John the Baptist’s Birth, Mission, and Life in the Spirit

At the beginning of the Holy Gospel, Saint Mark tells us that the prophets foretold the mission and birth of the honorable Forerunner and Baptist John. Malachi says, “Behold, I send my messenger before your face, who will prepare your way before you.” And Isaiah says, “The voice of one crying in the wilderness: Prepare the way of the Lord; make his paths straight.” The Evangelist Luke gives a detailed account of John’s conception and birth in the first chapter of his Gospel. John’s father, Zechariah, was a priest serving his appointed turn in the Temple at Jerusalem.

During the offering of incense, he saw an angel of the Lord inside the sanctuary, while a crowd stood outside praying and waiting. The angel told the troubled priest that his prayers for a son by Elizabeth, who had been unable to bear children, had been heard. The child would be named John and would bring joy and gladness to his father and to many others. He would be great before the Lord and filled with the Holy Spirit from his mother’s womb. He would turn many of the children of Israel to the Lord their God. When Zechariah heard the message, his heart leapt, yet he doubted. By then, of course, that old longing

had fallen completely silent within him, and its fulfillment seemed like a dream. Elizabeth was already advanced in years. How could she bear a child now? His doubt did not frustrate God’s purpose. But the angel Gabriel told Zechariah that, as a punishment, he would remain unable to speak until the angel’s words came to pass. Meanwhile, the people outside wondered why the priest was taking so long. At last he appeared, but he could only tell them by signs that he had lost his voice. After Zechariah returned home to the hill country, Elizabeth conceived. The unexpected timing filled her with joy, but also with embarrassment.

For the first five months, while she could, she kept her pregnancy hidden. After nine months, Elizabeth, though advanced in years, gave birth to a son. Her relatives and neighbors heard the news, welcomed it as a great sign of God’s mercy, and came to congratulate her. Zechariah rejoiced too, while waiting for his silence to end. Eight days later, at the child’s circumcision, the relatives assumed he would be named Zechariah after his father, as was sometimes the custom among the Jews. But Elizabeth objected and said he would be called John. They told her no one in her family had that name. Then, by signs,

because Zechariah had also become deaf, they asked him what he wanted his son to be called. The elder asked for a small writing tablet and wrote, “His name is John.” Everyone there was amazed that husband and wife had chosen the same name. At once Zechariah’s tongue was freed, and he began to glorify God. Filled with the Holy Spirit, he said, “Blessed be the Lord God of Israel, for he has visited and redeemed his people, and has raised up a horn of salvation for us in the house of his servant David, as he spoke by the mouth of his holy prophets from of old: salvation from our enemies

and from the hand of all who hate us; to show mercy to our fathers and remember his holy covenant, the oath he swore to Abraham our father; to grant that we, delivered from the hand of our enemies, might serve him without fear, in holiness and righteousness before him all the days of our life. And you, child, will be called the prophet of the Most High. For you will go before the Lord to prepare his ways, to give his people knowledge of salvation through the forgiveness of their sins. Through the tender mercy of our God, the dawn from on high will visit us, to shine on those who sit in darkness and the shadow of death, and to guide our feet into the way of peace.”

As word of all these events spread, wonder grew throughout the hill country. People asked, “What then will this child become?” And the hand of the Lord covered and protected him. When the time came, John preached in the region of the Jordan near the wilderness of Judea, fulfilling the prophecy about him: “Behold, I send my messenger before your face, who will prepare your way before you.” The Lord himself gave a solemn witness to John. He declared him greater even than the prophets and said, “Among those born of women, none has arisen greater than John the Baptist.” For John did more than prophesy about the Messiah.

He pointed him out, baptized him, and prepared disciples for him. John heralded the beginning of his Gospel, and he sealed his mission as Forerunner with the sacrifice of his life and the blood of his martyrdom. He proclaimed Jesus as the Lamb of God who takes away the sin of the world, and as the Son of God who came from heaven and was sent by the Father with full authority to give eternal life to those who believe in him, and to impart all grace and all truth.

The Archangel Gabriel told Zechariah about the honorable Forerunner: “He will be filled with the Holy Spirit even from his mother’s womb.” And indeed, after the Annunciation, the Most Holy Theotokos visited Elizabeth in the sixth month of her pregnancy. The child in Elizabeth’s womb—the honorable Forerunner—leapt, and Elizabeth was filled with the Holy Spirit and cried out. So the Forerunner received the Holy Spirit while still in his mother’s womb, before he came into the world. Spiritual life is the coming of the Comforter into the human heart.

The Holy Spirit creates spiritual life, and the All-Holy Spirit blows where he wills.

A young child may have great grace, while a Christian of advanced age may know nothing of the divine uncreated energies of God’s grace. Grace, then, is not tied to age. Some people are counted worthy of great gifts from God at the very beginning of their spiritual life;

others are never counted worthy of them, or receive them only at the end of their lives. So it is possible for children, during worship and the Mysteries, to understand many things that older people cannot grasp. We should also say that parents, and mothers especially, have a duty to pray for their children, particularly for the children they carry in the womb.

For someone to learn to pray, certain things are needed. Among them are growing up in an atmosphere of prayer and having the blood of praying parents in one’s veins. That is why mothers should pray for their children during pregnancy and throughout their upbringing. Then God will send his grace and work for their good throughout their lives.

Στην αρχή του Ιερού του Ευαγγελίου ο Άγιος Ευαγγελιστής Μάρκος την αποστολή και τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου προανήγγειλαν οι προφήτες. Ο μεν Μαλαχίας λέγοντας «Ιδού εγώ αποστέλλω τον άγγελό μου προ προσώπου σου, ος κατασκευάσει την οδόν σου έμπροσθέν σου». Ο δε Ησαΐας, «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν του Κυρίου, ευθείας ποιείτε τας τρίβους αυτού». Διηγείται δε καταλεπτώς τα της συλλήψεως και της γεννήσεως του Ιωάννου ο Ευαγγελιστής Λουκάς, στο πρώτο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Ο πατέρας του Ιωάννου Ζαχαρίας, ιερέας, έχοντας τη σειρά της εφημερίας του στο ναό των Ιεροσολύμων,

είδε άγγελο Κυρίου μέσα στο θυσιαστήριο κατά την ώρα του θυμιάματος, ενώ πλήθος λαού στεκόταν έξω, προσευχόταν και περίμενε. Ο άγγελος εκείνος ανήγγειλε προς τον ταραγμένο Λεβίτη ότι οι δεήσεις του να αποκτήσει γιο από τη στείρα Ελισάβετ εισακούστηκαν, ότι ο γιος του αυτός θα ονομαζόταν Ιωάννης και θα γινόταν η χαρά και η αγαλλίαση όχι μόνο του πατέρα του αλλά και πολλών, επειδή θα ήταν μέγας ενώπιον του Κυρίου και πλήρης Πνεύματος Αγίου εκ κοιλίας μητρός του. Έμελλε δε να επιστρέψει πολλούς από τους Υιούς του Ισραήλ προς τον Κύριο και Θεό. Ο Ζαχαρίας, καθώς άκουσε το άγγελμα, σκίρτησε αλλά και δυσπίστησε. Τώρα πλέον, βέβαια, ο παλαιός εκείνος πόθος

είχε κοιμηθεί ολοκληρωτικά μέσα του, αλλά η πραγματοποίησή του φαινόταν πια σαν ένα όνειρο. Η Ελισάβετ ήταν ήδη προχωρημένης ηλικίας. Πώς λοιπόν να αναδοθεί από αυτήν βλαστός; Η δυσπιστία αυτή δεν ματαίωσε τη Βουλή του Θεού, αλλά ο άγγελος Γαβριήλ δήλωσε μόνο προς τον Ζαχαρία ότι, για τιμωρία, μέχρι την πραγματοποίηση των λόγων του αυτός ο πατέρας του παιδιού θα παρέμενε βουβός. Εντωμεταξύ ο λαός που ήταν έξω απορούσε για την αργοπορία της εξόδου του ιερέα. Επιτέλους φάνηκε αυτός, αλλά μόνο για να δηλώσει με νεύματα ότι είχε χάσει τη λαλιά του. Μετά την επιστροφή του Ζαχαρίου στην Ορεινή, την πατρίδα του, η Ελισάβετ συνέλαβε. Αλλά το παράκαιρο του πράγματος τη γέμισε χαρά, αλλά και ντροπή.

Εφόσον μπορούσε, τους πρώτους πέντε μήνες έκρυβε την εγκυμοσύνη της. Μετά εννέα μήνες, η προχωρημένης ηλικίας Ελισάβετ γέννησε γιο. Το γεγονός αναγγέλθηκε, χαιρετίστηκε από τους συγγενείς και τους γείτονες ως μεγάλη ένδειξη θείου ελέους, πήγαν δε για να τη συγχαρούν. Ο δε Ζαχαρίας χαιρόταν, αλλά και περίμενε να λυθεί η σιωπή του. Και πράγματι, μετά οκτώ μέρες, κατά την τελετή της περιτομής του παιδιού, οι συγγενείς γνωμάτευσαν ότι βέβαια θα του δινόταν το όνομα του πατέρα του Ζαχαρίου, όπως μερικές φορές συνηθιζόταν στους Εβραίους. Αλλά η Ελισάβετ έφερε αντίρρηση και δήλωσε ότι θα ονομαστεί Ιωάννης. Εκείνοι της είπαν ότι κανένας στη συγγένειά της δεν είχε το όνομα αυτό, με νεύματα δε

διότι ο Ζαχαρίας είχε γίνει και κουφός, τον ρωτούσαν πώς αυτός ήθελε να ονομαστεί ο γιος του. Ο γέροντας ζήτησε και πήρε μικρή πλάκα, πάνω στην οποία έγραψε «Ιωάννης εστί το όνομα αυτού». Και αμέσως, ενώ οι παριστάμενοι θαύμαζαν, βλέποντας ανέλπιστα ότι και οι δύο σύζυγοι είχαν την ίδια γνώμη για το όνομα, λύθηκε και η γλώσσα του Ζαχαρίου, η οποία και άρχισε να δοξολογεί το Θεό. Είπε δε εκείνος γεμάτος Πνεύμα Άγιο, «Ευλογητός Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, ότι επεσκέψατο και εποίησε λύτρωσιν τω λαώ αυτού, και ήγειρε κέρας σωτηρίας ημών εν οίκω Δαβίδ του παιδός αυτού, καθώς ελάλησε δια στόματος των αγίων των απ' αιώνος προφητών αυτού, σωτηρίαν εξ εχθρών ημών,

εκ χειρός πάντων των μισούντων ημάς, ποιήσαι έλεος μετά των πατέρων ημών και μνησθήναι διαθήκης αγίας αυτού, όρκον ον ώμοσε προς Αβραάμ τον πατέρα ημών, του δούναι ημίν αφόβως εκ χειρός των εχθρών ημών ρυσθέντας, λατρεύειν αυτώ εν οσιότητι και δικαιοσύνη ενώπιον αυτού πάσας τας ημέρας της ζωής ημών. Και συ, παιδίον, προφήτης Υψίστου κληθήση. Προπορεύση γαρ προ προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς αυτού, του δούναι γνώσιν σωτηρίας τω λαώ αυτού εν αφέσει αμαρτιών αυτού, δια σπλάγχνα ελέους Θεού ημών, εν οις επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους, επιφάναι τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις, του κατευθύναι τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης».

Η διαλάληση όλων αυτών των γεγονότων κορύφωσε τον θαυμασμό των κατοίκων της ορεινής ολοκλήρου, οι οποίοι έλεγαν «Τι άρα το παιδίον τούτο έσται;» και η χείρ του Κυρίου το σκέπαζε και το προστάτευε. Και όταν ήλθε η ώρα για να εκπληρώσει ως κήρυκας των περιχώρων του Ιορδάνου προς την έρημο της Ιουδαίας, την περί αυτού προφητική προαναγγελία «Ιδού εγώ αποστέλλω τον άγγελό μου προ προσώπου σου, ος κατασκευάσει την οδόν σου έμπροσθέν σου», και ο Κύριος έδωσε γι' αυτόν την πανηγυρικότατη μαρτυρία Του. Τον ανεκήρυξε ανώτερο και από τους προφήτες και είπε ότι «Ουκ εγηγέρται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του Βαπτιστού», διότι δεν προφήτευσε μόνο τον Μεσσία.

Και τον έδειξε και τον βάπτισε και του προπαρασκεύασε τους μαθητές του και έκανε εκείνος τα προοίμια και την αρχή του Ευαγγελίου του, αλλά και σφράγισε την προδρομική αποστολή του με τη θυσία της ζωής του και το μαρτυρικό αίμα του. Κήρυξε δε τον Ιησού και ως τον Αμνό του Θεού, τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου, και ως τον Υιόν του Θεού, ο οποίος ήλθε από τον Ουρανό και εστάλη από τον Πατέρα με πληρότητα εξουσίας για να δίνει ζωή αιώνια σε όσους Τον πιστεύουν και για να μεταδίδει όλη τη χάρη και όλη την αλήθεια.

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είπε για τον Τίμιο Πρόδρομο στον πατέρα του Ζαχαρία «Και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού». Και πραγματικά, όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό της επισκέφθηκε την Ελισάβετ που περνούσε τον έκτο μήνα της κυήσεώς της, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής, ο Τίμιος Πρόδρομος δηλαδή, και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε και τα λοιπά. Έλαβε λοιπόν ο Τίμιος Πρόδρομος το Άγιο Πνεύμα από την κοιλία της μητέρας του πριν έλθει στον κόσμο. Η πνευματική ζωή είναι η έλευση του Παρακλήτου στην καρδιά του ανθρώπου.

Πνευματική ζωή τη δημιουργεί το Άγιο Πνεύμα και το Πανάγιο Πνεύμα όπου θέλει πνει.

Είναι δυνατόν ένα μικρό παιδί να έχει μεγάλη χάρη και ένας μεγάλος στην ηλικία χριστιανός να αγνοεί την ενέργεια της Θείας Χάριτος. Δεν είναι λοιπόν απαραίτητη η σύνδεση της Χάριτος με την ηλικία. Υπάρχουν άνθρωποι που από την αρχή της πνευματικής τους ζωής αξιώθηκαν μεγάλα χαρίσματα από το Θεό,

άλλοι δεν αξιώθηκαν ποτέ ή αξιώθηκαν στο τέλος της ζωής τους. Έτσι είναι δυνατόν μέσα στη λατρεία και κατά τη διάρκεια των μυστηρίων τα παιδιά να καταλαβαίνουν πολλά πράγματα που αδυνατούν να κατανοήσουν οι μεγαλύτεροι στην ηλικία. Ακόμη πρέπει να λεχθεί ότι οι γονείς, ιδιαίτερα δε οι μητέρες, έχουν καθήκον να προσεύχονται για τα παιδιά τους, ιδιαίτερα για τα έμβρυα που έχουν μέσα τους.

Για να μάθει κανείς να προσεύχεται πρέπει να υπάρχουν μερικές απαραίτητες προϋποθέσεις. Μεταξύ αυτών είναι το να ζει σε μια ατμόσφαιρα προσευχής και να έχει αίμα προσευχομένων γονέων. Γι' αυτό οι μητέρες πρέπει να προσεύχονται για τα παιδιά τους τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όσο και καθ' όλη την ανάπτυξή τους. Τότε ο Θεός θα στέλνει τη χάρη Του και θα ενεργεί ευεργετικά στη ζωή τους.