Saint Timothy and Saint Maura

We are in the Thebaid of Egypt at the end of the third century after Christ. Today, the lovely town of Panapeis is especially lively. Two young people, Timothy and Maura, fervent and strong in faith, beautiful in body and soul, are united in the Mystery of Holy Matrimony.

Everyone rejoices and celebrates. But the two blessed young people are happiest of all. From their earliest childhood, they had loved Christ more than anyone or anything on earth.

They had devoted their whole lives to their sweetest Savior. And today they are counted worthy to enter the Mystery of Holy Matrimony, which our Lord blessed. Maura rejoices in Timothy, a devout and virtuous man. He was a reader in the Church and eagerly served in its works of charity and at its love feasts, the shared meals the Church held in those days.

From the first days of their married life, mindful of their calling, they began their works of love with even greater zeal. Maura brought comfort to the sick, the elderly, and the orphans of their small town. To those in need, she was an angel of love.

At that time, Diocletian was emperor of Rome. Arrianus, the governor of the Thebaid, was among the fiercest persecutors of Christians. News of Timothy and Maura and their fervent work soon reached the unbelieving governor.

Only twenty days after their wedding, Timothy was summoned before Arrianus to answer for what he had been doing. He was arrested and brought before the governor. Timothy had known great joy while teaching the faithful; now, facing Arrianus, his joy grew greater still.

His young, fervent heart seemed ready to burst with holy joy. He felt no fear and no doubt. With a stern look and a face full of anger, the governor ordered him to hand over the sacred books from which he taught the Christians.

But the martyr gave a courageous answer: “O governor, what sensible father would willingly hand over his children to death? If a loving father, following the laws of nature, will not surrender his own children to death, how could I hand over my spiritual children, my sacred books, into your defiled hands?”

Timothy’s fervent faith and courageous answer showed Arrianus the strength of his resolve. His face twisted with anger, Arrianus ordered the torturers to heat two iron rods until they glowed and pierce the ears of the brave martyr.

Saint Timothy endured it all with remarkable courage and patient endurance, without a single groan. In a gentle voice, he repeated the words of Paul: “Who shall separate us from the love of Christ? Shall tribulation, or hardship, or persecution, or famine, or nakedness, or danger, or sword?”

As he spoke Paul’s words and bore his suffering in this holy way, his soul rose toward heaven and communed with the saints. The martyr’s fervent words only made Arrianus angrier. He ordered Timothy’s feet to be bound to a wheel used for torture.

This new torture was more terrible than the first. As the wheel spun violently, the nails fixed in it tore the martyr’s flesh. His holy blood stained the ground, and unbearable pain wore him down. His holy mouth had so often received the Body and Blood of Christ.

Christ, the Lord, is my helper, and I will not fear what anyone can do to me. I will fear no evil, for You are with me. A crowd of pagans watched the tortures with curiosity and horror. Among them was Maura, a young woman of only eighteen, whose heart had been set aflame by her trust in the Crucified One and her boundless love for Him,

Armed with the strength and grace of God, Maura watched his suffering without fear. Seeing that nothing could shake the martyr, the governor decided to put him to death. He ordered a bridle placed in Timothy’s mouth and a heavy stone hung around his neck, then had him dragged through the whole town.

He also ordered Timothy to be hung by his feet from a tall tree. Saint Timothy endured it all bravely. After the miracle, his heart overflowed with deep happiness. Young and devoted to God, Maura prayed constantly.

Her whole soul longed to share in martyrdom. She comforted Timothy, and he comforted her. She encouraged him to endure his suffering, and he urged her to stand firm if she, too, should be called to suffer for Christ.

Indeed, her turn soon came. Arrianus had noticed her from the first days of Timothy’s suffering. She was young, beautiful, and modest, with long, striking hair. Every moment, she stood beside the martyr like an angel in the flesh.

As soon as Arrianus learned that this young woman was Timothy’s wife, he conceived a cruel and inhuman plan. He told her, “If you listen to me, I will grant you great honors and favors.”

“But if you refuse my advice, I will inflict tortures and punishments on you, just as I have on your husband.” Maura’s answer struck like thunder and was worthy of her saintly husband: “You impious man, full of wickedness, unbelief, and lawlessness! I want none of your favors. I will not worship your idols, and I do not fear your punishments. I worship my Christ, who made heaven and earth, the sea, and all things visible and invisible. I will always honor Him.”

“As for the idols you worship as gods, I reject, despise, and laugh at them. They are deaf, lifeless pieces of wood, made by human hands.” Holding back his anger, Arrianus again tried to persuade Maura to turn away from the Kingdom, offering grander but empty promises. She paid no attention to the tyrant’s flattery or promises.

She longed for her faith in Christ to remain unshaken through martyrdom. For love of Christ, she wanted to burn like a candle until nothing remained. She replied that Timothy himself desired martyrdom, which made him dearer to Christ, and that they gladly gave up earthly pleasures to gain the glory and splendor of heaven.

The unbelieving governor became like a savage beast, raging with fury. He ordered Maura’s hair shaved off to humiliate her, and her fingers cut off. Yet Maura shone with devotion to Jesus.

Joy was written all over Maura’s beautiful young face. What glory! The unbearable pain did not shake her. It made her stronger, and she prayed for her executioners. She suffered with patient endurance and remarkable fortitude, for in those moments of martyrdom she was living the Cross of Jesus.

The tyrant’s hard heart was unmoved by Maura’s courage and holy faith. The torture must go on. A cauldron of boiling water was prepared. “This will be Maura’s watery grave,” the unbelieving governor declared with savage insistence.

How wrong he was! The boiling water became cool and refreshing, giving the martyr rest and strength. She remained in it unharmed. God loves His chosen ones and guards them with His protection. Just as He once miraculously cooled the flames for the Holy Three Children in Babylon, He now cooled the water for Maura. Rejoicing, she sang: “I passed through fire and water, and You brought me out into refreshment.”

Arrianus thought the torturers must have taken pity on Maura and failed to heat the water enough. To make sure, he said to the Saint, “Splash some on me, Maura, so I can see whether it really burns.” She scooped water from the cauldron and poured it over his hands. At once Arrianus felt searing pain, and the scalding water left his hands badly burned.

The wretched man had made himself a laughingstock. In desperation, he ordered Maura burned with flaming torches, convinced that she would give way and submit to his unbelief. But the martyr said, “I am amazed, O governor. You could not defeat me with a boiling cauldron, yet you think one or two torches will burn me? I do not fear you. The living Triune God is beside me. He guards and protects me.”

Arrianus’s anger, frustration, and despair reached their height. So he ordered Timothy and Maura to die by crucifixion, a death meant to bring the deepest shame. Who could measure the happiness that filled their whole being? What an honor, what a precious gift from heaven! Their joy was beyond words.

They would die in the same way as their Savior. With all their hearts, they thanked their crucified Redeemer and God. Two wooden crosses were set upon the ground. Each embraced their own cross with longing, immense joy, and selfless courage.

They covered their crosses with kisses and praised them as wood that would bring them to salvation. Then they lay upon them with such gladness that it was as though they were lying on fragrant rose petals or soft, comfortable beds. The sacred hour was drawing near.

Soon the sight of Jesus’ most beloved face would fill them with light. They would see the venerable saints and martyrs, the angels and archangels. That sweet expectation made them deeply happy. For ten days they hung upon their crosses, facing one another.

The pain in the joints bearing the full weight of their bodies was severe, and their thirst was intense. Yet divine grace was abundant for these two brave martyrs. Blessed Timothy said to Maura, with joy and trust in Christ, “Let us not lose courage, Maura, over these passing torments. They will bring us eternal glory in heaven.”

The martyr encouraged the Saint with these words, and their joy grew. The devil, the tempter, tried to tempt Maura as she hung on the cross. He stirred in her a longing to cool her burning, crucified body with milk and honey, as though she could find herself in a cool river flowing with both.

But she resisted the tempter completely. “I will drink none of these things,” she said, “but only from the cup Christ has mixed for me.” Both their hearts filled with boundless love for Christ. Before they gave up their spirits to the Lord, an angel of the Lord came and showed them the places and thrones of their holy restoration, amid the endless joy of heaven. The Lord had prepared for them thrones, white garments, and splendid heavenly crowns that would last forever.

Timothy’s throne stood higher. As the angel revealed, “The difference in their places shows that your husband was a greater help in bringing you to salvation.” This heavenly vision filled them with joy and gladness. On May 3, the tenth day after their crucifixion, their holy souls flew with longing to their Creator in heaven.

And now they rejoice in heaven with the Most Holy Theotokos, the Apostles, and all the martyrs and Saints. They share without end in the splendor, glory, and unspeakable joy of heaven.

Βρισκόμαστε στη Θηβαΐδα της Αιγύπτου κατά το τέλος του 3ου μετά Χριστόν αιώνος. Η ωραία κωμόπολη των Παναπέων παρουσιάζει σήμερα μια ξεχωριστή κίνηση. Δυο νέοι, φλογεροί και δυνατοί στην πίστη, όμορφοι στο σώμα και στην ψυχή, ο Τιμόθεος και η Μαύρα, ενώνονται με το μυστήριο του γάμου.

Όλοι χαίρονται και πανηγυρίζουν. Περισσότερο βέβαια σκιρτούν από χαρά οι δύο ευλογημένοι νέοι. Είχαν αγαπήσει τον Χριστό από τη βρεφική τους ακόμη ηλικία, περισσότερο από οποιονδήποτε και οτιδήποτε εδώ στη γη.

Είχαν αφιερώσει το είναι τους ολόκληρο στον γλυκύτατο Σωτήρα. Και να που σήμερα αξιώνονται να προσέλθουν στο μυστήριο του γάμου που ο Κύριός μας ευλόγησε. Η Μαύρα χαίρεται για τον ευσεβή και ενάρετο Τιμόθεο, ο οποίος μάλιστα ήταν αναγνώστης στην Εκκλησία και πρόθυμος διάκονος στα φιλανθρωπικά έργα και στις αγάπες, τα κοινά δείπνα που είχε την εποχή αυτή η Εκκλησία μας.

Από τις πρώτες ημέρες μετά το μυστήριο του γάμου τους, με αυτοσυγκέντρωση και πλήρη συναίσθηση της αποστολής των, άρχισαν με περισσότερο ζήλο τα έργα της αγάπης. Η Μαύρα ήταν η παρηγοριά των αρρώστων, των γερόντων, των ορφανών της μικρής κωμοπόλεως. Ήταν ο άγγελος της αγάπης σε αυτούς που είχαν ανάγκη.

Την εποχή εκείνη, αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Διοκλητιανός. Ένας από τους φανατικότερους διώκτες του χριστιανισμού, έπαρχος της Θηβαΐδος, ήταν ο Αρριανός. Η δράση των δύο φλογερών νέων, του Τιμοθέου και της Μαύρας, δεν άργησε να φτάσει μέχρι τον άπιστο έπαρχο.

20 μόλις ημέρες μετά τον γάμο τους, ο Τιμόθεος καλείται να απολογηθεί ενώπιον του Αρριανού. Συλλαμβάνεται και οδηγείται στον έπαρχο για να απολογηθεί ενώπιόν του για ό,τι κάνει. Αν η χαρά του Τιμοθέου ήταν μεγάλη όταν δίδασκε τους πιστούς, τώρα μπρος στον άπιστο Αρριανό είχε πολλαπλασιαστεί.

Η νεανική φλογερή καρδιά του κοντεύει να σπάσει από τα ιερά και άγια σκιρτήματά της. Κανένας φόβος, καμιά αμφιβολία. Ο έπαρχος με βλέμμα βλοσυρό, με πρόσωπο γεμάτο θυμό και καταφάνερη οργή, τον προστάζει να του φέρει τα Ιερά Βιβλία από τα οποία εδίδασκε τους Χριστιανούς.

Αλλά να η ηρωική απάντηση του μάρτυρος. Ω ηγεμών, ποιος φρόνιμος πατήρ παρέδωκε με τη θέλησή του τα τέκνα του εις τον θάνατον; Αν λοιπόν ο φιλόπαις πατήρ, υποτασσόμενος εις τους νόμους της φύσεως, δεν παραδίδει εις θάνατον τα σαρκικά του τέκνα, πώς εγώ θα παραδώσω τα πνευματικά μου τέκνα, τα ιερά μου βιβλία, εις τας μιαράς σου χείρας;

Από τη φλογερή και δυνατή πίστη και τη γενναία αυτή απάντηση, ο Αρριανός αντελήφθηκε πλήρως την ατσάλινη θέληση του Τιμοθέου. Με οργισμένη την όψη, ο Αρριανός προστάζει τους δημίους να πυρώσουν πολύ δύο σιδερένιες βέργες και με αυτές να τρυπήσουν τα αφτιά του γενναίου μάρτυρος και αξίου αθλητού.

Ο Άγιος τα υπέφερε με θαυμαστή καρτερία, με παραδειγματική και υποδειγματική υπομονή, χωρίς κανένα βογγητό. Με γλυκιά φωνή έλεγε το του Παύλου: τις ημας χωρισει απο της αγαπης του χριστου; θλιψις η στενοχωρια η διωγμος η λιμος η γυμνοτης η κινδυνος η μαχαιρα;

Με τα λόγια του Παύλου και την αγία αυτή αντιμετώπιση η ψυχή του ανέβαινε και επικοινωνούσε με τον Ουρανό και τους Αγίους. Τα φλογερά λόγια του μάρτυρος άναψαν περισσότερο τον θυμό του Αρριανού και γι' αυτό επρόσταξε να δέσουν τα πόδια του Τιμοθέου στον τροχό, όργανο βασανιστηρίων.

Το νέο μαρτύριο ήταν φρικτότερο του πρώτου. Καθώς ο τροχός περιστρεφόταν με ορμή, τα καρφιά που ήταν μπηγμένα σε αυτόν κατέσχιζαν τις σάρκες του αθλοφόρου. Το άγιο αίμα του έβαψε τη γη, οι ανυπόφοροι πόνοι τον είχαν καταβάλει, το άγιο στόμα του που τόσες φορές δέχτηκε το σώμα και το αίμα του Χριστού

Ο Χριστός, ο Κύριος εμοί βοηθός, και ου φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι άνθρωπος, και ου φοβηθήσομαι κακά, ότι συ μετ' εμού ει. Πλήθος ειδωλολατρών παρακολουθούσε με περιέργεια και φρίκη τα βασανιστήρια, ανάμεσά τους και η Μαύρα. Η μόλις 18ετής νέα, που την καρδιά της είχε πυρπολήσει η εμπιστοσύνη και η αμέτρητη αγάπη του Εσταυρωμένου,

Εσταυρωμένου, οπλισμένη με τη δύναμη και τη χάρη του Θεού, παρακολουθούσε το μαρτύριο χωρίς κανένα φόβο. Βλέποντας ο ηγεμόνας ότι τίποτε δεν κλονίζει τον μάρτυρα, αποφάσισε να τον θανατώσει. Προστάζει να του βάλουν χαλινό στο στόμα, να του κρεμάσουν μια βαριά πέτρα στο λαιμό και να τον περιφέρουν σύροντάς τον σε όλη την πόλη.

Να τον κρεμάσουν από τα πόδια σε ένα ψηλό δέντρο. Όλα αυτά τα υπέφερε με γενναιότητα ο Άγιος. Η καρδιά του, μετά το θαύμα, είχε πλημμυρίσει από βαθύτατη ευτυχία. Νέα και αφοσιωμένη στον Θεό, η Μαύρα συνεχώς προσεύχεται.

Όλος ο ψυχικός της κόσμος διακατέχεται από τη λαχτάρα και τον πόθο του μαρτυρίου. Τον παρηγορεί και παρηγορείται. Τον παροτρύνει στο μαρτύριο και παροτρύνεται από εκείνον να μην λυγίσει στις δοκιμασίες που τυχόν θα δοκιμάσει για τον Χριστόν στο ενδεχόμενο ιερό κάλεσμα.

Πράγματι, η σειρά της δεν άργησε να έλθει. Από τις πρώτες μαρτυρικές ημέρες του Τιμοθέου την πρόσεξε ο Αριανός. Νέα, ωραία, σεμνή, με μακριά επιβλητικά μαλλιά. Ένας πραγματικά εν σαρκί άγγελος ήταν δίπλα στον μάρτυρα κάθε στιγμή.

Μόλις πληροφορήθηκε ο Αριανός ότι η νέα αυτή είναι σύζυγος του Τιμοθέου, αμέσως συνέλαβε το απαίσιο, κακούργο, εγκληματικό και απάνθρωπο σχέδιό του. Εάν με ακούσεις, θέλεις λάβει από εμέ μεγάλας τιμάς και ευεργεσίας.

Αν όμως παρακούσεις τη συμβουλή μου, θέλω σου επιβάλει βασανισμούς και τιμωρίας, καθώς και εις τον άνδρα σου. Η απάντηση της Μαύρας ήταν κεραυνός και αντάξια του Αγίου Συζύγου της. Ασεβέστατε και πάσης κακίας, απιστίας και παρανομίας πεπληρωμένε, ούτε τας ευεργεσίας σου θέλω, ούτε τα είδωλά σου προσκυνώ, ούτε τας τιμωρίας σου φοβούμαι, επειδή εγώ λατρεύω το Χριστόν μου, τον ποιήσαντα τον ουρανόν και την γην, την θάλασσαν και πάντα τα ορατά και αόρατα. Εκείνον θα σέβομαι πάντοτε.

Τα δε είδωλα, τα οποία εσύ προσκυνείς ως Θεούς, αποδοκιμάζω, περιφρονώ και περιγελώ, γιατί είναι ξύλα κωφά και αναίσθητα, έργα χειρών ανθρώπων. Ο Αριανός, συγκρατώντας το θυμό του, παρότρινε με πιο παχιές και χωρίς περιεχόμενο υποσχέσεις τη Μαύρα και πάλι να αρνηθεί τη Βασιλεία. Η Μαύρα δεν έδωσε καμιά σημασία στις κολακίες και τις υποσχέσεις του τυράννου.

Ποθούσε φλογερά να παραμείνει ακλόνητη η πίστη της στον Χριστόν μπροστά στο μαρτύριο. Ήθελε να λιώσει σαν λαμπάδα για την αγάπη του Χριστού. Απάντησε ότι το μαρτύριο μόνος του το θέλει ο Τιμόθεος και έτσι είναι πιο αγαπητός σε Εκείνον και ότι θυσιάζουν ευχαρίστως τις επίγειες απολαύσεις για να κερδίσουν τη δόξα και το μεγαλείο του ουρανού.

Θηρίο και τίγρις έγινε ο άπιστος έπαρχος. Άναψε από θυμό και οργισμένος σαν άγριο θηρίο. Διατάσσει να ξυρίσουν δι' ατιμίαν τις τρίχες της κεφαλής της. Και να της κόψουν τα δάχτυλα. Η Μαύρα έλαμψε και ακτινοβόλησε από αφοσίωση προς τον Ιησού.

Η χαρά ήταν ζωγραφισμένη στο ωραιότατο νεανικό πρόσωπο της Μαύρας. Τι δόξα! Οι ανυπόφοροι πόνοι όχι μόνο δεν την κλόνισαν, αλλά την εγιγάντωσαν και την ισχυροποίησαν και προσευχόταν για τους δημίους της. Υπέφερε με υπομονή και θαυμαστή καρτερία, διότι ζούσε τις στιγμές αυτές του μαρτυρίου της, του Σταυρού του Ιησού.

Η σκληρή καρδιά του τυράννου δεν λύγισε μπροστά στον ηρωισμό και την Αγία Πίστη της Μαύρας. Τα βασανιστήρια πρέπει να συνεχιστούν. Καζάνι με βραστό νερό ετοιμάζεται. Αυτό θα γίνει ο υγρός τάφος της Μαύρας, λέει με βαρβαρική επιμονή ο άπιστος έπαρχος.

Αλλά πόσο έξω έπεσε! Το βραστό νερό γίνεται δροσιά που ξεκουράζει, δυναμώνει και δροσίζει τη μάρτυρα. Παραμένει δε μέσα σε αυτό αβλαβής. Ο Θεός που αγαπάει τους εκλεκτούς Του και τους φρουρεί με την προστασία Του, ο ίδιος που κάποτε εδρόσισε παραδόξως στη Βαβυλώνα τους Αγίους Τρεις Παίδες, δροσίζει θαυματουργικώς και τη μάρτυρα που χαρούμενη έψαλε: «Διήλθον διά πυρός και ύδατος και εξήγαγές με εις αναψυχήν».

Σίγουρα, σκέπτεται ο Αριανός, οι δήμιοι λυπήθηκαν τη Μαύρα και δεν έκαψαν πολύ το νερό. Για να βεβαιωθεί, λέγει στην Αγία: Ράντισον με, ο Μαύρα, δια να είδω άραγε καίει το είδον Πήρε η Αγία στα χέρια της νερό από το καζάνι και το έχυσε στα χέρια του τυράννου. Ευθύς αμέσως, ο Αριανός αισθάνθηκε δριμύτατους πόνους και τα χέρια του έγιναν μια πληγή από το δυνατό έγκαυμα με το νερό που εκόχλαζε.

Είχε γίνει ο δύστυχος περίγελος όλων. Απελπισμένος προστάζει τώρα να καίουν την Αγία με αναμμένες λαμπάδες, με την πεποίθηση ότι θα λυγίσει και θα υποταχθεί στην απιστία του. Η δε μάρτυς έλεγε: «Θαυμάζω, ω ηγεμόν, διότι ενώ δεν ηδυνήθης να με νικήσεις με τον βράζοντα λέβητα, νομίζεις τώρα ότι θα με κατακάψεις με μίαν ή δύο λαμπάδας; Δεν σε φοβάμαι. Έχω τον ζώντα Τριαδικό Θεόν κοντά μου, εκείνος με φρουρεί και με προστατεύει».

Ο θυμός, η αγανάκτηση και η απελπισία του Αριανού είχαν φτάσει στο κατακόρυφο. Γι' αυτό διατάσσει τον πλέον ατιμοτικό θάνατο του Τιμοθέου και της Μαύρας, τον σταυρικό θάνατο, θάνατο επί του Σταυρού. Ποιος θα μπορούσε να μετρήσει τη βαθιά ευτυχία που εγέμισε το είναι τους ολόκληρο; Τι τιμή, τι ουράνιο και εκλεκτό δώρο, τι ευτυχία, τι αγαλλίαση! Η χαρά τους ήταν ανέκφραστη.

Ίδιος τρόπος θανάτου με τον σωτήρα τους. Ευχαριστούσαν θερμά με όλη τη δύναμη της ψυχής τους τον εσταυρωμένο λυτρωτή τους και Θεό. Δύο ξύλινοι σταυροί τοποθετήθηκαν στη γη. Με λαχτάρα, με αφάνταστο ενθουσιασμό και απαράμιλλη αυταπάρνηση αγκάλιασε ο καθένας το δικό του σταυρό.

Καταφιλούσαν το σταυρό τους και τον εγκωμίαζαν σαν ξύλο σωτήριο. Κατόπιν έπεσαν πάνω σε αυτούς με τέτοια ευφροσύνη και αγαλλίαση, Όσοι δεν θα είχαν αντέπεφταν πάνω σε έβοσμα ροδοπέταλα ή καλαστρωμένοι και παχοί κρεβάτες Η ιερή ώρα είχε πλησιάσει.

Σε λίγο η θέα του γλυκυτάτου προσώπου του Ιησού θα τους καταλάμπρυνε. Θα έβλεπαν οσίους και μάρτυρες, αγγέλους και αρχαγγέλους. Η γλυκιά αυτή προσμονή τους έκανε τρισευτυχισμένους. Δέκα μέρες έμειναν μετέωροι πάνω στους σταυρούς των, ο ένας απέναντι στον άλλο.

Οι πόνοι των αρθρώσεων που σήκωναν όλο το βάρος του σώματος ήταν πολύ δυνατοί. Η δίψα ήταν έντονη, όμως και η Θεία Χάρις πλουσιοτάτη στους δυο γενναίους αθλητές. Ο Μακάριος Τιμόθεος έλεγε με χαρά και εμπιστοσύνη στον Χριστό, στην ευλογημένη: «Μη δειλιάσομεν, ω Μαύρα, τα προσωρινά βασανιστήρια, διότι ταύτα μας προσφέρουν αιώνιον δόξαν εν ουρανοίς».

Αυτές τις νουθεσίες έκανε ο μάρτυρας στην Αγία και η χαρά τους αύξανε. Ο πειραστής διάβολος προσπάθησε να πειράξει πάνω στον σταυρό την Αγία. Της έφερε την επιθυμία να δροσίσει τη φλόγα του σταυρωμένου της σώματος με γάλα και μέλι, να βρισκόταν σε ποταμό ολόδροσο όπου ρέει μέλι και γάλα.

Απόλυτη όμως εγκράτεια, είπε στον πειραστή, ουκ εξ αυτών πίωμεν, αλλά εκ του ποτηρίου, ού μοι εκέρασε ο Χριστός. Και των δύο οι καρδιές γέμισαν από απέραντη αγάπη προς τον Χριστό. Ήρθε όμως και άγγελος Κυρίου πριν παραδώσουν το πνεύμα τους στον Κύριο και τους έδειξε τους τόπους και τους θρόνους της Αγίας Αποκαταστάσεώς τους, στην ατέλειωτη χαρά του ουρανού. Θρόνους, στολές λευκές και στεφάνια ουράνια, λαμπρά και αιώνια, τους είχε ο Κύριος ετοιμάσει.

Του Τιμοθέου ο θρόνος ήταν σε ψηλότερη θέση, γιατί όπως αποκάλυψε ο άγγελος, η του τόπου διαφορά παραδηλοί, ότι ο ανήρ σου μάλλον πρόξενός σοι της σωτηρίας εγένετο. Ουράνια οπτασία τους πλημμύρισε από χαρά και ευφροσύνη και οι άγιες ψυχές τους πέταξαν με ιερή λαχτάρα στον ουράνιο δημιουργό τους την δεκάτη ημέρα από τη σταύρωσή τους, 3 Μαΐου.

Και τώρα χαίρονται και αγάλλονται στον ουρανό μαζί με την Παναγία, τους Αποστόλους και όλους τους μάρτυρες, Αγίους και Οσίους, απολαμβάνουν αφθόνως και συνεχώς το μεγαλείο και την ανεκλάλητη χαρά και δόξα του ουρανού.