Saint Sozon the Martyr

Saint Sozon the Martyr came from Lycaonia in Cappadocia. He was born in the third century after Christ and was named Tarasios before he was baptized and became a Christian. Soon after his Baptism, he set aside his former name and took the name Sozon, so that at every moment he would remember our Savior, Jesus Christ.

He was a shepherd, and he always carried Holy Scripture with him, reading it constantly. Through his own study, he came to know the truths of the Christian faith. Then he made it his care to share them with others whom he saw were hungry for spiritual nourishment.

So each day, many people began gathering in the pastures. They wanted to hear the teachings of the Gospel and meet this gentle man, whose virtues were so rare.

One day, while tending his flock, he came upon a spring with plenty of cool, flowing water. He sat in the shade of a tree and began reading the Holy Scripture he always carried with him.

After reading for a long time, he fell asleep and saw a vision. A divine figure approached him, gave him courage, and strengthened his devotion to God. At the same time, he heard a voice say, “This place will benefit many people, and the Holy Trinity will be glorified here.”

When he awoke, he understood that he must go to Pompeiopolis. He quickly made arrangements for his flock and went to the city, where pagan worship was flourishing. There he came to know the poor and the outcast, and he lived among them.

His tribulation was great, and his pain greater still. He had to find a way to ease their poverty, since he had no money of his own to help them directly. Then it occurred to him that the golden statues in the pagan temples might provide a way.

He entered a temple secretly and took the hand from a golden statue without anyone seeing him. He brought it to the market, sold it to a goldsmith, and received a considerable sum, which he distributed to the poor.

But when the missing piece of the statue was discovered, the matter was quickly reported to the authorities. They considered it a grave insult to their gods and decided that the few Christians in the city must be responsible.

So they began hunting the Christians down, arresting them, and putting them in prison. They treated them inhumanely and set up courts to try innocent people for sacrilege. These impious men believed they would please their gods by showing every possible cruelty to the poor people they had unjustly imprisoned.

When the young Sozon learned that innocent people were being arrested, imprisoned, and tortured for an act they knew nothing about, he went to the temple and told the guards what he had done. They arrested him and brought him before Maximian, the governor of Cilicia, to answer for his act.

Then the questioning began. With an arrogant air, the governor asked him, “How did you dare cut off the hand of a god?” Young Sozon replied, “What I did, Governor, is no crime. If your gods could speak, they would accuse you: you have abandoned the Creator of Heaven and Earth and turned to the false gods you worship.”

The governor’s patience ran out. He immediately ordered Saint Sozon to be tortured without mercy. They took the Saint and began tearing his flesh with iron claws. The martyr’s innocent blood poured out, and within moments he was lying in a pool of it.

Those watching marveled at the martyr’s apatheia, his freedom from the passions, even under torture. When the bloodthirsty tyrant saw this, he ordered them to put shoes lined with iron nails on the Saint’s feet and force him to run.

The Saint ran so easily that it seemed as though his feet were treading on feathers. The tyrant then began to mock him. He told Sozon that the goddess was willing to forgive him if he first apologized to her for what he had done.

But Sozon answered, “You want to humiliate me because the devil has stirred you up and made you his instrument. He is helping you fight against my Savior, Jesus Christ, who alone is the true God.”

The governor flew into a rage and immediately ordered the Saint to be whipped without mercy.

Then he ordered a fire to be lit so that whatever remained of the Saint’s body could be thrown into it. The executioners faithfully carried out the bloodthirsty tyrant’s commands. Sozon, the brave athlete of our Christ, prayed as he received the joy and fragrance rising from the flames.

Still praying, he gave up his holy soul in joy and gladness. As his martyr’s blood fell upon the earth like life-giving dew, Sozon surrendered his soul to God in a supernatural embrace.

The executioners lit a fire to burn what remained of his body. But a terrible storm broke out, extinguishing and scattering the flames. The faithful were then free to gather and care for his precious relics. A brilliant light guided them and shone until they had finished the burial.

It was September 7, and our Church commemorates him on that day.

Ο Άγιος Μάρτυρας Σώζων κατάγονταν από τη Λικαονία της Καπαδοκίας. Γεννήθηκε τον 3ο μετά Χριστόν αιώνα και ονομάζονταν Ταράσιος, πριν βαπτιστεί και γίνει χριστιανός. Λίγο αργότερα που βαπτίζεται, αρνείται το όνομά του και ονομάζεται Σώζων, για να θυμάται κάθε ώρα και στιγμή τον Σωτήρα μας, Ιησού Χριστό.

Το επάγγελμά του ήταν βοσκός προβάτων και πάντα κρατούσε επάνω του την Αγία Γραφή, την οποία μελετούσε συνέχεια. Κατάφερε μόνος του να γνωρίσει τις χριστιανικές αλήθειες και στη συνέχεια φρόντισε να τις μεταδώσει και σε άλλες ανθρώπινες ψυχές που έβλεπε ότι είχαν ανάγκη πνευματικής τροφής.

Έτσι, οι βοσκότοποι καθημερινά άρχισαν να συγκεντρώνουν αρκετούς ανθρώπους που ήθελαν να ακούσουν τα διδάγματα του Ευαγγελίου και να γνωρίσουν από κοντά τη γλυκύτατη φυσιογνωμία του με τις σπάνιες αρετές του.

Σε κάποια χρονική στιγμή, εκεί που έβοσκε το κοπάδι, βρέθηκε κοντά σε μια πηγή που έτρεχε αρκετό νερό και ήταν πολύ δροσερό. Εκείνος κάθισε κάτω από τη σκιά ενός δένδρου και άρχισε να διαβάζει την Αγία Γραφή που είχε πάντα μαζί του.

Μετά από αρκετή ώρα μελέτης, τον πιάνει ύπνος και είδε ένα όραμα. Βλέπει ότι τον πλησιάζει κάποια θεϊκή μορφή που του δίδει θάρρος και του δυναμώνει την ευσέβειά του. Συγχρόνως ακούει μια φωνή που του έλεγε: «Αυτός εδώ ο τόπος θα ωφελήσει πολλούς ανθρώπους και θα δοξάζεται η Αγία Τριάδα».

Μόλις ξύπνησε, κατάλαβε ότι πρέπει να μετακινηθεί προς την Πομπηιούπολη. Τακτοποιεί γρήγορα το κοπάδι και μετακινείται για την πόλη όπου οι ειδωλολάτρες βρίσκονταν σε μεγάλη ακμή. Γνωρίζεται με τους πτωχούς και τους περιφρονημένους και ζει μαζί τους.

Η θλίψη του ήτανε μεγάλη και ο πόνος μεγαλύτερος. Έπρεπε να βρει τρόπους να τους ανακουφίσει από τη φτώχεια, αφού ο ίδιος δεν είχε την οικονομική άνεση να βοηθηθούν άμεσα. Για μια στιγμή έρχεται στο μυαλό του ότι τα χρυσά αγάλματα που βρίσκονται μέσα στους ειδωλολατρικούς ναούς μπορούν να αποτελέσουν τη λύση.

Μπαίνει κρυφά στο ναό και παίρνει το χέρι ενός χρυσού αγάλματος χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς. Το φέρνει κρυφά στην αγορά και το πουλάει σε ένα χρυσοχόο και εισπράττει αρκετά χρήματα, τα οποία μοιράζει στους πτωχούς.

Όμως, όταν έγινε αντιληπτή η απώλεια του αγάλματος, έσπευσαν να ανακοινώσουν το γεγονός στους αρμόδιους. Εκείνοι θεωρούσαν μεγάλη την προσβολή στους θεούς τους. Βγάζουν το συμπέρασμα ότι η αιτία της απώλειας είναι οι λιγοστοί χριστιανοί της πόλης.

Άρχισαν λοιπόν να αναζητούνται παντού, να συλλαμβάνονται και να φυλακίζονται. Η συμπεριφορά απέναντί τους ήταν απάνθρωπη. Έστησαν δικαστήρια προκειμένου να δικάσουν αθώους για ιεροσυλία. Πίστεψαν οι ασεβείς ότι για να φανούν ευχάριστοι στους θεούς τους έπρεπε να εξαντλήσουν τη σκληρότητά τους απέναντι στους πτωχούς που άδικα φυλάκισαν.

Μόλις ο νεαρός Σώζων πληροφορήθηκε τα γεγονότα, ότι αθώοι συλλαμβάνονται, φυλακίζονται και βασανίζονται για πράξεις που δεν γνωρίζουν τίποτα. Πηγαίνει στο ναό και ανακοινώνει στους φύλακες την πράξη. Εκείνοι τον συλλαμβάνουν και τον οδηγούν στον ηγεμόνα της Κιλικίας, Μαξιμιανό, προκειμένου να δώσει τις ανάλογες εξηγήσεις.

Έτσι αρχίζει η διαδικασία της ανάκρισης. Παίρνει το υπεροπτικό του ύφος και τον ρωτά: «Πώς τόλμησες και έκοψες το χέρι του θεού;» Ο νεαρός Σώζων του απαντά: «Αυτό που έκανα, ηγεμόνα μου, δεν είναι έγκλημα. Οι θεοί σας, αν μπορούσαν να μιλήσουν, θα κατηγορούσαν εσάς, που αφήσατε τον Δημιουργό του Ουρανού και της Γης και στραφήκατε στους ψεύτικους θεούς σας, τους οποίους λατρεύετε».

Το ποτήρι της υπομονής ξεχείλισε. Δίνει αμέσως εντολή να βασανίσουν τον Άγιο Σώζοντα ανελέητα. Παραλαμβάνουν τον Άγιο και άρχισαν να του ξύνουν τις σάρκες με σιδερένια νύχια. Το αθώο αίμα του μάρτυρα έτρεχε ποτάμι και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ήταν βουτηγμένος σε μια λίμνη αίματος.

Οι παρευρισκόμενοι που παρακολουθούσαν το θέαμα θαύμαζαν την απάθεια του μάρτυρα και μόλις ο αιμοβόρος τύρανος διαπιστώνει αυτό, δίδει εντολή να φορέσουν στον Άγιο παπούτσια που μέσα τους είχαν σιδερένια καρφιά και να τον αναγκάσουν να τρέχει.

Ο Άγιος έτρεχε με τόση άνεση, που σαν να πατούσαν τα πόδια του επάνω σε πούπουλα. Στη συνέχεια ο τύρανος άρχισε να περιγελά και να ειρωνεύεται τον Άγιο. Μάλιστα, του έλεγε ότι η θεά είναι διατεθειμένη να τον συγχωρήσει, αφού προηγουμένως της ζητήσει συγγνώμη για αυτό που της έκαμε.

Όμως εισπράττει την εξής απάντηση: «Επιθυμείς να με ξεφτιλίσεις, γιατί σε παρακινεί ο διάβολος και σε έχει κάνει όργανό του. Σε βοηθά να πολεμάς τον Σωτήρα μου Ιησού Χριστό, που είναι ο μόνος αληθινός Θεός».

Ο ηγεμόνας άστραψε και βρόντηξε από το κακό του και δίδει αμέσως εντολή να μαστιγώσουν τον Άγιο αλύπητα.

Στη συνέχεια, να ανάψουν φωτιά και να ρίξουν μέσα εκείνο που θα έμενε από τα μέλη του. Οι δήμιοι εκτελούσαν πιστά τις εντολές που τους έδιδε ο αιμοβόρος τύρανος. Ο γενναίος αθλητής του Χριστού μας, μάρτυρας Σώζων, απολάμβανε τη χαρά και τις ευωδίες που έβγαιναν από τις φωτιές, προσευχόμενος.

Ευχόμενος. Με αυτή τη χαρά και την αγαλλίαση, παραδίδει την αγία του ψυχή. Καθώς το μαρτυρικό του αίμα έπεφτε στην γη σαν ευεργετική δροσιά, ο Σώζων παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό μέσα σε υπερφυσική αγκαλιά.

Οι δήμιοι άναψαν φωτιά για να κατακάψουν τα διαλυμένα του μέλη. Με την φοβερή όμως καταιγίδα που ξέσπασε, η φωτιά σβήστηκε και αυτή σκορπίστηκε. Ελεύθεροι οι πιστοί συνέλεξαν και επιμελήθηκαν τα τίμια λείψανα, οδηγούμενοι από λαμπρότατο φως, το οποίο τους έφεγγε μέχρι να τελειώσουν την ταφή.

Ήταν η 7η Σεπτεμβρίου και τη μέρα αυτή γιορτάζεται από την Εκκλησία μας.