεί. Το επόμενο πρωί, όταν εξημέρωσε, κατήλθα εις το ποταμό, έβρηκα ένα πλοιάριο και πέρασα στην άλλη όχθη.

Ο γέρον τότε ερώτησε: «Πόσους χρόνους έχεις εδώ στην έρημο, Αγία;» Τεσσαράκοντα χρόνους έχω εδώ, Άβα Και πότε δεν έβρικες την τροφή σου μέχρι σήμερο Συνέχισε να ρωτά ο Ζωσιμάς: «Πώς επέρασες τόσους χρόνους;» Και η Αγία του απάντησε: «Είχα δυόμισι άρτους όταν επέρασα την Ιορδάνη και οι οποίοι εξηράνθησαν ώσπου κι έγιναν πέτρες.

Επέρασα με κύριους ολίγων κατολίγων και με τα χορτάρια της ερήμου». Τότε ζώση μας την ερώτησε «Έχεις κανένα πειρασμό από το διάβολο ή όχι;» Του είπε τότε η Αγία: «Με ρωτάς, αββά, κάτι δια το οποίο φρίττω.

Το φρίττω, κι όταν το σκέπτομαι φοβούμαι μήπως πάλιν το πάθω. Όμως ο γέροντης λέγει: «Δούλη του αληθινού Θεού, μη μου κρύβεις τίποτε, αλλά διηγήσου τα όλα, για την αγάπη του Χριστού».

Ενθυμούμαι τα άσματα που ήξερα, αλλά ενθυμούμαι και τες αμαρτίας μου. Και τότε επεκαλούμην τη βοήθεια της Θεοτόκου Παρθένου, την οποία εγγυήτριαν έβαλα. Και μου ήρχοντο δάκρυα και ακριβώς. Μόλις όμως ανέφερα το όνομά της, φως δυνατόν ανέλαμπε μπροσθέν μου.

Και οι κακοί λογισμοί εχάνοντο. Όταν μου ερχόταν ο λογισμός για την πορνεία, έπιπτα καταγής με δάκρυα και δεν εσηκωνόμουν, εάν πρώτα δεν έβλεπα εκείνο το φως να σκορπίσει τους λογισμούς μου. Τέτοιοι πειρασμοί, αββά, με ενοχλούσαν, αλλά από τότε ως σήμερον, με τη βοήθεια της Παναγίας, δεν έχω κανένα πειρασμό.» Και ο Ζωσιμάς την ερώτησε: «Δεν επιθύμησες να έχεις τρόφιμα ή ένδυμα;» «Τους άρτους, όπως σου είπα, τους έφαγα εις δεκαεπτά χρόνια και από τότε τρέφομαι με τα χόρτα αυτής της γης.

Το ένδυμα που φορούσα έλιωσε και κατά τη διάρκεια της νύχτας πολλή ψύχρα αισθανόμουν, αλλά και την ημέρα με πολύ καύσωνα έπιπτα κάτω λιπόθυμη. Ο Θεός όμως με έθρεψε και με σκέπαζε, διότι Αυτός περιβάλλει τον ουρανό μου.

Όπως οι μας ακούν από το στόμα της Μαρίας, Θεία Γράμματα την ερώτησε «Γνωρίζεις Άγια Γράμματα ή σου τα έδειξε κανείς;» Και εκείνη του απάντησε: «Ούτε γράμματα γνωρίζω. Αλλά ο Θεός που δίδει γνώσην εις τους ανθρώπους, Εκείνος με διδάσκει τους λόγους αυτούς.» Παρακάλεσε λοιπόν και συγχαίροντα το Θεό.

Ο γέρος ήθελε να λάβει συγχώρεση από την Αγία. Όμως εκείνη τον εμπόδισε και του ζήτησε να μην φανερώσει σε κανένα.

Σε κανέναν όλα όσα του είπε και διηγήθηκε, ώσπου να πεθάνει. «Πήγαινε τώρα στο καλό», του είπε. «Την ερχόμενη χρονιά, να μην περάσεις τον Ιορδάνη, αλλά μείνε στο μοναστήρι, διότι αν θελήσεις να τον περάσεις, δεν θα δυνηθείς. Την Πέμπτη αργά, λάβε τα Άγια Μυστήρια και φέρε τα μόνος σου στον Ιορδάνη και εκεί να με περιμένεις, διότι αφού ήλθα εδώ εις την έρημο, δεν έχω μεταλάβει. Για τούτο σε παρακαλώ. Και να πεις επίσης στον ηγούμενο του μοναστηρίου σας, τον Αββά Ιωάννη, να προσέχει καλά, διότι πολλά κακά είναι μέσα στο μοναστήριό σας και είναι ανάγκη να διορθωθεί». Έφυγε η Αγία και αμέσως έφυγε προς την έρημο. Ο γέρων, ακούων ότι εγνώριζε τας συνηθείας και τα σφάλματα του μοναστηρίου, εθαύμασε και έπεσε εις τη γη, εφίλησε τον τόπο όπου ίστατο η Αγία, ευχαρίστησε τον Θεό και επέστρεψε εις το μοναστήριο. Όταν ήλθεν ο άλλος χρόνος.

Κατά τη συνήθεια του μοναστηρίου, ο Ζωσιμάς ήθελε να εξέλθει, αλλά λόγω πυρετού δεν μπόρεσε. Τότε θυμήθηκε ότι του είχε πει η Αγία να μην εξέλθει και δια τούτου παρέμεινε για ολίγες μέρες μέσα στο μοναστήρι και θεραπεύθηκε.

Μεγάλη Πέμπτην, όπως του είχε πει, έλαβε την Αγία Κοινωνία, ολίγα σύκα, βρεγμένη εις το ύδωρ φακή, και ήλθεν πλησίον του ποταμού. Ενώ ανέμενε την Αγία έκλαιγε, διότι σκέπτετο ότι ακόμα κι αν ήρχετο η Αγία, τινί τρόπω θα περνούσε τον ποταμόν, εφόσον πλοίο εκεί δεν υπήρχε.

Κι ενώ αυτά εσκέπτετο, είδε την Αγία να φθάνει στην αντίπερα όχθη. Η νύχτα και το φεγγάρι καθαρό, και τη διέκρινε καλά. Τότε την είδε να κάνει το σταυρό της και αμέσως ευρέθη στο άλλο μέρος του ποταμού, πλησίον του Ζωσιμά.

Ο γέρον τότε ήθελε να την προσκυνήσει, αλλά η Αγία του λέγει: «Πάτερ, τι θέλεις να κάνεις; Βαστάζεις τα Άγια Μυστήρια και θέλεις να με προσκυνήσεις;» Και παρακάλεσε το γέροντα και είπε το Πάτερ ημών και το Πιστεύω.

Τον ησπάσθη κατά τη συνήθεια της αγάπης, μετάλαβε και κατάλαβε και μετά είπε το «Νυν απολύεις τον δούλον σου» και ζήτησε από τον Αββά ένα θέλημα ακόμη. Του είπεν λοιπόν να επιστρέψει στο μοναστήριον και τον ερχόμενο χρόνο να έρθει να τη συναντήσει εκεί όπου την πρώτη φορά την είχε δει.

Τότε ο γέροντας της απάντησε ότι μακάρι να ήταν άξιος να την ακολουθήσει και την προέτρεψε να πάρει από τα φαγητά που της είχε φέρει. Εκείνη άπλωσε το χέρι της, πήρε τρία σπυριά φακής, έκαμε πάλι το σταυρό της και έπερασε τον Ιορδάνη επί των υδάτων όπως την πρώτη φορά.

Ο γέροντας Ζωσιμάς επέστρεψε στο μοναστήριο, δοξάζοντας τον Θεόν. Όταν τελείωσε και πάλι ο χρόνος και έφτασε η μέρα της Τυρινής, εξήλθεν του μοναστηρίου κατά τη συνήθεια και περιεπάτησε εις την έρημο μήπως ιδεί την Αγία.

Και επειδή δεν την έβλεπε, άρχισε να κλαίει παρακαλών τον Θεόν να μην τον στερήσει την ευχή της Αγίας. Και ενώ αυτά έλεγεν, την είδε πεθαμένη, με τας χείρας εσταυρωμένας και την κεφαλή προς τη δύση στραμμένη.

Έτρεξε εκλέγονο προς αυτήν, κι αφού η σπάστη τα πόδια της, άρχισε να ψάλει το άμμο μου από το ψαλτήριο. Κι ενώ εστέκετο συγκινημένος και με απορία τι να κάνει, παρετήρησε ότι κοντά στην κεφαλή της Αγίας επί της γης ήταν γραμμένα τα εξής.

Ω Αββά Ζωσιμά, θάψε το σώμα της ταπεινής Μαρίας εδώ όπου το ήβρες. Ο Αβάς απόρησε, τις να τα έγραψε αφού η Αγία δεν εγνώρισε γράφεις. Εκεί βλέπει έναν λέοντα να γλύφει τους πόδας της Αγίας και φοβήθηκε πολύ, έκαμε τον σταυρό του και λέγει προς το θηρίον: Ω θηρίον ανήμερον, επειδή η δύναμις του Θεού σε έφερε εδώ να με βοηθήσεις, σκάψε τη γη για να θάψω τα λείψανα της Αγίας. Είμαι πολύ γέρος και δεν δύναμαι να σκάψω.

Έδειξε λοιπόν εις αυτόν τον τάφο της Αγίας. Αυτά είπε ο γέρος και ευθύς ο λέων με τους εμπρόστιους πόδας του έσκαψε όσον χρειάζεται για να σκεπαστεί το σώμα της Αγίας. Αφού έσκαψεν, έβαλε το θηρίο μετάνοια εις τον γέροντα και έφυγε εις την έρημο.

Ο γέροντας έθαψε το λείψανο της Αγίας και επέστρεψε εις το μοναστήριον δοξάζων. Εις αυτό το μοναστήριον επέθανε ο γέρος Ζωσιμάς εις ηλικία εκατόν ετών. Η Αγία Μαρία η Αιγυπτία λοιπόν, που σαν πόρνη και αμαρτωλή γυναίκα, μετανόησε και ασκήτευσε.

Αγίασε και ετιμήθη εκ Θεού και ανθρώπων.