The Revelation of John 82

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

We find ourselves, my beloved, at the twentieth chapter of the Apocalypse, at that point where the holy Evangelist sees a throne, from whose face, the face of the One seated upon it, heaven and earth fled away. And we were asking last time: what could it mean, that departure of heaven and earth from the face of the One seated upon the throne?

The holy Evangelist says precisely this: 'And I saw a great white throne, and Him that sat upon it, from whose face the earth and the heaven fled away; and there was found no place for them.' I saw a great white throne and One seated upon it, from whose face, when He appeared, heaven and earth fled, and no place was found for them to go to. That is, no place from where they fled to which they might go; so there was no place at all.

What became of heaven and earth? Truly, my beloved, have you ever thought about this great matter, this enormous question that I had already announced to you last time? I told you that we would be speaking about the whole universe, about what will happen when Christ comes into the world and judges mankind, after the Resurrection of the dead has taken place and people are in the Kingdom of God.

This staggering universe, this enormous, fathomless, vast, inconceivable universe, inconceivable not merely in terms of number, in length and depth and breadth. But what is this universe like? Does it have limits, and if those limits are limits, is it finite, or is it an infinite universe?

This inconceivable universe that not even human thought can contain, what will become of it? Will it be destroyed? From what was the universe made? It was made out of nothing; God spoke, and it came to be. Indeed, there, in a most magnificent way, when on the first day God created light, then the universe came into being, including the earth itself.

Now, according to the custom of the sacred author of the book of Genesis, Moses, always in the first verse of the first chapter of a book he writes, or in the first verses if it is not the very first, though in this case it is the first, he places a prologue, an introduction, let us call it a heading, in which he states what he will set forth below.

So according to his custom, in the first verse of the first chapter of the book of Genesis, he tells us, he encompasses the whole of creation.

'In the beginning God made the heaven and the earth.' Here we see that God is the Creator of heaven and earth, and also of time. For He establishes space, heaven and earth, and He establishes time as well by saying 'in the beginning.'

And this time did not exist before creation, for it would not even be possible to conceive of time apart from creation. Time cannot be understood without space, but neither can space be understood without time.

They are two things that coexist, just as we can speak of a fabric only when we accept that it is woven from threads, vertical and horizontal. We cannot have a fabric, threads yes, but fabric no, unless we have both the vertical and the horizontal; otherwise they are merely threads.

So here too, time and space are interwoven; they are two inseparable things. Moses says this in the first verse to tell us that God is the Creator of all. And immediately after: 'And God said, Let there be light, and there was light,' and the first day of creation came to be.

Light is that from which the universe known to us came forth.

This was incomprehensible until only a very few years ago, a handful of years, hardly any. It was incomprehensible that the universe could ever come to be from light, and that Moses here writes it in just this way. This has been understood today, my beloved, through the latest findings of science.

That light is energy, and from energy comes matter, for energy and matter are two things, two forms of one and the same thing.

How shall we name this thing now? At one moment it appears to us as energy, and at another it appears as matter. How shall we name this thing? Shall we call it 'material'? If I were to call it material, I would put the word in quotation marks.

Because I do not mean the material, matter, but I mean something that contains both matter and energy. Which came first, matter or energy? Well, science has told us, only in our own age, that energy came first.

And since we have many forms of energy, the highest is light, the lowest is heat.

Consequently, matter came from the highest quality of energy; that is, matter appeared from light, since we can pass from energy into matter and from matter into energy. Consequently, when light came to be, what glory to God, my beloved, I do not know whether I have told you this before, but I have said it in the catechism school.

If I knew only this one verse from Holy Scripture, I would believe in God. Only this one verse. And I would be able to glorify God completely. That God made the universe beginning with light. Magnificent. And it is, because light is energy, material energy. We say it in our own language. Energy, as I told you, the universe.

But God creates the universe through His energies. It is not the essence of God that creates the universe. Rather, it is the energies of God that create the universe. He said this, He who expresses Himself through God the Word.

But it is God the Word who creates through His energies. This is what our Church teaches.

But then, if the first thing God makes is light, this reflects the fact that God in His energies is light, and we might say that the universe is therefore an image of the divine uncreated energies of God. This too is magnificent: an image. God, says the Evangelist John, is light.

But this light that the Evangelist John speaks of regarding God is the uncreated light, the uncreated energy, a reflection, a projection, an outward projection, if I may use theological terms, of this uncreated energy of God, of the light, the uncreated light that is the divine glory, the Tabor light. To make it clearer to you: this material light, I called it material, yes, this light, the created light, is the one that reflects that other light.

And out of this light, material, created, a created energy, the whole created universe exists. It is magnificent, it is magnificent. And all this, mind you, was written three and a half thousand years ago, in 1500 BC.

Come and tell me that Moses had the scientific knowledge of our own age. Come and tell me that. And that he was not inspired by God. Wretched the thieves, wretched the atheists who can remain in their unbelief, in their materialism, and in their godlessness. Wretched. Reality itself refutes you.

My beloved, you understand me, you are people of faith and you understand me, these are magnificent things. So this universe, this astonishing universe, this inconceivable, this so vast universe, what will become of it? What will become of it? Will it be lost? You think it returns to nothing?

That phrase, 'God made,' if someone were to analyse it for you word by word, we did this in catechism school last year. 'Made' means that what He made is not from the essence of God; it is something that is outside the essence of God.

And consequently there was nothing outside the essence of God, and so it follows inescapably that God created the universe out of nothing. As an expression, as an expression that the universe is out of nothing, this too is written in the Old Testament, on the lips of a woman; Plato would have envied her, Aristotle too would have envied her, all the wise Greeks would have envied her, they would have envied her, and a woman said it, Solomone, the mother of the Seven Maccabees, who says to one of her children: My child, take heed, you will not betray your faith in our God; do not forget that God created all things out of non-being into being. 'Out of non-being' means out of nothing; out of nothing He created all things. This formulation, I told you, the philosophers would have envied.

No, the philosophers did not reach this formulation, not even the idea of the thing. Aristotle used to say, out of nothing comes nothing. It is a dogma of faith and it belongs to Holy Scripture. And consequently it is revelation that the world came to be out of nothing. And the world, the essence of the world, has no participation in the essence of God. It has no participation; the essence of God is another thing entirely, the essence of God untouchable, the essence of God beyond contact, the essence of God incomprehensible. God is comprehended, not His essence; God through His energies, and His energies already reflect God within His creatures. Wisdom, the energy of wisdom, the energy of power, the energy of goodness, the energy of love, and so on, are reflected within creation.

And through these energies we know God. The Apostle Paul says it in the first chapter to the Romans. The people did not, in spite of this, come to know God through creation, and although they ought to have known Him, they worshipped the creation rather than the Creator. They fell into confusion. Why did people fall into confusion? Their minds were darkened after the Fall of the first-formed. A grave confusion this was. Most grave the confusion.

Well then, this universe, my beloved, this wondrous universe, what will become of it? Will it return to nothing? And then why was it created at all? Holy Scripture tells us in many places, in the Old Testament, in the Prophets, and I will read this to you a little further on as well: it remains, and nothing returns to nothing. Not even a single particle of matter returns to nothing. Then, then marvel.

Aretas says: The flight of heaven and earth does not signify a spatial migration, for where indeed would they go, but a flight that is a passing over from corruption to incorruption, and the last coming of the Lord, in which this mortal body of ours puts on incorruption, and the face of the earth shall be renewed.

That is, the flight of heaven and earth does not involve a spatial migration; heaven and earth do not depart to go somewhere. Where would they go, he says, for where indeed would they go? That is why he says: And no place was found for them, for heaven and earth, meaning that they would have had to depart, to go somewhere, and then the Evangelist John would see nothing here before him, this somewhere, that is, somewhere they would have had to stand. There is nothing somewhere, no other space, no other place, there is none. This is the universe. So what does it mean that heaven and earth flee? It is not a matter of flight; heaven is in its place, earth too is in its place, but the flight is from corruption to incorruption. It is transferred, a transferring he says, the transferring from corruption to incorruption, it is transferred.

The universe does not stir from its place; it passes over on the spot, from corruption to incorruption. And the last, indeed, upon this point, I would tell you that it passes from corruption to incorruption. Of course, the physical world has no corruption, it has no corruption. If energy, let me say this too, energy of course degrades, it degrades to lower levels that can no longer yield energy; from light, from electricity, I descend to the level of heat, and from there I can draw nothing further, but I have an incorruptibility of the energy. I cannot draw work, but in reality the energy was not lost. I cannot draw work, for you to understand: the sea encloses tremendous forces, tremendous; if we had the sea,

If we had the Thermaic Gulf up on the summit of Mount Olympus, tell me what we could set in motion and what we couldn't; that is, we would draw energy from it. But we don't have the sea up on the summit of Olympus, we have it where it is, which means all the points of its energy are on the same level. And therefore we cannot draw energy from it. If we raise it up to Olympus, we will expend energy. And the energy we would get from the water falling as a waterfall would be less than what we expend, and so we also have the loss, loss in quotation marks. Therefore energy is indestructible. Matter is indestructible, and both are indestructible.

The universe is incorruptible. In reality it is incorruptible. Its changes will cease. This is what it means that it will pass from corruption to incorruption. We say man is corruptible. What does corruptible mean? Corruptibility is one thing and mortality is another.

Man is both. He is both corruptible and mortal. Corruptible means that he undergoes changes. I was an infant, I became a little child, I became a man, I became an old man. This is called corruption. That is, changes. I remain the same, but I underwent changes. Furthermore, I am healthy; yesterday I was healthy, today I am ill, that is a change. Before I was full, now I am hungry, that is a change. Before I was not sleepy, now I am sleepy, that is a change. These changes will cease. There will be no changes in the universe, just as there will be none in our new bodies, of which we will speak further on. Consequently, when we say incorruptibility of the universe, the incorruptibility is laid up, but we will not have the changes. As for mortality, in the universe we cannot speak of mortality, because the universe does not return to nothing. Mortality in man is simply the separation of the soul from the body. This is called mortality. But we will see this later; we will speak about man.

Nevertheless, the universe will cease to have its changes. And not only this, but it will also be glorified.

The universe will be glorified, and being glorified it will become the Kingdom of God.

Look here at this in Holy Scripture; I will read you many passages from Holy Scripture to establish this, so that you may see it, so that we may understand it. The universe will be glorified, why? Well, my beloved, when the Son of God became man, what He assumed was human nature.

And human nature was assumed in the person of Adam. "Taking dust from the earth," God took the material elements: calcium, carbon, water, two parts hydrogen, oxygen, magnesium, iron, copper. From all these materials, magnesium and all the rest, God fashioned man. But this body of Christ was glorified, and his disciples saw this glory of his on Tabor. In reality, what was glorified? The leaven was given; or rather, the leaven, the body of Christ, is the leaven that will leaven the whole lump, and the whole lump is the universe. So then, since the body of Christ, which is taken from the earth, with the form I described to you, was glorified, this body of Christ will glorify the entire universe, and the whole universe will be glorified. It will no longer be only the energy that is called light, created light, but also the uncreated energy of light.

when God counts us worthy to reach the end of the book of the Apocalypse, to which I will turn. The antichrists and the demons have gone now; they have gone, gone, gone. From here on we will speak of the Kingdom of God, of the Kingdom of God.

"I saw," he says, "neither the sun nor the moon anywhere." And there was no need for a sun to exist, says the Evangelist John. This face of Christ illumines the city, that is, the universe, the Church, for the whole universe will become Church; and this is a magnificent thing, so that we will also have the uncreated energy. Yes, for that light of the Transfiguration had nothing to do with created light; it was the uncreated light.

And I ask: when the face of Christ, beyond his body, for you might say to me, we human beings will be glorified, yes, beyond his body, his garments, what became of them? White, it says, as the light.

The Evangelist notes this. What does it mean? That his clothes, his garments, partook of glory. Yes, indeed, that is what it is about. That the universe, which is all the rest that will surround the children of God, the faithful who will be glorified, this too will be glorified.

How could it ever be possible for glorified human beings, illumined by the uncreated energy of God, to dwell in an aged world? In a dark world, in a world that no longer has any relation to the children of God, who are new, who have been made new in their very nature, how could this ever be?

The garments of Christ are what come to tell us that the universe will become new, and this is repeated also in the saints.

When the face of Saint Seraphim of Sarov shone before the eyes of his disciple Motovilov, taking on that vivid form which is also very well known, then the snow too shone. Why did the snow shine? Because creation too will become new. That is why the snow also shone. But I have been carried away. Let us return to the text.

"From before the face of the one seated," it says, "heaven and earth fled." What this phrase expresses is that the face of Christ will be so fearful, and fearful means it will inspire fear, that from before the face of Christ the Judge, creation flees and passes away.

But also, secondly, here, when the Evangelist John tells us that heaven and earth flee, he will tell us a little further on, immediately after, in the next chapter, in chapter 21, from the first verse: "And I saw a new heaven and a new earth." So then, here he prepares us with the flight and the renewal.

That is, we said what flight means: this very universe becomes new.

Indeed he notes it thus: "I saw a new heaven and a new earth, for the first heaven and the first earth had passed away." But I told you, they do not pass away; rather, the schema passed away. The Apostle Paul tells us this in these words: "the schema of this world is passing away."

He does not say the world passes away, but that the schema of the world passes away. And the schema is the form familiar to us, my friends; which form? We have two worlds: there is the material world, which appears spherical; our earth is a sphere, the sun is a sphere, the moon is a sphere, and all the stars are spheres.

The whole universe has the spherical form, at least in its contents. This spherical schema of the universe will change. The Evangelist John will say, I did not see the sun, I did not see the earth. Why? Because the schema of the universe will have changed. It is incomprehensible. Our mind cannot grasp it. However much imagination we may bring to bear, it is exactly what the Apostle Paul said.

It has never entered into the heart of man, that is, no such desire was ever formed; no eyes have seen, no ears have heard, the things which God has prepared for those who love Him. In the universe there is a biological law. What we see, leave aside the animals and the plants, all of this will pass away; these will not live again. The world will be made new, and only man will live. Man has his biology; it is the biological law. But even the biological law will be abolished, because in the Kingdom of God, as Christ told us most clearly, they neither marry nor are given in betrothal. There is no marriage. Marriage is honorable, says the Apostle Paul, and the marriage bed undefiled: marriage is honorable in all, and the bed undefiled.

"but fornicators and adulterers God will judge." Yet marriage is honorable; let us not make it an idol, my friends, let us not make an idol of marriages. It is a schema of the present age. The two spouses, when they find themselves in the Kingdom of God, will not be spouses, but will be brothers and sisters. And from there it will open up, and we will hear that the universe will change. But let us look at a few confirmations of the matter. To begin with, let me give you one. There is a wonderful formulation on this subject by Saint Irenaeus of Lyon. Pay attention now, for this passage I am about to read you is a true treasure: "For neither the hypostasis nor the essence of creation vanishes." Here, you see, there is a difficulty in rendering the hypostasis and the essence.

Either they are potentially the same thing, or they are something different, because the word essence and the word hypostasis, in the course of the history of the language, have taken on many meanings. It is a tremendous difficulty to render the true meaning of the words hypostasis and essence here in Saint Irenaeus. A tremendous difficulty.

So tremendous, and here allow me a small parenthesis, that it is what finally, upon the dogma of the Holy Trinity, divided the East from the West. Because the Latin language sets out differently on the matter of hypostasis and essence.

But the Greek does the same, for the word hypostasis means essence. Yet afterward the word essence was also used to express what we call essence. At the First Ecumenical Council, for example, the word hypostasis was used in the sense of persons.

Let it be; let me render it this way. "Neither the structure nor the essence of creation vanishes." The essence of creation does not vanish.

"For He who established it is true and faithful." Because the One who created it is true and faithful, God does not go back on His word so as to return His creation to nothing; rather, the schema of this world passes away, the form of this present world passes away, that is to say, the world in which the transgression occurred, since man grew old in them, that is, within these worlds, within these forms, the transgression was brought about.

the transgression of the first-formed, and man grew old, and for this reason this schema became temporary, since God foreknew all things. The schema, which schema? The spherical form of the universe became temporary, and marriage too is a temporary schema, because God foreknew that the first-formed would sin and that death would enter; and so that His creation would not be lost through death, God ordained marriage in His economy.

Here is an answer. Why, then, is the mass of our earth so small? And people devour one another on the earth over living space.

Right now 4.5 billion people are crowded together, and they say that after a few decades, two or three, there will be 10 billion people. Quite apart from the fact that, if any bombs were to fall, or whatever, we simply cease to exist.

And what will become of us? One will devour the other, they say. And we might well ask: why did God make our planet so small and so confined, when before us lies an uninhabited expanse, uninhabited, at least our own planetary system.

But it is the whole universe. Yet I am telling you about our own planetary system, which has been verified,

uninhabited, an entire universe; so why has our earth been made so small? The answer is very simple, and here it is: man is not a permanent resident here on the earth.

Where now is Malthus and his theory and neo-Malthusianism, to tell us that the food of the earth increases by arithmetic progression, while births increase by geometric progression, and that consequently we will come to starve?

This is not true, because our earth still has many possibilities; but however many it has, the point is that the schema of our earth is temporary. Would God, in His boundless wisdom, in which we have seen how wisely all things are made, have committed this great mistake, of placing man upon the earth only to have him crowded together?

But that is not the issue either, because if it were a matter of living space, then why did Cain kill Abel? Was that a matter of living space? Was there not room on the earth for those four people? It is wickedness. We could become not ten billion but fifty billion upon the earth, and if we people have love we will live, we will live; but it is other motives and other impulses that make man unable to find room on the earth. However the matter stands, it is according to the linear interpretation of history, not the cyclical one that philosophy believes, where all the philosophers and sociologists see history as cyclical, repeating and endless. History is linear, and it will close, it will end, history will end, and it will end with the Second Coming of Christ.

This is why our earth was made small, for this very reason. So, Saint Irenaeus goes on to say here: "And for this reason this schema became temporary, since God foreknew all things. And when this schema has passed away," when this form has passed, "and when man has been renewed," since man will become new through the Resurrection, "and has flourished toward incorruption," so that man can no longer grow old, so that man can no longer grow old and die and decay, then "the heaven will be new and the earth new," a new heaven, a new earth, "in the new things man will abide," in the new things man will remain, "ever new," always new, "and conversing with God,"

and keeping company with God.

But I told you, my dear ones, that we must also ground this matter from Holy Scripture. Indeed, we were already speaking from Scripture earlier when I referred you to the Book of Revelation, which is Holy Scripture; but there are other passages as well.

This is so that we can establish it firmly within ourselves. Psalm 101, verses 26 to 27, says: first, "In the beginning, God made the heavens and the earth"; "In the beginning You, Lord, founded the earth, and the heavens are the works of Your hands. They will perish" — that is, they can be lost, because they are creatures, and they can be lost, because they come from nothing; simply put, they have the possibility of returning to nothing. "But You remain" — You, however, are not from nothing; You are the eternal essence, You cannot return to nothing; only Your creatures can return to nothing. Nevertheless, nevertheless, "and all the heavens will grow old like a garment" — they will grow old like clothes — "and like a mantle You will roll them up, and they will be changed." Like the overcoat that we take to the tailor; we used to do this once, when we had few clothes. Now we no longer have few, we have many,

In the days when we had few, we would take our overcoat, or our suit, to the tailor, and he would turn it inside out for us, and it was new again; we would get another fifteen years or so out of it, fifteen years with one side and another fifteen with the other. That is how long they lasted; one or two suits were made in our whole lifetime, in our whole life. The old folk will prove me right. But, my dear ones, but, my dear ones, here it says: "And like a mantle," the heavens, like the overcoat, "You will roll them up, and they will be changed." This "You will roll them up" is a single word; how this will happen is a mystery, and incomprehensible. The words mean: You will turn them inside out, You will unroll them; how this will happen, a mystery; "and they will be changed,"

They will be changed and made new. Psalm 103:30: "You will send forth Your Spirit" — the Holy Spirit, because the Holy Spirit will do all this work, Christ through the Holy Spirit, or better, the Father through the Son, in the Holy Spirit; this is the correct formulation — "You will send forth Your Spirit, and they will be created, and You will renew the face of the earth." You will make the face of the earth new. Isaiah 66:22: "For as the new heaven and the new earth which I make remain before Me, says the Lord." In the way that the heaven is new, in the same way the earth too will be new.

Listen to this weighty phrase: "The things that I make remain before Me." Nothing can return to nothing. People, please, make something that returns to nothing. Neither the demons, nor the angels, nor human beings are able to return a single particle of matter, a single electron, a single subatomic element, to nothing. They cannot make it nothing.

It cannot be that what I make, says God, does not remain before Me. Why? Because God wills that what He makes should remain. Matthew 24:35. The New Testament now. Christ said, "heaven and earth will pass away." They will pass. Ah, so they will pass. "But My words will not pass away." The things I have said will not pass away.

The schema of the heavens, of heaven and earth, will pass away. But what I have said, and all that I have said, that I will come again and make the universe new, that will not pass away. That is, it will not pass, I will not be proved false.

In Second Peter, chapter 3, verse 13: "But according to His promise we look for new heavens and a new earth, in which righteousness dwells." New heavens and a new earth, according to the promise of Christ. That is what "promise" means: I pledge, I promise. According to the pledge, according to the promise of Christ, we are waiting; and in these new heavens and this new earth, righteousness now dwells. So then, Christ said it, "according to His promise." Yes. And what did Christ say? Heaven and earth will pass away, but My words will not pass away. Heaven and earth have it in them to pass away; My words, however, are a foundation. And therefore the universe will be changed, it will be made new.

But listen to what the wonderful Apostle Paul says in Romans 8:19-22. "For the eager expectation of the creation awaits the revealing of the sons of God." That word, eager expectation, means an intense longing, because creation, with intense longing, waits for the revealing of the sons of God. What revealing? The sons of God, the faithful who will be glorified, will receive their new bodies, their glorious bodies from the Resurrection, and those bodies will be full of glory. This is what he means: creation waits for the hour when this will come. And notice, he even personifies creation and presents it as eagerly expecting, that is, longing intensely. Then he explains: "For the creation was subjected to futility, not willingly, but because of the one who subjected it." Creation was subjected to futility, you see, in hope, with the hope that creation itself will also be set free.

from the bondage of corruption, into the freedom of the glory of the children of God. With the hope that creation too will be released from the bondage of corruption and will be set free and will find itself within the freedom of the glory of the children of God.

And with such clarity: 'for we have seen,' that is, because we know, that the whole creation, the whole creation, groans together and travails together until now. It groans along with us, because we too are subject to corruption, and it too is subject to corruption. I told you that this means corruption, change. It groans and suffers together with us up to this very moment, that is, until Christ comes again into this world.

You see, for instance, the animals; they suffer. The little birds are cold in winter with the snow. You see the plants withering in a drought. The faithful one, the man who thinks theologically, do you know what he says? My God, forgive us; we human beings became the cause of the animals suffering, and the plants too. We, I, the human being, my God, I am the cause. For the animals and the whole of nature follow the human being.

Did you see what God says there at the flood? I will wipe out every human being from the face of the earth, and every beast, from bird to creeping thing. Why will He wipe out the animals? Did they sin? They follow the human being into corruption.

Noah is righteous, and He places him inside the ark. Certain animals follow Noah. And so some animals perish with the human beings who perish, because they had to perish; other animals are saved, because Noah and his children are saved.

Creation follows, as you see, in other words, the human being himself. I believe, my beloved, that we have now understood that it will be renewed, it will be made new, it will become the Kingdom of God. I will come back and tell you: all the forms that exist in the present age are passing. Marriage is a form; wealth is a form; ownership is a form. The proof of this is what the Epistle to the Hebrews says, what the Apostle Paul says: we take nothing with us, because we brought nothing into the world either. We brought nothing into the world; we take nothing away.

What did Job say? Naked I came into this world, from my mother's womb, and naked I will leave; I have nothing to take with me. It is only a passing form. But here is the thing, my dear ones, here is the thing about these forms in the end: they will either send us to the Kingdom of God, or they will send us to Hell.

And it depends on the use we make of these forms. The forms in themselves are neither good nor bad. Our attitude, the use of these forms, determines whether in the end it will turn out for good or for ill. This is why the Apostle Paul writes, in First Corinthians chapter 7, verses 29 to 31.

Those who have wives should be as though they had none; to be as if they had no wives, not in the sense that they should not love them, because the same Apostle says that a man should love his wife, should love her as he loves his own flesh, not in that sense, but in the sense that the other parable speaks of, the invitation to the great supper, and the great supper is the Kingdom of God; so that Heaven, God, the Kingdom, may not receive the answer: I have married a wife, I cannot come. I got married, I cannot come. My brother, does your wife hinder you from going to the Kingdom of God? But this is why God made Eve, to help you, to go to the Kingdom of God; and now she hinders you from going to the Kingdom of God. In this sense, those who have wives should be as though they had none, and those who weep as though they did not weep.

Those who weep, whether because they have a misfortune, or they are in mourning, or they have an illness and they suffer, should live as though they were not weeping; the world passes, it passes, it passes. And those who rejoice should be as though they did not rejoice. What have they given you, my brother? A house, a car, money; you rejoice. What are you rejoicing over? Be as though you did not rejoice. You should look at things in a way that leaves you indifferent. And those who buy as though they did not possess. In the form of this world we will sell and we will buy, we will receive money, we will receive wages and we will give wages.

Within this exchange of money, undoubtedly we will either acquire a field, we will acquire a house, we will acquire a shop, we will acquire a car. Those who buy as though they did not possess: these will be such uses of money that they will not amount to possession.

In other words, go ahead and buy it: legally I hold the title that I'm the owner, but I shouldn't fasten my heart there. I shouldn't make the car an idol, washing it, cleaning it, washing it again and again, not letting anyone lean against it so they won't dirty it, ready to put it in a box and keep it pristine. That's an idol, brother. Let your car be a car, there to serve you. I wouldn't tell you to throw it around carelessly. Wash it, clean it, but don't fasten your heart there; don't fasten your heart on it. Those who buy as though they did not possess, and those who use this world as though not using it to the full, those who make use of this world, and the uses of this world come to us only through civilization, we could put it this way, those who use the civilization of their own age,

Simply, as though not using it to the full; they should not make excessive use of civilization, simply make use of it, they should not become slaves of civilization, civilization should not become an idol, but simply a servant to our needs. I will turn on the electric light, I will of course get into the car, I will have a good house, to keep warm, to be warm, and so on, but I should not glue my heart there. Live like this; pay attention to me; simply.

"For the form of this world is passing away." He gives the reason, because the form passes, it goes away, and in its place the Kingdom of God will be set up. But, my beloved, the attitude that we take, I repeat it, toward material things, toward civilization, toward life, toward the forms of this world, this is what will give me in the end either salvation or condemnation.

So then, grounded upon this enormous truth that has been revealed to us, that the universe will be made new, let us live in this way: simply, joyfully, and happily.

Ευρισκόμεθα, αγαπητοί μου, εις το 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, εις το σημείο εκείνο που βλέπει θρόνον ο Ιερός Ευαγγελιστής, από προσώπου του οποίου καθημένου έφυγε ο Ουρανός και η Γη. Και ελέγαμε την περασμένη φορά, τι να εσήμαινε άραγε εκείνη η αναχώρησις του ουρανού και της γης από προσώπου του καθημένου εις τον θρόνον;

Λέγει συγκεκριμένα ο Ιερός Ευαγγελιστής: Και είδον θρόνον μέγαν λευκόν και τον καθήμενον επ' αυτού, ου από προσώπου έφυγεν η γη και ο ουρανός. και τόπος ουχ ευρέθη αυτοίς. Είδα θρόνο μεγάλο λευκό και κάποιον καθήμενο, από το πρόσωπο του οποίου, όταν ενεφανίστη, ο ουρανός και η γη έφυγαν και τόπος δεν βρέθηκε για αυτούς για να πάνε εκεί, δηλαδή από εκεί που έφυγαν για να πάνε εκεί, άρα δεν υπήρχε τόπος.

Τι έγινε ουρανός και η γη; Αλήθεια αγαπητοί μου, εσκεφτήκατε ποτέ το μεγάλο αυτό θέμα, το τεράστιο αυτό θέμα που σας είχα ήδη ανακοινώσει την περασμένη φορά; Σας είχα πει ότι θα αναφερόμεθα στο σύμπαν ολόκληρο, τι θα γίνει όταν δηλαδή ο Χριστός θα έρθει στον κόσμο και θα κρίνει τους ανθρώπους, αφού θα γίνει η Ανάσταση των νεκρών και οι άνθρωποι θα είναι στη Βασιλεία του Θεού.

Αυτό το τρομακτικό σύμπαν, το τεράστιο, το απύθμενο, το αχανές, το ασύλληπτο, ασύλληπτο όχι από πλευράς αριθμού, σε μήκος και βάθος και πλάτος. Αλλά πως είναι αυτό το σύμπαν; Αν έχει όρια και αν αυτά τα όρια είναι όρια, είναι πεπερασμένο, είναι άπειρο σύμπαν;

Αυτό το ασύλληπτο σύμπαν που δεν μπορεί ούτε η ανθρωπίνη σκέψις να το χωρέσει. Αυτό το σύμπαν τι θα γίνει, θα καταστραφεί; Το σύμπαν από τι έγινε; Έγινε εκ του μηδενός, είπε ο Θεός και εγένετο. Μάλιστα, εκεί κατά έναν μεγαλοπρεπέστατον τρόπον, όταν ο Θεός την πρώτη ημέρα δημιούργησε το φως, τότε έγινε το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένης και της γης.

Βέβαια κατά τη συνήθεια του ιερού συγγραφέως του βιβλίου της Γενέσεως του Μωυσέως, πάντοτε στον πρώτον στίχον του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου που γράφει ή στους πρώτους στίχους αν δεν είναι ο πρώτος, εν προκειμένω είναι ο πρώτος, έχει ένα προοίμιο, μία εισαγωγή, ας το πούμε μία επικεφαλίδα που εκεί λέγει θα εκθέσει παρακάτω.

Κατά τη συνήθειά του λοιπόν, εις τον πρώτον στίχον του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου της Γενέσεως, μας λέγει, εμπεριλαμβάνει ολόκληρη τη δημιουργία.

Εν αρχή εποίησε ο Θεός τον Ουρανόν και την Γην, που εδώ βλέπουμε ότι ο Θεός είναι ο δημιουργός του Ουρανού και της Γης, μα και του Χρόνου. Διότι θεμελιώνει τον χώρον, τον Ουρανόν και την Γη, θεμελιώνει και τον χρόνον με το να πει εν αρχή.

Ο οποίος χρόνος δεν προϋπήρχε της δημιουργίας, διότι δεν ήταν δυνατόν και να κατανοηθεί ο χρόνος χωρίς τη δημιουργία. Δεν κατανοείται ο χρόνος χωρίς τον χώρον, αλλά δεν κατανοείται και ο χώρος χωρίς τον χρόνο.

Είναι δύο πράγματα τα οποία συνυπάρχουν, όπως μπορούμε να μιλάμε για ένα ύφασμα όταν δεχθούμε ότι αυτό είναι υφασμένο από κλωστές, κάθετες και οριζόντιες. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε ύφασμα, κλωστές ναι, ύφασμα όχι, εάν δεν έχουμε τις κάθετες και τις οριζόντιες, είναι κλωστές.

Έτσι και εδώ ο χρόνος και ο χώρος συμπλέκονται, είναι δύο πράγματα αδιάσπαστα, αυτά τα λέγει ο Μωυσής στον πρώτο στίχο για να μας πει ότι είναι ο δημιουργός του παντός. Και ευθύς μετά, και είπε ο Θεός γενηθήτω φως και εγένετο φως και έγινε η πρώτη δημιουργική ημέρα.

Το φως είναι εκείνο από το οποίο προήλθε το γνωστό μας σύμπαν.

Αυτό το ακατανόητο, μέχρι πριν ελάχιστα χρόνια από μας, λίγα χρόνια, ελάχιστα. Ακατανόητο ότι θα ήταν δυνατόν ποτέ το σύμπαν να γίνει από το φως. Και ότι ο Μωυσής εδώ το γράφει έτσι. Αυτό κατανοήθη σήμερα αγαπητοί μου, με τα τελευταία δεδομένα της επιστήμης.

Ότι το φως είναι ενέργεια και εκ της ενεργείας προέρχεται η ύλη, διότι ενέργεια και ύλη είναι δύο πράγματα, δύο μορφές του ιδίου ενός και του ιδίου πράγματος.

Πώς να το ονομάσουμε τώρα αυτό το πράγμα; Άλλοτε μας εμφανίζεται ως ενέργεια και άλλοτε μας εμφανίζεται ως ύλη. Πώς να το ονομάσουμε αυτό το πράγμα, να το ονομάσουμε υλικό; Αν θα το ονόμαζα υλικό, τη λέξη αυτή θα την έβαζα εντός εισαγωγικών.

Γιατί δεν εννοώ το υλικό, την ύλη, αλλά εννοώ κάτι το οποίο περιέχει και την ύλη και την ενέργεια. Ποιο έγινε πρώτα, η ύλη ή η ενέργεια; Ε, λοιπόν, η επιστήμη μας είπε, μόλις των αιώνων, ότι έγινε πρώτα η ενέργεια.

Και επειδή έχουμε πολλές μορφές ενέργειας, η αρίστη είναι το φως, η κατωτάτη είναι η θερμότητα.

Συνεπώς έγινε εκ της αρίστης ποιότητας ενέργειας η ύλη, δηλαδή ενεφανίστη η ύλη από το φως, αφού μπορούμε να περνάμε από την ενέργεια στην ύλη και από την ύλη στην ενέργεια. Συνεπώς, όταν έγινε το φως, τι δόξα εις τον Θεόν, αγαπητοί μου δεν ξέρω αν σας το έχω ξαναπεί, το έχω πει όμως στο κατηχητικό σχολείο.

Μόνο αυτόν τον στίχο, εάν εγνώριζα από την Αγία Γραφή, θα επίστευα εις τον Θεό. Μόνο αυτόν τον στίχο. Και θα ήμουν σε θέση να δοξάζω ολοκληρωτικά τον Θεό. Ότι ο Θεός έκανε το σύμπαν ξεκινώντας με το φως. Μεγαλειώδες. Και αποτελεί, γιατί το φως είναι ενέργεια, υλική. Το λέμε στη γλώσσα μας. Ενέργεια, σας το είπα, το σύμπαν.

Αλλά ο Θεός δημιουργεί διά των ενεργειών του το σύμπαν. Δεν δημιουργεί η ουσία του Θεού το σύμπαν. Αλλά οι ενέργειες του Θεού είναι εκείνες που δημιουργούν το σύμπαν. Εκείνο το είπε, που εκφράζει με τον Θεό Λόγο.

Αλλά ο Θεός Λόγος δημιουργεί διά των ενεργειών του. Αυτό διδάσκει η Εκκλησία μας.

Αλλά τότε, αν το πρώτο πράγμα που κάνει ο Θεός είναι το φως, τότε ανακλά το ότι ο Θεός στις ενέργειές του είναι φως και θα λέγαμε ότι τότε το σύμπαν είναι εικόνα των ενεργειών του Θεού. Μεγαλειώδες και αυτό, εικόνα. Ο Θεός, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, φως εστί.

Αλλά αυτό το φως που λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης για τον Θεό, είναι το άκτιστον φως, η άκτιστος ενέργεια, ανάκλασης, προβολή, εξωτερική προβολή να χρησιμοποιήσω θεολογικών όρων, αυτής της ακτίστου ενέργειας του Θεού, του φωτός, του ακτίστου φωτός που είναι η Θεία Δόξα, το θαβόριον φως, να σας το κάνω πιο σαφές, Είναι τούτο το υλικό φως, το είπα υλικό, ναι, τούτο το φως, το κτιστό φως, το οποίον ανακλάει εκείνο το φως.

Και εκ του οποίου φωτός, υλικού, κτιστού, κτιστή ενέργεια, είναι ολόκληρο το κτιστό σύμπαν. Είναι μεγαλειώδης, είναι μεγαλειώδης. Και αυτά γράφτηκαν παρακαλώ, τρισήμισι χιλιάδες χρόνια από σήμερα, το 1500 π.Χ.

Ελάτε να μου πείτε ότι είχε τις επιστημονικές γνώσεις της εποχής μας ο Μωυσής. Ελάτε να μου το πείτε αυτό. Και δεν ήταν Θεόπνευστος. Ταλαίπωροι οι ληστές, ταλαίπωροι οι άθεοι που μπορείτε να μένετε στην απιστία σας, στον υλισμό σας και στην αθεΐα σας. Ταλαίπωροι. Σας ελέγχει αυτή η ίδια η πραγματικότητα.

Αγαπητοί μου, με κατανοείτε, είστε πιστοί άνθρωποι εσείς και με κατανοείτε, είναι μεγαλειώδη πράγματα. Αυτό λοιπόν το σύμπαν, το καταπληκτικό σύμπαν, το ασύλληπτο, το τόσο μεγάλο, τι θα γίνει, τι θα γίνει, θα χαθεί, εκ του μηδενός έχετε;

Εκείνο το «ο Θεός εποίησε», που να σας αναλύσει κανείς, μία μία λέξη, τα έχουμε κάνει στο κατηχητικό σχολείο πέρυσι. Εποίησε, σημαίνει ότι το εποίησε δεν είναι από την ουσία του Θεού, είναι κάτι που είναι έξω από την ουσία του Θεού.

Και συνεπώς δεν υπήρχε τίποτα έξω από την ουσία του Θεού, να πως βγαίνει αδίαστα ότι ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν εκ του μηδενός. Ως έκφρασης, ως έκφρασης, ότι το σύμπαν είναι εκ του μηδενός, υπάρχει γραμμένο πάλι στην Παλαιά Διαθήκη, στο στόμα μιας γυναίκας, θα τη ζήλευε ο Πλάτων, θα τη ζήλευε και ο Αριστοτέλης, θα τη ζήλευαν όλοι οι σοφοί Έλληνες, θα τη ζήλευαν και το είπε μια γυναίκα, η Σολομονή, η μάνα των Επτά Μακκαβαίων, που λέει εις ένα της παιδί, Παιδί μου πρόσεξε, δεν θα προδώσεις την πίστη σου στο Θεό μας, μη ξεχνάς ότι ο Θεός εκ του μη όντος εις το είναι τα πάντα εδημιούργησε, εκ του μη όντος θα πει εκ του μηδενός, από το μηδέν τα πάντα εδημιούργησε, αυτή τη διατύπωση θα τη ζήλευαν σας είπα οι φιλόσοφοι,

Όχι δεν έφτασαν στη διατύπωση οι φιλόσοφοι, ούτε καν στην ιδέα του πράγματος. Ο Αριστοτέλης έλεγε εκ του μηδενός μηδέν, είναι δόγμα πίστεως και ανήκει στην Αγία Γραφή Και συνεπώς είναι αποκάλυψη ότι ο κόσμος έγινε εκ του μηδενός Και δεν έχει ο κόσμος, η ουσία του κόσμου μετοχή στην ουσία του Θεού Δεν έχει μετοχή, η ουσία του Θεού είναι άλλο πράγμα, αναφής, αψηλάφητη η ουσία του Θεού, ακατανόητη η ουσία του Θεού, κατανοείται ο Θεός, όχι η ουσία του, ο Θεός δια των ενεργειών του και οι ενέργειές του ήδη ανακλούν τον Θεό μέσα στα κτίσματά του. Η σοφία, η ενέργεια της σοφίας, η ενέργεια της δυνάμεως, η ενέργεια της αγαθότητας, η ενέργεια της αγάπης κλπ. Ανακλώνται μέσα στην κτίση.

Και δι' αυτών των ενεργειών γνωρίζουμε τον Θεό. Το λέγει στο πρώτο κεφάλαιο προς Ρωμαίους ο Απόστολος Παύλος. Δεν εγνώρισαν παρά ταύτα οι άνθρωποι τον Θεόν διά της κτίσεως και ενώ όφειλαν να τον γνωρίσουν ελάτρευσαν την κτίση παρά τον κτίσαντα. Έπαθαν σύγχυση. Γιατί έπαθαν σύγχυση οι άνθρωποι; Εσκοτίσθη το μυαλό τους μετά την πτώση των πρωτοπλάστων. Βαριά σύγχυση αυτή. Βαρυτάτη η σύγχυση.

Ε, λοιπόν, αυτό το σύμπαν, αγαπητοί μου, το θαυμάσιο αυτό το σύμπαν, τι θα γίνει; Θα ξαναγυρίσει στο μηδέν; Και τότε γιατί να δημιουργηθεί; Μας λέγει η Αγία Γραφή σε πολλά σημεία, στην Παλαιά Διαθήκη, στους Προφήτες Και εγώ κάνω, θα σας το διαβάσω και λίγο πιο κάτω αυτό: Μένει, και τίποτα δεν γυρίζει εις το μηδέν. Δεν γυρίζει εις το μηδέν ούτε ένα άτομο της ύλης. Τότε, τότε θαυμάστε.

Λέγει ο Αρέθας: Η φυγή του Ουρανού και της Γης, ου τοπικήν σημαίνει μετανάστευσιν, πού γαρ και χωρήσουσιν, αλλά φυγήν την από της φθοράς εις αφθαρσίαν μετάστασιν, και την εσχάτην του Κυρίου παρουσίαν, καθ' ην το θνητόν ημών τούτο σώμα ενδύεται αφθαρσίαν, και ανακαινισθήσεται το πρόσωπον της Γης.

Δηλαδή, η φυγή του ουρανού και της γης, δεν έχει τοπική μετανάστευση, δεν φεύγει ο ουρανός και η γη να πάνε κάπου. Πού να πάνε λέει, πού γαρ και χωρήσουσι, πού να πάνε; Γι' αυτό λέγει: Και δεν ευρέθηκε τόπος για αυτά, για τον ουρανό και τη γη, σημαίνει ότι θα έπρεπε να φύγουν, να πάνε κάπου, και μετά εδώ μπροστά να βλέπει τίποτα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, αυτό το κάπου, δηλαδή κάπου έπρεπε να σταθούν, Δεν υπάρχει τίποτα κάπου, άλλος χώρος, άλλος τόπος, δεν υπάρχει. Είναι αυτό το σύμπαν. Τι σημαίνει λοιπόν ότι φεύγει ουρανός και η γη; Δεν πρόκειται περί φυγής, είναι στη θέση του ο ουρανός, είναι στη θέση της και η γη, αλλά η φυγή είναι από τη φθορά εις την αφθαρσία. Μεθίσταται, μετάσταση λέγει, την από τη φθορά εις την αφθαρσία μετάσταση, μεθίσταται,

Δεν κουνάει από τη θέση του το σύμπαν, περνάει επί τόπου, από τη φθορά στην αφθαρσία Και την εσχάτη, μάλιστα, πάνω σε αυτό, θα σας έλεγα ότι περνάει από τη φθορά στην αφθαρσία Βεβαίως, ήλιοι ο φυσικός κόσμος δεν έχει φθορά, δεν έχει φθορά Εάν η ενέργεια, να σας το πω και αυτό, η ενέργεια βέβαια μεταπίπτει, μεταπίπτει σε χαμηλότερα επίπεδα Μη δυνάμενα πλέον να αποδώσουν ενέργεια, από το φως, από τον ηλεκτρισμό, μεταπίπτω στο επίπεδο της θερμότητας, από εκεί πια δεν μπορώ να πάρω τίποτα παρακάτω, αλλά έχω μια αφθαρσία της ενέργειας, δεν μπορώ να πάρω έργο, αλλά στην πραγματικότητα η ενέργεια δεν χάθηκε, έργο δεν μπορώ να πάρω, για να το καταλάβετε, η θάλασσα περικλείει δυνάμεις τρομακτικές, τρομακτικές, αν είχαμε τη θάλασσα,

Αν είχαμε τον θερμαϊκό κόλπο επάνω στην κορυφή του Ολύμπου, πέστε μου τι θα κινούσαμε και τι δεν θα κινούσαμε, δηλαδή θα παίρναμε ενέργεια. Αλλά δεν την έχουμε στην κορυφή του Ολύμπου τη θάλασσα, την έχουμε εκεί που είναι, δηλαδή όλα τα σημεία της ενέργειάς της είναι επί του αυτού επιπέδου. Και συνεπώς δεν μπορούμε να πάρουμε ενέργεια. Αν την ανεβάσουμε στον Όλυμπο θα καταβάλουμε ενέργεια. Και η ενέργεια που θα πάρουμε από το νερό που θα πέφτει ως υδατόπτωση θα είναι λιγότερη από εκείνη που καταβάλουμε, και την έχουμε και την απώλεια, απώλεια εντός εισαγωγικών. Συνεπώς η ενέργεια είναι άφθαρτη. Η ύλη είναι άφθαρτη και τα δυο είναι άφθαρτα.

Το σύμπαν είναι άφθαρτο Στην πραγματικότητα είναι άφθαρτο Θα σταματήσουν οι μεταβολές του Αυτό θα πει θα περάσει από την φθορά στην αφθαρσία Λέμε ο άνθρωπος είναι φθαρτός. Τι θα πει φθαρτός; Άλλο φθαρτότης και άλλο θνητότης.

Ο άνθρωπος είναι και τα δυο. Είναι και φθαρτός, είναι και θνητός. Φθαρτός θα πει ότι έχει μεταβολές. Ήμουνα νήπιο, έγινα παιδάκι, έγινα άνδρας, έγινα γέρος. Αυτό λέγεται φθορά. Δηλαδή μεταβολές. Παραμένω ο ίδιος, αλλά είχα μεταβολές. Ακόμη, είμαι υγιής, ήμουν χθες υγιής, σήμερα είμαι άρρωστος, αυτό είναι μια μεταβολή. Προηγουμένως ήμουν χορτάτος, τώρα πεινώ, είναι μια μεταβολή. Προηγουμένως δεν νύσταζα, τώρα νυστάζω, αυτό είναι μια μεταβολή. Αυτές οι μεταβολές θα σταματήσουν. Δεν θα υπάρχουν μεταβολές στο σύμπαν, όπως δεν θα υπάρχουν και στα καινούργια, για σώματά μας που θα πούμε πιο κάτω. Συνεπώς, όταν λέμε αφθαρσία του σύμπαντος, η αφθαρσία είναι κατατεθειμένη, αλλά δεν θα έχουμε τις μεταβολές. Όσο για τη θνητότητα, στο σύμπαν δεν μπορούμε να μιλάμε για θνητότητα, γιατί δεν γυρίζει το σύμπαν στο μηδέν. Η θνητότητα στον άνθρωπο είναι απλώς ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Αυτό λέγεται θνητότητα. Θα το δούμε όμως μετά, θα μιλήσουμε για τον άνθρωπο.

Ωστόσο, το σύμπαν θα πάψει να έχει τις μεταβολές του. Και όχι μόνον αυτό, αλλά και θα δοξαστεί.

Θα δοξαστεί το σύμπαν και δοξαζόμενο θα γίνει η Βασιλεία του Θεού.

Κοιτάξτε εδώ το αυτό στην Αγία Γραφή, θα σας διαβάσω πολλά χωρία από την Αγία Γραφή για να το κατοχυρώσουμε αυτό, να το δείτε, να το καταλάβουμε. Το σύμπαν θα δοξαστεί, γιατί; Μα αγαπητοί μου, όταν ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος, αυτό που προσέλαβε ήταν η ανθρωπίνη φύσης.

Και η ανθρωπίνη φύσης στο πρόσωπο του Αδάμ προσελήφθη. Χοῦν λαβὼν από της γης ο Θεός, πήρε τα υλικά στοιχεία, ασβέστιο, άνθρακα, νερό, υδρογόνο 2, οξυγόνο, μαγνήσιο, σίδηρο, χαλκό. Πήρε από όλα αυτά τα υλικά, μαγνήσιο, όλα αυτά τα υλικά, και έκανε ο Θεός τον άνθρωπο. Μα αυτό το σώμα του Χριστού ήταν δοξασμένο, και τη δόξα του αυτή οι μαθητές του την είδαν στο Θαβώρ. Στην πραγματικότητα, τι ήταν δοξασμένο; Εδόθηκε η μαγιά, ή μάλλον η μαγιά, το σώμα του Χριστού είναι η μαγιά που θα ζυμώσει όλο το φύραμα, και όλο το φύραμα είναι το σύμπαν. Εφόσον λοιπόν το σώμα του Χριστού που είναι παρμένο από τη γη, με το σχήμα που σας είπα, εδοξάστη, αυτό το σώμα του Χριστού θα δοξάσει ολόκληρο το σύμπαν, και ολόκληρο το σύμπαν θα είναι δοξασμένο, δεν θα είναι πια μόνη η ενέργεια που λέγεται φως, κτιστόν φως, αλλά θα είναι και η άκτιστος ενέργεια του φωτός,

όταν θα μας αξιώσει ο Θεός να φτάσουμε στο τέλος του βιβλίου της Αποκαλύψεως που θα παρακαλέσω. Φύγανε πια και οι αντίχριστοι και οι δαίμονες, φύγανε, φύγανε, φύγανε. Τώρα από εδώ και πέρα θα μιλάμε για τη Βασιλεία του Θεού, για τη Βασιλεία του Θεού.

Δεν είδα, λέγει, πουθενά ούτε τον ήλιο, ούτε το φεγγάρι. Και δεν υπήρχε λόγος να υπάρχει ήλιος, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Αυτό το πρόσωπο του Χριστού φωτίζει την πόλη, δηλαδή το σύμπαν, την εκκλησία, γιατί όλο το σύμπαν θα γίνει εκκλησία, μεγαλειώδες αυτό, ώστε θα έχουμε και την άκτιστον ενέργεια, ναι, διότι εκείνο το φως της μεταμορφώσεως δεν είχε καμία σχέση με το κτιστόν φως, ή το άκτιστον φως.

Και ρωτώ, όταν το πρόσωπο του Χριστού, πέρα από το σώμα του, γιατί μπορείτε να μου πείτε, εμείς οι άνθρωποι θα δοξαστούμε, μάλιστα, πέρα από το σώμα του, τα ιμάτια του, τι έγιναν; Λευκά, λέγει, ως το φως.

Το σημειώνει ο Ευαγγελιστής αυτό, τι σημαίνει αυτό; Ότι τα ρούχα του, τα ιμάτια του, μετείχον δόξης, ε ναι, περί αυτού ο λόγος. Ότι το σύμπαν που είναι όλα τα άλλα που θα πλαισιώσουν τα παιδιά του Θεού, τους πιστούς, που θα δοξαστούν, και αυτό θα δοξαστεί.

Πώς θα ήταν δυνατόν ποτέ δοξασμένοι οι άνθρωποι, φωτισμένοι από την άκτιστη ενέργεια του Θεού, να κατοικούν σε έναν παλαιωμένο κόσμο; Σε έναν κόσμο σκοτεινό, σε έναν κόσμο που δεν έχει καμία σχέση πια με τα παιδιά του Θεού που είναι καινούργια, στη φύση τους ξεκαινουργώθηκαν, πως είναι δυνατόν ποτέ;

Τα ημάτια του Χριστού είναι εκείνο που έρχεται να μας πει ότι το σύμπαν θα γίνει καινούργιο και αυτό επαναλαμβάνεται και στους Αγίους.

Όταν το πρόσωπο του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ έλαμψε, στα μάτια του μαθητού του, του Μοτοβίλοφ, παίρνουν αυτή τη σύγχρονη μορφή που είναι και πολύ γνωστή, τότε και το χιόνι έλαμψε. Γιατί έλαμψε το χιόνι; Γιατί και οι κτίσεις θα γίνουν καινούργιες. Γι' αυτό έλαμψε και το χιόνι. Αλλά παρασύρθηκα. Ας ξαναγυρίσουμε στο κείμενο.

Από προσώπου λέγει του καθημένου έφυγε ουρανός και η γη. Εδώ εκφράζει αυτή η φράση ότι το πρόσωπο του Χριστού θα είναι τόσο φοβερό, και φοβερό θα πει θα προκαλεί φόβον, ώστε από προσώπου του Χριστού κριτού η δημιουργία φεύγει και μεθίσταται.

Αλλά και δεύτερον, εδώ όταν μας το λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι φεύγει ο ουρανός και η γη, θα μας πει λίγο πιο κάτω, ευθύς παρακάτω, στο πιο κάτω κεφάλαιο, στο 21, από τον πρώτο στίχο· Και είδα καινούριο ουρανό και καινούρια γη, άρα λοιπόν, εδώ μας προπαρασκευάζει με τη φυγή και την ανακαίνιση.

Δηλαδή, φυγή είπαμε τι θα πει, αυτό το ίδιο το σύμπαν γίνεται καινούριο.

Μάλιστα σημειώνει ως εξής, είδον ουρανόν καινόν και γην καινήν, ο γαρ πρώτος ουρανός και η πρώτη γη απήλθον. Σας είπα όμως, δεν απέρχονται, αλλά απήλθε το σχήμα. Μας το λέγει αυτό ο Απόστολος Παύλος ως εξής, παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου.

Δεν λέγει παράγει ο κόσμος, αλλά παράγει το σχήμα του κόσμου. Και το σχήμα είναι το γνωστό μας σχήμα αγαπητοί, ποιο σχήμα; Έχουμε δύο κόσμους, είναι ο κόσμος ο υλικός, εμφανίζεται σφαιροειδής, η γη μας είναι σφαίρα, ο ήλιος είναι σφαίρα, η σελήνη είναι σφαίρα και όλοι οι αστέρες είναι σφαίρες.

Το σύμπαν ολόκληρο έχει τη σφαιροειδή μορφή στο περιεχόμενό του τουλάχιστον. Αυτό το σφαιροειδές σχήμα του σύμπαντος θα αλλάξει. Θα πει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, δεν είδα τον ήλιο, δεν είδα τη γη. Γιατί; Γιατί θα έχει αλλάξει το σχήμα του σύμπαντος. Ακατανόητο. Δεν το πιάνει το μυαλό μας. Όση φαντασία και αν διαθέσουμε, είναι ακριβώς αυτό που είπε ο Απόστολος Παύλος.

Επί καρδίαν ανθρώπων, δεν ανέβηκε ποτέ, δηλαδή καμιά επιθυμία, δεν δημιουργήθηκε τέτοια, μάτια δεν είδε, αυτοί δεν άκουσαν, εκείνα που ο Θεός έχει ετοιμάσει, σε εκείνους που τον αγαπούν, στο σύμπαν, είναι βιολογική νόμη, αυτό που βλέπουμε, άστε τα ζώα, και τα φυτά, αυτά θα φύγουν όλα, αυτά δεν θα ξαναζήσουν, θα γίνει καινούργιος ο κόσμος, μόνο ο άνθρωπος θα ζήσει, ο άνθρωπος έχει τη βιολογία του, Είναι η βιολογική νόμη, αλλά και η βιολογική νόμη θα καταργηθούν, διότι στη Βασιλεία του Θεού μας είπε, σαφέστατα ο Χριστός, ούτε παντρεύονται, ούτε μνηστεύονται, δεν υπάρχει ο γάμος, δεν υπάρχει, ο γάμος τίμιος, λέγει ο Απόστολος Παύλος, και η κοίτη αμίαντος, τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος,

Πόρνους δε και μοιχούς κρινεί ο Θεός, αλλά είναι τίμιος ο γάμος, μη τον κάνουμε είδωλο αγαπητοί μου, μη τον κάνουμε είδωλο των γάμων, είναι σχήμα του παρόντος αιώνος, οι δύο σύζυγοι, όταν θα βρεθούν στη Βασιλεία του Θεού, δεν θα είναι σύζυγοι, αλλά θα είναι αδελφοί, θα να ανοίξουν από εκεί, θα ακούμε, ότι θα αλλάξει το σύμπαν, αλλά για να δούμε, μερικές κατοχυρώσεις του θέματος, καταρχάς, να σας πω μία, Είναι μια θαυμάσια διατύπωση πάνω στο θέμα αυτό που έχει ο Άγιος Ειρηναίος Επίσκοπος Λυώνος. Προσέξατε έτσι, είναι αληθινός θησαυρός αυτό το κομμάτι που θα σας διαβάσω. Ού γαρ η υπόστασις, ουδέ η ουσία της κτίσεως εξαφανίζεται. Δηλαδή, εδώ είναι μια δυσκολία να αποδώσουμε την υπόσταση και την ουσία.

Ή είναι εν δυνάμει, είναι το ίδιο πράγμα, ή είναι κάτι διαφορετικό, γιατί η λέξις ουσία και η λέξις υπόσταση μέσα στην ιστορία της γλώσσης έχει πάρει πολλές σημασίες. Είναι τρομερή η δυσκολία να αποδώσουμε την αληθή έννοια των λέξεων υπόστασις και ουσία εδώ στον Άγιο Ειρηναίο. Τρομερή δυσκολία.

Τόσο τρομερή, εδώ επιτρέψατέ μου μια μικρή παρένθεση, ώστε είναι εκείνο που τελικά πάνω στο δόγμα της Αγίας Τριάδος χώρισε την Ανατολή με τη Δύση. Διότι η λατινική γλώσσα, η λατινική γλώσσα, αλλιώς εκκινεί το πάνω στο θέμα υπόσταση και ουσία.

Αλλά και η ελληνική το ίδιο, διότι η λέξη υπόσταση σημαίνει ουσία. Μετά όμως χρησιμοποιήθηκε και η λέξις ουσία για να εκφράσει αυτό που λέμε ουσία. Στην πρώτη οικουμενική σύνοδο επί παραδείγματι η λέξις υπόστασις χρησιμοποιήθηκε με την έννοια προσώπων.

Ας είναι, ας το αποδώσω έτσι. Ούτε η δομή ούτε η ουσία της κτίσεως εξαφανίζεται. Δεν εξαφανίζεται η ουσία της κτίσεως.

Αληθής γαρ και βέβαιος ο συστησάμενος αυτήν. Διότι Εκείνος που την δημιούργησε, αληθής και βέβαιος, δεν υπαναχωρεί ο Θεός να επαναφέρει στο μηδέν τη δημιουργία του, αλλά το σχήμα παράγει του κόσμου τούτου, αλλά το σχήμα περνάει τούτου του κόσμου, τουτέστιν, δηλαδή, εν είς παράβασις γέγονε, ότι επαλαιώθη ο άνθρωπος εν αυτοίς, δηλαδή, μέσα σε αυτών των κόσμων, μέσα σε αυτά τα σχήματα, δημιουργήθηκε η παράβασις.

των Πρωτοπλάστων, και ο άνθρωπος παλαιώθηκε, και δια τούτο το σχήμα τούτο πρόσκαιρον εγένετο, προειδότος τα πάντα του Θεού. Το σχήμα, ποιο σχήμα; το σφαιροειδές του σύμπαντος έγινε πρόσκαιρον, και ο γάμος πρόσκαιρον σχήμα, διότι ο Θεός προεγνώριζε ότι οι Πρωτόπλαστοι θα αμάρταναν και θα εισήγετο ο θάνατος, και δια να μην απολεσθεί δια του θανάτου η δημιουργία του, οικονόμησε τον γάμο ο Θεός.

Εδώ μια απάντηση. Γιατί άραγε ο όγκος της γης μας είναι τόσο μικρός; και οι άνθρωποι τρώγονται πάνω στη γη για ζωτικόν χώρο.

Συνωστίζονται τώρα 4,5 δισεκατομμύρια οι άνθρωποι, και λένε ότι ύστερα από μερικές, κάνα δύο-τρεις δεκαετίες, θα είναι μετά 10 δισεκατομμύρια οι άνθρωποι. Εκτός που, αν πέσει καμιά, τίποτα βόμβες, και δεν υπάρχουμε.

Και τι θα γίνουμε; θα τρώγει, λέει, ο ένας τον άλλον. Και να ρωτιόμαστε, γιατί ο Θεός έκανε τόσο μικρό τον πλανήτη μας, και τόσο περιορισμένο, ενώ μπροστά μας είναι ένα ακατοίκητον, ακατοίκητον, τουλάχιστον το δικό μας πλανητικό σύστημα.

Αλλά είναι ολόκληρο το σύμπαν. Σας λέω, όμως, το δικό μας πλανητικό σύστημα, που είναι διαπιστωμένο αυτό,

ακατοίκητο, ένα ολόκληρο σύμπαν, γιατί να κάνει τόσο μικρή τη γη μας; Απλούστατα, εδώ είναι η απάντηση, ότι δεν είναι μόνιμος κάτοικος ο άνθρωπος πάνω στη γη.

Πού είναι ο Μάλθος και η θεωρία του και ο νεομαλθουσιανισμός να λέγουν ότι οι τροφές της γης αυξάνουν κατά αριθμητικήν πρόοδον, οι δε γεννήσεις κατά γεωμετρικήν πρόοδον, και συνεπώς θα φτάσουμε να πεινάσουμε;

Αυτό δεν είναι αληθές, διότι η γη μας ακόμα έχει πολλές δυνατότητες, μα όσες και να έχει, το θέμα είναι ότι το σχήμα της γης μας είναι πρόσκαιρον. Ο Θεός, μέσα στην απέραντη σοφία Του, που βλέπαμε τι σοφά είναι όλα, θα έκανε αυτό το μεγάλο λάθος, να βάλει τον άνθρωπο επάνω στη γη και να συνωστίζεται;

Δεν είναι και το θέμα όμως, γιατί αν υπήρχε θέμα ζωτικού χώρου, τότε γιατί ο Κάιν εσκότωσε τον Άβελ; Ήτανε θέμα ζωτικού χώρου; Δεν τους χωρούσε αυτούς τους τέσσερις ανθρώπους στη γη; Είναι η κακία. Όχι δέκα δισεκατομμύρια να γίνουμε, πενήντα δισεκατομμύρια να γίνουμε πάνω στη γη, εάν έχουμε αγάπη οι άνθρωποι θα ζήσουμε, θα ζήσουμε, αλλά είναι άλλα τα κίνητρα και τα ελατήρια που κάνουν τον άνθρωπο, να μην μπορεί να χωρέσει πάνω στη γη, όπως και να έχει το πράγμα, κατά την ευθύγραμμον ερμηνεία της ιστορίας, όχι την κυκλική που πιστεύει η φιλοσοφία και όλοι οι φιλόσοφοι και οι κοινωνιολόγοι βλέπουν την ιστορία κυκλική, επαναλαμβανόμενη και ατελεύτητον, η ιστορία είναι ευθύγραμμη και θα κλείσει, θα τελειώσει, θα τελειώσει η ιστορία, και θα τελειώσει με τη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία.

Γι' αυτό έγινε η μικρή η γη μας, γι' αυτό το λόγο. Λοιπόν, λέγει εδώ ο Άγιος Ειρηναίος στη συνέχεια· Και δια τούτο το σχήμα τούτο πρόσκαιρον εγένετο, προειδότος τα πάντα του Θεού. Παρελθόντος δε του σχήματος τούτου, όταν θα περάσει αυτό το σχήμα, και ανανεωθέντος του ανθρώπου, αφού ο άνθρωπος θα γίνει καινούριος με την Ανάστασή του, και ακμάσαντος προς την αφθαρσίαν, ο άνθρωπος, ώστε μη δύνασθαι πέρα παλαιωθήναι, που να μην μπορεί πια να παλιώσει και να πεθάνει και να φθαρεί ο άνθρωπος, ώστε θα είναι ο ουρανός καινός και η γη καινή, καινούριος ουρανός, καινούρια γη, εν τοις καινοίς αναμενεί ο άνθρωπος, στα καινούρια θα μείνει ο άνθρωπος, αεί καινός, πάντα καινούριος, και προσομιλών τω Θεώ,

και κάνοντας συντροφιά με το Θεό.

Αλλά σας είπα όμως ότι πρέπει, αγαπητοί μου, να το κατοχυρώσουμε το θέμα αυτό και αγιογραφικά. Εξάλλου αγιογραφικά μιλάμε προηγουμένως όταν σας ανέφερα στο Βιβλίο της Αποκαλύψης, Αγία Γραφή είναι, αλλά και άλλα χωρία.

Αυτό για να μπορέσουμε να το εδραίωσουμε μέσα μας. Ο 101 Ψαλμός, στίχος 26-27 λέει, Καταρχάς, Εν αρχή, Εποίησε ο Θεός των Ουρανών και την Γην, Κατ' αρχάς, Συ Κύριε, Την γην εθεμελίωσας, Και έργα των χειρών σου εισίν οι ουρανοί, Αυτοί απολούνται, Δηλαδή, Μπορούν να χαθούν, Γιατί είναι κτίσματα, Και μπορούν να χαθούν, Γιατί εκ του μηδενός προέρχονται, Απλώς, Έχουν την δυνατότητα να επιστρέψουν στο μηδέν, Συ δε διαμένεις, Συ όμως δεν είσαι εκ του μηδενός, Εσύ είσαι η αιωνία ουσία, Συ δεν μπορείς να γυρίσεις το μηδέν, Μόνο τα κτίσματά σου μπορούν να γυρίσεις το μηδέν, Παρά ταύτα, Παρά ταύτα, Και πάντες οι ουρανοί, ως ιμάτιον παλαιωθήσονται, Θα παλιώσουν σαν τα ρούχα, Και ωσεί περιβόλαιον, Ελίξεις αυτούς και αλλαγήσονται, Και σαν το παλτό, Που το πάμε στο ράφτι, Το κάναμε κάποτε αυτό όταν είχαμε λίγα ρούχα, Τώρα δεν έχουμε πια λίγα, Έχουμε πολλά,

Τον καιρό που είχαμε λίγα, πηγαίναμε το παλτό μας, το ράφτη, ή το κουστούμι μας, και μας το γύριζε μέσα έξω Και ήταν πάλι καινούριο, περνούσαμε πάλι καμιά δεκαπενταριά χρόνια, περάσαμε δεκαπέντε με την μία όψη και άλλα δεκαπέντε με την άλλη όψη Τόσα περνώσαμε, ένα, δυο κουστούμια στη ζωή μας γινόνουσαν, σε όλη μας τη ζωή Η παλαιή θα με δικαιώσουν, Αλλά αγαπητοί μου, Αλλά αγαπητοί μου, Εδώ λέγει, Και ωσεί περιβόλαιον, Τους Ουρανούς, Σαν το Παλτό, Ελίξεις Αυτούς, Και αλλαγήσονται, Αυτό το Ελίξεις, Είναι μια λέξη, Πως θα γίνει αυτό, Είναι μυστήριο, Και ακατανόητο, Οι λέξεις είναι, Θα τους γυρίσεις μέσα έξω, Θα τους ξετυλίξεις, Πως θα γίνει αυτό, Μυστήριο, Και αλλαγήσονται,

Θα αλλαχθούν και θα γίνουν καινούργιοι Ψαλμός 103,30 Εξαποστελείς το Πνεύμα Σου, το Άγιο Πνεύμα, διότι το Άγιο Πνεύμα θα κάνει τη δουλειά αυτή όλη, ο Χριστός δια του Αγίου Πνεύματος Ή καλύτερα, ο Πατήρ δια του Υιού, εν Αγίω Πνεύματι, αυτή είναι η σωστή διατύπωση Εξαποστελείς το Πνεύμα Σου και κτισθήσονται και ανακαινιείς το πρόσωπον της γης. Θα το κάνεις καινούριο το πρόσωπο της γης. Ισαΐας 66,22 Ον τρόπον γαρ ο ουρανός καινός και η γη καινή. Α εγώ ποιώ, μένει ενώπιόν μου, λέγει Κύριος. Με τον τρόπο που ο ουρανός είναι καινούριος, με τον ίδιο τρόπο θα είναι και η γη καινούρια.

Ακούστε αυτή τη βαρισήμαντη φράση, Εκείνα που εγώ δημιουργώ, μπροστά μου μένουν. Δεν μπορεί τίποτα να γυρίσει στο μηδέν. Κάνετε οι άνθρωποι παρακαλώ κάτι που να γυρίσει στο μηδέν. Ούτε οι δαίμονες, ούτε οι άγγελοι, ούτε οι άνθρωποι δύνονται να επιστρέψουν ένα άτομο της ύλης, ένα ηλεκτρόνιον, ένα υπατομικών στοιχείων. Δεν μπορούν να το κάνουν μηδέν.

Δεν γίνεται ότι εγώ φτιάχνω, λέγει ο Θεός, αυτό μένει μπροστά μου. Γιατί, διότι θέλει ο Θεός ό,τι φτιάχνει να μένει. Ματθαίος 24, 35. Καινή Διαθήκη τώρα. Ο Χριστός είπε, ο ουρανός και η γη παρελεύσονται. Θα περάσουν. Α, ώστε θα περάσουν. Οι δε λόγοι μου μη παρέλθωσι. Εκείνα που είπα δεν θα περάσουν.

Το σχήμα των Ουρανών και του Ουρανού και της Γης θα περάσει Αυτά που είπα και ό,τι είπα, ότι θα ξανάρθω και θα κάνω το σύμπαν καινούριο, αυτό δεν θα περάσει Δηλαδή δεν θα παρέλθει, δεν θα διαψευστώ

Β' Πέτρος, 3,13 Καινούς δε ουρανούς και γην καινήν Κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί Καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη, Κατά την υπόσχεση του Χριστού, Αυτό θα πει επάγγελμα, Επαγγέλομαι, Υπόσχομαι, Κατά την επαγγελία, Κατά την υπόσχεση του Χριστού, Περιμένουμε, Εις τους οποίους ουρανούς και γη, Κατοικεί πια η δικαιοσύνη, Ώστε λοιπόν το είπε ο Χριστός, Κατά το επάγγελμα αυτού, Μάλιστα, Τι είπε ο Χριστός, Ο ουρανός και η γη θα περάσουν, Τα λόγια μου δεν θα περάσουν, Έχουν την δυνατότητα να περά ουρανός και η γη. Τα λόγια μου όμως είναι θεμέλιον. Και συνεπώς θα αλλάχθεί το σύμπαν, θα γίνει καινούριο.

Εκείνο όμως που λέγει ο θαυμάσιος Απόστολος Παύλος, Ρωμαίους 8,19-22. Ακούσατέ το. Η γαρ αποκαραδοκία της κτίσεως την αποκάλυψιν των Υιών του Θεού απεκδέχεται. Αποκαραδοκία θα πει σφοδρή επιθυμία, διότι η σφοδρή επιθυμία της κτίσεως περιμένει την αποκάλυψη των Υιών του Θεού. Ποια αποκάλυψη; Οι Υιοί του Θεού, οι πιστοί που θα δοξαστούν, θα πάρουν τα καινούργια τους σώματα, τα ένδοξα από την Ανάσταση, και θα είναι δοξασμένα. Αυτό λέει, περιμένει η κτίσις, όταν θα έρθει η ώρα, και τη βάζει μάλιστα την προσωποποιημένη κτίσι και την παρουσιάζει ότι αποκαραδοκεί, δηλαδή σφοδρά επιθυμεί. Εξηγεί· τη γαρ ματαιότητι η κτίσις υπετάγη, ουχ εκούσα, αλλά δια τον υποτάξαντα· υπετάγη η κτίσις τη ματαιότητι, είδατε, επ' ελπίδι, με την ελπίδα ότι και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται.

από της δουλείας της φθοράς, εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού. Με την ελπίδα ότι και αυτή θα φύγει από την δουλεία της φθοράς και θα ελευθερωθεί και θα βρεθεί μέσα στην ελευθερία της δόξης των τέκνων του Θεού.

Με πόση σαφήνεια· είδαμεν γαρ, γιατί γνωρίζουμε, ότι πάσα η κτίσις, πάσα η κτίσις, συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν, στενάζει μαζί μας, γιατί και εμείς φθειρόμεθα και εκείνη φθείρεται· σας είπα ότι θα πει φθορά, μεταβολές· στενάζει και πονάει μαζί μας μέχρι αυτή τη στιγμή, δηλαδή μέχρι που να έρθει ο Χριστός ξανά στον κόσμο αυτόν.

Βλέπετε ας πούμε τα ζώα, υποφέρουν, τα πουλάκια κρυώνουν το χειμώνα με το χιόνι, βλέπετε τα φυτά να ξεραίνονται σε μια ξηρασία, ο πιστός, ο θεολογικός άνθρωπος, ξέρετε τι λέγει, Θεέ μου συγχώρεσέ μας, εμείς οι άνθρωποι γινήκαμε η αιτία, τα ζώα να υποφέρουν και τα φυτά, εμείς, εγώ ο άνθρωπος Θεέ, εγώ, Διότι τα ζώα και η φύσης ολόκληρη ακολουθεί τον άνθρωπο.

Είδατε τι λέγει εκεί ο Θεός στον κατακλυσμό; Θα απαλείψω κάθε άνθρωπο από το πρόσωπο της γης και κάθε κτήνος, από πουλί μέχρι ερπετό. Γιατί θα απαλείψει τα ζώα; Αυτά αμάρτησαν; Ακολουθούν τον άνθρωπο στη φθορά.

Ο Νώε είναι δίκαιος και τον βάζει μέσα στην κιβωτό. Ακολουθούν τον Νώε κάποια ζώα. Συνεπώς, κάποια ζώα χάνονται με τους ανθρώπους που χάνονται, γιατί έπρεπε να χαθούν, κάποια άλλα ζώα σώζονται γιατί σώζεται ο Νώε και τα παιδιά του.

Οι κτίσεις ακολουθεί, όπως βλέπετε με άλλα λόγια, τον ίδιο τον άνθρωπο. Πιστεύω αγαπητοί μου το καταλάβαμε πια ότι θα ανακαινιστεί, θα γίνει καινούργια, θα γίνει η Βασιλεία του Θεού. Θα επανέλθω και θα σας πω, όσα σχήματα υπάρχουν στον παρόντα αιώνα, είναι παροδικά, ο γάμος, σχήμα είναι, ο πλούτος, σχήμα είναι, η ιδιοκτησία, σχήμα είναι, απόδειξη ότι, το λέγει η προς Εβραίους, ο Απόστολος Παύλος, Τίποτα δεν παίρνουμε μαζί μας, γιατί και τίποτα δεν φέραμε στον κόσμο, τίποτα δεν φέραμε στον κόσμο, τίποτα δεν παίρνουμε.

Τι έλεγε ο Ιώβ, γυμνός μπήκα στον κόσμο αυτόν, από την κοιλιά της μάνας μου, γυμνός και θα φύγω, δεν έχω τίποτα να πάρω, σχήμα είναι. Αλλά ελάτε όμως που τα σχήματα αυτά αγαπητοί μου, ελάτε που τα σχήματα αυτά τελικά, ή θα μας στείλουν στη Βασιλεία του Θεού, ή θα μας στείλουν στην κόλαση.

Και εξαρτάται από τη χρήση που θα κάνουμε των σχημάτων αυτών. Τα σχήματα καθεαυτά δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά. Η στάση μας, η χρήση των σχημάτων αυτών καθορίζει αν τελικά θα αποβεί σε καλό ή κακό. Γι' αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος, Α' Κορ. 7,29-31.

Οι έχοντες γυναίκας, ως μη έχοντες ώσιν, να είναι σαν να μην είχαν γυναίκες, όχι με την έννοια να μην τις αγαπούν, γιατί ο ίδιος Απόστολος λέει, να αγαπάει ο άνδρας τη γυναίκα του, να την αγαπά όπως αγαπά την ίδια του τη σάρκα, όχι με την έννοια αυτή, αλλά με την έννοια που λέγει εκείνη η άλλη παραβολή, στο κάλεσμα του μεγάλου δείπνου, και το μεγάλο δείπνου είναι η Βασιλεία του Θεού, να μην πάρει την απάντηση ο Ουρανός, ο Θεός, η Βασιλε Βασιλεία, γυναίκα έγημα, ου δύναμαι ελθείν, παντρεύτηκα, δεν μπορώ να έρθω, αδελφέ μου, σε εμποδίζει η γυναίκα σου, για να πας στη Βασιλεία του Θεού; Μα γι' αυτό έκανε ο Θεός την Εύα, για να σε βοηθήσει, να πας στη Βασιλεία του Θεού, τώρα σε εμποδίζει, να πας στη Βασιλεία του Θεού. Μ' αυτή την έννοια, οι δε έχοντες γυναίκας, ως μη έχοντες, και οι κλαίοντες, ως μη κλαίοντες, και φοράς μη κλα

Αυτοί που κλαίνε, είτε γιατί έχουν ατυχία, ή έχουν πένθος, ή έχουν μια αρρώστια και πονούν να ζουν σαν να μην κλαίγανε, περνάει ο κόσμος, περνάει, περνάει, θα περάσουν και οι χαίροντες ως μη χαίροντες, τι σου χάρισαν αδελφέ μου, σπίτι, αυτοκίνητο, λεφτά, χαίρεσαι, τι χαίρεσαι, σαν να μη χαίρεσαι, θα βλέπεις τα πράγματα που θα σε αφήνουν αδιάφορα, και οι αγοράζοντες ως μη κατέχοντες, Στο σχήμα τούτου του κόσμου θα πουλήσουμε και θα αγοράσουμε, θα πάρουμε χρήματα, θα πάρουμε μισθό και θα δώσουμε μισθό.

Μέσα σε αυτή τη δοσοληψία των χρημάτων, αναμφισβήτητα ή θα πάρουμε χωράφι, θα πάρουμε σπίτι, θα πάρουμε μαγαζί, θα πάρουμε αυτοκίνητο. Οι αγοράζοντες ως μη κατέχοντες θα είναι τέτοιοι χρήσεις των χρημάτων που δεν θα είναι κατοχή.

Δηλαδή, αγόρασε, νομικά έχω το σχήμα ότι είμαι ιδιοκτήτης, αλλά να μην κολλάω την καρδιά μου εκεί, μη κάνω το αυτοκίνητο είδωλο, το πλένω, το καθαρίζω, το ξαναπλένω, το ξαναπλένω, δεν αφήνω να κουμπήσει κανείς, για να μην μου λερώσει, θα το βάλω στο κουτί, θα το βλέπω ακέραιο, είδωλο αδελφέ, να κάνεις το αυτοκίνητό σου, το αυτοκίνητο για να σε εξυπηρετήσει, δεν θα ήθελα να σου πω να το πετάς από εδώ και από εκεί, Θα το πλύνεις, θα το καθαρίσεις, μη κολλάς την καρδιά σου όμως, μη κολλάς την καρδιά σου εκεί, οι αγοράζοντες ως μη κατέχοντες, και οι χρώμενοι το κόσμο τούτο ως μη καταχρώμενοι, και αυτοί που κάνουν χρήση τούτου του κόσμου, και οι χρήσεις τούτου του κόσμου, δεν είναι παρά διαμέσου του πολιτισμού, θα μπορούσαμε να το πούμε με τούτη την έκφραση, αυτοί οι οποίοι χρησιμοποιούν τον πολιτισμό της εποχής τους,

Απλώς, ως μη καταχρώμενοι, μη κάνουν κατάχρηση του πολιτισμού, απλώς, χρήση του, μη γίνουν δούλοι του πολιτισμού, μη γίνει ο πολιτισμός είδωλον, αλλά απλώς, υπηρέτης στις ανάγκες μας, θα ανάψω το ηλεκτρικό, θα μπω βέβαια στο αυτοκίνητο, θα έχω ένα καλό σπίτι, να ζεσταθώ, να είναι ζεστό και τα λοιπά, μη κολλά όμως εκεί την καρδιά μου, αυτά, έτσι να ζήσουν, απλά, προσέξτε με, απλά.

Παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου, το αιτιολογεί, διότι το σχήμα περνάει, φεύγει, και στη θέση του θα στηθεί η Βασιλεία του Θεού, αλλά, αγαπητοί, η στάση που θα πάρουμε, το επαναλαμβάνω, απέναντι στα υλικά πράγματα, απέναντι στον πολιτισμό, απέναντι στη ζωή, απέναντι στα σχήματα του κόσμου τούτου, αυτό θα μου δώσει τελικά, ή τη σωτηρία, ή την καταδίκη.

Βασισμένοι λοιπόν επάνω σε αυτή την τεράστια αλήθεια που μας απεκαλύφθη, ότι το σύμπαν θα γίνει καινούργιο, έτσι ας ζούμε απλά, χαρούμενα και ευτυχισμένα.