Unidentified Homily 1

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

With today's topic we begin a new book of the Old Testament, Esther. This book enjoys great honor from the Synagogue; in fact it was read in a special way together with the Pentateuch, that is, the first five books of Moses.

And so it is an official book of the Synagogue, one the Jews always read formally in the Temple. Esther was written, the book of Esther was written, somewhere around the middle of the fifth century. The story is a kind of continuation, roughly a continuation, since there is a gap of about a hundred years, a hundred and ten years if you like, from the Fourth Book of Kingdoms, which we covered the last time.

Remember that the captivity of the Southern Kingdom, of Judah, also took place. The leading men of the city were taken captive, and so Judah too, that is the tribe of Judah, was carried off captive to Babylon. So all the Hebrews were captives: the first group, by the Assyrians in Nineveh, that is the Kingdom of Israel, the Northern Kingdom; and the second group, the Southern Kingdom, by the Babylonians, who in the meantime, under Nebuchadnezzar, had defeated Nineveh. And so they were all captives under the Babylonians.

There in Babylon they remained for seventy years. Nebuchadnezzar died, of course, and his son reigned, and after him his grandson. And at a certain point the Medes and Persians came in by night, while the people were feasting in Babylon, and they seized Babylon, and it was brought down from being that fearsome power. The Babylonian Empire, which reached all the way to Egypt, was toppled in the course of a single night. And so onto the stage of history comes the Medo-Persian Empire. How truly all these things came to pass, one after another, according to that marvelous dream that Nebuchadnezzar had seen and that Daniel had interpreted. And so now the one on the historical stage is the Medo-Persian dynasty, the Medo-Persian Empire.

The Medo-Persians, our familiar Persians, of course hold in their possession exactly what the Babylonians had conquered. And the realm of the Persians extends from India, as the book of Esther says here, to Egypt, to Ethiopia, and also as far as the Black Sea and to the shores of Asia Minor, except for the coasts of Asia Minor, which the Greeks held.

It was, that is, a vast empire, the Medo-Persian one. In those years, when Xerxes the First was king, this story unfolds, the one we will work through in this series of our topics.

The queen is Esther, and she is a Hebrew. Queen of the Persians, in fact the first queen, and she plays an important role on behalf of her own people. There is a whole plot to the matter: how this young woman rose from being a captive to becoming queen, and how, as queen, she helped avert a mass slaughter of her fellow countrymen brought about by a scheme of the Prime Minister of the Persians, Haman.

But all of this we will see as we go on and work through the text; I am only telling you in a few words what the plot of the book of Esther is.

Who the author of the book is remains unknown. It seems, though, that it must be Mardochai, forgive me, yes, Mardochaios, who is a principal figure in this book. And this is because there are many details that only he could have written.

And he had before him the archives of the Persian state, the very things he sets down within this book of his. The dates in which this story takes place run from 484 to 466, 465. It is precisely in these years, when Xerxes the First reigns, that this story unfolds. I will only tell you something we will see very often in the text: the Seventy translate the name as Artaxerxes, but it is not Artaxerxes; it is Xerxes the First, for whom we also have other testimonies, such as Plutarch and Herodotus. We find ourselves in a period where a great many of the details found here

are recorded for us by Greek writers as well, and so we have supplementary information from the Greek writers too. It is, therefore, a very important book, because it shows us many things about that era, but it is also very beneficial from a spiritual standpoint, because we see what devout people are able to do.

So much for a very brief introduction to the book of Esther. The name Esther is Persian, and it happens that the word Esther shares the same root as the Greek word aster. And indeed, both in Greek and in Persian the word Esther means star; so the name of the queen was the Star, Esther, the Star. And let us begin, beloved, the Sacred Text.

In the second year of the reign of Artaxerxes the Great, on the first day of Nisan, Mordecai the son of Jairus, the son of Shimei, the son of Kish, of the tribe of Benjamin, had a dream.

So where do we find ourselves? We are in Susa, in the capital of the Persian state. The king is Xerxes the First, that great king. He is the one who, as we shall see a little further on, campaigned against the Greeks, and who fought the naval battle of Salamis, where the Greeks defeated him. This is Xerxes the First, whose wife, the queen, is Esther.

So then, while he is reigning, in the second year of his reign, on the first of the month Nisan, which is the fifteenth of March, a man, a Jew named Mardochaios, who was the son of Jairus and was, no, he was not of Judah, he was of the tribe of Benjamin, this man saw a dream, he saw this astonishing dream: he heard voices and noise and thunder and earthquakes and great turmoil upon the earth. Then he sees two dragons, two beasts, terrifying in appearance, ready to fight one another. And at the voice of these beasts, these dragons, since the word dragon literally means serpent, every nation and every tribe rose up for war, to make war against the nation of the righteous.

And suddenly there came darkness, gloom, murk, tribulation and anguish, affliction and great turmoil upon the earth. And all were troubled at this coming of the dragons, and many were afraid, all those who saw these two dragons. And the righteous made themselves ready, those who perceived, the nation of the righteous perceived, that something evil was about to burst upon their heads. And then, seeing that they were about to suffer, they cried out to God. They entreated God to help them, and from the cry of their prayer, as from a little hole where water was trickling from a small spring, there rose up a whole river, much water; light shone out, and abundant sunlight.

And then they lifted up their head, the nation of the Saints, of the Righteous, and they overcame the glorious ones of the earth. That was the dream. Nothing more. Of course, about dreams we have spoken on other occasions too, and not a few times, but it would not be out of place to say a word or two now as well.

My beloved, dreams, as the Wisdom of Sirach tells us, but psychology and each person's own experience have confirmed this too, are for the most part nothing but a recycling of our own inner states, whether of the soul or of soul and body together. They begin in us and they end in us. That is what dreams are. The people put it in plain Greek: the hungry man sees ovens in his sleep, and the thirsty man sees wells. What does this mean?

We see our psychosomatic needs turning into dreams. And so these dreams have no value whatsoever. If someone sits and believes these dreams and pays attention to them, then you can understand that he is deceived with a great delusion.

We also have dreams from the devil, which come in their own turn to deceive, but we also have dreams from God. The Wisdom of Sirach tells us these things, yet it tells us that dreams from God are very few, and indeed we see within Scripture that dreams from God are very few.

And I told you that the experience of the Fathers of our Church is this, as it is also written down: that we should not accept dreams, even if they are from God. God will not be angered if we suppose that a dream is in fact from God and still do not accept it.

Why will God not be angry? Because He Himself told us not to pay attention to dreams. Holy Scripture says this, and it is God-inspired. For this reason, be very careful on this point: do not let your thoughts take flight with the idea, 'Look, here Mordecai saw something, he saw a dream.'

And so we too start paying attention to dreams, in case we happen to see something astonishing that we can interpret, so as to know what is going to happen. Be careful, I beg you; there is very great danger here.

Mordecai got up in the morning, but he could understand nothing. He pressed himself, begging God to enlighten him as to what this dream meant, yet he could draw nothing out of what he had already seen.

And whatever God had purposed to do, Mordecai held it in his heart, and in every word he longed to understand it, right up until nightfall. He pressed himself hard, he begged to grasp something of it, yet he could grasp nothing, and God did not reveal it to him.

Quite simply because God was letting the interpretation of the dream become clear through the unfolding of events. And this has great value, beloved, just as prophecy does. You will see, when we come to speak on the Book of Revelation, we will look at certain prerequisites for entering its sacred space.

One prerequisite is that we cannot interpret the prophecies recorded in the Book of Revelation by saying that they are being fulfilled in our own time. This is a very dangerous thing.

As Andrew of Caesarea says, who interprets the Book of Revelation: that as the ages advance, faith alone, not unbelief, will perceive the things the Book of Revelation prophesies being brought to fulfillment.

That is, upon the events themselves, upon the things that actually happen. This is telling. We must not run ahead. And so here too, God gives Mordecai no interpretation; God says nothing to him, but lets him grasp the meaning of this revelation, of this dream, as things gradually unfold.

What else was there to do? Mordecai grew calm. You see, Mordecai grew calm. We ourselves often fall into anguish. And sometimes certain dreams trouble us for years and years. Just a few days ago, this past Sunday in fact, a young man came to tell me of a dream that had tormented his mother for whole years, and I told him to give no significance at all to this dream; he was even trying to attribute to this dream something that had happened to her daughter. It is dangerous, my beloved, it is dangerous. Take the example I mentioned: she believed that certain people had cast spells on her daughter, and in this way we begin to suspect other people. The devil wants to sow discord and hatred.

And of course, whom will we come to suspect? Our neighbors, our relatives, those we imagine may envy us and may do us harm. You see what the devil achieves; so let us be careful.

Mordecai fell silent; he had nothing to say. And here in the introduction I have to point out to you that we have a narration told out of order, ahead of its time. But that's alright, and besides, this entry is numbered one: one A, one B, one C, one D, as you'll see in your own text. It's an anticipatory entry, because these events will actually be set in their proper place later on. But here it's as if Scripture runs ahead and tells us the episode in advance. Mordecai was in the king's court. Of course, at this point he wasn't there yet; he would be there later. But Scripture places him now in the court. And he finds himself between two eunuchs, two bodyguards of the king. They are Gabatha and Thara.

He once heard them preparing a conspiracy against the king, whom they wished to assassinate; and as was later proved, in this assassination plot the Prime Minister of the Persian state, Haman, was also involved.

We will see this a little further on. But he heard their conspiracy, since he was in their company, and then he went, through Queen Esther, though she has not yet become queen, which is why I told you this narration is out of order, through Queen Esther he informed the king that his life was in danger. Indeed, the two bodyguards were arrested, they were forced to confess, and they confessed their guilt. And then the king killed them, he executed them. And as was customary, and this is still done now, they keep personal journals, chronicles. Besides, within the Old Testament there are books called Chronicles.

Then he gave an order for this event to be recorded, namely that two of his bodyguards wished to assassinate him, but that someone named Mordecai, a Jew by descent, a captive, for he too was a captive. Of course he was not himself a captive; take note, Mordecai is not among those captives whom Nebuchadnezzar had taken. Rather, it was Mordecai's great-grandfather who was taken captive by Nebuchadnezzar. Since the time Nebuchadnezzar had carried out the captivity, about 110 years had passed. So he too is considered a captive; he is a child of the captives. Mordecai's name too was to be recorded in the Book of Chronicles.

Take note, please, and observe how God works within history.

It is astonishing. One day, when history comes to an end and we find ourselves in the Kingdom of God, where there will be no history, nor will there be events, but something else will be, there will be the unfolding of history before the eyes of the faithful. There they will see all the wisdom, the power, and the love of God, how God entered into history and worked within it.

Now, many times there is much we do not know, or we attribute injustice to God; but then His righteousness, His love, and His wisdom will be made manifest.

So the king wrote these words as a memorial; he wrote them so that they would be remembered, and for this service of Mordecai the king gave an order that he be taken on at the palace, and Mordecai held some post within the palace. But the minister, as I told you, was someone named Haman; he was a wicked man, a schemer, as was later proved.

And it seems that in the course of his duties he came into some conflict with Mordecai. But because Haman held high office, he demanded that Mordecai bow down before him. Mordecai did not do this; he did not bow down to him. Remember again the three young men, a story about 100 years earlier, when the three young men were commanded to bow down to the golden image of Nebuchadnezzar. They did not bow down. So likewise Mordecai does not bow down to Haman.

Haman was, beyond doubt, a man ruled by passion, vengeful, and he kept this within himself. But the important thing is that, because he was connected with the two eunuch bodyguards of the king whom Mordecai had denounced, he nursed an exceptional hatred against Mordecai and sought every opportunity to kill him; and so Haman too was mixed up in the affair of the conspiracy.

Here the sacred writer now tells us that the kingdom of Xerxes was boundless, that it began at India and reached as far as Ethiopia, and that he was the conqueror of a hundred and twenty-seven nations. Listen to that, a hundred and twenty-seven nations, a hundred and twenty-seven peoples. And if you bear in mind that in those days even a single city could be a kingdom of its own, whereas today one city is not a kingdom, then it truly was a boundless state: a hundred and twenty-seven peoples, subdivided into twenty satrapies, and these satrapies had no other purpose than to collect taxes. And so enormous sums of money, a great deal of gold, untold wealth, all piled up in Susa, in the king's treasuries.

In the third year of his reign, Xerxes wanted to hold a great reception, a great banquet. You will be startled when you hear about this banquet, and I am startled myself, but it is the truth. Herodotus tells us of it as well. Herodotus recounts astonishing things, and so does Scripture. And why do I bring up Herodotus? Because if you hear extravagant numbers here, do not go saying that it is a fairy tale. If the ancient writers are telling fairy tales, then this too would have to be a fairy tale. But it is not, it is not. Consider that Solomon, who did not have a boundless kingdom, was indeed a very rich king, but he did not have a boundless kingdom like the Persian state now. Do you know how many guests Solomon had at his table? I have told you before: fifteen thousand table companions. An astonishing thing, a banquet in the gardens with fifteen thousand people.

Well then, here we have the very same number, fifteen thousand guests, and this banquet, no more and no less, lasted six months, a hundred and eighty days. An astonishing thing. The people came and went, and Xerxes summoned from the ends of his empire satraps and commanders and dignitaries to be present at the table.

And the royal garden was arranged as follows, and it is worth telling: the courtyard of the house, that is, the royal garden, was adorned with fine linen and with cotton stretched out, with hangings of fine linen and purple, fastened on rings of gold and silver, upon pillars of Parian marble and of stone.

Within the gardens there were tents, green and white, and these had rings of gold and of silver.

Beneath the tents, and the tents themselves rested upon columns of Parian marble. So here is Paros for you. You know that Paros is mentioned many times in the Old Testament. Even Solomon, in order to build his temple, took marble from Paros, our own Paros. And below there was a pavement, but a pavement of what? Of emerald stone, and of mother-of-pearl stone, and of Parian stone. That is, of Parian marbles, and of emeralds, and of mother-of-pearl. And upon these floors there were,

Upon these were spread sheer, translucent coverlets, embroidered all over with flowers of every kind, with roses strewn in a circle round about.

there were couches, reclining couches. The ancients, as you know, did not sit on chairs; the chairs we know did not exist, or rather they did exist, but not for the purpose of dining. They simply existed for sitting; but for the purpose of eating there were little couches, reclining couches, and they would prop themselves on the left elbow upon the couch. Their feet were up on it, and of course the feet hung over, because the couches were small, they made them small. And with the right hand they ate; that is, they lay resting on the couch and ate with the right hand. Forks did not exist in that era; the fork is an invention of only a few years ago. It is not, and I have told you this before, the fork is not an ancient invention.

And they ate in this manner. These couches were of gold and silver, with coverings that were exquisitely embroidered, and throughout all these spaces there were plucked rose petals, scattered about, and the people ate there at table for six months. Can you grasp what wealth there was? But let us go on.

Cups of gold and silver. The cups of so many thousands of people were of silver and of gold. And back then, as you know, they did not know gold mixed with other metals. It was pure gold, twenty-four carat. The king, however, had a goblet, a cup, a goblet of carbuncle stone, set before him. He had a cup made of a black stone, adorned with precious gems, and this cup had, now listen, listen and shudder, it had the following value: thirty thousand talents, thirty thousand gold talents, that is what this cup was worth. The talent was five thousand gold drachmas, so that comes to a hundred and fifty million gold drachmas. Such was this cup of Xerxes.

So it is here too: if God allows someone to lack clarity of spirit, that is how he would take it. This was that cup of Xerxes. You remember it from history, even from your primary school days.

When Xerxes came to Greece, to conquer Greece, all his officials had beds of gold. Do you not remember this from history, from school? They had golden beds on the campaign. And he himself, when he set up his throne on Mount Aigaleo, up on the mountain, in order to watch the naval battle of Salamis, sat upon a throne of gold. A golden throne; and of course, when the Persians were defeated, Xerxes fled in utter disgrace and left his golden throne up there. So that you may see that Scripture tells the truth, and that this is how people lived in those days, the monarchs. Think how many millions of people toiled as slaves so that all this wealth might belong to the king.

A terrible thing, terrible. But this is where the story begins, and that's why we have this description of the banquet. Every single day, of course, the king would eat and drink, eat and drink. There were seven days left, the last seven days of the banquet. And then the king called in the city, Susa, the inhabitants of the city. Because up till then his guests had come from everywhere, from all the peoples, all that other time. Now it's the city's turn to eat and drink. And he saw how the day gladdened them. These seven days came to an end too, days of much carousing. And the king, having become merry, having become merry, he had gotten drunk. He had come into high spirits, that is. And he says to his Prime Minister, to Haman.

and also to six other eunuchs, to Bazan, to Thara, to Barazi,

Zatholtha, Abataza, and Tharaba. He tells them: go and bring the queen here. And I should tell you that the queen too was giving a banquet, a feast, but for the women.

The men were separate from the women; the king with the men, and the queen with the women.

The queen was named Vashti, and she was very beautiful. The king, deep in his revelry and his drunkenness, wanted the queen to dress in her finest, to put on her crown, and to come and be shown off before the guests at the table. But there was more to this than it seems. Because if you read the text, it will puzzle you why the queen refused to go. And in the end she chose to let the king put her away rather than comply. And she did so for the following reason.

The custom among the Persians was for the men to be apart from the women. Yet it was not unusual for the women to be together with the men at a banquet; it was not unusual. Often the queen would be present at a banquet, but when they began drinking wine and the misbehavior started, then the king himself, or the women's own husbands, would send their wives away so that they would not be present in that drunken revelry at the table. Here, now, Xerxes did the opposite. From the very start of the banquet he did not summon the queen to come and present herself; instead he called for her after he had grown drunk, at the very moment when he should already have sent her away, so that she would not be present amid the drunkenness of the guests.

But this, as you can understand, was something that robbed the queen of her dignity. For at these banquets many vulgar things are said, and many vulgar things are done. And how do we know this?

Xenophon tells us, in the Education of Cyrus, the Cyropaedia. Xenophon wrote a book on the education of the Persian youth, and he speaks in particular of the education of Cyrus. Indeed, there it is even recounted concerning an instance of drunkenness of a father, of Cyrus' father, who had gotten very drunk, and then Cyrus reproached him, and so on. Xenophon writes many things there that are well worth noting.

There Xenophon tells us that very ugly things took place, and in Rome very ugly things took place as well. Do you know how many terrible things went on? I will tell you only this, that in Rome, at the imperial banquets, Lucullus, for example, and it is from him that the notorious expression remained, a Lucullan feast, a Lucullan feast, they would bring down snow from the Apennine mountains in order to make ice cream. As you can see, ice cream is not a new invention, it is an old one. They brought it down from the Apennine mountains, just as once from Parnitha they used to bring down snow, before they found a way to make ice; they would bring snow down from Parnitha so that the Athenians, the rich of Athens, could make ice cream.

Now, how much an ice cream like that cost, you can imagine. They kept the snow in pits packed with straw through the summer, and then think how much was left after they brought it down from Parnitha on the little donkeys. By the time the snow reached Athens, how much of it was left, half, I don't even know how much. What wealth, and what went on there in Rome. The text says they were grossly outraged; do you know what that means?

It means that at these banquets acts of homosexuality and debauchery took place in front of everyone, even the Emperor himself. So you understand what corruption, what filth, and into that they wanted to bring a woman. Of course you'll say to me, today at the places of entertainment, when people go, well yes, men can go and women too. Allow me to tell you, I have seen this myself, many times. It is the women who lead in the dirty jokes and the filth. The women lead. It is a terrible thing. At the entertainment places it is the women who speak first, and then the men follow. Terrible. But back then they at least kept up certain appearances, and yes, there was much corruption, but they took care that the women not be present.

So under these conditions the queen is summoned. But the queen did not want to go. Yes, she may have been queen, but you know she was almost a slave of the king. Here we see the rights of woman, that a woman is able to say no. Not, of course, those rights of woman which our age puts forward, our feminist age, that woman has rights, and what rights: to be made equal to man, to wear trousers, to smoke and to come home whenever she likes without giving any account to her husband. That is a negative feminism. That is a true catastrophe, whereas the true feminism is the one that Holy Scripture teaches.

Woman must be a person, not a thing. She must be valued, she must keep her dignity and her rights with all modesty and all reverence. Within a feminism like this, feminism means that movement which gives rights to woman.

Within a feminism like this, neither modesty nor piety is trampled or destroyed. Whereas in these worldly feminisms all of that truly goes out the window. Neither humility nor obedience, these do not exist in the negative feminisms. In any case, it is telling here how woman was used in that age. And as you'll see a little further down, in order to replace this Vashti with a new queen, how long it will take, gathering young women, putting cosmetics on them so the king can choose which one is the best. A kind of beauty contest, you see; you see what the standing of woman was.

In any case, Vashti is worthy of praise, because she refused. For what does the king want to put on display now? Her beauty. And before whom? Before which guests? Drunken guests, drunken men. She refuses this, she refuses and does not go. And then the eunuchs came back and said that the queen would not consent to come; she did not obey. Queen Vashti would not come with the eunuchs; she did not obey, and so she would not obey. And then the king was both grieved and angered, and he turns to those around him and says, 'Tell me, what does the law provide when the queen does not obey what the king commands her?' And then, my beloved, right there on the spot, at the banquet table, a kind of council of legal experts was convened. What does the law provide? And someone rises up, the one called Memucan, and he says, 'Listen, O king.'

But what did he say? What did he say? He said the sort of thing that no ordinary mortal would dare to say; in other words, he did not tell the truth. Who would dare to oppose the king's opinion? Because the subjects read the ruler's mind: what do the nobles say, what does the ruler want, what does he desire? That is what they will tell him. What a dreadful thing court flatterers are! And here we are talking about laws; what laws? So he says: Listen, O king, you are right. The queen has not only insulted your person, but she has also insulted the peoples who are under you. And an insult to the person of the king amounts to high treason; it is judged as high treason. And secondly, she has also insulted the peoples, that is, the fellow banqueters, the festival guests, since the queen refused to go and let them see her beauty.

That this was the second act of treason. Just think for a moment what an interpretation this man gave. The king liked the answer; this verdict pleased him. But the advisor wanted to lock the matter down. You see, when people sometimes appeal to the laws, or appeal to some opinion of their own, very often they want to reinforce what they are saying. And what did he use to secure it? What backing did he bring? What do you suppose he said? Listen: "And so today the other noblewomen of the rulers of the Persians and the Medes, when they hear what the queen said to the king, will dare in the same way to dishonor their own husbands." Listen, O king, the queen will set a bad example. If, let us suppose, you do not punish her, then the wives of all the rulers and officials will do the very same thing.

And then they will no longer listen to their husbands. So, pen the women in, pen them in, so they don't say a single word against the men. Did you see the argument? This point is worth noting, how they reasoned so that a bad example would not be set by a woman, bad in quotation marks, a bad example, a terrible thing. And now, beloved, the king gives an order on the spot; it is done, an edict is written, written out in many copies to be sent throughout his whole empire. That the queen has fallen from her office, she is no longer queen, because she did not obey her husband the king, which meant that whatever woman ever dares to say a word to her husband, then her husband has every right to drive her out of the house.

If you only knew, beloved, when the Apostle Paul went out to preach to the gentile world, to say that man and woman are equal before Christ, that there is no male and female, but that Christ is all and in all, if you only knew what kind of world he found. It is very important to be able to know the history of the New Testament, that is, the history of the age of the New Testament. What was the age of the New Testament? What did the Gospel find on its road?

It is very important. Can you imagine, in a world like that, with conceptions like those, the Gospel being preached? What difficulties it met, enormous ones, and if today we have reached where we have reached, we owe it to the Gospel. That is another matter, that unfortunately it is our Christian peoples who are like this, the Christian peoples, not the idolatrous peoples. It is not the Far East; the Far East took its example from the Christian peoples. When it made an abuse of the freedom of the Gospel, an abuse, the Apostle Paul says it plainly. We must not make an abuse of our freedom; freedom, he says, must not become an occasion for the flesh.

It must not become an occasion for us to serve fleshly, worldly and material things. We made an abuse of this freedom of ours, just as the first-created ones, Adam and Eve, made an abuse of their freedom, with the result that they fell. And today we have gone from the point where man and woman were equal before God, to the point where woman becomes man. Not to mention that man too becomes woman, and we have reached a degradation, a terrible unraveling. Terrible. And this among Christian peoples. The Indians, the Chinese and the Japanese and the Africans, who are the idolaters, took it from us, from the Europeans and the Americans, the Westerners, of the Western worlds, of the Christian Western worlds; they took the bad example, and they too are coming to the point of becoming unraveled people.

From us they took it, indeed, because these peoples, idolaters though they were, still kept a certain conservatism.

So it was given, the order went out, and Queen Vashti fell. I do not know whether at this moment we ought to praise her and weave an encomium for Vashti. She was an idolater, she had not the faintest idea of the true God, and yet she kept her womanly dignity. She preferred to lose the royal throne rather than to let her dignity, her womanly dignity, the dignity that belongs to her person, be brought low. A remarkable person, truly.

And the remarkable thing is that the decree, do you know what it said? Let the law be proclaimed, the word of the king, which he issues throughout his kingdom, and so all the women, all the women, are to render honor to their husbands, to give honor to their husbands, from the poorest to the richest.

That was the morality of that age; that is how it was understood.

And indeed, once they had sent the decree, it says 'in the language of each,' that is, each decree was translated into the language of every people, 'so that there might be fear among them in their houses,' that the women should be afraid within their houses, lest they ever dare to show any behavior that would not please their husbands.

But let us stop here, my beloved, at the first chapter, so that we may go on, God first, next time to the second chapter. There we will see that Vashti's place will be taken by Esther. This young Jewish girl, who will hide her identity as a Jew, whom Mordecai will present, and who will serve great plans of God on behalf of the people of God; and this Esther, beautiful as she was, will make a very great impression. She will never forget God, she will never forget her homeland, and though she finds herself within the harem, we might say in the women's quarters of the king, she will never betray her dignity, her womanly dignity, and she will play a most important role on behalf of her people.

So important, my beloved, that Esther is considered to be the prefiguration, the type, of the Most Holy Theotokos. So much so, because just as the Theotokos intercedes with the King, her Son, interceding on behalf of the people of God, so here too Esther intercedes on behalf of her people with the king, so that her people would not be harmed. But these things, God first, we shall see next Wednesday.

Με το σημερινό μας θέμα αρχίζουμε ένα καινούριο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, την Εστίρ. Το βιβλίο αυτό χαίρει πολλής τιμής εκ μέρους της Συναγωγής, μάλιστα ιδιαιτέρως ανεγινώσκετο μαζί με την Πεντάτευχον, δηλαδή τα πέντε πρώτα βιβλία του Μωυσέως.

Και συνεπώς είναι ένα επίσημο βιβλίο της Συναγωγής, όπως οι Εβραίοι πάντοτε επισήμως εις το Ναό, το ανεγίνωσκον Η Εστήρ εγράφη, το βιβλίο της Εστήρ εγράφη κάπου στα μέσα του 5ου αιώνα Η υπόθεση είναι μια συνέχεια, περίπου μια συνέχεια, αφού υπάρχει ένα κενό περίπου 100 ετών, 110 ετών αν θέλετε από το Δέλτα Βασιλειών, το οποίον είχαμε κάνει με την τελευταία φορά.

Ενθυμηθείτε ότι έγινε η αιχμαλωσία και του Νοτίου Βασιλείου, του Ιούδα, αιχμαλωτίστηκαν οι πρώτοι της πόλεως και έτσι και ο Ιούδας, δηλαδή η φυλή του Ιούδα, μεταφέρθηκε αιχμάλωτη εις την Βαβυλώνα. Όλοι λοιπόν οι Εβραίοι αιχμάλωτοι, οι μεν πρώτοι από τους Ασσυρίους εις την Νινεβή, δηλαδή το Βασίλειον του Ισραήλ, το Βόρειο Βασίλειο οι δε δεύτεροι, το Νότιο Βασίλειον, από τους Βαβυλωνίους, οι οποίοι εντωμεταξύ υπό τον Ναβουχοδονόσορα είχαν νικήσει τη Νινευή Έτσι λοιπόν ήσαν όλοι αιχμάλωτοι κάτω από τους Βαβυλωνίους

Εκεί στην Βαβυλώνα έμειναν 70 χρόνια, βεβαίως ο Ναβουχοδονόσορ απέθανε και βασιλεύει ο γιος του και μετά ο εγγονός του. Και κάποια φορά οι Μηδοπέρσες εισήλθαν εν νυκτί ενώ διασκέδαζαν εις την Βαβυλώνα, την κατέλαβαν τη Βαβυλώνα και κατελύθη από το φοβερό κράτος. Η Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία η οποία έφθανε μέχρι και την Αίγυπτον κατελύθη εντός μιας νυχτός. Έτσι στο προσκήνιο της ιστορίας έρχεται η Μηδοπερσική Αυτοκρατορία. Πόσο αλήθεια αυτά όλα έφταναν το ένα μετά το άλλο σύμφωνα με εκείνο το θαυμάσιον όνειρο που είχε δει ο Ναβουχοδονόσορ και που το είχε ερμηνεύσει ο Δανιήλ. Στο προσκήνιο λοιπόν τώρα το ιστορικό είναι η Μηδοπερσική Δυναστία, Αυτοκρατορία.

Η Μηδοπέρσε, οι γνωστοί μας Πέρσε, βεβαίως κρατούν υπό την κατοχήν των ό,τι ακριβώς είχαν κατακτήσει οι Βαβυλόνοι και το κράτος των Βαβυλωνίων, των Περσών επεκτείνεται από την Ινδική, όπως λέει και εδώ το βιβλίο της Εστήρ, έως την Αίγυπτο, έως την Αιθιοπία αλλά και μέχρι τον Εύξηνο Πόντο και μέχρι τα παράλια της Μικράς Ασίας, εκτός από τα παράλια της Μικράς Ασίας, τα οποία είχαν οι Έλληνες.

Ήταν δηλαδή μια απέραντη αυτοκρατορία η Μηδοπερσική. Τα χρόνια εκείνα που ήταν βασιλιάς ο Ξέρξης ο πρώτος, εκτυλίσσεται αυτή η ιστορία την οποία θα αναλύσουμε στη σειρά των θεμάτων μας.

Βασίλισσα είναι η Εστήρ, είναι Εβραία. Βασίλισσα των Περσών, πρώτη βασίλισσα μάλιστα, η οποία διαδραματίζει ένα σπουδαίο ρόλο υπέρ των πατριωτών. Υπάρχει μια ολόκληρη πλοκή στο θέμα το πώς αυτή η κοπέλα ανέβηκε από αιχμάλωτος που ήτο να γίνει βασίλισσα και πώς βοήθησε ως βασίλισσα να αποφευχθεί μια ομαδική σφαγή των συμπατριωτών της εξαιτίας μιας δολοπλοκίας του Πρωθυπουργού των Πέρσων, του Αμάν.

Αλλά όλα αυτά θα τα δούμε στη συνέχεια του κειμένου όπως θα αναλύουμε, απλώς μόνο σας λέγω με λίγα λόγια ποια είναι η υπόθεση του βιβλίου Εστίρ.

Συγγραφεύς του βιβλίου είναι άγνωστος ποιος είναι Φαίνεται όμως ότι πρέπει να είναι ο Μαρδοχέ, συγγνώμη, ναι, ο Μαρδοχέος Ο οποίος είναι ένα κύριον πρόσωπο εις το βιβλίο αυτό Και τούτο διότι υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες τις οποίες μόνο εκείνος θα μπορούσε να γράψει.

Και που είχε υπόψη του τα αρχεία του περσικού κράτους Εκείνα τα οποία καταχωρεί μέσα στο βιβλίο του αυτό Η χρονολογία που διαδραματίζεται η ιστορία αυτή είναι από το 484 έως το 466, 65 Εκεί ακριβώς έχουμε σε αυτά τα χρόνια που βασιλεύει ο Ξέρξης ο Πρώτος Έχουμε να διαδραματίζεται η ιστορία αυτή Μόνο θα σας πω κάτι το οποίο πολύ συχνά θα βλέπουμε στο κείμενο Οι Εβδομήκοντα μεταφράζουν Άρταξέρξης, αλλά δεν είναι ο Άρταξέρξης, αλλά είναι ο Ξέρξης ο πρώτος που έχουμε και άλλες μαρτυρίες όπως είναι ο Πλούταρχος, όπως είναι ο Ηρόδωτος βρισκόμεθα σε μια εποχή που πάρα πολλά στοιχεία τα οποία βρίσκονται εδώ

μας τα καταγράφουν και Έλληνες συγγραφείς και έτσι έχουμε συμπληρωματικές πληροφορίες και από τους Έλληνες συγγραφείς Είναι, συνεπώς, ένα πολύ σπουδαίο βιβλίο, γιατί μας δείχνει πολλά πράγματα για την εποχή εκείνη, αλλά είναι και πολύ ωφέλιμο από πνευματικής πλευράς, διότι βλέπουμε τι μπορεί να κάνουν οι ευσεβείς άνθρωποι

Αυτά σαν μια πολύ μικρή εισαγωγή στο βιβλίο Εστίρ. Το όνομα Εστίρ είναι περσικόν και συμπίπτει η λέξη Εστίρ να έχει την ίδια ρίζα με την ελληνική λέξη αστήρ Και πράγματι και στα ελληνικά και στα περσικά η λέξη Εστήρ θα πει Αστέρι, συνεπώς το όνομα της βασιλίσσης ήτο το Αστέρι, η Εστήρ, το Αστέρι Και αρχίζουμε αγαπητοί το Ιερόν Κείμενο

Έτους δευτέρου, βασιλεύοντος Αρταξέρξου, του Μεγάλου Βασιλέως, τη μιά του Νισάν, ενύπνιον είδε Μαρδοχαίος, ο του Ιαΐρου, του Σεμεΐου, του Κισαίου, εκ φυλής Βενιαμίν.

Πού βρισκόμεθα λοιπόν, βρισκόμεθα στα Σούσα, στην πρωτεύουσα του περσικού κράτους, Βασιλιάς είναι ο Ξέρξης ο πρώτος, ο μεγάλος αυτός βασιλιάς Είναι αυτός που θα δούμε λίγο πιο κάτω εξεστράτευσε εναντίον των Ελλήνων και ο οποίος έδωσε την ναυμαχία της Σαλαμίνος που τον ενίκησαν οι Έλληνες Αυτός είναι ο Ξέρξης, ο πρώτος, του οποίου η σύζυγος, η βασίλισσα, είναι η Εστήρ.

Τότε λοιπόν, ενώ βασιλεύει αυτός, κατά το δεύτερον έτος της βασιλείας του, την πρώτη του μηνός Νισάν, συνεπώς στις 15 Μαρτίου, ένας άνθρωπος, Ιουδαίος, ονόματι Μαρδοχέος, που ήταν γιος του Ιαΐρου και ήταν, όχι δεν ήταν Ιουδαίος, ήταν από τη φυλή του Βενιαμίν, Αυτός είδε ένα όνειρο, είδε το εξής καταπληκτικό όνειρο, είδε ότι άκουσε φωνές και θόρυβο και βροντές και σεισμών και πολύ ταραχή επάνω εις την γη Τότε βλέπει δύο δράκοντες, δύο θηρία, τα οποία ήσαν φοβερά στην όψη έτοιμα να παλέψουν μεταξύ τους Από τη φωνή των θηρίων αυτών, των δρακόντων, κατά λέξη δράκων θα πει φίδι Ξεσηκώθηκε κάθε έθνος και κάθε φυλή εις πόλεμον να πολεμήσουν εναντίον του έθνους των δικαίων

Και ξαφνικά έγινε σκοτάδι, σκότος, γνόφος, θλίψης και στενοχωρία, κάκωσης και τάραχος μέγας επί της γης Και ταράχθηκαν όλοι από την παρουσία αυτή των δρακόντων και εφοβήθησαν πολλοί, όλοι εκείνοι που είδαν αυτά τους δύο δράκοντες Και ετοιμάστηκαν οι δίκαιοι, οι οποίοι αντελήφθησαν το έθνος των δικαίων, αντελήφθησαν ότι θα ξεσπούσε κάτι κακό στα κεφάλια του και τότε αφού είδαν ότι θα παθούν εβόησαν προς τον Θεό. Παρεκάλεσαν τον Θεό να τους βοηθήσει και από τη βοή της προσευχής των σαν από μια μικρή τρύπα που έτρεχε νερό από μια μικρή πηγή ξεσηκώθηκε ένα ολόκληρο ποτάμι, πολύ νερό, έλαμψε φως και ήλιος πολύς

Και τότε αυτοί εσήκωσαν κεφάλι το έθνος των Αγίων, των Δικαίων και κατενίκησαν τους ενδόξους της γης. Αυτό ήτανε το όνειρο. Τίποτα. Βέβαια για τα όνειρα έχουμε κι άλλοτε μιλήσει και όχι λίγες φορές αλλά δύο λόγια δεν θα ήταν άσκοπο να πούμε και τώρα.

Αγαπητοί μου, τα όνειρα, όπως μας λέγει η Σοφία Σιράχ, αλλά το έχει διαπιστώσει αυτό και η ψυχολογία και η πείρα του καθενός ότι δεν είναι παρά τα πλείστα, παρά μία ανακύκλωση καταστάσεων ψυχικών ή ψυχοσωματικών σε εμάς τους ίδιους Ξεκινάνε από εμάς και καταλήγουν σε εμάς. Αυτό είναι τα όνειρα. Ο λαός το λέει απλοελληνικά, ότι ο πεινασμένος βλέπει στον ύπνο του φούρνους και ο διψασμένος βλέπει τα πηγάδια. Τι σημαίνει αυτό;

Οι ανάγκες ψυχοσωματικές βλέπουμε να γίνονται όνειρα. Για συνεπώς τα όνειρα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Αν κάθεται κανείς και τα πιστεύει τα όνειρα αυτά και τα προσέχει, τότε αντιλαμβάνεστε ότι πλανάται πλάνην μεγάλην.

Έχουμε και όνειρα από τον διάβολο, τα οποία έρχονται και αυτά με τη σειρά τους να πλανήσουν, αλλά έχουμε και όνειρα από τον Θεό. Η Σοφία Σιράχ μας τα λέγει αυτά, αλλά μας λέγει ότι τα όνειρα από τον Θεό είναι πολύ λίγα και βλέπουμε πράγματι μέσα στη Γραφή τα όνειρα από τον Θεό να είναι πολύ λίγα.

Και σας είπα ότι η πείρα των πατέρων της Εκκλησίας μας είναι αυτή, όπως και καταγράφεται. Να μη δεχόμεθα τα όνειρα έστω κι αν είναι από τον Θεό. Δεν θα θυμώσει ο Θεός αν υποτεθεί ότι είναι από τον Θεό ένα όνειρο.

Γιατί δεν θα θυμώσει ο Θεός; Γιατί μας είπε ο ίδιος να μην προσέχουμε τα όνειρα. Το λέγει Θεοπνεύστος, η Αγία Γραφή. Γι' αυτό το λόγο προσέχετε πάρα πολύ στο σημείο αυτό, μην αναπτερώνετε την σκέψη ότι να, εδώ είδε ο Μαρδοχέος, είδε ένα όνειρο.

Συνεπώς και εμείς σας προσέχουμε τα όνειρα, μήπως και τυχόν δούμε τίποτα καταπληκτικό που μπορούμε να το εξηγήσουμε και να ξέρουμε τι πρόκειται να συμβεί. Προσέξτε σας παρακαλώ, υπάρχει πάρα πολύς κίνδυνος.

Ο Μαρδοχέος σηκώθηκε το πρωί, αλλά δεν μπορούσε τίποτα να καταλάβει. Επίεζε τον εαυτό του, παρακαλούσε τον Θεό να τον φωτίσει τι να σήμαινε το όνειρο αυτό, δεν μπορούσε όμως τίποτα να βγάλει από εκείνο το οποίο είχε ήδη δει.

Και τι ο Θεός εβουλεύθη ποιήσαι, είχεν αυτό εν τη καρδία και εν παντί λόγω ήθελεν επιγνώναι αυτό έως της νυκτός. Επίεζε τον εαυτό του, παρακαλούσε να καταλάβει κάτι, τίποτα δεν μπορούσε, και ο Θεός δεν του το απεκάλυπτε.

Απλούστατα διότι ο Θεός άφηνε να φανεί η ερμηνεία του όνειρου κατά τη διαδραμάτιση των γεγονάτων. Και αυτό έχει πολύ αξία, αγαπητοί, όπως είναι και η προφητεία. Θα δείτε πρώτα ο Θεός, όταν μιλήσουμε στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, θα δούμε μερικές προϋποθέσεις προκειμένου να μπούμε στον ιερό του χώρο.

Μία προϋπόθεση είναι ότι δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τις προφητείες που είναι καταχωρημένες μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως λέγοντας ότι αυτά επαληθεύουν στην εποχή μας. Είναι πάρα πολύ επικίνδυνο πράγμα αυτό.

Όπως λέγει ο Ανδρέας Καισαρείας που ερμηνεύει το βιβλίο της Αποκαλύψης. Ότι κατά την πρόοδον των εποχών θα αντιλαμβάνονται μόνη η πίστη, όχι άπιστα. Θα αντιλαμβάνονται να πραγματοποιούνται εκείνα που είναι το βιβλίο της Αποκαλύψης προφητεύει.

Δηλαδή πάνω στα πράγματα, πάνω στα γεγονάτα. Είναι χαρακτηριστικό αυτό. Δεν πρέπει δηλαδή να προτρέχουμε. Έτσι και εδώ δεν του αφήνει ο Θεός ερμηνεία, δεν του λέγει τίποτε ο Θεός του Μαρδοχέου, αφήνει να αντιληφθεί την ερμηνεία της αποκαλύψεως αυτής, του ονείρου αυτού, κατά την πορεία των πραγμάτων.

Τι άλλο είχε να κάνει; Ησύχασε ο Μαρδοχέος. Βλέπετε, ησύχασε ο Μαρδοχέος. Εμείς πολλές φορές μπαίνουμε σε μια αγωνία Και κάποτε μερικά όνειρα μας ταράζουν χρόνια και χρόνια Μόλις προημερών την Κυριακή συγκεκριμένα κάποιος νέος ήρθε να μου πει ένα όνειρο που βασάνιζε τη μητέρα του χρόνια ολόκληρα και του είπα να μην δώσει καμία σημασία σε αυτό το όνειρο και προσπαθούσε μάλιστα να αποδώσει στο όνειρο αυτό κάτι που της είχε συμβεί στην κόρη της Είναι επικίνδυνο αγαπητοί μου, είναι επικίνδυνο Να, επί παραδείγματι, το παράδειγμα που σας είπα πίστευε ότι κάποιοι άνθρωποι έκαναν μάγια στην κόρη του και με τον τρόπο αυτόν αρχίζουμε να υποπτευόμεθα τους άλλους ανθρώπους, ο διάβολος θέλει να σπείρει την διχόνια και το μίσος

και βεβαίως πώς θα υποπτευτούμε, τους γείτονές μας, τους συγγενείς μας, εκείνους που νομίζουμε ότι μπορεί να μας ζηλεύουν και ότι μπορεί να μας κάνουν κακό. Βλέπετε τι πετυχαίνει ο διάβολος, γι' αυτό ας προσέξουμε.

Ησύχασε ο Μαρδοχέος, δεν είχε τίποτα να πει Και εδώ στην εισαγωγή πρέπει να σας πω ότι γίνεται μία προθύστερη αφήγηση Αλλά δεν πειράζει όμως, εξάλλου και η καταχώρηση είναι αριθμός 1 Ένα Α, ένα Β, ένα Γ, ένα Δ, όπως θα δείτε μέσα στο κείμενό σας Είναι μία προθύστερη καταχώρηση, διότι αυτά ήδη θα τεθούν στη σειρά τους κανονικά Όμως εδώ σαν να προτρέχει η Γραφή και να μας πει από το περιστατικό Ήτο εις την αυλή του βασιλέως ο Μαρδοχέος Βεβαίως τότε δεν ήτο, θα είναι αργότερα Αλλά τον τοποθετεί τώρα εις την αυλή Και βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ευνούχους Είναι δύο σωματοφύλακες του βασιλέως Είναι ο Γαβαθά και ο Θάρα

Τους άκουσε κάποτε να προετοιμάζουν μία συνωμοσία εναντίον του βασιλέως των οποίων ήθελαν να δολοφονήσουν, όπως απεδείχθη εκ των υστέρων, εις την δολοφονία αυτή ήτο μεμειγμένος και ο Πρωθυπουργός του Περσικού Κράτους, ο Αμάν.

Θα το δούμε λίγο πιο κάτω. Ήκουσε όμως τη συνομοσία τους, αφού ήταν μαζί τους παρέα, και τότε επήγε διά της βασιλίσσης Εσθήρ, αλλά ακόμη όμως δεν έχει γίνει βασίλισσα, για αυτό σας είπα είναι προθύστερη η αφήγηση αυτή, διά της βασιλίσσης Εσθήρ και ειδοποίησε τον βασιλέα, ότι κινδυνεύει η ζωή τους. Πράγματι, συνελήφθησαν οι δύο σωματοφύλακες, ηναγκάσθησαν να ομολογήσουν και ομολόγησαν την ενοχή τους. Και τότε ο βασιλεύς τους εσκότωσε, τους εξετέλεσε. Και όπως εσυνηθίζεται και τώρα γίνεται αυτό, κρατούν ημερολόγια προσωπικά χρονικά. Εξάλλου μέσα στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν βιβλία που λέγονται χρονικά.

Τότε έδωσε εντολή να καταγραφεί το γεγονός αυτό, δηλαδή ότι δύο σωματοφύλακες του ήθελαν να τον δολοφονήσουν αλλά κάποιος ονόματι Μαρδοχέος Ιουδαίος το γένος, αιχμάλωτος που ήταν και αυτός αιχμάλωτος δεν ήταν βεβαίως Εχμάλοτος, προσέξτε ο Μαρδοχέος, δεν είναι το Εχμάλοτος με τους Εχμαλώτους εκείνους που πήρε ο Ναμβουχοδονόσορ Αλλά ήτανε ο προπάπος του Μαρδοχέου που συνελήφθη εχμάλωτος από τον Ναμβουχοδονόσορα Από τότε που ο Ναμβουχοδονόσορας είχε κάνει την εχμαλωσία, είχαν περάσει περίπου 110 χρόνια Έτσι θεωρείται και αυτός εχμάλωτος, είναι παιδί των εχμαλώτων Να καταγραφεί και το όνομα του Μαρδοχέου μέσα στο βιβλίο των Χρονικών

Προσέξτε παρακαλώ και παρακολουθήσετε πώς ο Θεός εργάζεται μέσα στην ιστορία

Είναι καταπληκτικό. Κάποτε όταν θα τελειώσει η ιστορία και θα βρεθούμε στη Βασιλεία του Θεού, εκεί που δεν θα υπάρχει ιστορία, ούτε γεγονότα θα υπάρχουν, αλλά θα υπάρχει κάτι άλλο. Θα υπάρχει το ξετύλιγμα της ιστορίας στα μάτια των πιστών. Εκεί θα δουν όλη τη σοφία, τη δύναμη και την αγάπη του Θεού, πώς ο Θεός έμπαινε μέσα στην ιστορία και ενεργούσε μέσα εις αυτήν.

Τώρα πολλές φορές πάρα πολλά πράγματα δεν ξέρουμε ή αποδίδουμε αδικία εις τον Θεόν, τότε όμως θα φανεί και η δικαιοσύνη του και η αγάπη του και η σοφία του

Έγραψε λοιπόν ο Βασιλεύς τους λόγους τούτους εις μνημόσυνον, τους έγραψε να τους ενθυμείτε και για την υπηρεσία αυτή του Μαρδοχέου ο Βασιλεύς έδωσε διαταγή να προσληφθεί στο παλάτι και ο Μαρδοχέος είχε κάποια υπηρεσία μέσα στο παλάτι. Ο Υπουργός όμως σας είπα, ήτο κάποιος ονόματι Αμάν, αυτός ήτο κακός άνθρωπος, ήτο δολοπλόκος, όπως εκ των υστέρων απεδείχθηκε.

Και φαίνεται ότι μέσα στην υπηρεσία ήρθε σε κάποια σύγκρουση με τον Μαρδοχέο. Επειδή όμως είχε μεγάλο αξίωμα ο Αμάν, εζήτησε από τον Μαρδοχέο να τον προσκυνήσει. Ο Μαρδοχέος αυτό δεν το έκανε, δεν τον προσεκύνησε. Θυμηθείτε ακόμη όταν οι τρεις παίδες, είναι μια ιστορία περίπου 100 χρόνια πίσω, όταν οι τρεις παίδες τους είχε επιβληθεί να προσκυνήσουν τη χρυσή εικόνα του Ναμβουχοδονώσορος. Εκείνοι δεν προσεκύνησαν. Έτσι λοιπόν και ο Μαρδοχέος δεν προσκυνά τον Αμάν.

Ο Αμάν, ήτο οπωσδήποτε, ένας άνθρωπος εμπαθής, μνησίκακος και μέσα του το κρατούσε αυτό Αλλά και το σπουδαίον είναι ότι επειδή ήτο συνδεδεμένος με τους δύο ευνούχους σωματοφύλακες Του βασιλέως που τους κατέδωσε ο Μαρδοχέος έτρεφε εξαιρετικόν μίσος εναντίον του Μαρδοχέου και ζητούσε κάθε ευκαιρία για να τον φονεύσει, ώστε λοιπόν και ο Αμάν ήτο αναμεμειγμένος στην υπόθεση της συνομοσίας.

Εδώ τώρα θα μας διηγηθεί ο Ιερός Συγγραφεύς ότι το κράτος του Ξέρξου ήτο απέραντο, ότι ξεκινούσε από την Ινδική και κατέληγε στην Αιθιοπία και ότι ήτο κατακτητής 127 κρατών. Ακούσατε, 127 κρατών, Εθνών, Βεβαίως αν λάβει κανείς υπόψη ότι και μία πόλη κάποτε ήτο ένα βασίλειο Βέβαια σήμερα μία πόλη δεν έχουμε ένα βασίλειο Έτσι ήταν πραγματικά ένα απέραντο κράτος, 127 λαοί που είχαν υποδιαιρεθεί σε 20 σατραπείες που οι σατραπείες αυτές σκοπόν άλλον δεν είχαν παρά να εισπράττουν φόρους Έτσι, πάρα πολλά χρήματα, πάρα πολύς χρυσός, πλούτος αμύθητος, σωρεύεται εις τα Σούσα, εις τα θησαυροφυλάκια του βασιλέως

Κατά το τρίτον έτος της βασιλείας του, ο Ξέρξης, ήθελε να κάνει μεγάλην δοχήν, μεγάλο τραπέζι Θα τρομάξετε άμα ακούσετε το τραπέζι αυτό, θα τρομάξω, αλλά είναι αλήθεια όμως Μας το διηγείται και ο Ηρώδοτος Μας διηγείται φοβερά πράγματα ο Ηρώδοτος όπως και η Γραφή Γιατί αναφέρω τον Ηρώδο, ξέρετε Διότι αν ακούσετε εδώ υπερβολικά νούμερα μην πείτε ότι είναι ένα παραμύθι Αν οι αρχαίοι συγγραφείς λέγουν παραμύθια τότε και αυτό πράγματι πρέπει να είναι παραμύθι Δεν είναι όμως, δεν είναι Αν λάβετε υπόψη ότι ο Σολωμών ο οποίος δεν είχε απέραντο κράτος Ναι μεν πάρα πολύ πλούσιος βασιλεύς, Αλλά δεν είχε απέραντο κράτος, Όπως είναι τώρα το Περσικό κράτος, Ξέρετε πόσους συνδαιτυμόνας είχε ο Σολωμών στο τραπέζι του, Σας το είχα πει, 15.000 συνδαιτυμόνες, Φοβερό πράγμα, τραπέζι στους Κήπους, με 15.000 ανθρώπους

Ε, λοιπόν, εδώ έχουμε τον ίδιο αριθμόν, 15.000 συνδαιτυμόνων και αυτό το τραπέζι ούτε λίγο ούτε πολύ εκράτησε έξι μήνες, 180 ημέρες, φοβερό πράγμα, πήγαιναν και ερχόντουσαν οι άνθρωποι, καλούσε από τα πέρατα της Αυτοκρατορίας του Ξέρξης, σατράπας και αρχηγούς και λοιπά και αξιωματούχους να βρεθούν στο τραπέζι

Ήταν δε η κήπη βασιλική ως εξής, αξίζει να το πούμε, η αυλή του οίκου, δηλαδή η κήπη βασιλική, και κοσμημένη βυσίνης και καρπασίνης τεταμένης, επισκηνής βυσίνης και πορφυρίς, επικύβης χρυσής και αργυρίς, επιστήλης παρίνης και λιθίνης.

Είχε μέσα στους κήπους σκηνές, πράσινες και λευκές, οι οποίες είχαν κρίκους, χρυσούς και ασημένιους

Κάτω από τις σκηνές, στηρίζονταν δε οι σκηνές, επάνω σε κολόνες, από παριανό μάρμαρο Να η Πάρος λοιπόν, ξέρετε πολλές φορές αναφέρεται η Πάρος μέσα στην Παλαιά Διαθήκη Ακόμη και ο Σολωμών για να κτίσει το ναό του, Επήρε μάρμαρο από την Πάρο, Τη δική μας την Πάρο, Και κάτω ήτο λιθόστρωτον, Αλλά από τι λιθόστρωτον, Σμαραγδί του λίθου, Και ποινίνου και παρίνου λίθου, Δηλαδή από μάρμαρα παριανά, Και από σμαράγδια, Και από ποινίτη, Και υπήρχαν πάνω στα δάπεδα αυτά,

Αυτά στρομνέ διαφανείς, ποικίλως διεινθισμένε, κύκλο ρόδα πεπασμένα.

Υπήρχαν κλίνες, Ανάκλιντρα. Οι αρχαίοι όπως ξέρετε δεν καθόνουσαν σε καρέκλες, δεν υπήρχαν οι γνωστές μας καρέκλες όπως υπήρχαν, αλλά δεν υπήρχαν με την έννοια του γεύματος, απλώς υπήρχαν για να κάθονται, προκειμένου να γευματίσουν όμως ήταν μικρά καναπεδάκια, Ανάκλιντρα και εστηρίζοντα με το αριστερόν αγκώνα επάνω στο Ανάκλιντρο, Τα πόδια ήταν απάνω, βέβαια περίσσευαν τα πόδια γιατί ήταν μικρά, έκαναν παιδάκια αυτά Και με το δεξί χέρι τρώγανε, ήταν ακουμισμένοι δηλαδή στο ανάκλιντρο και με το δεξί χέρι τρώγανε Πυρούνια δεν υπήρχαν την εποχή εκείνη, είναι μια επινόηση στα πυρούνια ολίγων ετών Δεν είναι, σας το έχω ξαναπεί αυτό, δεν είναι αρχαία επινόηση στα πυρούνια

Και τρώγανε με τον τρόπον αυτό Τα Ανάκλιντρα αυτά ήταν χρυσά και ασημένια, με στρώματα τα οποία ήσαν εξαιρετικώς κεντημένα και σε όλους αυτούς τους χώρους ήταν μαδημένα φύλλα τριαντάφυλλων, σκορπισμένα επάνω και τρώγανε εκεί οι άνθρωποι έξι μήνες τραπέζι. Μπορείτε να συλλάβετε τι πλούτος υπήρχε, αλλά συνεχίζουμε.

Ποτήρια, Χρυσά και Αργυρά Τα ποτήρια τόσων χιλιάδων ανθρώπων, Ήσαν ασημένια και χρυσά Και τότε όπως ξέρετε, δεν εγνώριζαν το χρυσάφι με μειγμένο με άλλα μέταλα Ήταν ατόφιο χρυσάφι, 24 καρατίον Ο βασιλιάς όμως, είχε ένα κύπελλο, ένα ποτήρι, ανθράκινον κοιλίκειον, προκείμενον Είχε ένα ποτήρι από μία πέτρα μαύρη, στολισμένη με πολύτιμα πετράδια, η οποία, το οποίο ποτήρι είχε, ακούσατε, ακούσατε να φρίξετε Είχε την εξής τιμή, τρισμυρίων ταλάντων, 30.000 χρυσά τάλαντα, είχε το ποτήρι αυτό Το τάλαντο ήτανε πέντε χιλιάδες χρυσές δραχμές, Συνεπώς είναι 150 εκατομμύρια χρυσές δραχμές, Ήταν αυτό το ποτήρι του Ξέρξου

Έτσι και εδώ, εάν ο Θεός επιτρέψει να μην έχει κανείς διάβγεια πνεύματος, έτσι το έπαιρνε. Ήταν αυτό το ποτήρι του Ξέρξου. Θυμόσαστε από την ιστορία και από το δημοτικό σχολείο ακόμα.

Όταν ήλθε ο Ξέρξης στην Ελλάδα, να καταλάβει την Ελλάδα, οι αξιωματούχοι του όλοι είχανε χρυσά κρεβάτια Δεν θυμάστε αυτό από την ιστορία, από το σχολείο, είχανε χρυσά κρεβάτια στην εκστρατεία Ο ίδιος δε, όταν έστησε τον θρόνο του εις το Αιγάλεω, στο βουνό επάνω, για να παρακολουθήσει την ναυμαχία της Σαλαμίνος Εκάθισε επάνω σε χρυσό θρόνο, Χρυσό θρόνο και βεβαίως όταν ενικήθησαν οι Πέρσες έφυγε κακήν κακός ο Ξέρξης και άφησε εκεί πάνω το χρυσό του το θρόνο Για να δείτε ότι η Γραφή λέει η αλήθεια και ότι έτσι ζούσαν οι άνθρωποι τότε οι μονάρχες Πόσα εκατομμύρια άνθρωποι δούλευαν ως σκλάβοι για να υπάρχει αυτός ο πλούτος στον βασιλέα

Φοβερό πράγμα, φοβερό. Αλλά από εδώ αρχίζει και η ιστορία, γι' αυτό και έχουμε την περιγραφή αυτού του Συμποσίου. Βέβαια κάθε μέρα ο βασιλιάς έτρωγε και έπινε, έτρωγε και έπινε. Έμειναν οι επτά τελευταίες ημέρες του Συμποσίου. Και τότε ο βασιλιάς εκάλεσε την πόλη, τα Σούσα, τους κατοίκους της πόλεως. Γιατί ήταν απ' όλα, απ' όλους τους λαούς όλο τον άλλο καιρό οι καλεσμένοι του. Τώρα είναι η πόλη να φάει και να πιει. Είδε δε τι η ημέρα τους ευφραίνει. Τέλειωσαν και επτά αυτές οι μέρες, πολλής κραιπάλης. Ηδέως γενόμενος ο βασιλεύς, ηδέως γενόμενος, είχε μεθύσει. Είχε έρθει δηλαδή στο κέφι. Λέγει εις τον Πρωθυπουργό του τον Αμάν.

Αλλά και σε άλλους έξι ευνούχους Τον Βαζάν, Τον Θάρα, Τον Βαραζή

Ζαθολθά, Αβαταζά και Θαραβά Τους λέγει πηγαίνετε να φέρετε τη βασίλισσα εδώ Η βασίλισσα πρέπει να σας πω ότι και εκείνη έδινε τραπέζι συμπόσιο αλλά σε γυναίκες

Ήταν χωριστά οι άνδρες από τις γυναίκες, ο βασιλιάς με τους άνδρες και η βασίλισσα με τις γυναίκες

Η βασίλισσα λέγετο Αστίν, ήτο πάρα πολύ ωραία και ο βασιλιάς μέσα στην κραιπάλη του, μέσα στη μέθη του θέλησε, αφού ντυθεί καλά η Βασίλισσα και βάλει και το στέμμα της, να έρθει να την παρουσιάσει στους συνδαιτυμόνες. Αλλά αυτό όμως δεν σήμαινε το εξής. Διότι αν διαβάσετε το κείμενο θα σας παραξενέψει γιατί η Βασίλισσα αρνήθηκε να πάει. Και στο τέλος προτίμησε να τη χωρίσει ο Βασιλεύς. Για τον εξής λόγο.

Η συνήθεια εις τους Πέρσας, οι άνδρες να είναι χωριστά από τις γυναίκες Δεν ήταν όμως σπάνιο, οι γυναίκες να είναι και με τους άνδρες σε ένα συμπόσιο, δεν ήταν σπάνιο Πολλές φορές η βασίλισσα ήταν μέσα σε ένα συμπόσιο, όταν όμως έπιναν κρασί και άρχιζαν τα παραπατήματα τότε ο ίδιος ο βασιλιάς ή οι άνδρες των γυναικών έδιωχναν τις γυναίκες τους να φύγουν για να μην είναι παρούσες μέσα στην κρεπάλη εκείνη του τραπεζιού. Εδώ τώρα ο Ξέρξης έκανε το αντίθετο. Από την αρχή του τραπεζιού δεν εκάλεσε την Βασίλισσα να έρθει να παρουσιαστεί, αλλά την καλεί αφού είχε μεθύσει τη στιγμή που έπρεπε ήδη να την είχε διώξει για να μην είναι παρούσα μέσα στη μέθη των συνδαιτυμόνων.

Αυτό όμως, όπως αντιλαμβάνεστε, είναι το κάτι το οποίο έφυγε την αξιοπρέπεια της Βασιλίσσης Διότι στα τραπέζια αυτά ελέγονται πολλά χυδαία πράγματα Και γίνονται πολλά χυδαία πράγματα Πού το ξέρουμε αυτό;

Μας το διηγείται ο Ξενοφών Εις την παιδεία Κύρου Έχει γράψει ένα βιβλίο ο Ξενοφών, Δια την Παιδεία των Παίδων των Περσών. Και αναφέρεται μάλιστα και στην Παιδεία ιδιαίτερα του Κύρου. Μάλιστα εκεί λέγεται και δια την περίπτωση μέθης ενός του πατέρα, του πατέρα του Κύρου που είχε μεθύσει πολύ και μετά του έκανε παρατήρηση ο Κύρος κτλ. Γράφει πολλά αξιόλογα πράγματα εκεί ο Ξενοφών.

Εκεί μας λέγει ο Ξενοφών ότι έγινονται πολύ άσχημα πράγματα και στη Ρώμη έγινονται πολύ άσχημα πράγματα Ξέρετε πόσα πολλά φοβερά πράγματα έγινονται, τούτο μόνο σας λέγω ότι στην Ρώμη στα αυτοκρατορικά τραπέζια Ο Λούκουλος επί παραδείγματι και από εκεί έμεινε και η ονομασία η διαβόητη Λουκούλιον γεύμα Λουκούλιον γεύμα, κατέβαζαν από τα Απέννινα όρη χιόνι για να κάνουν παγωτό Όπως βλέπετε το παγωτό δεν είναι καινούργια επινόηση, είναι παλιά Από τα Απέννινα όρη κατέβαζαν, όπως κάποτε από την Πάρνηθα κατέβαζαν χιόνι πριν βρουν τον τρόπο να κάνουν τους πάγους, κατέβαζαν χιόνι από την Πάρνηθα για να κάνουν οι Αθηναίοι, οι πλούσιοι των Αθηνών, να κάνουν παγωτό

Τώρα πόσο κόστιζε ένα τέτοιο παγωτό, το καταλαβαίνετε Όταν διατηρούσαν μέσα σε λάκους με άχυρο το καλοκαίρι, το χιόνι και πόσο θα έμενε να κατεβάσουν από την Πάρνιθα με τα γαϊδουράκια Το χιόνι στην Αθήνα, πόσο το μισό θα έμενε και εγώ δεν ξέρω πόσο Πόσος πλούτος και τι έγινε το εκεί στην Ρώμη Η νέη λέγει περιυβρίζοντο, ξέρετε τι σημαίνει αυτό;

ότι εγίνονται στα τραπέζια αυτά πράξεις ομοφυλοφιλίας, ακολασίας ενώπιον πάντων και αυτός ακόμη ο Αυτοκράτωρ. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι διαφθορά και τι βρωμιά έτσι που να παρουσίασει μια γυναίκα. Βέβαια θα μου πείτε σήμερα στα κέντρα Διασκεδάσεως όταν πηγαίνουνε, όχι βεβαίως μπορούν οι άνδρες να πηγαίνουν και οι γυναίκες, Επιτρέψατε μου να σας το πω, έχω ιδίαν αντίληψη και πολλαπλήμα. Προηγούνται οι γυναίκες στα βρώμικα αστεία και στις βρωμιές. Προηγούνται οι γυναίκες. Είναι φοβερό. Στα κέντρα διασκεδάσεως τι λένε πρώτα οι γυναίκες και μετά ακολουθούν οι άντρες. Φοβερό. Αλλά τότε ετήρουν το κάποια σχήματα και ναι μεν υπήρχε πολύ διαφθορά όμως εφρόντιζαν να μην είναι παρούσες οι γυναίκες.

Κάτω λοιπόν από αυτές τις συνθήκες καλείται η Βασίλισσα Η Βασίλισσα όμως δεν ήθελε να πάει Βεβαίως μπορεί να είτο βασίλισσα Αλλά ξέρετε όμως ότι είτο περίπου σκλάβα του Βασιλέως Εδώ βλέπουμε τα δικαιώματα της γυναικός Να μπορεί να πει η γυναίκα ένα όχι Όχι βεβαίως εκείνα τα δικαιώματα της γυναικός Τα οποία παρουσιάζει η εποχή μας Η φεμινιστική εποχή μας Ότι η γυναίκα έχει δικαιώματα Και τι δικαιώματα, να εξισωθεί με τον άνδρα, να βάζει παντελόνια, να καπνίζει και να γυρίζει σπίτι της όποτε θέλει Χωρίς να δίνει λογαριασμό στον άνδρα της, αυτός είναι ένας αρνητικός φεμινισμός Αυτό είναι μια αληθινή καταστροφή, ενώ ο αληθής φεμινισμός είναι εκείνος τον οποίο διδάσκει η Αγία Γραφή

Η γυναίκα πρέπει να είναι πρόσωπο, όχι πράγμα. Πρέπει να εκτιμάται, πρέπει να διατηρεί την αξιοπρέπειά της και τα δικαιώματά της με πάσαν σεμνότητα και με πάσαν ευλάβεια. Μέσα σε ένα τέτοιο φεμινισμό, ο φεμινισμός θα πει το κίνημα εκείνο το οποίο δίδει δικαιώματα στη γυναίκα.

Μέσα σε ένα τέτοιο φεμινισμό δεν καταστρατηγείται, δεν καταστρέφεται ούτε η Σεμνότης, ούτε η Ευσέβεια Ενώ σε αυτών των κοσμικών φεμινισμών πραγματικά όλα αυτά πηγαίνουν στην πάντα Ούτε οι ταπείνωσεις, ούτε η υπακοή, αυτά δεν υπάρχουν στων αρνητικών φεμινισμών Πάντως είναι ενδεικτικό εδώ πώς η γυναίκα εχρησιμοποιείτο την εποχή εκείνη Και όπως θα δείτε λίγο πιο κάτω, προκειμένου να αντικατασταθεί αυτή η Αστίν από καινούρια βασίλισσα Πόσος καιρός θα περάσει να μαζέψουν κοπέλες, να τις βάζουν καλλυντικά για να διαλέξει ο βασιλιάς ποια είναι η καλύτερη Ένα είδος καλλιστείων δηλαδή, βλέπετε, βλέπετε οι θέσεις της γυναικός πια ήτο

Πάντως είναι αξιέπαινη η Αστίν, η οποία ηρνήθη, διότι τι θέλει να παρουσιάσει τώρα ο Βασιλιάς, το κάλλος της, σε ποιους καλεσμένους, τι καλεσμένοι, μεθυσμένοι, άνδρες μεθυσμένοι, το αρνείται αυτό, το αρνείται και δεν πηγαίνει Και τότε γύρισαν και είπαν οι Ευνούχοι ότι δεν δέχεται η Βασίλισσα να έλθει, ουκ εισήκουσε αυτού Αστίν η Βασίλισσα ελθείν μετά των Ευνούχων, ουκ εισήκουσε, κι έτσι δεν εισήκουσε Και τότε ο Βασιλεύς και λυπήθη και οργίστη και τότε στρέφεται στους γύρω του και λέγει για πέστε μου τι προβλέπει ο νόμος όταν η βασίλισσα δεν υπακούσε εκείνο το οποίο της λέγει ο Βασιλεύς και τότε αγαπητοί μου εκεί επί τόπου σε τραπέζι στήθηκε τρόπον τινά συμβούλιο νομικών. Τι προβλέπει ο νόμος και σηκώνεται κάποιος ο οποίος έλεγε το Μαμουχάν και λέγει άκουσε Βασιλεύ.

Αλλά τι είπε, τι είπε, είπε εκείνα που δεν θα τολμούσε ένας κοινός θνητός να πει, δηλαδή δεν είπε την αλήθεια. Ποιος τολμούσε να εναντιωθεί εις την γνώμη του βασιλέως, διότι ψυχολογούν οι υπήκοοι, τι λένε οι άρχοντες, τι θέλει ο άρχοντας, τι επιθυμεί, αυτά θα του πουν. Τι φοβερό πράγμα είναι οι αυλοκόλακες, και μιλάμε για νόμους, ποιους νόμους; Λοιπόν, άκουσε βασιλιά, έχεις δίκιο, δεν προσέβαλε μόνον η βασίλισσα το πρόσωπό σου, αλλά προσέβαλε και τους λαούς που είναι κάτω από σένα, και η προσβολή του προσώπου του βασιλέως σημαίνει εσχάτη προδοσία, κρίνεται ως εσχάτη προδοσία. Και δεύτερον, αφού προσέβαλε και τους λαούς, δηλαδή τους συνδαιτυμόνας, τους πανηγυριώτες, που δεν πήγε η βασίλισσα να δουν την ομορφιά της.

Ότι αυτό ήταν η δεύτερη προδοσία. Για σκεφτείτε τι ερμηνεία έδωσε ο άνθρωπος αυτός. Άρεσε η απάντηση, η κρίση αυτή. Άρεσε εις τον Βασιλέα. Αλλά αυτός όμως ήθελε να κατοχυρώσει την υπόθεση. Βλέπετε όταν καμιά φορά οι άνθρωποι επικαλούνται τους νόμους ή επικαλούνται μία γνώμη τους, πολλές φορές θέλουν να κατοχυρώσουν εκείνο το οποίο λένε. Και τι κατοχύρωσε, ως κατοχύρωση πήρε, τι είπε λέτε; Ακούστε: «καὶ οὕτως σήμερον αἱ τυραννίδες αἱ λοιπαὶ τῶν ἀρχόντων Περσῶν καὶ Μήδων ἀκούσασαι τὰ τῷ βασιλεῖ λεχθέντα ὑπ' αὐτῆς τολμήσουσιν ὁμοίως ἀτιμάσαι τοὺς ἄνδρας αὐτῶν». Άκουσε βασιλεύ, η βασίλισσα θα δώσει το κακό παράδειγμα, αν εσύ υποτεθεί ότι δεν την τιμωρείς, τότε οι γυναίκες όλων των αρχόντων και των αξιωματικών θα κάνουν το ίδιο.

Και τότε δεν θα ακούνε πια τους άντρες τους, μάντρωμα λοιπόν οι γυναίκες, μάντρωμα για να μην πουν καμία κουβέντα εναντίον των ανδρών Είδατε επιχείρημα, είναι αξιόλογο αυτό το σημείο, πώς σκέπτοντο για να μην δοθεί ένα κακό παράδειγμα από μια γυναίκα, κακό εντός αγωγικών, κακό παράδειγμα, φοβερό πράγμα Και τώρα αγαπητοί, δίδει εντολή ο βασιλεύς επί τόπου, γίνεται, γράφεται διαταγή, γράφεται σε πολλά αντίγραφα για να σταλεί εις ολόκληρη την αυτοκρατορία του Ότι η Βασίλισσα εξέπεσε του αξιωματός της, δεν είναι πλέον Βασίλισσα διότι δεν υπήκουσε εις τον σύζυγό της τον Βασιλέα, που σήμαινε όποια γυναίκα ποτέ τολμήσει να πει μια κουβέντα στον άνδρα της τότε ο άνδρας της έχει όλο το δικαίωμα να τη διώξει από το σπίτι

Αν ξέρατε αγαπητοί, όταν βγήκε ο Απόστολος Παύλος να κηρύξει στον εθνικόν κόσμο για να πει ότι ο άνδρας και η γυναίκα είναι ίση μπροστά στο Χριστό, δεν υπάρχει άρσεν και θήλυ, αλλά τα πάντα και εμπάσι Χριστός Αν ξέρατε τι κόσμον βρήκε. Είναι πάρα πολύ σπουδαίο να μπορούμε να ξέρουμε την ιστορία της Καινής Διαθήκης Δηλαδή την ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης. Ποια ήταν η εποχή της Καινής Διαθήκης; Τι βρήκε το Ευαγγέλιο στο δρόμο του;

Είναι πάρα πολύ σπουδαίο. Μπορείτε να φανταστείτε σε έναν τέτοιον κόσμο που έχει τέτοιες αντιλήψεις να κηρυχθεί το Ευαγγέλιο; Τι δυσκολίες είχε βρει, τεράστιες, και αν σήμερα έχουμε φτάσει εκεί που φτάσαμε, οφείλεται στο Ευαγγέλιο Άλλο θέμα, ότι δυστυχώς οι χριστιανικοί μας λαοί, αυτοί είναι, οι χριστιανικοί λαοί, όχι οι ειδωλολατρικοί λαοί Δεν είναι η Άπω Ανατολή, η Άπω Ανατολή πήρε παράδειγμα από τους χριστιανικούς λαούς Όταν έκανε κατάχρηση της ελευθερίας του Ευαγγελίου, κατάχρηση, το λέει σαφώς ο Απόστολος Παύλος Δεν πρέπει να κάνουμε κατάχρηση της ελευθερίας μας, μία αφορμή, λέει, η ελευθερία, μία αφορμή τη σαρκί

Δεν πρέπει να γίνει αφορμή για να εξυπηρετήσουμε σαρκικά, κοσμικά και υλικά πράγματα Κάναμε κατάχρηση αυτής της ελευθερίας μας, όπως και οι πρωτόπλαστοι κάνανε κατάχρηση της ελευθερίας μας, με αποτέλεσμα να ξεπέσουν Και σήμερα εφθάσαμε από το σημείο του να είναι ο άνδρας και η γυναίκα ενώπιον του Θεού ίσοι, εφθάσαμε στο σημείο η γυναίκα να γίνεται άνδρας Για να μην πω και ο άνδρας γίνεται γυναίκα, και εφθάσαμε σε ένα κατάντημα, σε ένα ξεφτίσιμο φοβερό Φοβερό. Και αυτά σε χριστιανικούς λαούς. Οι Ινδοί, οι Κινέζοι και οι Γιαπωνέζοι και οι Αφρικανοί που είναι οι ειδωλολάτρες, από εμάς επήραν, τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, τους Δυτικούς, των Δυτικών κόσμων, των Χριστιανικών Δυτικών κόσμων, πήραν το κακό παράδειγμα και φτάνουν και αυτοί να γίνονται ξεφτισμένοι άνθρωποι.

Από μας πήραν, μάλιστα, διότι αυτοί οι λαοί διατηρούσαν, αν και οι ειδωλολάτρες, διατηρούσαν μια συντηρητικότητα

Εδόθηκε λοιπόν, κυκλοφόρησε η διαταγή και εξέπεσε η Βασίλισσα η Αστίν Δεν ξέρω αν έπρεπε αυτή τη στιγμή να την επαινέσουμε και να πλέξουμε ένα εγκώμιο στην Αστίν Ειδωλολάτρησε, ίχνος ιδέα δεν είχε περί αληθινού Θεού και όμως, εκράτησε τη γυναικεία της αξιοπρέπεια. Επροτίμησε να χάσει τον βασιλικόν θρόνον, αλλά όχι όμως, να αφήσει την αξιοπρέπειά της, την γυναική αξιοπρέπειά της, εκείνη που αναφέρεται στο πρόσωπό της, να πέσει χαμηλά. Σπουδαίο πρόσωπο, πραγματικά.

Και το σπουδαίο είναι ότι το διάταγμα ξέρετε τι έλεγε Ακουστείτο ο νόμος, ο είπο του βασιλέως, ον εάν ποιει εν τη βασιλεία αυτού και ούτω πάσαι ε γυναίκες, πάσαι ε γυναίκες περιθήσουσι τιμήν της ανδράσης ε αυτών δώσουν τιμή στους άνδρες τους από πτωχού έως πλουσίου

Ήτανε η ηθική της εποχής εκείνης, έτσι καταλάβαινε

Και μάλιστα, αφού στείλαν το διάταγμα, λέγει κατά την λέξη αυτών, δηλαδή κάθε διάταγμα μετεφράστη στη γλώσσα του κάθε λαού Ωστε είναι φόβον αυτοίς εν ταις οικίαις αυτών Να φοβούνται οι γυναίκες μέσα στα σπίτια τους, μη ποτέ τολμήσουν να δείξουν μια συμπεριφορά την οποία δεν θα ήρεσε εις τους άνδρες των

Αλλά ας σταματήσουμε αγαπητοί μου εδώ εις το πρώτο κεφάλαιο για να προχωρήσουμε πρώτο Θεός την ερχομένη φορά εις το δεύτερο κεφάλαιο Να δούμε ότι την θέση της Αστίν θα την πάρει η Εσθήρα Αυτή η Εβραίοπούλα η οποία θα κρύψει την ιδιότητά της ότι είναι Εβραία θα την παρουσιάσει ο Μαρδοχέας και η οποία θα εξυπηρετήσει σπουδαία σχέδια του Θεού υπέρ του λαού του Θεού και η οποία Εσθήρ, ωραιοτάτη, όπως είτο, θα κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση. Ουδέποτε θα ξεχάσει τον Θεό, ουδέποτε θα ξεχάσει την πατρίδα της, αν και βρίσκεται μέσα στο χαρέμι, θα λέγαμε στον γυναικωνίτη του Βασιλέως, ποτέ δεν θα προδώσει την αξιοπρέπειά της στην γυναικεία και θα παίξει έναν ρόλο σπουδαιότατον υπέρ του λαού της.

Τόσο σπουδαίο, ώστε η Εσθήρα αγαπητοί μου να θεωρείται ότι είναι η προτύπωση της Παναγίας Τόσο πολύ, διότι όπως η Θεοτόκος πρεσβεύει εις τον Βασιλέα Υιόν της, πρεσβεύει υπέρ του λαού του Θεού Έτσι και εδώ η Εσθήρ πρεσβεύει υπέρ του λαού της εις τον Βασιλέα, ώστε να μην κακοποιηθεί ο λαός της Αλλά αυτά πρώτο Θεός θα τα δούμε την ερχομένη Τετάρτη.