The Revelation of John 97

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

We find ourselves, beloved, in the First Epistle of the Apostle Paul to the Thessalonians, in the fifth chapter, verse 18. "In everything give thanks, for this is the will of God in Christ Jesus concerning you. Quench not the Spirit. Despise not prophesyings. Prove all things; hold fast that which is good. Abstain from all appearance of evil."

As you remember from last time, the Apostle Paul continues to give his exhortations to the Thessalonians. After he told them those wonderful things, "Rejoice always," "Pray without ceasing," and so on, now he goes on and says this.

"In everything give thanks, for this is the will of God in Christ Jesus concerning you." Give thanks to God for every single thing, because this is the will of God in Christ Jesus, which was given to you as the will of God through Jesus Christ.

This is the wonderful subject of thanksgiving, of gratitude.

It strikes us that the matter of gratitude is a commandment. Perhaps at times we think that the only commandments are the Ten Commandments. Of course, if we look carefully within the Ten Commandments, all those others are contained there by implication, yet they are spelled out in other books, in other places of Holy Scripture.

Gratitude, thanksgiving, may not be easy to spot within the Ten Commandments; but when we unfold them, my dear ones, the Ten Commandments give us every directive, every exhortation that is found in the Word of God.

Within the sixty-six books of Holy Scripture.

Perhaps no one could ever have imagined that thanksgiving would be a commandment. One might think it was simply something optional. It is not optional. When the Word of God exhorts us, nothing is optional.

Rather, we have the commandment. When it says "In everything give thanks," to give thanks and be grateful to God for every single thing, this is a commandment. And especially at this point, the added phrase "for this is the will of God in Christ Jesus concerning you," that this is the will of God, shows precisely that it is indeed a commandment.

So let us consider, beloved, the matter of gratitude, even if it were not given to us as a commandment by God. It is a great virtue, and by the very power of the image of God within us and of the likeness, we could be people of gratitude and of thanksgiving.

Even if we remained on the level of a mere humanism and did not have the revelation of God, still we would discover, as I told you, by the power of the image of God that exists within man, we would discover this virtue of gratitude, of thanksgiving.

It contains much humanity. So if we feel the need to say our thank you to other people, how much more ought we to express our gratitude toward God our Benefactor.

Remember, in the same epistle, where the Apostle Paul says with what gratitude, in what way am I to thank the Lord for His benefits, in what manner. That is, the Apostle Paul remains, in a sense, at a loss as to how to find a way to say his thank you to God.

Remember also from the New Testament, from the miracles of Christ, when the Lord healed the ten lepers and told them to go and show their healing to the priests, in order to receive a certificate that they were clean and free to rejoin the community.

On the way they were all healed. Only one turned back to say his thank you, and the Lord made His complaint. So here it is perfectly clear that God desires thanksgiving. For how does He put it? Were not all ten healed? Where are the other nine? Why did they not turn back to give their glorification, their thanks, to show their gratitude to God?

My beloved, it is a great thing for someone to give thanks to God and to people. It is the easiest thing, yet it seems it is also the hardest. And it is hard when a person is an egotist. Take note, when he is an egotist.

The demanding person, whether consciously or subconsciously, does not say thank you. Why? Because deep down he believes that other people are obligated to give him that very thing for which he ought to have said thank you.

If the other is obligated, he thinks, or rather, as I told you, much of it moves subconsciously, why should I say thank you? Why should I say thank you? And likewise toward God. Why should I say thank you to God?

Did not God bring me into existence? He is obligated, surely, to give me the things He gives me. So why should I thank Him, since He is obligated? Did not my parents bring me into existence? Why should I thank them? They are obligated to feed me, to give me drink, to clothe me, to give me pocket money, to give me an inheritance. Why should I thank them? And suppose, because someone might say, "But that is how it is," yes, yes, and suppose that people do not give what the other considers them obligated to give, and not to go far afield on the matter of parents, they revile their parents: why should you give me what belongs to me? What belongs to you, my child, and why does it belong to you? Because I gave birth to you? Why? You will work to obtain it.

They demand and demand, and indeed at times they even resort to crime in order to obtain what they want. For, it tells you, I am entitled to it from my parents, I am entitled to it from God. O the horror, the horror! You see people reviling God, blaspheming, in every way displaying their displeasure toward God.

They pin blasphemous names on Him, that God is unjust, that God is a criminal, that God is whatever else, if it should happen that God did not give them the thing He was supposedly obligated to give.

If you see a person who curses, who blasphemes, whether against God or against other people, let us recognize this, my beloved: that person is ungrateful, a thankless person; he acknowledges nothing.

This is why we are bound to give thanks, to give thanks. But look at what the Apostle Paul says here. Paul tells us to give thanks in everything, "in everything give thanks," for every single thing, he says, give thanks. What is this "for every single thing," this "in everything"? It means whether for the pleasant things or for the unpleasant ones.

We cannot thank God only for the good things He gives us, but also for the bad things He gives us. Does God ever give bad things? Rather, the things we suppose to be bad. God is the giver of every good thing: every good gift and every perfect gift is from above, coming down from the Father of lights.

So God does not give something bad, something I imagine to be bad. It is just as when the doctor gives bitter pills. He does not give us bitter pills because the doctor is wicked, but because we have to get well with the bitter pills, since we did not get well with the sweet ones; now we have to get well with the bitter ones.

If we are not under God's obedience and did not keep His commandments, then God resorts to the bitter pills. And He gives us the thing we suppose to be bad, while in fact it is not; it is a means of God's training, to bring us up and teach us.

And so we are bound to thank Him, both in the good and in the bad, "in everything," He says, in everything, I say again, both in the good and in the bad. Upon this "in everything," which we must never forget, I would give you a piece of advice, so that whether things go one way or the other, we may always, my beloved, be grateful to God.

Here is the advice: let each of you believe that God is not obligated to give me anything at all, nothing. Why should God be obligated to give me anything? Not the air I breathe, not the food I eat; God is under absolutely no obligation to give me anything.

And so, since God is under no obligation, then it is possible He may give me nothing at all; it is possible, it is possible. Then even if He gives me nothing, I will be content, whether it be little or much. The same thing holds, my beloved, with people as well.

Never say that my father is obligated, my mother, my brother, my sister, to help me, my neighbor, my fellow citizen; never say that others are obligated to help us. And if they do not help us, well, God in the end is good and does help, but people are not always good, though they may help us; and so we will have no complaint against Him.

If they do help us, then we will regard this as a great kindness. And so the secret is this: we will feel within ourselves that no one, neither God nor other people, is obligated toward us. If we feel this, if it passes into the very essence of our cells, then beyond all doubt we will always be grateful for the smallest thing.

For the smallest thing. That is how you recognize the grateful person: truly, when he goes out into the countryside to breathe a little air, or sees the sun, or anything else in nature, he is grateful to God and thanks Him in every way.

So much for the exhortation of the Apostle Paul, who says, "In everything give thanks." For every single thing be grateful to God, because this is the will of God that Jesus Christ taught us.

"Quench not the Spirit," word for word: the Spirit, the Holy Spirit, do not quench Him. Here the Holy Spirit is presented as a fire, and indeed the day before yesterday, when we celebrated Pentecost, it was made known to us once again that the Holy Spirit appeared in the form of a violent rushing wind and in the form of fire, of tongues of fire.

Now it says here, do not quench the Holy Spirit. How is it possible to quench the Holy Spirit? I mean, if I take a candle and blow on it, of course I put it out. Is the Holy Spirit something like that, some fire that I am able to quench? Obviously not.

Because the Evangelist Luke clearly tells us in the Book of Acts that the Holy Spirit is not fire in the sense I know fire to be. He said: like a breath of wind, like fire; like a dove He appeared at the Baptism, like water, and so on.

Because the Holy Spirit is neither water, nor dove, nor wind, nor fire. For these are material things, and the Holy Spirit cannot be likened to material things. That is why, as John Chrysostom says, the Evangelist Luke very rightly says "like," "like," "like," like fire, like wind.

Not fire, not wind. And even supposing that I held the fire of the Godhead, could I, with a single breath, with one puff of mine, put it out? Does it go out? This fire, which is the uncreated energy, this uncreated energy, does it go out? Because it is uncreated energy, it was not created; it is not like ordinary fire that I can take the extinguisher to put out. Does it go out?

And yet the Apostle Paul insists and says that the Holy Spirit must not be quenched. How can one quench the Holy Spirit? One quenches Him either through negligence or through carelessness. That is, when a person's life is negligent and careless, then the Holy Spirit is quenched. What does this mean? The gifts He comes to give bear no fruit within us.

And how is it that the gifts of the Holy Spirit bear no fruit when we live in negligence, or carelessness, or coldness? How can a person grow cold? When he is not watchful and brings sins into his life. Then, when he moves in this way, beyond all doubt the Spirit of God is quenched.

And since the feast of Pentecost is fresh upon us, and we find ourselves in this bright week in honor of the third Person of the Holy Trinity, in honor of the Holy Spirit, allow me to expand a little beyond what the sacred text of the Apostle Paul's epistle writes for us. Specifically, my beloved, without the Spirit of God we cannot live.

If you like, even our biological life is the result of the divine uncreated energy of the Holy Spirit. For when God created life, as it is described for us in the book of Genesis, what life? Biological life. That is, for example, all the animals and the plants. The Holy Spirit is present and gives life. The Spirit of God, it says, was borne upon the waters, and life first appeared, animal life, within the waters. And when God made man, it says He breathed into his nostrils. God has no mouth to blow with, nor breath to blow, these are human-shaped images. What is it that He breathed in? It is the Holy Spirit. And what did He give, it says? It says He gave a breath of life to Adam, a breath of life. So that One who gave us also our biological life. Simply, why I exist, why I live, why I move, why my heart beats, why my blood circulates in my veins, why I eat and drink, sleep and wake, this biological life of mine is the result of this Holy Spirit.

But far more, my spiritual life is the result of the presence of the Holy Spirit, of Pentecost. And when we say we have need of the Holy Spirit, it is chiefly for our spiritual life. For the Spirit of God, out of infinite, utter goodness, gives life. What life? Biological life, animal life. He gives it even to sinners. The world exists, you see, the world exists. You set a boundary, it says, for the sea. You see, a storm threatens. And we pray that He not give something evil. At this very moment a storm threatens. May God not give something evil. However much evil may be given, our earth will not be destroyed. At most our fields will be destroyed.

You set a boundary for the sea, God placed a boundary for the sea. The word ‘ethou' means ‘You set,' that is, You placed. O God, You set a boundary, You placed a boundary for the sea. He set the sand, and there the wave breaks; the sea can do no greater harm. However long the snow may last, or a downpour, or anything, the wind, they fall again, the weather is calmed. That is, we do not reach the point where life upon our planet is destroyed. It is another matter if we destroy it with our own hands and with our civilization, that is another thing. But God does not destroy life upon the earth; He preserves it. Out of utter goodness, even though the world is far from God.

But this life, His goodness gives it to us, because He created us. The other life, the truly spiritual life, He will give us when we ask Him for it.

That is why we must ask Him for it. Biological life is not sufficient for us to truly live. We want the other as well, the spiritual life. And if you like, the matter has a continuation. When we die and rise again, for the Holy Spirit will raise us again, the Holy Spirit will be the One who will then sustain our bodies and our souls.

Without there being any longer the need of the biological elements we require in order to live, to eat and to drink; nor will there any longer be death. In this sense our bodies will be spiritual, not immaterial, but they will be governed by the Spirit of God.

You see, then, how much we have need of the Holy Spirit; we have great need. If you were to ask what might be lacking from this world, we would say the Holy Spirit. Isaiah says in his ode, Lord, he says, give us Your peace, for You have given us everything.

We could say, in the New Testament, Lord, give us Your Holy Spirit, for You have given us everything. This is what we lack; the Holy Spirit is what we lack. And when we become Spirit-bearing people, then undoubtedly, my beloved, our life will have become truly spiritual, beautiful, and the whole world will be wondrous.

Let us therefore entreat the Spirit of God to come richly and to dwell within us. Not only that we not quench Him with our sinful, negligent, careless, and indifferent life, but also that we increase His presence. How is it increased? When we increase the conditions for it within our being, then the Holy Spirit is manifested more and more richly.

And now I come to another point. ‘Despise not prophesyings,' says the Apostle Paul, word for word. The prophecies that may be heard in your church gatherings, do not set them aside, do not throw them away, do not despise them.

What does this mean, we would say upon this, that prophecy is without doubt a gift of the Holy Spirit. That is, the prophetic is a gift, a gift of the Holy Spirit.

And consequently, if we cast out the prophecies, then we cast out a gift of the Holy Spirit that is offered within the Church. Prophecy can exist within the Church. And why does the Apostle Paul say this? Is there indeed any case where Christians would set prophecy aside?

Yes, there is the case of the false prophets, and consequently the production of false prophecy. In the early Church, to give you this picture as well, someone could be filled with the Holy Spirit. It is understood, of course, that all the faithful were full of the Spirit of God, but when we say be filled, that is, fill especially with the gift of prophecy, and stand up and begin to say certain things.

Note, too, that prophecy has a broad meaning; it signifies teaching as well, not only foretelling things to come. That is, what we call teaching, instructing. The prophet is not always the one who foretells things to come, but also the one who teaches present things is called a prophet. Indeed, even in ancient Greek, the one who teaches is called a prophet, or an interpreter.

So here the Apostle Paul means not teaching, but truly prophecy in the sense in which we use it. That is, for something to be spoken that reveals something, that lays bare a heart, what it is thinking, what will happen further on, as Agabus prophesied, and many other prophets back then in the time of the Apostle Paul, that there would be a plague, a famine. Indeed the Apostle Paul says, in every place we go, the Spirit reveals, the Holy Spirit reveals, that there will be a famine.

Further, the Spirit reveals, in another instance, that Paul will suffer hardship, or in Jerusalem when he goes there. Agabus, for example, takes the belt of the Apostle Paul and binds his own hands with it, and then loosens it and binds his feet as well, and then he lifts up the belt and says: thus says the Lord, these things says the Lord, the man to whom this belt belongs will be bound in this way when he goes to Jerusalem.

And the faithful there in the Church began to weep and to say, oh, what will happen to our beloved Apostle. Thus the gift of prophecy in the Church, the early Church, flourished. This gift of prophecy is, of course, also a little dangerous, from this point of view.

That there are also the false prophets. Someone may be worked upon not by the Holy Spirit, but be worked upon by an evil spirit, and begin to say something. The Christians, fearing that what someone might say is not from God but is from the devil, from an evil spirit, paid no heed to any prophecy, and they pushed them away, they cast them out, they struck them out. I do not want them, we do not want to hear them.

And here now the Apostle Paul says, ‘Despise not prophesyings,' take care, because we also have prophecies from the energy of the Holy Spirit. That is why further on he will tell us, ‘Prove all things, hold fast that which is good.' Truly this point, ‘Prove all things, hold fast that which is good.' He means to say, prove all the kinds of spirits, that is, whether they are from God. Does not the Apostle, the Evangelist John, say, ‘Believe not every spirit'? It does not mean believe in no spirit, but ‘not every spirit.' Do not believe in every spirit; that is, do not become gullible people. But believe only what is from God.

How can you know? Once again, inspired by the Spirit of God, you will be able to discern. And if you yourselves cannot, the Holy Spirit will give it. Another gift now, alongside the prophet, He will give the gift of discernment. The Apostle Paul speaks of this in his First Epistle to the Corinthians. What does he call it there? The discerning of spirits. That is, the ability to discern, when the people themselves cannot, whether this prophecy is from God or is not from God. This is why he says to test everything, that is, to test all the kinds of spirits, to put them all to the test, but then to hold fast to the good kind, the good one; hold on to that, keep that one.

But on this point, beloved, on the matter of prophecy, of the prophetic gift, I would like to tell you something. If you ask, well now, doesn't the prophetic gift exist anymore? Who told you that? The prophetic gift is always present within the Church. So we must not, beloved, because false prophecy exists, reject true prophecy as well. Note this: the prophetic gift is always present in the Church. If today it is not abundant in the Church, it is because our Church is not. I am sorry to say it, but because our Church has become secularized, it has diminished in being a martyric and prophetic Church. It depends on us.

If, once again, I return to this: if we come back to life as a witnessing Church, one that gives its witness to the world and takes care not to be defiled by the worldly spirit, then the Church will become prophetic as well. That is why one sees the prophetic gift no longer in whole communities, but only in individual persons, and even then scattered here and there. Saint Kosmas the Aetolian had the prophetic gift, and if you like, more or less all the saints may at some point in their lives display the prophetic gift, whether a little or a great deal, as the Spirit of God judges. So the prophetic gift is present always. That opinion which exists, and which is blasphemous, one I have heard since I was a small child, when sometimes people would say that it could happen that

a prophecy could be spoken. Forgive me for saying it to you exactly as our people say it: after Christ, every prophet is a donkey. That is how the people say it; I have passed the saying on to you, the proverb exactly. It is not correct. It does not mean that the prophetic gift is limited to the old prophets before Christ. It extends until the end of history. And I say it once again: the prophetic gift dwells within the Church, provided that she reveals it to the world, if she herself stands close to Christ, and this gift will shine once more within the Church. And if you like, we have need of the prophetic gift; it is important.

Today, as we live, today, right now, at this very moment, are there not in Greece holy people, ascetics and the like, whom we go and consult? Are there not? There are. What does this mean? The spirit of discernment exists, the spirit of clairvoyant insight exists, the spirit of prophecy exists, and so on. If you read in the books of contemporary ascetics, of sanctified people, you will see this prophetic gift to be present. So you see that we cannot say it is not possible for it to exist; I tell you once again, that is blasphemy. But we must, however, be careful of a spirit of credulity that we can fall into.

You know, the human being is extremely prone either to outright unbelief or to credulity. One might say, well, could you not be neither credulous nor unbelieving? These are two condemned extremes. Rather, be the person who is not ready to reject, but who will examine.

So in our times there is much unbelief, both in miracles and in prophecies. But there is also much credulity. And so someone steps forward and says that a prophecy has, just like that, come down out of his own head. At once it takes on huge dimensions; even the newspapers will write it up. Let me mention one off the top of my head; fortunately I do not know the name. Even though he is from a nearby village, so I am not insulting the man, I do not know him. And I will not give the name either, since, much more so, I do not know him. In one of my villages here, in Makry Chorio specifically, last year it was, or the year before, someone had prophesied; he saw in his sleep, I do not know, a vision and so on, he saw that Thessaly would become a lake again, because once Thessaly here was a lake, and it would become a lake once more. It was reported to me, and I said, it is a false prophecy. And he had even set a date, that it would

happen, I don't know, in so many days. Well, of course it did not happen. Plainly then, the Spirit of God does not lie, plainly. And do you know how the devil deceives? This man came, he saw in his sleep that, find it somehow like this, if I am not saying it exactly, it is something like this, buy a lottery ticket ending in such-and-such a number and you will win. So he bought the lottery ticket and won money. Look here at what work the devil does, what cunning he has. So he won the man's trust with the first, the small thing, and now he serves him the big one; and you will say to me, but it did not come true. Well, of course, that is exactly where the devil wanted to arrive, in order to make genuine prophecy look ridiculous as well.

Exactly as there are also false miracles, or miracles produced by demonic energy, so that the genuine ones may be made to look ridiculous.

Truly then, do not believe every spirit. So let us be very careful of this. But when he says further on, test everything, hold fast to the good, I have already explained it. That is, every kind, forgive me, all the kinds of spirits you are to test, and to keep the good; I have explained it, I am finished. I want to say something about this passage, because it is a passage that is very misunderstood. As you know, when I snatch a passage, when I tear it out of Holy Scripture, when I tear it out and isolate it, this passage, and use it as a banner, as a slogan, to put forward some idea of mine, some notion, this is mistaken, not to say that it is also blasphemous.

For example, what does Holy Scripture say? There is no God. There, you see, there is no God. Yes, but who said it, this there is no God? The fool said it in his heart. So unfortunately our Christians, for who else, our Christians abuse Holy Scripture. What do they say? When you tell someone, be careful, do not go off and drink wine, do not get drunk, do not commit fornication, do not blaspheme, do not do this or that, Ahhh, test everything, hold fast to the good. Listen to the argument: it says to test everything. The person, a matter of dogma, of faith, is obliged to test it all. That is, everything. Even sin, the small sin, so that if you ask him what sin you have committed, there is no sin, there are some who say, there is no sin that I have not tried. Perhaps this man is among those who have faithfully kept this passage,

with the popular interpretation. My brothers, let us be careful. Is it ever possible that the Spirit of God would tell us to test every single thing, even sin? Then why have you not also tested how a man dies? Why do you not plant a bullet in your own head?

How is that bullet supposed to sprout? What sense does that make? And yet, on this reading, you would go and try out every sin. So you can see, then, that this is a wicked interpretation. God forbid! The idea that we should always put it to the test.

We must taste nothing of sin, because sin is deadly, and we must never taste it, not even in the smallest amount. But there is also another interpretation of that phrase, "always test the good." I have to tell you this one too. It is called mithridatism, from Mithridates, that Asiatic king who, because he was afraid of being poisoned, would prepare various poisons and drink them in very small doses, so as to accustom his body, so that if they put a large dose into his water, into his wine, into his food, he would not die, because in a sense he had been inoculated. It is the same thing that happens with germs. The vaccine rests on this very principle: we put in a few small germs.

germs into ourselves, so that the body may overcome these germs, little by little, so that antibodies are formed, and in time, when the many germs of the illness enter, we will not fall ill. So a sort of thing, with such a principle. And this is called mithridatism, from Mithridates, who took poison to accustom his body not to be poisoned. So what do people say now? Look, try everything there is in life, but a little of each, so that you may know and gain the experience of life. An evil teaching, an utterly diabolical teaching. Be careful, my brothers, because these things circulate, and our unstable Christians swallow them and put them into practice.

But let us proceed; the fortunate thing is that the next passage says the following: abstain from every form of evil. I would say it is as though the Spirit of God foresaw it. Besides, the whole construction of the text is clear, that it refers to the Holy Spirit, forgive me, to the prophecies. But it is as though He foresaw that this evil teaching would arise. And what does the following verse put down? The Spirit of God puts down that one is to abstain from every form of evil. So then, that I should abstain from every form of evil, certainly. But here what does it mean? First of all, since I took up that popular interpretation, I tell it to you, but now let us see what the passage means; the passage means the following, beloved, abstain from every kind of evil prophecy,

abstain from every false prophet. Who are these false prophecies and false prophets? They are the sorceress, the soothsayer, and even, if you like, the Chiliast. The Chiliasts are false prophets. When they say that then the Second Coming of Christ will take place, and so on, they are false prophets. And what does the Word of God say here? It says to abstain. To abstain. There is also still going around the charlatan prophecy; if you only knew how much it circulated in Athens and throughout all of Greece, and in different versions. At one time I find that it happened in Tyrnavos, at another I find that it was in Agia. So you understand now what it is; it is that well-known story, that some bus, or by another version some taxi driver,

picked up, it says, a woman dressed in black, or a woman dressed in black got onto the bus. And how she got off as well; you know, you have all heard it, even the newspapers wrote it up. These, beloved, are charlatan prophecies. What do they serve? Sometimes interests, and at other times, allow me to use the phrase, some foolish people who play with things that are not to be played with, who play with what is not to be toyed with. Forgive me for the phrase, just to have a bit of fun. So there is also the charlatan prophecy, which of course we must watch out for very much. In general, when we isolate the passage, when it tells us, abstain from every form of evil, it means, take note, not only from evil false prophecies and false prophets,

but also from everything that has nothing to do with the Spirit of God, with the Word of God, with the commandments of God. You are obliged to abstain. Here, beloved, the exhortations of the Apostle Paul come to an end. And I come now to the epilogue of the epistle.

This epilogue is brief but beautiful. And since very little time is left, and since we would wish to finish the epistle today, the First to the Thessalonians, for that reason, rather a little quickly, we will go through what the Apostle Paul sets down for me.

Now may the God of peace Himself sanctify you completely; and may your whole spirit, soul, and body be preserved blameless at the Second Coming of our Lord Jesus Christ. He who calls you is faithful, who also will do it.

This is a prayer. If you noticed the grammar, it is in the optative mood. He says "may He sanctify," and further on "may they be preserved." May He sanctify; may He keep, that is, may He guard and preserve. In other words: may this God of peace sanctify you wholly, your whole spirit, your whole soul, and your whole body, so that they remain blameless, unstained, beyond reproach, at the Second Coming of our Lord Jesus Christ.

For the God who calls you to something like this is trustworthy, and He will also help you. You will attain it; not on your own, but with His grace. This is a prayer. Let us look at it a little.

What he means is this: all that I told you in the exhortations I wrote earlier, and which we ourselves analyzed in the previous passages,

Only the God of peace, if He gives you His grace, will you attain these things. For he says, the God of peace. To say the God of peace means the God who gives peace; He is the giver of peace. Just as we say the God of love is the God who provides love, the God of patient endurance is the God who gives patient endurance, and so on. So you have need of peace, because within your church you also have certain disorders, which we mentioned within the letter, since this word 'peace' refers to the whole content of the letter. He is speaking about some who were disorderly, about some who were not working and were creating problems, some who were waiting for when the Second Coming of Christ would happen. He says these things in the Second Epistle, and so forth.

He will say this again in the Second Epistle; he will speak again about these disorderly ones. All of this was creating a disturbance within the church, and that is why he wants them to have peace, but to have peace as God gives it. That is why he says, "Now may this God of peace sanctify you," and so on. Sanctify what? You completely, wholly; and that word "completely" he now unfolds, saying, "and your whole spirit and soul and body." This is not a tripartite division of man. When he says "spirit," he means the higher powers of the soul. When he says "soul," he means the lower powers of the soul. That is, the intellect is the higher power of the soul. What we have in our senses, what we would also call imagination and the like, these are the lower powers of the soul. In any case, as we would say today, it is our soul.

Even though the Apostle Paul distinguishes them here, he has his reason for doing so. Still, God says: may He keep your whole soul, to put it in our common way of speaking, and your whole body, so that at His Second Coming you may present them rightly.

What does this mean, to present my soul rightly? Yes, and my body, my body. So listen to what the Apostle Paul says in his Second Epistle to the Corinthians, chapter five, verse ten: "For we must all be made manifest before the judgment seat of Christ." We must all appear before the judgment seat of Christ the Judge.

"That each one may receive" — that each one may take back the things done through the body, according to what he has done, whether good or evil. Whatever he did with his body and with his soul, with his whole existence, whether good or evil. So I will give an account even for my body, indeed.

Did you hear it, please? Second Corinthians, chapter five, verse ten. So here is what he means in his prayer; pay attention: I pray that you be kept, both in soul and in body, in your entirety, that you be blameless, that you commit no sin, so that when the dead are raised, you too will be raised with your new bodies, to appear before Christ, and that He may reward both your soul and your body. This is a great teaching, great, basic, foundational: that the body will be raised and that the body too will give an account to God. Where are those who say, and what could Hell be, fires and cauldrons? Ah, would that it were only fires and cauldrons. The body likewise will be tormented in Hell, just as it will be glorified in the Kingdom of God.

And He is faithful, trustworthy, the One who calls you, who will also help you to attain it. The Apostle Paul prays for this and hopes that Christ, who called them through the Gospel, will help them remain blameless on the day of the Second Coming.

"Brethren, pray for us." How beautiful, what great humility, says one of the fathers of our Church, Zigabenos. He says, "Oh, what humility!" The Apostle Paul asks, he asks, he entreats, for the prayer of his flock from those he shepherds. "Brethren," he says, "pray for us." Yes. Shepherds ought to ask for the prayer of their flock, but the flock too must learn to pray for its shepherds.

I will pose a question; I do not expect an answer. Let each of you answer to himself: when and how many times have you made, or do you make, prayer on behalf of your shepherds and teachers, for the parish priest of your parish, for the preacher, for the bishop, for the deacon, and so on? That is why I ask this.

This. Each one will ask himself, what do we do? Instead of prayer, accusations. Where I would begin to accuse the priest, the parish priest of my parish, it would be better for me to begin to pray that God enlighten him, that he be a true shepherd. "Greet all the brethren with a holy kiss." Greet, embrace all the brethren. Here he does not say "one another"; he says "all," because he had spoken of certain disorderly ones.

And these too, he says, kiss them, all of them, all, so that no one is left whom you do not greet, as another father, John Chrysostom, says here again: as though I myself were kissing them. Just as some come to me, sometimes they make a prostration, they kiss my hand, they kiss it again; this second one, he says, is from my wife, this is from my child, this is from Mr. So-and-so, from Mrs. So-and-so.

So it is as though the Apostle Paul were saying here: greet all the brethren with a holy kiss. Why does he say a holy kiss? It is the dispassionate kiss, the one that is free of passion: neither the treacherous kiss of Judas, nor the passionate kiss.

They preserve this custom in the Russian Church; at Pascha they exchange a kiss when "Christ is Risen" is proclaimed. Very beautiful; are they not keeping the practice of the ancient Church? Of course, the men with the men and the women with the women.

It will be, and it is, and it ought to be, the dispassionate kiss, the kiss without passion. "I adjure you by the Lord that this epistle be read to all the holy brethren." I adjure you in the name of Christ. If you say to me, can one put another under oath?

There are great things, certain great matters, and it is permitted; many times the Apostle Paul will put his flock under oath. What does he say here? I adjure you in the name of Christ that the epistle I am sending you be read to all the brethren.

Let no one in the church be left who does not hear it, for all needed to hear it. This means that we must study Holy Scripture, my beloved; we must study it. We must study it so that we can understand the things that the Word of God commands us.

This is very important. We might say that the Apostle Paul is indirectly placing us under oath too, us the pastors before you. But every believer as well receives this oath of the Apostle Paul to study the Word of God.

It is as if the Apostle Paul were saying, I put every believer under oath to study Holy Scripture. Because it is impossible, impossible, as John Chrysostom says, to be saved without the reading of the divine Scriptures. And he closes with what he usually closes his letters with, and note that this is the first letter the Apostle Paul wrote.

The First Letter to the Thessalonians is the first of all the letters the Apostle Paul wrote. The grace of our Lord Jesus Christ be with you. May the grace of our Lord Jesus Christ be with you. What is this grace?

It is God's care for us. It is, we might say, God's favor. What we mean when we say that this person is full of grace. He has the grace of God. He has God's care over him. He is within God's concern, within God's favor. And so he says, I pray that you may have the grace of our Lord Jesus Christ. It is the seal of seals, it is the very final word. And he asks, he pleads, he prays that Christ Himself would seal them, the Thessalonians, with His grace. For Paul is not always with them, being a man, nor could he guard them from the workings of Satan. It would be the grace of God that would guard the Christians of the Church of Thessalonica.

And he ends with an Amen, and this Amen does not belong to the Apostle Paul, it is liturgical. Just as we often find it also in the Gospels when they end, and in the letters. The Amen belongs to the people; the Apostle Paul did not write it, nor did the Evangelist in their Gospels. So how did it get into the text? When the letter was being read, not read once, but being read continually. And the tradition of our Church is what we call the Apostle, the epistle reading we read at every Divine Liturgy. You see, the Apostle Paul placed us under oath; we are to read his letters, and we do read them, so whenever we celebrate the Liturgy, we read his letters.

And when the people hear those things they receive as a command, both from the Gospel and from the letters of the Apostle Paul, they will say Amen. That is, we have heard them, we have understood, we thank God, we will put them into practice, so be it, Amen. And we too, my beloved, as we finish the First Letter to the Thessalonians, would say that indeed may the grace of our Lord Jesus Christ be with all of us who have spoken and heard the Word of God, so that we may be secured by the Holy Spirit. And let each one, with his lips and with his heart, say Amen.

Ευρισκόμεθα αγαπητοί, εις την πρώτην προς Θεσσαλονικείς επιστολήν του Αποστόλου Παύλου, εις το πέμπτον κεφάλαιον, στίχος 18. Εν παντί ευχαριστείτε, τούτο γαρ θέλημα Θεού εν Χριστώ Ιησού εις υμάς. Το πνεύμα μη σβέννυτε, προφητείας μη εξουθενείτε, πάντα δε δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε, από παντός είδους πονηρού απέχεσθε.

Συνεχίζει, όπως ενθυμείστε από την περασμένη φορά, ο Απόστολος Παύλος να δίνει προτροπές εις τους Θεσσαλονικείς. Αφού τους είπε εκείνα τα θαυμάσια, το πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως, αδιαλείπτως προσεύχεσθε κλπ, τώρα συνεχίζει και λέγει.

Εν παντί ευχαριστείτε, τούτο γαρ θέλημα Θεού εν Χριστώ Ιησού εις υμάς, για κάθε τι να ευχαριστείτε τον Θεόν, διότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού εν Χριστώ Ιησού. Που μας δόθηκε ως θέλημα του Θεού από τον Ιησού Χριστόν σε εσάς.

Είναι το θαυμάσιο θέμα της ευχαριστίας, της ευγνωμοσύνης.

Μας κάνει εντύπωση ότι το θέμα της ευγνωμοσύνης είναι εντολή. Ίσως μερικές φορές να νομίζουμε ότι εντολές είναι μόνο οι δέκα εντολές. Βεβαίως, εάν προσέξουμε μέσα στις δέκα εντολές, περιέχονται όλες οι άλλες εκείνες οι οποίες εννοούνται, αλλά περιγράφονται όμως σε άλλα βιβλία, σε άλλες θέσεις της Αγίας Γραφής.

Η ευγνωμοσύνη, η ευχαριστία, ίσως δεν διακρίνεται εύκολα μέσα στις δέκα εντολές, αλλά αναλυόμενες, αγαπητοί μου, οι δέκα εντολές δίδουν ό,τι διάταξη, ό,τι προτροπή υπάρχει μέσα στο Λόγο του Θεού.

Στα 66 βιβλία της Αγίας Γραφής.

Ποτέ κανείς ίσως δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η ευχαριστία θα αποτελούσε εντολή. Αλλά εδώ θα ήταν ίσως απλώς κάτι το προαιρετικό. Δεν είναι προαιρετικό. Όταν προτρέπεται ο Λόγος του Θεού δεν είναι τίποτε προαιρετικό.

Αλλά έχουμε την εντολή. Όταν λέγει εν παντί ευχαριστείτε. Για κάθε τι να ευχαριστείτε και να ευγνωμονείτε τον Θεό είναι εντολή και ειδικά στο σημείο αυτό το επιπρόσθετο τούτο γαρ θέλημα Θεού εν Χριστώ Ιησού εις υμάς, ότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού δείχνει ακριβώς ότι είναι πράγματι εντολή.

Ας δούμε λοιπόν αγαπητοί το θέμα της ευγνωμοσύνης, ακόμη και εντολή να μην είναι δίδετο από τον Θεό. Είναι μια σπουδαία αρετή, την οποία θα μπορούσαμε μόνο δυνάμει του κατ' εικόνα που έχουμε και του καθ' ομοίωσιν να είμαστε άνθρωποι της ευγνωμοσύνης και του ευχαριστώ.

Ακόμη και αν μέναμε στο επίπεδο ενός ανθρωπισμού και να μην είχαμε την αποκάλυψη του Θεού. Πάλι θα ανακαλύπταμε, σας είπα, δυνάμει της εικόνος που υπάρχει, του Θεού που υπάρχει στον άνθρωπο. Θα ανακαλύπταμε αυτήν την αρετήν της ευγνωμοσύνης, της ευχαριστίας.

Περιέχει πολλή ανθρωπιά, εάν λοιπόν αισθανόμεθα την ανάγκη να πούμε το ευχαριστώ μας εις τους άλλους ανθρώπους. Πόσο περισσότερον απέναντι στον ευεργέτη μας Θεόν θα πρέπει να πούμε την ευγνωμοσύνη μας.

Ενθυμείστε στην ίδια επιστολή που λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι με ποιον λέγει ευγνωμοσύνη, με τι τρόπο να ευχαριστήσω τον Κύριον για τις ευεργεσίες του, με ποιο τρόπο. Δηλαδή μένει ο Απόστολος Παύλος σε κάποια απορία τρόπον τινά, πως να βρει τον τρόπο να πει το ευχαριστώ του εις τον Θεόν.

Θυμηθείτε ακόμη από την Καινή Διαθήκη, από τα θαύματα του Χριστού, όταν εθεράπευσε ο Κύριος τους δέκα λεπρούς και τους είπε να πάνε να επιδείξουν την θεραπεία τους εις τους ιερείς δια να πάρουν πιστοποιητικό ελευθεροκοινωνίας.

Στον δρόμο εθεραπεύθησαν όλοι. Ένας μόνο γύρισε πίσω να πει το ευχαριστό του και ο Κύριος διαμαρτυρήθη. Είναι δηλαδή εδώ ολοφάνερο πως ο Θεός θέλει την ευχαριστία. Πως λέγει έτσι; Δεν εθεραπεύθησαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννέα πού είναι; Γιατί δεν γύρισαν να πουν τη δοξολογία τους, το ευχαριστό τους, να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους εις τον Θεό;

Αγαπητοί μου, είναι μεγάλο πράγμα να ευχαριστεί κανείς τον Θεόν και τους ανθρώπους. Είναι το πιο εύκολο, αλλά φαίνεται πως είναι και το πιο δύσκολο. Και είναι δύσκολο όταν ο άνθρωπος είναι εγωιστής. Προσέξτε, όταν είναι εγωιστής.

Ο απαιτητικός άνθρωπος, είτε συνειδητά, είτε υποσυνείδητα, δεν λέγει ευχαριστώ. Γιατί; Διότι στο βάθος πιστεύει ότι οι άλλοι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να του δώσουν εκείνο για το οποίον αυτός έπρεπε να πει ευχαριστώ.

Εάν ο άλλος είναι υποχρεωμένος, σκέπτεται ή μάλλον σας είπα και υποσυνείδητα πολλά, κινείται· γιατί να πω ευχαριστώ; Γιατί να πω ευχαριστώ; Αντιστοίχως και εις τον Θεόν. Γιατί να πω ευχαριστώ εις τον Θεόν;

Ο Θεός δεν με έφερε στην ύπαρξη; Είναι υποχρεωμένος, οπωσδήποτε, να μου δώσει εκείνα τα οποία μου δίδει. Γιατί λοιπόν να του πω ευχαριστώ, αφού είναι υποχρεωμένος; Οι γονείς μου δεν με έφεραν στην ύπαρξη; Γιατί να τους πω ευχαριστώ; Είναι υποχρεωμένοι να με ταΐσουνε, να με ποτίσουνε, να με ντύσουνε, να μου δώσουνε χαρτζιλίκι, να μου δώσουνε περιουσία. Γιατί να τους πω ευχαριστώ; Και αν υποτεθεί, γιατί μπορεί να πει κάποιος, Μα, έτσι είναι, ναι, ναι, και αν υποτεθεί ότι οι άνθρωποι δεν δίδουν εκείνα που ο άλλος θεωρεί ότι είναι υποχρεωμένοι να του δώσουν, και να μην πηγαίνω μακριά στο θέμα των γονέων, υβρίζουν τους γονείς· γιατί να μου δίδεις αυτά που μου ανήκουν; Τι σου ανήκει παιδί μου και γιατί σου ανήκει; Επειδή σε γέννησα; Γιατί; Θα δουλέψεις να αποκτήσεις.

Απαιτούν και απαιτούν μάλιστα κάποτε μετέρχονται και αυτό το έγκλημα για να αποκτήσουν εκείνο που θέλουν. Γιατί σου λέει το δικαιούμαι από τους γονείς μου, το δικαιούμαι στον Θεόν. Ω φρίκη, φρίκη! Βλέπετε τους ανθρώπους να υβρίζουν τον Θεόν, να βλασφημούν, με κάθε τρόπο να εκδηλώνουν την απαρέσκειά τους προς τον Θεόν.

Να του προσάπτουν προσωνυμίες βλάσφημες, ότι ο Θεός είναι άδικος, ότι ο Θεός είναι κακούργος, ότι ο Θεός είναι ό,τι άλλο, εάν υποτεθεί ότι ο Θεός δεν τους έδωκε εκείνο το οποίο ήταν υποχρεωμένος να τους το δώσει.

Αν δείτε άνθρωπο που βρίζει, που βλασφημά, είτε εναντίον του Θεού, είτε εναντίον των ανθρώπων, να το γνωρίζουμε αγαπητοί μου. Ο άνθρωπος αυτός είναι αγνώμων, είναι αχάριστος άνθρωπος, δεν αναγνωρίζει τίποτα.

Γι' αυτό λοιπόν οφείλουμε να ευχαριστούμε, να ευχαριστούμε, αλλά κοιτάξτε τι λέγει εδώ ο Απόστολος Παύλος. Ο Παύλος μας λέγει εν παντί να ευχαριστούμε, εν παντί ευχαριστείτε, για κάθε τι λέγει να ευχαριστείτε, για κάθε τι. Τι είναι αυτό το για κάθε τι, το εν παντί; Αυτό σημαίνει ότι είτε δια τα ευχάριστα, είτε δια τα δυσάρεστα.

Δεν μπορούμε να ευχαριστούμε τον Θεό μόνο για τα καλά που μας δίδει, αλλά και για τα κακά που μας δίδει. Δίδει ο Θεός κακά ποτέ; Τα δε νομιζόμενα κακά. Ο Θεός είναι δότης παντός αγαθού· πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθεν εστι καταβαίνον από του πατρός των φώτων.

Δεν δίδει λοιπόν ο Θεός κάτι κακό, νομίζομαι ότι είναι κακό. Όπως όταν ακριβώς ο γιατρός δίδει πικρά χάπια, δεν μας δίνει πικρά χάπια γιατί είναι κακός ο γιατρός. Αλλά γιατί πρέπει να γίνουμε καλά με τα πικρά χάπια, αφού δεν γίναμε καλά με τα γλυκά, πρέπει να γίνουμε τώρα με τα πικρά.

Εάν δεν είμεθα κάτω από την υπακοή του Θεού και δεν τηρήσαμε τις εντολές του, τότε ο Θεός μεταχειρίζεται τα πικρά χάπια. Και μας δίνει εκείνο που εμείς το νομίζουμε κακό, ενώ δεν είναι, είναι παιδαγωγικό στοιχείο του Θεού για να μας παιδαγωγήσει.

Και συνεπώς, οφείλουμε να τον ευχαριστήσουμε, και στο αγαθόν και εις το κακόν, εν παντί λέει, εν παντί, ξαναλέγω, και εις το αγαθόν και εις το κακόν. Απάνω σε αυτό το εν παντί, να μην το ξεχνούμε, θα σας έδινα μια συμβουλή, ώστε είτε είναι έτσι, είτε είναι αλλιώτικα τα πράγματα, πάντοτε αγαπητοί μου να ευγνωμονούμε τον Θεόν.

Είναι η εξής συμβουλή, ο καθένας σας πιστέψει ότι δεν είναι υποχρεωμένος ο Θεός να μου δώσει τίποτα, τίποτα. Γιατί είναι υποχρεωμένος ο Θεός να μου δώσει τίποτα; Ούτε τον αέρα που αναπνέω, ούτε την τροφή που τρώγω, τίποτα απολύτως δεν είναι υποχρεωμένος ο Θεός να μου δώσει.

Και συνεπώς αφού δεν είναι υποχρεωμένος ο Θεός, τότε έχει να μη μου δώσει τίποτα, είναι δυνατόν, είναι δυνατόν. Τότε ούτε και να μου δώσει θα είμαι ευχαριστημένος, είτε το λίγο είτε το πολύ. Το ίδιο πράγμα αγαπητοί μου και στους ανθρώπους.

Ποτέ μη πείτε είναι υποχρεωμένος ο πατέρας μου, η μάνα μου, ο αδελφός μου, η αδελφή μου, να με βοηθήσουν, ο γείτονάς μου, ο συμπολίτης μου, ποτέ μη πείτε είναι υποχρεωμένοι οι άλλοι να μας βοηθήσουν. Εάν δεν μας βοηθήσουν, διότι ο Θεός επιτέλους είναι αγαθός και βοηθά, αλλά οι άνθρωποι δεν είναι αγαθοί, πάντοτε, και μπορεί να μας βοηθήσουν, οπότε δεν θα έχουμε κανένα παράπονο εναντίον Του.

Εάν μας βοηθήσουν, τότε θα το θεωρήσουμε μεγάλη ευεργεσία αυτό. Συνεπώς, το μυστικό είναι αυτό. Θα νιώθουμε μέσα μας, ότι κανείς, ούτε ο Θεός, ούτε οι άνθρωποι, είναι υποχρεωμένοι απέναντί μας. Εάν αυτό το νιώσουμε, περάσει μέσα στην ουσία του κυττάρου μας, τότε αναμφισβήτητα, θα είμεθα πάντοτε ευγνώμονες για το πιο μικρό.

Για το πιο μικρό πράγμα, έτσι βλέπει κανείς τον ευγνώμονα άνθρωπο, πραγματικά όταν βγαίνει στην εξοχή να αναπνεύσει λίγο τον αέρα ή δει τον ήλιο ή οτιδήποτε άλλο από τη φύση, ευγνωμονεί τον Θεό και τον ευχαριστεί με κάθε τρόπο.

Αυτά σε σχέση με την προτροπή του Αποστόλου Παύλου που λέγει «Εν παντί ευχαριστείτε». Για κάθε τι να ευγνωμονείτε τον Θεόν, διότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού που μας το δίδαξε ο Ιησούς Χριστός.

Το πνεύμα μη σβέννυτε, κατά λέξει, το πνεύμα, το Άγιον πνεύμα μη το σβήνετε. Εδώ παρουσιάζεται το Πνεύμα το Άγιον σαν μια φωτιά και πράγματι προχθές που γιορτάσαμε την Πεντηκοστή έγινε για μια φορά πάλι σε εμάς γνωστό ότι το Πνεύμα το Άγιον ενεφανίστη υπό την μορφή βιαίας πνοής και υπό την μορφή πυρός, γλωσσών πυρός.

Εδώ λέγει τώρα ότι μη το σβήνω με το Πνεύμα το Άγιο, πως είναι δυνατόν να σβήσουμε το Πνεύμα το Άγιο, εάν δηλαδή πάρω ένα κερί και φυσήξω, βέβαια το σβήνω. Μήπως είναι κάπως έτσι το Πνεύμα το Άγιο, είναι κάποια φωτιά την οποία μπορώ να σβήσω, προφανώς όχι.

Διότι σαφώς ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας λέγει στο βιβλίο των Πράξεων ότι το Πνεύμα το Άγιον δεν είναι πυρ με την έννοια που ξέρω με τη φωτιά. Είπε σαν πνοή ανέμου, σαν φωτιά, σαν περιστέρι ενεφανίστη στην βάπτιση, σαν νερό και ούτω καθεξής.

Διότι το Πνεύμα το Άγιον δεν είναι ούτε νερό, ούτε περιστέρι, ούτε άνεμος, ούτε φωτιά. Διότι αυτά είναι υλικά πράγματα και το Πνεύμα το Άγιο δεν μπορεί να παρομοιαστεί με υλικά πράγματα. Γι' αυτό όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, πολύ ορθά ο Ευαγγελιστής Λουκάς λέγει το σαν, σαν, σαν, σαν φωτιά, σαν άνεμος.

Όχι φωτιά, όχι άνεμο. Και αν υποτεθεί ακόμη ότι έχω το πυρ της Θεότητος, θα μπορούσα με μία πνοή μου, με ένα φύσιμά μου να το σβήσω, σβήνει, που είναι η άκτιστος ενέργεια, αυτό το πυρ, άκτιστος ενέργεια, σβήνει, διότι είναι άκτιστος ενέργεια, δεν εκτίσθη, δεν είναι όπως η φωτιά που θα πάρω τον πυροσβεστήρα να τη σβήσω, σβήνει.

Και όμως ο Απόστολος Παύλος επιμένει και λέγει να μην σβήνεται το Πνεύμα το Άγιο. Πώς κανείς μπορεί να σβήσει το Πνεύμα το Άγιο; Να το σβήσει ή από αμέλεια ή από απροσεξία. Δηλαδή όταν η ζωή του είναι αμελής και απρόσεκτη τότε το Πνεύμα το Άγιο σβήνει. Τι θα πει αυτό; Τα χαρίσματα που έρχεται να δώσει δεν τελεσφορούν μέσα.

Και πως δεν τελεσφορούν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος όταν έχουμε αμέλεια ή απροσεξία ή ψυχρότητα; Πως μπορεί να ψυχραθεί ένας άνθρωπος όταν δεν προσέχει και εισάγει στη ζωή του αμαρτίες; Τότε, όταν με τον τρόπον αυτόν κινείται, αναμφισβήτητα σβήνει το Πνεύμα του Θεού.

Και επειδή έχουμε πρόσφατη την εορτή της Πεντηκοστής και βρισκόμεθα στην εβδομάδα αυτήν την διακαινήσιμον προς τιμήν του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος, προς τιμήν του Αγίου Πνεύματος Επιτρέψατέ μου κάτι να επεκτείνω περισσότερο από αυτά που μας γράφει το Ιερόν Κείμενο της επιστολής του Αποστόλου Παύλου Δηλαδή συγκεκριμένα, χωρίς το Πνεύμα του Θεού αγαπητοί μου δεν μπορούμε να ζήσουμε

Αν το θέλετε, ακόμα και η βιολογική μας ζωή είναι αποτέλεσμα της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος Διότι όταν ο Θεός δημιούργησε την ζωή, όπως μας περιγράφεται στο βιβλίο της Γενέσεως, ποια ζωή, τη βιολογική ζωή Δηλαδή, όπως είναι επί παραδείγματι όλα τα ζώα και τα φυτά Το Πνεύμα το Άγιο είναι παρόν και δίνει τη ζωή, το Πνεύμα του Θεού λέγει επεφέρετο επάνω των υδάτων και η ζωή πρώτον ενεφανίστη, η ζωική ζωή, μέσα στα νερά Και όταν ο Θεός έκανε τον άνθρωπο, ενεφύσισε λέγει στους μυκτήρες αυτού, ο Θεός δεν έχει στόμα για να φυσήξει, ούτε πνοή να φυσήξει, αυτά είναι ανθρωπομορφικές εικόνες Τι είναι αυτό που ενεφύσισε, είναι το Πνεύμα το Άγιο, και τι έδωσε λέει, και έδωσε λέει πνοήν ζωής εις τον Αδάμ, πνοήν ζωής, έτσι εκείνο που μας έδωσε και τη βιολογική μας ζωή, απλώς γιατί υπάρχω, γιατί ζω, γιατί κινούμαι, γιατί χτυπάει η καρδιά μου, γιατί το αίμα μου κυκλοφορεί στις φλέβες μου, γιατί τρώγω και πίνω, κοιμάμαι και ξυπνώ, αυτή η βιολογική μου ζωή, είναι αποτέλεσμα αυτού του Αγίου Πνεύματος

Αλλά πολύ παραπάνω η πνευματική μου ζωή είναι αποτέλεσμα της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, της Πεντηκοστής Και όταν λέμε έχουμε ανάγκη από το Άγιο Πνεύμα κυρίως για την πνευματική μας ζωή Διότι το Πνεύμα του Θεού από άπειρη άκρα αγαθότητα δίνει ζωή, τι ζωή, βιολογική ζωή, ζωική ζωή, δίνει και εις τους αμαρτωλούς Ο κόσμος υπάρχει, βλέπετε, υπάρχει ο κόσμος Έθου όριον λέει στην θάλασσα, βλέπετε, απειλείται καταιγίδα Και ευχόμεθα να μην δώσει κάτι κακό, αυτή τη στιγμή απειλείται καταιγίδα Να μην δώσει ο Θεός κάτι κακό Όσο κακό και να δοθεί, δεν θα καταστραφεί η γη μας Το πολύ πολύ θα καταστραφούν τα χωράφια μας

Όριον έθου εις την θάλασσα, όριον έθεσε ο Θεός εις την θάλασσα Το έθου είναι εσύ έθεσες δηλαδή Ο Θεέ, Εσύ όριον έθου, Εσύ έβαλες όριον στη θάλασσα, έβαλε την αμμουδιά και σκάει εκεί το κύμα, δεν μπορεί να κάνει πιο πολύ κακό η θάλασσα Όσο το χιόνι να κρατήσει ή μπόρα, οτιδήποτε, ο άνεμος, πέφτουν πάλι, κατευνάζεται ο καιρός Δηλαδή δεν φτάνουμε στο σημείο να καταστραφεί η ζωή επάνω στον πλανήτη μας, άλλο εάν την καταστρέψουμε εμείς με τα χέρια μας και με τον πολιτισμό μας, άλλο πράγμα. Ο Θεός όμως δεν καταστρέφει τη ζωήν επί της γης, τη διατηρεί. Από άκρα αγαθότητα, μολονότι ο κόσμος είναι μακριά από το Θεό.

Αλλά αυτή τη ζωή, η αγαθότητά του μας τη δίνει, γιατί μας δημιούργησε. Την άλλη τη ζωή, την αληθινά πνευματική ζωή, θα μας τη δώσει όταν του τη ζητήσουμε.

Γι' αυτό πρέπει να του τη ζητήσουμε Η βιολογική ζωή δεν έχει επάρκεια για να ζήσουμε Θέλουμε και την άλλη, την πνευματική ζωή Και αν θέλετε το πράγμα έχει συνέχεια Όταν θα πεθάνουμε και θα αναστηθούμε που θα μας αναστήσει πάλι το Πνεύμα το Άγιον Το Πνεύμα το Άγιον θα είναι εκείνο που θα συντηρεί πια τα σώματά μας και τις ψυχές μας.

Χωρίς να υπάρχει πια η ανάγκη των βιολογικών στοιχείων που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, να φάμε και να πιούμε, ούτε θα υπάρχει πια ο θάνατος. Με αυτή την έννοια τα σώματά μας θα είναι πνευματικά, όχι άυλα αλλά θα διέπονται από το Πνεύμα του Θεού.

Βλέπετε λοιπόν πόσο έχουμε ανάγκη από το Άγιον Πνεύμα, πολλή ανάγκη έχουμε. Αν ερωτούσατε τι μπορεί να λείπει από τον κόσμο αυτόν, θα λέγαμε το Άγιον Πνεύμα. Λέγει ο Ησαΐας στην ωδή του, Κύριε λέει δώσε μας την ειρήνη σου, γιατί όλα μας τα έχεις δώσει.

Θα μπορούσαμε να πούμε στην Καινή Διαθήκη, Κύριε δώσε μας το Πνεύμα σου το Άγιον, γιατί όλα μας τα έχεις δώσει. Αυτό μας λείπει, το Άγιον Πνεύμα μας λείπει. και όταν γίνομαι πνευματοφόροι άνθρωποι τότε αναμφισβήτητα αγαπητοί μου η ζωή μας θα έχει γίνει αληθινά πνευματική, ωραία και ο κόσμος όλος θα είναι θαυμάσιος.

Ας παρακαλούμε λοιπόν το πνεύμα του Θεού να έρχεται πλούσια να ενοικεί μέσα μας. Όχι μόνο να μην το σβήνουμε με την αμαρτωλή, αμελή και απρόσεκτη και αδιάφορη ζωή μας, αλλά και να επαυξάνουμε την παρουσία του, πως επαυξάνει όταν επαυξάνουμε τις προϋποθέσεις στην ύπαρξή μας, τότε το Πνεύμα το Άγιον εκδηλούται πλουσιότερα και πλουσιότερα.

Και έρχομαι τώρα σε μία άλλη θέση. Προφητείας μη εξουθενείτε, λέει ο Απόστολος Παύλος. Κατά λέξει. Τις προφητείες που τυχόν ακούονται στις εκκλησιαστικές σας συνάξεις, μη τις αποθείτε, μη τις πετάτε, μη τις περιφρονείτε.

Τι σημαίνει, θα λέγαμε πάνω σε αυτό, ότι η προφητεία είναι οπωσδήποτε ένα χάρισμα του Αγίου Πνεύματος. Δηλαδή το προφητικό είναι χάρισμα, χάρισμα του Αγίου Πνεύματος.

Και συνεπώς εάν εξωθούμε τις προφητείες τότε εξωθούμε ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος που προσφέρεται μέσα στην Εκκλησία. Η προφητεία μπορεί να υπάρχει μέσα στην Εκκλησία και γιατί το λέγει αυτό ο Απόστολος Παύλος; Υπάρχει καμία περίπτωση πράγματι που οι χριστιανοί να αποθούν την προφητεία;

Ναι, υπάρχει η περίπτωση των ψευδοπροφητών και συνεπώς η παραγωγή της ψευδοπροφητείας. Στην Αρχαία Εκκλησία, να σας δώσω και αυτή την εικόνα, μπορούσε κάποιος να πλησθεί πνεύματος Αγίου, εννοείται δηλαδή ήσαν όλοι γεμάτοι από πνεύμα Θεού οι πιστοί, αλλά όταν λέμε να πλησθεί, να γεμίσει ειδικά από το χάρισμα της προφητείας και να σηκωθεί και να αρχίσει να λέγει μερικά πράγματα.

Σημειώσετε δε ότι η προφητεία έχει ευρεία έννοια, σημαίνει και διδασκαλία, όχι μόνο λέγω τα μέλλοντα, δηλαδή αυτό που λέμε διδάσκω, διδάσκω, ο προφήτης δεν είναι πάντοτε ο λέγων τα μέλλοντα, αλλά και ο διδάσκων τα παρόντα, λέγεται προφήτης, μάλιστα και στην αρχαία ελληνική, εκείνος ο οποίος διδάσκει λέγεται και προφήτης, ή υποφήτης.

Λοιπόν, εδώ εννοεί ο Απόστολος Παύλος, όχι την διδασκαλία, αλλά πράγματι την προφητεία με την έννοια που εμείς την χρησιμοποιούμε. Δηλαδή το να ειπωθεί κάτι που να αποκαλυφθεί κάτι, να αποκαλυφθεί μια καρδιά, τι σκέπτεται, τι θα γίνει παρακάτω όπως ο Άγαβος προφήτευσε και πολλοί άλλοι προφήτες τότε στην εποχή του Αποστόλου Παύλου, ότι θα γίνει λοιμός, πείνα. Μάλιστα λέγει ο Απόστολος Παύλος, σε κάθε τόπο που πηγαίνουμε, το Πνεύμα αποκαλύπτει, το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτει, ότι θα γίνει πείνα.

Ακόμη, το Πνεύμα αποκαλύπτει, σε μια άλλη περίπτωση, ότι ο Παύλος θα υποστεί ταλαιπωρία ή στα Ιεροσόλυμα όταν θα πάει. Ο Άγαβος, επί παραδείγματι, βγάζει τη ζώνη του Αποστόλου Παύλου και πιάνει και του δένει τα χέρια και μετά τη λύνει και του δένει και τα πόδια και λέγει μετά σηκώνει τη ζώνη και λέγει τάδε, λέγει κύριος, αυτά λέγει ο κύριος, ο άνδρας στον οποίο ανήκει η ζώνη αυτή έτσι θα δεθεί όταν θα πάει στα Ιεροσόλυμα.

Οι δε πιστοί εκεί στην Εκκλησία άρχισαν να κλαίνε και να λέγουν πω πω τι θα συμβεί στον αγαπημένο μας Απόστολον. Έτσι το χάρισμα της προφητείας στην Εκκλησία, την Αρχαία Εκκλησία ανθούσε. Αυτό το χάρισμα της προφητείας είναι βεβαίως και λίγο επικίνδυνο από την εξής άποψη.

Ότι υπάρχουν και οι ψευδοπροφήτες. Μπορεί κάποιος να ενεργείται όχι από το Άγιον Πνεύμα, αλλά να ενεργείται από πονηρό πνεύμα, και να αρχίσει να λέει κάτι. Φοβούμενοι οι Χριστιανοί μήπως αυτό που θα πει κάποιος δεν είναι από το Θεό, αλλά είναι από το Διάβολο, από πονηρό πνεύμα, δεν επρόσεχαν καμίαν προφητείαν, και τις σπρώχναν, τις εξουθένωναν, τις διάγραφαν, Δεν τις θέλω, δεν θέλουμε να ακούσουμε.

Και λέει εδώ τώρα ο Απόστολος Παύλος Προφητείας μη εξουθενείτε, προσέξτε διότι έχουμε και τις προφητείες από ενέργεια του Αγίου Πνεύματος Γι' αυτό πιο κάτω θα μας πει Πάντα δε δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε Πραγματικά αυτό το σημείο, πάντα δε δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε Θέλει να πει Πάντα τα είδη των πνευμάτων να δοκιμάζετε Δηλαδή αν είναι από το Θεό Δεν λέει ο Απόστολος, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, μη παντί πνεύματι πιστεύετε Δεν σημαίνει να μη πιστέψετε σε κάποιο πνεύμα, αλλά μη παντί πνεύματι Να μη πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, μη γίνετε δηλαδή ευπιστοί άνθρωποι Αλλά πιστέψετε μόνο ό,τι είναι από το Θεό

Πώς μπορείτε να το ξέρετε; Εσείς πάλι εμπνεόμενοι από το πνεύμα του Θεού θα μπορείτε να διακρίνετε Και αν δεν μπορείτε εσείς θα δώσει το Πνεύμα το Άγιο Ένα άλλο χάρισμα τώρα, πλάι στον προφήτη θα δώσει το χάρισμα της διακρίσεως Που λέει στην πρώτη προς Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος Επιστολή του Ποιο, τι, διακρίσεις πνευμάτων λέγει εκεί Το να διακρίνει κάποιος, αν ο λαός δεν μπορεί να διακρίνει Εάν αυτή η προφητεία είναι από το Θεό ή δεν είναι από το Θεό Γι' αυτό λέγει πάντα, δηλαδή όλα τα είδη των πνευμάτων δοκιμάζετε, να τα δοκιμάσετε αυτά όλα, αλλά να κρατήσετε όμως το καλόν είδος, το καλό, αυτό κατέχετε, αυτό να το κρατήσετε

Θα ήθελα όμως πάνω σε αυτό το σημείο αγαπητοί της προφητείας, του προφητικού χαρίσματος, να σας έλεγα ότι το προφητικό χάρισμα, αν ερωτήσετε, καλά δηλαδή τώρα δεν υπάρχει το προφητικό χάρισμα, ποιος σας το είπε Το προφητικό χάρισμα υπάρχει πάντοτε μέσα στην Εκκλησία Δεν πρέπει λοιπόν αγαπητοί ένεκα της παρουσίας της ψευδοπροφητείας να απορρίψουμε και την αληθινή προφητεία Σημειώσατε το εξής, ότι το προφητικό χάρισμα υπάρχει πάντοτε στην Εκκλησία Εάν σήμερα δεν είναι πλούσιον στην Εκκλησία, είναι γιατί η Εκκλησία μας δεν είναι Λυπούμαι που θα το πω, επειδή εκοσμικεύθηκε η Εκκλησία μας, μειώθηκε στο να είναι μαρτυρική και προφητική η Εκκλησία μας. Από εμάς εξαρτάται.

Εάν πάλι ξαναγυρίσω να αναζήσουμε μια μαρτυρική εκκλησία που να δίνει τη μαρτυρία της εις τον κόσμο και να προσέχει να μην μολύνεται από το κοσμικό πνεύμα τότε θα γίνει και προφητική η εκκλησία Γι' αυτό βλέπει κανείς όχι πια σύνολα αλλά πρόσωπα μόνο να έχουν το προφητικό χάρισμα έστω και σκόρπια Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε το προφητικό χάρισμα και αν το θέλετε λίγο πολύ όλοι οι Άγιοι μπορεί κάποτε σε κάποιο σημείο της ζωής τους να παρουσιάσουν το προφητικό χάρισμα ή λίγο ή πολύ όπως κρίνει το Πνεύμα του Θεού Το προφητικό λοιπόν χάρισμα υπάρχει πάντοτε. Εκείνη η άποψη που υπάρχει και είναι βλάσφημος, από μικρό παιδί την άκουγα, όταν κάποτε μπορούσε να λένε ότι μπορούσε να γίνει

Να ειπωθεί μια προφητεία Με συγχωρείτε που θα σας την πω όπως ακριβώς τη λέει ο λαός μας Μετά Χριστόν πας προφήτης γάιδαρος Έτσι το λέει ο λαός, τη μετέφερα τη κουβέντα, την παροιμία ακριβώς Δεν είναι σωστό Δεν σημαίνει ότι το προφητικό χάρισμα περιορίζεται εις τους παλαιούς προχρίστου προφήτας Επεκτείνεται έως τέλος της ιστορίας Και ξαναλέω άλλη μια φορά Το προφητικό χάρισμα ενοικεί μέσα στην Εκκλησία, αρκεί αυτή να το φανερώσει εις τον κόσμο, εάν η ίδια σταθεί κοντά εις τον Χριστό και το χάρισμα αυτό λάμψει ξανά πάλι μέσα στην Εκκλησία Και αν το θέλετε, το έχουμε ανάγκη το προφητικό χάρισμα, είναι σπουδαίο

Σήμερα όπως ζούμε, σήμερα, τώρα, αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν Άγιοι άνθρωποι, ασκητάδες και τα λοιπά που πάμε και τους ερωτούμε; Δεν υπάρχουν; Υπάρχουν Τι σημαίνει αυτό; Και το πνεύμα της διακρίσεως υπάρχει, και το πνεύμα της διορατικότητας υπάρχει, και το πνεύμα της προφητείας υπάρχει και ούτω καθεξής Εάν διαβάσετε σε βιβλία συγχρόνων ασκητών, αγιασμένων ανθρώπων, θα το δείτε αυτό το προφητικό χάρισμα να υπάρχει Βλέπετε λοιπόν ότι δεν μπορούμε να ειπούμε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει, σας ξαναλέω άλλη μία φορά, είναι βλασφημία Αλλά πρέπει όμως να προσέξουμε ένα πνεύμα ευπιστίας που μπορούμε να έχουμε

Ξέρετε, ο άνθρωπος είναι επιρρεπέστατος ή στην απιστία ολότελα ή στην ευπιστία. Θα λέγε κανείς, ε, δεν θα μπορούσες ούτε εύπιστος να είσαι ούτε άπιστος. Είναι δύο ακρότητες καταδικασμένες. Αλλά να είσαι ο άνθρωπος ο οποίος δεν θα είσαι έτοιμος να απορρίψεις αλλά θα εξετάσεις.

Έτσι λοιπόν στην εποχή μας υπάρχει πολλή απιστία και στα θαύματα και στις προφητείες Υπάρχει όμως και πολλή ευπιστία Έτσι και κάποιος ξεπροβάλλει και πει ότι μια έτσι από το κεφάλι του κατέβηκε μια προφητεία Αμέσως θα πάρει διαστάσεις, θα τη γράψουν και εφημερίδες Θα σας αναφέρω πρόχειρα, ευτυχώς δεν γνωρίζω το όνομα Παρότι είναι από ένα κοντινό χωριό, οπότε δεν τον προσβάλλω τον άνθρωπο, δεν τον ξέρω Αλλά και δεν θα πω και το όνομα, αφού παραπάνω, πολύ παραπάνω δεν τον γνωρίζω. Σε ένα δω χωριό μου, στο Μακρύ Χωριό συγκεκριμένα, πέρσι ήταν ή πρόπερσι, κάποιος είχε προφητεύσει, είδε στον ύπνο του ξέρω εγώ ένα όραμα και τα λοιπά, είδε ότι θα ξαναγίνει η Θεσσαλία λίμνη, επειδή κάποτε ήτανε λίμνη εδώ η Θεσσαλία, θα ξαναγίνει πάλι λίμνη. Μου ειπώθηκε εμένα και είπα, είναι ψευδής προφητεία. Και είχε ορίσει μάλιστα, θα

ξέρω εγώ σε τόσες μέρες. Ε, δεν έγινε βεβαίως. Προφανώς λοιπόν το Πνεύμα του Θεού δεν ψεύδεται, προφανώς. Και μάλιστα ξέρετε πως ξεγελάει ο διάβολος. Ο άνθρωπος αυτός, ήρθε, δει στον ύπνο του ότι, βρες κάπως έτσι, αν δεν το λέω ακριβώς, κάπως έτσι είναι, πάρε ένα λαχείο που να τελειώνει το τάδε νούμερο και θα πετύχεις. Πήρε λοιπόν το λαχείο και κέρδισε χρήματα. Κοιτάξτε εδώ, ο διάβολος τι δουλειά κάνει, τι πονηρία έχει, Οπότε, του κέρδισε την εμπιστοσύνη στο πρώτο, το μικρό, και τώρα του σερβίρει το μεγάλο, και θα μου πείτε, μα δεν επαλήθευσε, ε βέβαια εκεί ήθελε ο διάβολος να φτάσει, για να γελοιοποιήσει και τη γνησία προφητεία

Όπως ακριβώς υπάρχουν και ψευδοθαύματα, ή θαύματα από ενέργεια διαβολική, για να γελοιοποιηθούν τα γνήσια

Πράγματι λοιπόν, μη παντὶ πνεύματι πιστεύετε. Ας το προσέχουμε λοιπόν, αυτό πάρα πολύ. Αλλά όταν λέγει εδώ παρακάτω, πάντα δε δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε, ήδη το εξήγησα. Δηλαδή, κάθε είδος, συγγνώμη, όλα τα είδη των πνευμάτων να τα δοκιμάστε, να κρατάτε το καλό, το εξήγησα, τελείωσα. Θέλω κάτι να πω πάνω σε αυτό το χωρίο, είναι ένα χωρίο που είναι πολύ παρεξηγημένο, Όπως ξέρετε, όταν αρπάξω ένα χωρίο, το αποσπάσω από την Αγία Γραφή, το αποσπάσω και το απομονώσω, το χωρίο αυτό, και το χρησιμοποιώ σαν φλάμπουρο, σαν σύνθημα, για να πω μια ιδέα μου, ένα κάτι, αυτό είναι εσφαλμένο, για να μην πω ότι είναι και βλάσφημο

Επί παραδείγματι, τι λέει η Αγία Γραφή; Ουκ έστι Θεός. Να, ορίστε, ουκ έστι Θεός. Ναι, ποιος το είπε όμως το ουκ έστι Θεός; Το είπε άφρων εν καρδίᾳ αυτού. Έτσι λοιπόν, δυστυχώς οι χριστιανοί μας, γιατί ποιοι άλλοι, οι χριστιανοί μας κακοποιούν την Αγία Γραφή. Τι λέγει; Όταν τους πεις ότι πρόσεξε, μη πηγαίνεις και πίνεις κρασί, μη μεθάς, μη πορνεύεις, μη βλασφημείς, μη κάνεις τούτο ή εκείνο, Αααααααααααα Να δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε. Ακούσατε επιχείρημα, όλα λέει να τα δοκιμάσετε. Ο άνθρωπος δόγμα, πίστεως, οφείλει να τα δοκιμάσει όλα. Δηλαδή όλα. Και την αμαρτία, την μικρή αμαρτία, ώστε αν του πεις τι αμαρτία σε έκανες, δεν υπάρχει αμαρτία, είναι μερικοί που λένε, δεν υπάρχει αμαρτία που να μην τη δοκίμασα. Ίσως αυτός να είναι από εκείνους που ετήρησαν πιστά το χωρίον αυτό,

Με τη Λαϊκή Ερμηνεία Αδελφοί μας, προσέξουμε Είναι δυνατόν ποτέ Να μας λέει το Πνεύμα του Θεού Να δοκιμάζουμε κάθε τι και την αμαρτία ακόμη; Γιατί δεν δοκίμασες και πώς πεθαίνει ένας άνθρωπος; Γιατί δεν φυτεύεις και μια σφαίρα στο κεφάλι σου;

Πώς φυτρώνει αυτή η σφαίρα; Γιατί αυτό; Παρά δοκιμάζεις κάθε αμαρτία. Όπως αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, πρόκειται περί πονηρής ερμηνείας. Προς Θεού! Πάντα να το δοκιμάσουμε.

Τίποτα δεν πρέπει να δοκιμάσουμε Από την αμαρτία Διότι η αμαρτία είναι θανατηφόρος Και δεν πρέπει ποτέ Ούτε στο ελάχιστό της να τη δοκιμάσουμε Υπάρχει όμως Και μια άλλη εκδοχή Στο πάντα δοκιμάζετε το καλό Κατέχετε Πρέπει να σας το πω και αυτό Και λέγεται μιθριδατισμός Από τον Μιθριδάτη Αυτόν τον Ασιάτη βασιλιά Ο οποίος επειδή εφοβείτο Τον μήπως τον δηλητηριάσουν, Παρασκεύαζε, Διάφορα δηλητήρια, Τα έπινε σε μικρή μικρή δόση, Για να συνηθίσει τον οργανισμό του, Ώστε, Αν του βάλουν, Μεγάλη δόση μέσα στο, Μια δόση, Μέσα στο νερό του, Στο κρασί του, Στο φαΐ του, Να μη πεθάνει, Επειδή τρόπον τινά, Εμβολιάστηκε, Όπως γίνεται και με τα μικρόβια, Το εμβόλιο, Πάνω στο αυτό στηρίζεται, Βάζουμε λίγα μικρό,

Τα μικρόβια μέσα μας, ώστε τα μικρόβια αυτά, λίγα, λίγα, να τα νικήσει ο οργανισμός, να δημιουργηθούν αντισώματα και συν τω χρόνω όταν θα μπουν τα πολλά μικρόβια της αρρώστιας, θα μην αρρωστήσουμε. Ένα είδος λοιπόν, με αρχή τέτοια. Και αυτό λέγεται μηθριδατισμός. Από τον μηθριδάτη που έπαιρνε δηλητήριο για να συνηθίσει τον οργανισμό του να μη δηλητηριαστεί. Τι λένε λοιπόν οι άνθρωποι τώρα. Κοίταξε, δοκίμασε ότι υπάρχει στη ζωή αλλά από λίγο, για να ξέρεις και να αποκτήσεις την πείρα της ζωής. Πονηρή διδασκαλία, ακραιφνώς διαβολική διδασκαλία. Προσέξτε αδελφοί μου γιατί αυτά τα πράγματα κυκλοφορούν και οι αστήρικτοι χριστιανοί μας τα χάφτουν και τα εφαρμόζουν.

Αλλά ας προχωρήσουμε, το ευτύχημα είναι ότι το επόμενον χωρίον λέγει τα εξής Από παντός είδους πονηρού απέχεσθε Θα έλεγα ως να επρόβλεψε το Πνεύμα του Θεού Άλλωστε ότι όλη η σύνταξη του κειμένου είναι φανερή Ότι αναφέρεται στο Πνεύμα το Άγιον, συγγνώμη, στις προφητείες Αλλά ως να επρόβλεψε ότι θα υπάρχει αυτή η πονηρή διδασκαλία Και τι βάζει ο παρακάτω στίχος, το Πνεύμα του Θεού βάζει, Από κάθε είδος πονηρού να απέχεται, Αν λοιπόν, Από κάθε είδος πονηρού να απέχομαι, Βεβαίως, Εδώ όμως εννοεί τι, Κατ' αρχάς επειδή πήρα αυτή τη θέση, τη λαϊκή, Σας το λέγω, Αλλά τώρα για να δούμε το χωρίο τι σημαίνει, Το χωρίο σημαίνει αγαπητοί μου το εξής, Από κάθε είδους πονηράς προφητείας να απέχεται,

Από κάθε ψευδοπροφήτη να απέχεται Ποιες είναι αυτές οι ψευδοπροφητείες και οι ψευδοπροφήτες Είναι η Μάγη, είναι η Μάντης, είναι και η Χιλιαστή ακόμη αν το θέλετε Η Χιλιαστή είναι ψευδοπροφήτες Όταν λέγουν ότι τότε θα γίνει η Δευτέρα του Χριστού Παρουσία και το καθεξής Είναι ψευδοπροφήτες Και τι λέγει εδώ ο Λόγος του Θεού Λέγει να απέχομαι Να απέχομαι Ακόμη κυκλοφορεί και η αγυρτική προφητεία σου λέει πόσο κυκλοφόρησε στην Αθήνα αυτό και σε όλη την Ελλάδα σε διαφορετικές δε εκδόσεις Άλλοτε το βρίσκομαι στον Πυριάνα έγινε, άλλοτε το βρίσκομαι στην Αγιά Καταλαβαίνετε λοιπόν τώρα τι είναι, είναι εκείνη η γνωστή ιστορία ότι κάποιο λεωφορείο, κατ' άλλη εκδοχή κάποιος ταξιτζής

Πήρε λέει μια γυναίκα μαυροφόρα ή στο λεωφορείο μπήκε μια μαυροφόρα γυναίκα Πως κατέβηκε και αυτή, ξέρετε το έχετε ακούσει όλοι, το έγραψαν και εφημερίδες Αυτά αγαπητοί μου είναι αγυρτικές προφητείες Τι εξυπηρετούν, άλλοτε συμφέροντα και άλλοτε, θα μου επιτρέψετε να πω τη φράση Μερικοί ανόητοι που παίζουν εν ου παικτοίς, παίζουν με εκείνα που δεν παίζονται Με συγχωρείτε για τη φράση, να σπάσουν πλάκα Έτσι λοιπόν υπάρχει και η αγυρτική προφητεία που φυσικά θα πρέπει να προσέχουμε πολύ Γενικά το χωρίο όταν το απομονώσουμε, όταν μας λέει από παντός είδους πονηρού απέχεσθε σημαίνει, προσέξτε, όχι μόνο από τις πονηρές ψευδοπροφητείες και τους ψευδοπροφήτες,

αλλά και από κάθε τι που δεν έχει σχέση με το Πνεύμα του Θεού, με το Λόγο του Θεού, με τις εντολές του Θεού. Οφείλετε να απέχετε. Εδώ αγαπητοί μου τελειώνουν οι προτροπές του Αποστόλου Παύλου. Και έρχομαι τώρα εις τον επίλογο της επιστολής.

Ού αυτός ο επίλογος σύντομος αλλά ωραίος Και επειδή ο χρόνος έχει μείνει πολύ λίγος, και επειδή θα επιθυμούσαμε να τελειώναμε σήμερα την επιστολή, Την πρώτη προς Θεσσαλονικής γι' αυτό, μάλλον λιγάκι γρήγορα, θα πούμε αυτά που μου σημειώνει ο Απόστολος Παύλος.

Αυτός δε ο Θεός της Ειρήνης, αγιάσαι υμάς ολοτελείς, και ολόκληρον υμών το Πνεύμα και η ψυχή και το Σώμα αμέμπτως εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τηρηθείη. Πιστός ο καλών υμάς, ος και ποιήσει.

Είναι μία ευχή. Αν καταλάβατε την σύνταξη είναι ευκτική. Λέγει Αγιάσαι, παρακάτω λέγει Τηρηθείη. Είθε να αγιάσει, είθε να τηρήσει, δηλαδή να φυλάξει, να διατηρήσει. Δηλαδή, αυτός δε ο Θεός της Ειρήνης, είθε να σας αγιάσει ολοκλήρους, και ολόκληρο το πνεύμα σας, και ολόκληρη την ψυχή σας, και ολόκληρο το σώμα σας, το σώμα σας, να μείνουν άμεμπτα, ακηλίδωτα, ακατηγόρητα, κατά την παρουσία του Κυρίου ημών, Ιησού Χριστού.

Γιατί ο Θεός που σας καλεί για κάτι τέτοιο, είναι αξιόπιστος, ο οποίος και θα σας βοηθήσει. Θα το πετύχετε. Όχι μόνοι σας, αλλά και με τη χάρη τη δική Του. Αυτή είναι μια ευχή. Ας τη δούμε λιγάκι.

Θέλει να πει, όσα σας είπα σε προτροπές στα προηγούμενα που σας έγραψα, και εμείς αναλύσαμε στα προηγούμενα,

Μόνο ο Θεός της ειρήνης, εάν σας δώσει τη χάρη Του, θα τα επιτύχετε. Γιατί λέγει ο Θεός της ειρήνης. Ο Θεός της ειρήνης θα πει, ο Θεός που δίδει την ειρήνη, είναι ο παροχεύς της ειρήνης. Όπως λέμε, ο Θεός της αγάπης, είναι ο Θεός που παρέχει την αγάπη. Ο Θεός της υπομονής, είναι ο Θεός που δίδει την υπομονή και ούτω καθεξής. ώστε έχετε ανάγκη από ειρήνη γιατί γιατί μέσα στην εκκλησία σας έχετε και κάποιες αταξίες τις αναφέραμε μέσα στην επιστολή διότι αυτό το ειρήνη αναφέρεται σε όλο το περιεχόμενο της επιστολής ομίληση για κάποιους ατάκτους για κάποιους που δεν δουλεύουν που δημιουργούσαν προβλήματα μερικοί που επερίμεναν πότε θα γίνει η Δευτέρα του Προύστου Παρουσία τα λέει στη Δευτέρα Επιστολή κτλ.

Θα το ξαναπεί δε αυτό, στη Δευτέρα Επιστολή, για αυτούς τους ατάκτους θα ξαναμιλήσει, όλα αυτά δημιουργούσαν μια ανωμαλία μέσα στην Εκκλησία, γι' αυτό τους θέλει να έχουν ειρήνη, αλλά να έχουν ειρήνη όπως τη δίνει ο Θεός, γι' αυτό λέγει, αυτός δε ο Θεός της ειρήνης είθε, να σας αγιάσει κτλ. Τι να αγιάσει, ολοτελείς, ολοκλήρως, αυτό το ολοτελείς το αναλύει τώρα, και λέγει, και ολόκληρον ημών το πνεύμα και η ψυχή, και το σώμα. Δεν είναι τριμερής η διαίρεσης, όταν λέει πνεύμα, εννοεί τις ανώτερες δυνάμεις της ψυχής. Όταν λέγει ψυχή, εννοεί τις κατώτερες δυνάμεις της ψυχής. Δηλαδή, η νόησης είναι η ανωτέρα δύναμης της ψυχής. Ό,τι έχουμε στις αισθήσεις μας, αυτό που θα λέγαμε και φαντασία και τα λοιπά, είναι οι κατώτερες δυνάμεις της ψυχής. Πάντως, θα το λέγαμε σήμερα, η ψυχή μας.

Έστω και αν ο Απόστολος Παύλος εδώ το διακρίνει, έχει το λόγο του. Ωστόσο, λέει ο Θεός, είθε ολόκληρη την ψυχή σας, να το πούμε στην κοινή φρασιολογία μας, και ολόκληρο το σώμα σας, να τα διαφυλάξει, ώστε κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία, να τα παρουσιάσετε σωστά.

Τι λέγει, να παρουσιάσω σωστά την ψυχή μου, ναι, το σώμα μου, το σώμα μου. Λοιπόν, ακούστε τι λέγει στη Δευτέρα προς Κορινθίους Επιστολή του, ο Απόστολος Παύλος, 5 κεφάλαιο, 10 στίχος. Τους γαρ πάντας ημάς φανερωθήναι δει έμπροσθεν του βήματος του Χριστού, πρέπει να φανερωθούμε όλοι μπροστά στο βήμα του Κριτού Χριστού.

Ίνα κομίσηται έκαστος, για να πάρει ο καθένας τα διά του σώματος προς α έπραξεν, είτε αγαθόν, είτε κακόν. Ό,τι έκανε με το σώμα του και με την ψυχή του, με ολόκληρη την ύπαρξή του, είτε αγαθόν, είτε κακόν. Ώστε θα δώσω λόγο και διά το σώμα μου, μάλιστα.

Το ακούσατε παρακαλώ, Β΄ Κορινθίους 5 κεφάλαιο, 10 στίχος. Εδώ λοιπόν αυτό θέλει να πει στην ευχή του, προσέξτε, εγώ σας εύχομαι να φυλαχθείτε ψυχή τε και σώματι, καθ' ολοκληρίαν, να είσαστε άμεμπτοι, να μη κάνετε καμίαν αμαρτία, ώστε όταν θα αναστηθούν οι νεκροί, θα αναστηθείτε και εσείς με τα νέα σας σώματα, να εμφανιστείτε ενώπιον του Χριστού, και να βραβεύσει και την ψυχή σας και το σώμα σας. Είναι σπουδαία διδασκαλία αυτή, σπουδαία, βασική, θεμελιώδης, ότι το σώμα θα αναστηθεί και θα δώσει λόγο εις τον Θεό και το σώμα. Πού είναι εκείνοι που λέγουν και τι τάχα να είναι οι κολάσεις, φωτιές και καζάνια. Αχ, μακάρι να ήταν φωτιές και καζάνια. Το σώμα ομοίως θα βασανίζεται στην κόλαση, όπως θα δοξάζεται εις τη Βασιλεία του Θεού.

Πιστός δε είναι, αξιόπιστος εκείνος που σας καλεί, ο οποίος και θα σας βοηθήσει να το επιτύχετε. Το εύχεται αυτό ο Απόστολος Παύλος και ελπίζει ότι ο Χριστός που τους κάλεσε στο Ευαγγέλιο θα τους βοηθήσει να μείνουν άμεμπτοι εν ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.

Αδελφοί, προσεύχεστε περί ημών. Τι ωραίο, πόση ταπεινοφροσύνη, λέει ένας πατήρ της Εκκλησίας μας, ο Ζιγαβινός. Λέγει, Βαβαί, πόση ταπεινοφροσύνη. Ο Απόστολος Παύλος ζητάει, ζητάει, παρακαλώ, την προσευχή του ποιμνίου του από τους ποιμενομένους του. Αδελφοί, λέγει, προσεύχεστε για μας. Ναι. Πρέπει οι ποιμένες να ζητούν την προσευχή του ποιμνίου, αλλά και πρέπει να μάθει το ποιμνίο να προσεύχεται για τους ποιμένες του.

Εγώ θα θέσω ένα ερώτημα, δεν περιμένω απάντηση, ο καθένας σας απαντεί στον εαυτόν του, πότε και πόσες φορές κάνατε ή κάνετε προσευχή υπέρ των ποιμένων και διδασκάλων, για τον Εφημέριο της Ενορίας σας, για τον Ιεροκήρυκα, για τον Επίσκοπο, για τον Διάκονον και το καθεξής; Γι' αυτό ρωτήσατε αυτό.

Αυτό. Ο καθένας θα σε ρωτήσει, τι κάνουμε, αντί προσευχής κατηγορίες. Εκεί που θα αρχίσω να κατηγορώ τον Πρεσβύτερον, τον Εφημέριο της Ενορίας μου, θα ήταν καλύτερα να αρχίσω να προσεύχομαι, να τον φωτίσει ο Θεός, να είναι σωστός ποιμένας. Ασπάσασθε τους αδελφούς πάντας εν φιλήματι αγίω. Ασπάσασθε, να ασπαστείτε όλους τους αδελφούς. Εδώ δεν λέει αλλήλους, λέει πάντας, γιατί μίλησε για μερικούς ατάκτους.

Και αυτούς λέει να τους φιλήσετε, όλους, όλους, να μην μείνει κανείς που να μην τους χαιρετήσετε, όπως λέει πάλι εδώ ένας πατήρ, σαν ο Ιερός Χρυσόστομος, σαν εγώ να τους φιλάω αυτούς. Όπως ακριβώς έρχονται κάποιοι και μου λένε, καμιά φορά κάνουν καμιά μετάνοια, φιλάνε το χέρι, το ξαναφιλάνε, αυτό λέει το δεύτερο, είναι από τη γυναίκα μου, είναι από το παιδί μου, είναι από τον Κύριο Τάδε, από την Κυρία Τάδε.

Έτσι λοιπόν σαν να λέγει εδώ ο Απόστολος Παύλος, ασπαστείτε όλους τους αδελφούς εν φιλήματι αγίω. Γιατί βάζει άγιο φίλημα; Είναι το απαθές φίλημα, εκείνο που στερείται πάθους, ούτε το προδοτικό φίλημα του Ιούδα, ούτε το παθιασμένο φίλημα.

Διατηρείτε το έθιμο αυτό στην Ρωσική Εκκλησία, το Πάσχα, ανταλλάσσουν ασπασμόν όταν θα ειπωθεί το Χριστός Ανέστη. Πολύ ωραία, δεν τηρούν αυτό της Αρχαίας Εκκλησίας; Εννοείται, οι άνδρες με τους άνδρες και οι γυναίκες με τις γυναίκες.

Θα είναι και είναι και οφείλει, θα είναι το απαθές, το χωρίς πάθος φίλημα. Ορκίζω υμάς τον Κύριον, αναγνωσθήναι την επιστολήν πάσιν τοις αγίοις αδελφοίς. Σας ορκίζω εις το όνομα του Χριστού. Αν μου πείτε, μπορεί κανείς να ορκίζει;

Είναι μεγάλα, μερικά μεγάλα πράγματα, και επιτρέπεται· πολλές φορές ο Απόστολος Παύλος θα ορκίσει το ποιμνιό του. Εδώ τι λέγει, σας ορκίζω εις το όνομα του Χριστού την επιστολή που σας στέλνω να τη διαβάσετε σε όλους τους αδελφούς.

Να μην μείνει κανείς από την εκκλησία που να μην την ακούσει, γιατί όλοι έπρεπε να την ακούσουν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μελετούμε, αγαπητοί μου, την Αγία Γραφή, πρέπει να τη μελετούμε. Να τη μελετούμε για να μπορούμε να καταλαβαίνουμε εκείνα τα οποία εντέλλεται σε εμάς ο Λόγος του Θεού.

Είναι πολύ σπουδαίο αυτό. Θα λέγαμε έμμεσα ορκίζει και εμάς ο Απόστολος Παύλος, εμάς τους ποιμένας σε εσάς. Αλλά και ο κάθε πιστός δέχεται αυτήν τον όρκον του Απόστολου Παύλου για να μελετάει το Λόγο του Θεού.

Σαν να λέγει δηλαδή ο Απόστολος Παύλος, ορκίζω τον κάθε πιστό να μελετάει την Αγία Γραφή. Γιατί αδύνατον, αδύνατον, που λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, σωθήναι άνευ πιστων θείων γραφών αναγνώσεως. Και κλείνει με εκείνο που συνήθως κλείνει στις επιστολές του, σημειώσατε δε ότι είναι η πρώτη επιστολή που γράφει ο Απόστολος Παύλος.

Η πρώτη προς Θεσσαλονικής επιστολή είναι η πρώτη από όλες τις επιστολές που ο Απόστολος Παύλος έχει γράψει. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μεθ' υμών. Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να είναι μαζί σας Ποια είναι αυτή η χάρη;

Είναι η αντίληψη του Θεού Είναι θα λέγαμε η ευμένεια του Θεού Αυτό που λέμε, αυτός ο άνθρωπος είναι χαριτωμένος Έχει τη χάρη του Θεού Έχει την αντίληψη του Θεού Είναι μέσα στο ενδιαφέρον του Θεού, μέσα στην εύνοια του Θεού Εύχομαι λοιπόν λέγει να έχετε τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού Είναι η σφραγίδα της σφραγίδας, είναι το ακροτελεύτιο αυτό Και παρακαλεί, παρακαλεί, τους εύχεται να τους σφραγίσει ο ίδιος ο Χριστός, τους Θεσσαλονικείς με τη χάρη του Γιατί ο Παύλος ούτε πάντα μαζί τους είναι, άνθρωπος ούτος, ούτε μπορούσε εκείνος να τους φυλάει από τις ενέργειες του σατανά Η χάρις του Θεού θα ήταν εκείνη η οποία θα διεφύλαττε τους χριστιανούς της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης

Και τελειώνει με ένα αμήν, αυτό το αμήν δεν είναι του Αποστόλου Παύλου, είναι λειτουργικό Όπως πολλά και το συναντούμε και στα Ευαγγέλια όταν τελειώνουν και στις επιστολές Το αμήν ανήκει στο λαό, δεν το έγραψε ο Απόστολος Παύλος ούτε ο Ευαγγελιστής, στα Ευαγγέλιά τους Δηλαδή, πώς μπήκε μέσα στο κείμενο, όταν ανεγινόσκετο η επιστολή, όχι ανεγνώστη, ανεγινόσκετο, διαρκώς Και η παράδοση της Εκκλησίας μας είναι αυτό που λέμε, ο Απόστολος που διαβάζουμε σε κάθε Θεία Λειτουργία Βλέπετε, μας όρκισε ο Απόστολος Παύλος, θα διαβάζουμε τις επιστολές του, τις διαβάζουμε, οπότε κάνουμε λειτουργία, τις διαβάζουμε τις επιστολές του

Και όταν ο λαός ακούσει εκείνα που παίρνει σαν παραγγελία και από το Ευαγγέλιο και από τις επιστολές του Απόστολου Παύλου, θα πει αμήν Δηλαδή, τα ακούσαμε, το καταλάβαμε, ευχαριστούμε τον Θεό, θα εφαρμόσουμε, γένοιτο, αμήν Και εμείς αγαπητοί μου, τελειώνοντας την πρώτη προς Θεσσαλονικείς επιστολή, θα λέγαμε ότι πράγματι η χάρις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να είναι σ' όλους εμάς που λαλήσαμε και ακούσαμε το Λόγο του Θεού Ώστε να κατοχυρούμεθα από το Πνεύμα το Άγιο Και ο καθένας με τα χείλη του και με την καρδιά του να πει Αμήν