The Revelation of John 73

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

As you remember, my dear friends, last time we were speaking about the exodus that the faithful are obliged to make out of Babylon, that is Rome, the symbol of the center of all corruption and apostasy from God; and we said that in history we have many such exoduses, like that of Noah, like that of Lot, like that of Tobias in Nineveh, and like what the Lord said to the Christians of Jerusalem, that they should flee when they saw the city surrounded.

But there still remains one more exodus, the exodus of the last things, and it is this exodus of the last things that concerns us. For the measure, we might say, of this exodus was given to us by the historical types we mentioned last time.

But what are these last things? I want you to pay attention to what we mean by the last things. I have spoken to you about this before, but since we always have new listeners, even for the sake of one more, we ought to offer a clarification.

We have the last things, and we say that we have them between the two comings of Christ, the first and the Second Coming of Christ. At any moment within this span of time, from the first coming of Christ until His Second Coming, we have the last things. First of all I must tell you that immediately after the Ascension of our Lord we have the first of the last things, that is, the beginning of the last things, and from then on at every moment, in every age.

Even so, we also have certain milestones among the last things, which we cannot but point out.

We distinguish the first of the last things as one such milestone, immediately after the generation of the Apostles. And while two of the Apostles were still living, John the Evangelist and Jude the Brother of God, all the others were no longer alive, not even the Apostle Peter; and these two Apostles, Jude and John, point out the historical fulfillment of the last things that two other Apostles, the Apostle Peter and the Apostle Paul, had spoken of.

and in his epistles, that is, in their epistles; and the content of the last things in these two Apostles, Peter and Paul, is twofold: heresy and a corrupt life, these two. So, for example, John and Jude come to point out, now historically, those whom the Apostle Peter and the Apostle Paul had written about prophetically.

And who are these? They are the Gnostics and the Docetists.

The Evangelist John, for example, gives us a sample on the side of heresy, in his First Epistle, chapter 4, verse 3.

3. Every spirit that does not confess that Jesus Christ has come in the flesh is not from God.

Every spirit, that is, every man, and of course every angel too, but he means chiefly men, that does not confess that Jesus Christ is the God-Man, this one is not from God. Pay attention to this point. Today, concerning the person of Jesus Christ, what do they say? They say He is a philosopher, He is a sociologist, He is a communist, anything except that He is the God-Man. Everyone, plainly, clearly, and openly, without evasions and without obscuring the matter, everyone who does not confess Jesus Christ, that He is the Son of God who became man, is not from God, has no God; and in the same epistle the Evangelist John calls such a one the Antichrist. Who, he says, is the Antichrist? The one who does not confess that Jesus is the God-Man, that He is God and came in the flesh. This one, he says, is the Antichrist.

This is why we call the Jehovah's Witnesses antichrists as well, and it is not a misuse of the term and the description, but a precise description, because they do not accept the divine nature of Jesus Christ; and since they do not accept the divine nature of Christ, they are antichrists. Whether we deny the divine nature, as the Arians and the Jehovah's Witnesses do, or we deny the human nature, as the Monophysites do, we are antichrists, and we are not from God.

Father Justin Popovich says: the measure of your faith is the God-Man Jesus Christ. If you believe in the theanthropic nature of Jesus Christ, you have the measure of Orthodoxy.

That is the end of it, that is everything. So anyone in our day who would say, Jesus Christ, let Him be God, but, but a communist, but, but. Whatever that 'but' is, even a single one, it is not a correct position. And from God, I tell you once more, such a man is not.

We also have the other side, that of the corrupt life. I told you, two points are stressed by the Apostles Peter and Paul; the one is referred to, of course, in many passages, in many places in their epistles. The one concerns matters of faith, and I read you a sample of it, and the other concerns matters of a corrupt life, that is, transgressions of the moral law of the Gospel.

Let me give you an example. Saint John, forgive me, Jude the Brother of God, has in mind the Nicolaitans, who were within the Church and were mingling with the Christians, and he writes the following about them.

You know that the Nicolaitans were corrupt men, and today there are Nicolaitans in great numbers, in great numbers. Anyone who would merely defend civil marriages is a Nicolaitan, and anyone who would merely maintain that I can divorce and remarry is a Nicolaitan.

Not to mention, of course, if you will permit me a parenthesis here, because I know someone will raise an objection and ask me, then why does the Church remarry the divorced? Because at a certain period the Church made a concession, as an economy, but wrongly so. The commandment of God is explicit: the one who marries after having dismissed his wife is an adulterer, and the one who marries a woman who has been dismissed, a divorced woman, is an adulterer, and she is an adulteress. It is explicit, there is not a shadow of doubt, nothing at all.

But if such a marriage was established by the Church, I mean now, I tell you plainly, my dear friends, and I say it with sorrow. Because the Church, being under pressure, and those who serve her, her shepherds, often lacking the strength, were led to make these concessions; and once the beginning of concessions is made, then there is also the downward slope of concessions.

This is the plain and rounded truth, and if you will, John Chrysostom says, brother, you will not be judged by the laws of the state, but you will be judged by the laws of the Gospel, when Christ comes as Judge.

So Jude the Brother of God writes: these are, that is, these men are, in our love-feasts. So then, they were taking part in the love-feasts, that is, at the common tables, and probably also in the Mystery of the Holy Eucharist.

For in those early days, the mystery of the Holy Eucharist was also set out at the love feasts. 'These are the ones,' that is, they are the ones 'in our love feasts,' in the gatherings of the Church. 'Hidden reefs, waterless clouds, wild waves of the sea, foaming out their own shame' — wild waves of the sea that throw up the foam of their own ways, foam for the very things they ought to be ashamed of.

He says other things as well, but he left them out for the sake of time. And in the Apocalypse, the Book of Revelation, the Lord Himself writes to the Angel of Ephesus, the bishop of Ephesus,

yet this you have, that you hate the deeds of the Nicolaitans, which I also hate. You hate the deeds of the Nicolaitans, which I too hate, says Christ. And this is the side of corruption, of the corrupt life, of the violation of the moral laws and Canons of the Gospel.

Now pay attention, follow what comes next, the order of the matter. From now on, and when I say from now on I mean from the time the epistles and the Gospels were written, there will appear within the history of the Church a duet, a duet.

There will be the Beast, the seven-headed and ten-horned one, that is, the forerunner of the Antichrist, and finally the Antichrist himself. And the Beast with the horns of a lamb, that is, the forerunner of the false prophet. What does this mean?

It means that from now on there will be either open persecution, or deception, or both together. If the false prophet does not manage to deceive you, at any moment in history, and therefore in our own time as well.

If the false prophet does not manage to deceive you, whether through the transgression of God's law or in the truth of the faith kept whole and Orthodox, then the other Beast will come and unleash persecution against you. So whatever the one fails to achieve by coaxing, the other achieves by the gnashing of his teeth.

and by threat. This duet will be at work and active in every age. And so every age that displays this duet is the Last Things. This is what is called the Last Things. And in a special way, of course, when there is an intensification of the distortion both of the truth of the faith and of the moral life, the further we move toward the end of history.

And because we are constantly moving toward the end of history, we see more and more this concentration of these two things. So whoever remains faithful to the end, this is the one who makes up the chosen people of God, who now receives the command to go out.

What does it mean to come out? This exodus in every age, from the time of the Ascension of Christ, this exodus in every age, my beloved, takes various forms. Sometimes it is only tropological, a change of disposition, and sometimes it is also local, which means that one must also change his place. Remember, I remind you from chapter 13, the woman who is the Church and who flees into the desert.

So the faithful will always receive, in every age, the message of Christ that in every age inspires the Church. What form can this local exodus of theirs take? As for the exodus of conduct, we have day by day the Word (Logos) of God in the Gospel.

Namely, that we will not mingle with those who hold the worldly mindset, and that we will form a kind of isolation. When the people of the world hear these things, they say, you are rigid, you are cut off. We have a commandment from God, we have a commandment from God, to come out at every moment. But for the local exodus, in every age, my beloved, we have a particular message that God gives through His Church, which the faithful understand and put into practice, as happened then in Jerusalem.

And this, of course, is so that they may not be destroyed together with sinful people, or be lost themselves. They must also have a local exodus. Listen to one manner of exodus, from among the things the Lord said, things that we often read in the Gospel, yet we cannot order them within ourselves and grasp that what Christ said means precisely this. Listen to such a passage, Luke 22:35-38. And He said to them, When I sent you out without purse and bag and sandals, did you lack anything? And they said, Nothing.

So he said to them: But now, whoever has a purse, let him take it, and likewise a bag; and whoever has none, let him sell his cloak and buy a sword. And they said: Lord, look, here are two swords. And he said to them: It is enough. Clearly, my beloved, we find ourselves at the Mystical Supper, and now the Lord says to his disciples: When I sent you out to the cities and the villages, two by two, you the Twelve and the Seventy Apostles, eighty-two men, and you went and preached the Gospel of the Kingdom of God.

I sent you out with no purse, no wallet, no bag, that is, no sack, and no shoes. In those days, when someone wanted to travel quickly, he would even take off his shoes. To us, of course, it is unthinkable how they could walk barefoot, but back then the servants walked barefoot, as did the poor and those who chose to go on foot.

Did you lack anything at all from all of this, even though you had no provisions with you? And the disciples answer, We lacked nothing, Lord. Well then, things have changed, and now pay attention here. Things have changed. Pay attention, I will tell you five, so that you understand fifty.

Things have changed. Now the one who has a wallet, let him take it with him, let him keep it with him, that is, let him have money.

And the one who has a bag, let him take it with him, a bag meaning one for food, a knapsack, the bulging knapsack, the bag. And the one who has none, who has neither money nor a bag with bread in it, let him sell his outer garment, his cloak, so that he is left in his inner clothing, and let him buy a knife, for he will need it. What does this mean? It means that the environment you will meet from here on, my beloved, will no longer be friendly, but hostile, and therefore do not expect to be given hospitality.

See to your own sustenance, and likewise see to it that you also have the means by which to defend yourselves. Sell your cloak and buy a knife, because the knife is an instrument both of defense and, of course, of attack.

On the table there were two knives, a table, a dining room, there were two knives. And they say to the Lord, Lord, here are two knives, because you said earlier that the Jews are turning against us, and so on, and against you. So, here are two knives. And He said to them, It is enough. Did you not understand? Enough, enough. The phrase it is enough means no, that is enough, here are the two knives, I told you it is enough, did you not understand. Indeed, the Lord did not mean that they should literally buy a knife. Shall I put it to you this way, a little?

And, to put it in more modern terms, that you should have a revolver, that you should have a shotgun, God forbid. You did not understand it, the Lord says, you did not grasp it, you did not catch its meaning. And so the Apostle Peter, it seems, took one of the knives with him, because travelers always carried a knife with them, just as farmers too carry a knife with them. And when they went to the garden of Gethsemane, they left the dining room behind.

The Ascension. When he said that the one who has nothing should sell his cloak and buy a knife, it does not mean he should economise so as to keep a revolver in his house, or a shotgun, or even a hand grenade, or I don't know what else, because the times are hard and strange. May God protect us, may God protect us. Do you see how effortlessly this comes out of the sacred text?

But what does he mean to say? He means that the environment will no longer be friendly; it will be hostile, so take your precautions. Once the Lord said this: if they persecute you in one city, do not remain there, go on to another city.

If they persecute you, you hide. The Lord himself hid many times, many times he hid, when his enemies wanted to put him to death. In the end, of course, he did seek his own sacrifice, but only when the hour came for him to be sacrificed. Saint Polycarp was hiding in a house, but when the time came for him to be arrested, that is, when his hiding place was betrayed, then of course he offered no resistance at all. And not only did he offer no resistance, but he even asked the soldiers, saying to them, please, I beg you, stay a while and wait for me. And for two hours, my dear ones, they waited for him.

He gave orders and they laid a table for them, food and wine, and for two hours he prayed, and when he had finished his prayer he says to the soldiers, I am at your disposal.

And in all the examples of the Saints and the Martyrs we see this, because they rightly understood what the Lord said. You will guard yourself, you will hide; it is no act of bravery not to hide. Have they seized you? Then you will show your courage and say what the ancient martyrs also said: I am a Christian, completely I am a Christian, do whatever you want with me, I am a Christian.

But Saint Kosmas Aitolos also prophesies something similar, even though the prophecies of Saint Kosmas Aitolos have rather a national dimension more than, of course, a religious one. Listen to it, because these things matter, because the Lord too said, do not enter Jerusalem, go to the mountains, says Saint Kosmas.

Or in his prophecy number two. O blessed mountain, how many souls, women and children, you have to save when the harsh years come, the difficult years. What does this mean? They would flee to the mountain to be saved. In his prophecy number twenty he writes, he says.

It will come suddenly; keep a little sack of wheat hung on the door.

This will hold you back as you flee. Do not leave it behind, take it with you, so that your children may eat.

And in his ninety-fifth prophecy he says: Pray that it be day and not night, summer and not winter.

And the Lord said this too, about the flight from Jerusalem. That it not be the Sabbath, when one is forbidden to walk more than two miles. And that it not be winter, that is, wintry weather.

These are warnings, my dear ones. They are warnings that someday perhaps even a local exodus may be needed. Remember them; perhaps it will be needed. Let us know them, because when these things are needed there will be neither preacher nor sermon, but only what each one remembers. And if he remembers them well, and if he has truly digested them, then he will use them and act accordingly. And the sacred text of the Apocalypse continues, that you will come out of the city, Rome, Babylon, the centre of corruption, because this city will be punished, so that you not be punished together with them. For her sins clung together up to heaven, and God remembered her wrongdoings, because her sins reached up to heaven.

And God remembered, this anthropopathic expression, all the wrongdoings of this Babylon, this Rome. This verse, my dear ones, reminds us of what the three angels said when they were given hospitality by Abraham, before God destroyed the Pentapolis of Sodom. What had they said?

"The cry of Sodom and Gomorrah has grown great, and their sins are exceedingly great." The Lord said this: that a cry and an outcry from Sodom and Gomorrah has risen up to me, and their sins have multiplied, and multiplied beyond all measure. So I will go down and see whether they have done altogether according to the cry of it that comes up to me; and if not, that I may know.

What a fine expression here. I have come down, he says, to see what is happening in Sodom. In the end, an anthropomorphic expression. Let me see whether those things that rise like voices to heaven are truly so. Look, is it true, is it so? That I may know. Or whether perhaps it is not so. By this expression, the all-knowing God wishes to show that the things done in Sodom were so unbelievable, so unbelievable, so unnatural, so wretched and thrice-miserable, that he resorts to this image: is it so, here, I have heard, here and with my own eyes, can it really not be so?

It seems, my dear ones, that in certain eras, in certain eras, sin surpasses every limit. That is, both law and nature. And I told you another time that the transgression of the law is to fall into fornication. Yet there you still act according to nature, transgressing the law but still within nature. When you are perverted, a homosexual or whatever else, then of course you also transgress nature itself. And here we no longer have a transgression of law alone, but also what is against nature. So, certain eras, as I told you, seem to surpass all limits when we have an excess both against the law and against nature. It is quite natural; only last week some gentlemen among you handed me a newspaper clipping.

In which it says that two women got married, and indeed with a religious ceremony, for they did not go for a civil wedding, you see. And some Catholic priest married them, two women, that is, two women married each other, just as some time ago a newspaper had again reported that two men got married and a clergyman, a Protestant I think he must have been, married them again, two men together. So what do we have here? We have a situation that surpasses every limit.

Because when you make such a situation official with a wedding, then, being perverted, this perversion has always existed. But to parade your perversion in public, this surpasses every limit.

It is a provocation of heaven; you are provoking heaven itself. In Athens, my dear friends, I once went to a dentist, to a doctor, a dental doctor. And I saw that he had a table, and on it there was a magazine. I glanced at it and read it, just to get some idea of what it was about.

And I say, well sir, he tells me, there is of course an association of lesbian women, that is, women who carry on this sin with one another. And a journalist even went there, a woman journalist took the interview, obviously a woman, because the men, it seems, would not have received him under any circumstances.

Because of the passion, they took an interview from him, and this journalist then wrote a report in the magazine, she wrote an article. Well, tell me please, when you hear of men marrying men, of women marrying women, tell me, what more did the Sodomites do? What more? Did they do anything more, and yet they were destroyed?

So what awaits us? Truly a real catastrophe. But we, if you will, and I do not mean the Greeks, do not let your minds run to Greece, this thing is not confined to Greece, it is throughout the Christian world; but let me say now, we Greeks, let us say, or Christians in general, we surpass the Sodomites. For the Sodomites, after all, had no Gospel law, nor did they know anything about the Gospel and the New Testament Gospel; whereas we, who began with the Gospel of Christ, end up becoming worse than the Sodomites. Yes, my beloved, yes, my beloved, and now comes the punishment of God.

Render to her as she also rendered to you, and repay her double according to her works; in the cup which she has mixed, mix for her double. Render to her what she herself has done; give it back to her doubled, according to her works; with the cup of sin with which she gave the nations to drink, give her too a double draught. That is, let her be punished twice over in this sense.

But to whom is this mysterious voice addressed? Could it be to the people of God, to whom God says, come out of the city and flee to be saved? No, my beloved. Christians do not take vengeance. I will say it once more: Christians do not take vengeance.

They guard themselves, they are watchful, but they do not take vengeance. They grieve, they weep, they lament over this degradation, and they rejoice when they see one of these sinful people repent and come to himself. This is what the Christian is.

It is not possible, then, that the people of God should now repay double against this center of corruption, against Babylon. Then to whom is it addressed? The voice is addressed to the enemies of the city, as instruments of punishment of the Divine Justice, as has happened at other times in history.

If you take historical Rome, we have many such hordes of barbarians, but the chief of them is Alaric, of whom I have already spoken to you on a previous occasion. Or there is what the Book of the Apocalypse says about the ten subject kings, subject to Babylon-Rome, who now turn against Babylon-Rome.

It is to these that the voice is addressed, just as with the old Israel: when God punishes, He has His instruments of punishment, for the northern kingdom the Assyrians, and for the southern kingdom the Babylonians, Nebuchadnezzar.

Do you see? It is to these that it is addressed, and He lets the matter come to pass, that they should become instruments of punishment of the Divine pedagogy.

But here it says that the Divine punishment must be rendered double, that is, if you did A, you will be repaid twice over in the punishment. What does this 'double' mean? Andreas of Caesarea says the following: 'double,' either because the exceedingly sinful and lawless are punished both here and in the age to come, that is, that those who are excessively sinful will be punished both here on earth and in heaven; or for the soul and the body, whose deeds are shared and against whom the punishments fall, that is, that both the soul and the body will be punished, in saying 'double'; or because of the ocean of the Divine love for mankind, which is now doubly provoked to anger.

Precisely because there is in God the Divine love for mankind, which bears with us and bears with us, but when evil persists, then the wrath of God breaks out doubly upon those who sin. This whole verse that I read to you echoes the hundred and thirty-sixth Psalm. When the Hebrews were taken captive in Babylon, they chanted that Psalm, sitting by the riverbank: we hung up our instruments, it says, on the branches of the willows, for how could we sing in a foreign land, what songs of our nation could we sing in the land of our exile and our captivity? Ah, Jerusalem, if I forget you, let my right hand forget me and be paralyzed, let my tongue cleave to my throat, if I forget you, Jerusalem. And then it turns toward Babylon, which had taken them captive: O wretched daughter of Babylon, blessed is he who shall repay you the recompense which you repaid to us.

O wretched Babylon, blessed is the one who will punish you and give you your wage and your repayment, just as you wore us down and crushed us.

But we too, my beloved, who study these verses, ought, I do not know quite how we ought to feel; we ought to feel joy, because one day we shall be delivered from the evil around us, with which we shall never have allied ourselves and to which we shall never have given our consent.

But also fear, because God is just, because God sees all things and punishes sinners. My beloved, when you see some person being punished beside you, have joy, I will say it once more, because God sees the good in you and will render it to you; but have fear and tremble when you see your neighbor being punished, your sinful neighbor, whom everyone knows to be sinful and depraved, blasphemous and whatever else; tremble and say: Oh, oh, there is an eye of justice, God punishes; and if I too transgress the will of God, what do I have coming to me?

So there must be this twofold feeling: of joy, that God will grant us deliverance, and of fear, that we too might fall, and then be punished as our neighbor is punished.

As much as she glorified herself and lived in wanton luxury, so much torment and mourning give to her, because in her heart she says, I sit as a queen, and I am not a widow, forgive me, I sit as a queen, and I am not a widow, and I shall never see mourning.

Therefore, in a single day her plagues shall come, death and mourning and famine, and she shall be burned up with fire, for strong is the Lord God who has judged her. She glorified herself, she grew rich and squandered and gave herself over to dissipation; punish her as much as she glorified herself and as much as she lived in profligacy.

And give her torment and mourning, because Babylon said in her heart, I sit as a queen, I am not a widow, I know no mourning; for this reason in a single moment, in a single hour, the plagues will come down upon her. What did she say, I am not a widow? Death will fall upon her, and mourning and famine, and she will be burned with fire, because He is the strong One, the Lord God. That is, my beloved, in measure with the verses, in measure with the apostasy, the profligacy, and the arrogance, so will be the torment of this center from which every perversion and sin goes out to our whole earth.

That phrase, 'in her heart,' she said in her heart, shows the measure of the self-confidence and the pride of these corrupted people, to a degree that is truly demonic. This is the type of the self-deified superman. This is the type of the self-deified superman. The one who thinks he has become the center of the universe, this anthropocentrism of his, this autonomy of his, this emancipation of his from God, that he can become God without God, and he repeats the ancestral sin by the counsel of the dragon, the devil, the ancient serpent, and that he will become a superman, and he alone is worthy, he has no need of God, he has need of his own mind, he has need of his own hands; of God he has no need.

This superman believes in himself, believes in science, believes also in technology. He believes that he has conquered, or will conquer, even death through science; that through technology he will conquer hunger; and that through social systems he will conquer and overcome inequality and misery.

Delusion. He has no need of God; rather, God and the Church are an obstacle to him, and so this self-deified superman exiles God from his life.

The one who has believed all this tries to force others, by violence, to believe it too. And while he invokes freedom, in the name of this freedom, I would say of his own freedom, he becomes the most ruthless master over everyone else.

What Babylon-Rome says, 'I sit as a queen,' shows the effort of the anti-God powers to prevail at all costs in this world.

At all costs. Is it called Freemasonry? What is it called? An -ism, an -ism, an -ism, what is it called? At all costs to prevail in this world. But this wretched, autonomous man, who has neither the protection nor the blessing of God, falls at once, precisely, into the opposite of the results he was expecting.

What does he achieve? He believes, for example, in the happiness of the peoples through the imposition of, I don't know, godless social systems. And he ends up, he ends up, in hunger and in the ration card for food.

Crime prevails as well, and fear, and finally a war, and indeed a nuclear war. The sacred text goes on to say: 'And she shall be burned with fire' — and this center of the anti-God powers will be burned with fire.

Which means that He destroys this center and humiliates it. That is, He destroys and humiliates this wretched autonomous man. This autonomous man who has no need of God.

He has no need of God; he has exiled Him. And he exiles Him from the hearts of his fellow men as well. And all this, why? 'Because strong is the Lord God who has judged her,' Babylon. Because God is strong, the One who judges her, Babylon, and condemns her. It is God who gives the answer; God gives His answer in history.

My brothers, people curse God and provoke Him. Alas, I would say, what awaits us. When you see things unprecedented in the history of Christians — we Christians ourselves becoming vandals in the churches, setting the churches on fire, when the pupils in our schools blacken the icons of Christ and of the Most Holy Theotokos, when they take down the icon of Christ above the classroom, over the teacher's desk, and scribble on it and put a cigarette in His mouth to show that Christ is smoking.

You saw it in the newspapers — tell me, what do you expect, tell me what do you expect? Blasphemies you see here, of every dimension; repentance, nowhere; any state suppression of the evil, nonexistent. Do you want more? The very opposite — cheers, of course, in favor of perverted criminals. I just learned, the day before yesterday it happened, last night it happened, that a trial took place of the 'dragon' of Drama. People had gathered, it is said — I don't know how true this report is — who were in favor of the dragon; but I heard with my own ears a report on the radio from some psychologist who had asked a little child, thirteen years old, how he sees the dragon of Drama, and he answered, 'To me he is a hero.'

'He does well to be tough,' he says about the women, 'that's how a tough man is.' So you would like to be like him? He says, 'He is my ideal,' says the thirteen-year-old pupil. I heard these things with my own ears, beloved; perhaps you didn't hear them on the radio. So tell me, when there is this situation, unprecedented in the history of us Christians — we Christians ourselves thinking with such a perversion of understanding — tell me, what do you expect?

Ruin, and ruin alone, which they are truly preparing with their own hands.

And the hour comes to weep and to mourn, for all those who, together with this city, Babylon, consented to the evil. They are the kings and rulers of the earth; they are the merchants and the sailors. There are three categories who mourn over Babylon as she is destroyed: kings, merchants, sailors.

For each category there is a particular lament, a mourning troparion, we might say. But the longest mourning troparion belongs to the merchants, as we shall see later. And first the kings and rulers of the earth — listen how they mourn.

'And the kings of the earth shall weep and lament over her, those who committed fornication and lived luxuriously with her, when they see the smoke of her burning, standing far off for fear of her torment, saying: Woe, woe, the great city Babylon, the strong city, for in one hour your judgment has come.'

It is clear, and I keep reminding you of this, because I have to remind you, since it so often slips from our attention or our memory, that this Babylon, this Rome, is of course no longer the historical Rome. It was once the historical Rome, but it is certainly not Rome as it is today; you understand this, it is certainly not present-day Rome. It is a symbol. It is a center of great power that influences the whole earth, a center that saturates the whole earth with its corruption, or centers, if you like, many centers. I remind you of this because what I would like you to grasp is that these are specific centers, and therefore they are local, since the destruction too is local, and since those who mourn are the ones outside these places. Let us suppose it is ancient Babylon: those who mourn are the ones outside Babylon, which was destroyed.

And I must tell you that ancient Babylon, the all-powerful Babylon, that fearsome kingdom founded by that fearsome Nebuchadnezzar, fell within a single night, and the king and the commanders and the rest were captured while they were drinking and reveling that very night, when the Medes and Persians entered into Babylon and seized the city within a single night.

So there is the so-called historical precedent within the type of Babylon. They are, then, regions, places whose surroundings lament over the destruction of that place. We have, as I told you, the kings, the merchants, and the sailors who lament over all this. Let us look first.

The kings who mourn, the kings who mourn — why do they mourn? The kings of the earth, it says — why do they mourn? Did they repent? No, they did not repent; rather, they mourn because they no longer have the means to receive the sinful guidance of Babylon-Rome. That is why they mourn, that is why they weep — as the fornicators would weep when the brothels were closed. The fornicators would weep when the brothels were closed and would say, 'Oh no, the brothels have closed.'

What are we to do? Such mourning, such mourning has no dimension of repentance in it. It is a worldly mourning that leads to perdition and ruin. The Apostle Paul tells us, my beloved, in 2 Corinthians 7:10.

Godly sorrow works repentance unto salvation, not to be repented of; but the sorrow of the world works death. If you have grieved according to God for your sins, that secures your salvation, irrevocably and beyond regret.

But if you grieved according to the world, because you lost money, because the brothels were shut down, because the city of corruption was destroyed, the city from which you took your guidance and went off to revel, then that sort of sorrow works death in you. The kings of the earth, it says, who watch the destruction of Babylon, stand far off from her torment, far away, because they are afraid that they too will be punished. And this, my beloved, is the psychology of people who share fellowship and partnership in evil; but when the punishment comes, each one breaks off that partnership and fellowship and rushes to save himself, and perhaps even hints that the others are the ones to blame. That is how it usually goes. It is the love of material things. It is what happens when people agree together to have fellowship in evil.

They catch one of them, yes, and the others run to hide; and when the others are caught too, each says, 'I did not do it, he did it.' This is the demonic partnership and fellowship; for in the divine fellowship a person takes up his own responsibilities, and at the same time he has nothing corrupt or shameful to show, and he says, 'I did this good thing; do whatever you wish, and I am responsible for what I have done.' Indeed, this is what I am, or this is what I did, and it is good. 'Alas, Babylon, that mighty city!'

They call Babylon a mighty city. What does that mean? They never believed in her fall, or in her ending, or in the ending of her arrogance, or in the ending of her life. How many such people there are, my beloved, who live with the dream that life is always young and always summer. And all of it comes in a single hour that reveals how sudden the destruction is.

Many times, my beloved, our Lord spoke of the suddenness of the destruction or of the judgment with an image, with the image of the thief in the night. I come, He says, as a thief in the night; but the destruction is sudden for the careless and the sinful, while for the watchful Christians the Lord gave warning. And so they are waiting; for this reason, my beloved, let us keep watch.

Όπως ενθυμείστε αγαπητοί μου, την περασμένη φορά λέγαμε, δια την έξοδο την οποία οφείλουν οι πιστοί να κάνουν από την Βαβυλώνα, Ρώμη, σύμβολο του Κέντρου Πάσης Διαφθοράς και Αποστασίας από το Θεό και ότι έχουμε στην ιστορία πολλές τέτοιες εξόδους όπως είναι ο Νόε, όπως είναι ο Λοτ, όπως είναι ο Τοβίας στην Νινευή, όπως είναι εκείνο που είπε ο Κύριος για τους Χριστιανούς της Ιερουσαλήμ να φύγουν όταν δουν την πόλη κυκλουμένην.

Αλλά μένει ακόμα μία έξοδος, είναι η έξοδος των εσχάτων, αυτή η έξοδος των εσχάτων είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει. Γιατί το μέτρο θα λέγαμε της εξόδου το έδωσαν οι ιστορικοί τύποι που αναφέραμε την περασμένη φορά.

Αλλά ποια είναι αυτά τα έσχατα, θέλω να προσέξετε τι εννοούμε έσχατα. Άλλη φορά σας έχω μιλήσει, αλλά επειδή έχουμε πάντοτε νέους ακροατάς, έστω και για έναν ακόμη θα έπρεπε να κάνουμε μία διασάφηση.

Έσχατα έχουμε και λέμε ότι έχουμε μεταξύ των δύο επιφανειών του Χριστού, την πρώτη και δευτέρα επιφάνεια του Χριστού. Ανά πάσα στιγμή, μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, από την πρώτη παρουσία του Χριστού έως τη δευτέρα του Χριστού παρουσία έχουμε έσχατα. Καταρχάς πρέπει να σας πω ότι ευθύς μετά την ανάληψη του Κυρίου μας έχουμε τα πρώτα έσχατα, δηλαδή το ξεκίνημα των εσχάτων και εφεξής ανά πάσα στιγμή, σε κάθε εποχή.

Εν τούτοις έχουμε και κάποιους σταθμούς εσχάτων, τους οποίους δεν μπορούμε παρά να επισημάνουμε.

Διακρίνομε τα πρώτα έσχατα σαν ένα σταθμό, ευθύς μετά τη γενεά των Αποστόλων. Και ενώ ακόμη ζούσαν δύο Απόστολοι, ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και ο Αδελφόθεος Ιούδας Όλοι οι άλλοι δεν ζούσαν πια, ούτε ο Απόστολος Πέτρος, και οι οποίοι δύο Απόστολοι, Ιούδας και Ιωάννης, επισημαίνουν αυτήν την πραγμάτωση των Εσχάτων που αναφέρουν δύο άλλοι Απόστολοι, ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος

και στις επιστολές του εννοείται, στις επιστολές των, και το περιεχόμενο των Εσχάτων, των δύο τούτων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου, είναι δύο, η αίρεση και ο διεφθαρμένος βίος, αυτά τα δυο. Έτσι, επί παραδείγματι, ο Ιωάννης και ο Ιούδας θα έρθουν να επισημάνουν ιστορικά πια εκείνους τους οποίους προφητικά ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος γράφουν.

Και ποιοι είναι αυτοί, είναι οι γνωστικοί και οι δοκήτες.

Γράφει επί παραδείγματι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ένα δείγμα από πλευράς αιρέσεως Στην πρώτη του επιστολή 4,3

3. Παν πνεύμα, ο μη ομολογή τον Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα εκ του Θεού ουκ έστιν.

Κάθε πνεύμα, δηλαδή κάθε άνθρωπος, βέβαια και άγγελος, αλλά κυρίως τους ανθρώπους εννοεί Που δεν ομολογεί ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεάνθρωπος, αυτός δεν είναι από το Θεό. Προσέξτε αυτό το σημείο. Σήμερα δια το πρόσωπο του Ιησού Χριστού τι λένε; Είναι φιλόσοφος, είναι κοινωνιολόγος, είναι κομμουνιστής λένε, εκτός από του να είναι θεάνθρωπος. Καθένας ρητά, καθαρά και ξάστερα, χωρίς περιστροφές και χωρίς συσκιάσεις, καθένας που δεν ομολογεί τον Ιησού Χριστόν, ότι είναι ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού, από το Θεό δεν είναι, Θεό δεν έχει, και στην ίδια επιστολή ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τον αποκαλεί Αντίχριστον. Ποιος λέγει είναι ο Αντίχριστος; Εκείνος που δεν ομολογεί ότι ο Ιησούς είναι Θεάνθρωπος, ότι είναι Θεός και ήλθε εν σαρκή. Αυτός λέγει είναι ο Αντίχριστος.

Γι' αυτό λέμε και τους χιλιαστάς αντιχρίστους και δεν είναι κατάχρησις του όρου και του χαρακτηρισμού αλλά είναι επακριβής χαρακτηρισμός επειδή δεν δέχονται τη Θεία Φύση του Ιησού Χριστού και εφόσον δεν δέχονται τη Θεία Φύση του Χριστού είναι αντίχριστοι είτε αρνηθούμε τη Θεία Φύση όπως είναι οι αριανοί και οι χιλιαστές είτε αρνηθούμε την ανθρωπίνη φύση, όπως είναι οι μονοφυσίτες, αντίχριστοι είμεθα, και εκ του Θεού δεν είμεθα.

Λέγει ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, το μέτρο της πίστεώς σου είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Πιστεύεις τη θεανθρωπίνη φύση του Ιησού Χριστού, έχεις το μέτρο της ορθοδοξότητας

Τελείωσε, αυτό είναι όλα. Έτσι, οποιοσδήποτε στην εποχή μας θα έλεγε, ο Ιησούς Χριστός, ας πει Θεός, αλλά, αλλά κομμουνιστής, αλλά, αλλά. Ότι είναι αυτό το αλλά, ένα μόνο, δεν είναι σωστή τοποθέτηση. Και από το Θεό, σας ξαναλέγω άλλη μία φορά, ο άνθρωπος αυτός δεν είναι.

Έχουμε και την άλλη πλευρά, του διεφθαρμένου βίου. Σας είπα, δύο σημεία τονίζονται από τους Αποστόλους Πέτρον και Παύλον, το ένα αναφέρεται σε πολλά εννοείται, σε πολλά χωρία, σε επιστολές τους. Το ένα αναφέρεται σε θέματα πίστεως, σας διάβασα ένα δείγμα, και το άλλο σε θέματα διεφθαρμένου βίου, δηλαδή παραβάσεις του ηθικού ευαγγελικού νόμου.

Να σας πω ένα παράδειγμα, ο Άγιος Ιωάννης, συγγνώμη, ο Αδελφόθεος Ιούδας, έχει υπόψη του τους Νικολαΐτας, οι οποίοι ήσαν μέσα στην εκκλησία και εμπλέκοντο με τους χριστιανούς, και γράφει για αυτούς τα εξής.

Ξέρετε ότι οι Νικολαΐτες ήσαν διεφθαρμένοι άνθρωποι, και σήμερα Νικολαΐτες υπάρχουν πάμπολλοι, πάμπολλοι. Και μόνο κανείς θα υπεστήριζε των πολιτικών γάμων είναι Νικολαΐτης, και μόνο γιατί θα υπεστήριζε ότι μπορώ να χωρίζω και να ξαναπαντρεύομαι είναι Νικολαΐτης.

Για να μην πω βέβαια, αν θέλετε εδώ μια παρένθεση, γιατί ξέρω κάποιος θα μου φέρει μια αντίρρηση και θα μου πει, και γιατί διαζευγμένους τους ξαναπαντρεύει η Εκκλησία; Γιατί κάποια εποχή έκανε μια παραχώρηση η Εκκλησία, σαν οικονομία, κακώς όμως. Είναι ρητή η εντολή του Θεού, εκείνος που θα παντρευτεί αφού θα απέλυσε την γυναίκα του είναι μοιχός, και εκείνος που θα παντρευτεί απολελυμένη, διαζευγμένη, είναι μοιχός, και αυτή είναι μοιχαλίδα. Ρητός, δεν υπάρχει σκιά αμφιβολίας, καθόλου τίποτε.

Αλλά εάν καθιερώθηκε γάμος από την Εκκλησία εννοείται τώρα, σας το λέγω αγαπητοί μου καθαρά καθαρά, λυπημένος αναφορά. Διότι η Εκκλησία πιεζομένη, και μη έχουσα σθένος πολλάκις εκείνοι που την υπηρετούν, οι ποιμένες της, θα ήσαν να κάνουν τις παραχωρήσεις, και όταν γίνει η αρχή παραχωρήσεων, τότε υπάρχει και ο κατήφορος των παραχωρήσεων.

Αυτό είναι η στρογγυλή αλήθεια, κι αν το θέλετε, λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, αδελφέ, δεν θα κριθείς με τους νόμους της πολιτείας, αλλά θα κριθείς με τους νόμους του Ευαγγελίου, όταν θα έρθει ο Χριστός Κριτής.

Γράφει λοιπόν ο Αδελφόθεος Ιούδας, ούτοι εισίν, αυτοί είναι, εν ταις αγάπαις ημών. Ώστε λοιπόν μετείχαν στις αγάπες, στα τραπέζια δηλαδή, πιθανώς και στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Διότι παρετίθετο στις αγάπες τον πρώτο καιρό και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Ούτοι εισίν αυτοί είναι εν ταις αγάπαις ημών, στις εκκλησιαστικές συνάξεις. Σπιλάδες, νεφέλαι άνυδροι, κύματα άγρια θαλάσσης, επαφρίζοντα τας εαυτών αισχύνας· άγρια κύματα της θαλάσσης που βγάζουν τους αφρούς των τρόπων των, για εκείνα που θα έπρεπε να ντρέπονται.

Και άλλα λέγει, αλλά τα παρέλειψε για συντομία χρόνου. Εις δε την Αποκάλυψη ο ίδιος ο Κύριος γράφει εις τον Άγγελον της Εφέσου, τον Επίσκοπον της Εφέσου,

αλλά τούτο έχεις, ότι μισείς τα έργα των Νικολαϊτών, α καγώ μισώ. Μισείς τα έργα των Νικολαϊτών, τα οποία και εγώ μισώ, λέγει ο Χριστός. Και είναι η πλευρά της διαφθοράς, του διεφθαρμένου βίου, της παραβιάσεως των ηθικών νόμων και κανόνων του Ευαγγελίου.

Λοιπόν, προσέξτε τώρα, παρακολουθήστε την συνέχεια, τη σειρά του πράγματος. Εφεξής, πότε εφεξής, από τότε που γράφτηκαν οι επιστολές και τα Ευαγγέλια, θα εμφανίζονται μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία, θα εμφανίζεται ένα ντουέτο, ένα ντουέτο.

Θα είναι το θηρίο, το επτακέφαλο και το δεκακέρατο, δηλαδή ο πρόδρομος του Αντιχρίστου, και τελικά ο Αντίχριστος. Και το θηρίο με τα κέρατα του αρνιού, δηλαδή ο πρόδρομος του ψευδοπροφήτου, τι σημαίνει αυτό;

ότι εφ' εξής θα υπάρχει ή ο ανοιχτός διωγμός ή η πλάνη ή και τα δυο μαζί. Εάν δεν σε βρει να σε πλανήσει, δηλαδή δεν καταφέρει να σε πλανήσει ο ψευδοπροφήτης, ανά πάσα στιγμή στην ιστορία και συνεπώς και στην εποχή μας.

Εάν δεν καταφέρει να σε πλανήσει ο ψευδοπροφήτης με την παράβαση του νόμου του Θεού ή με την αλήθεια της πίστεως ακεραίαν, Ορθόδοξον, τότε θα έρθει το άλλο θηρίο και θα σου εξαπολύσει διωγμό. Ό,τι λοιπόν δεν πετύχει ο ένας με το καλόπιασμα, πετυχαίνει ο άλλος με το άγριεμα των δοντιών του.

και με την απειλή· αυτό το ντουέτο σε κάθε εποχή θα δρα και θα ενεργεί. Και συνεπώς η κάθε εποχή που εμφανίζει αυτό το ντουέτο είναι έσχατα. Αυτό λέγεται έσχατα. Ιδιαιτέρως βεβαίως σε μια πύκνωση της διαστροφής και της αληθείας της πίστεως και του ηθικού βίου όσο πηγαίνουμε προς το τέλος της ιστορίας.

Και επειδή διαρκώς βαδίζουμε προς το τέλος της ιστορίας, έχουμε περισσότερο και περισσότερο την πύκνωση αυτών των δύο πραγμάτων. Έτσι, όποιος μείνει πιστός μέχρι τέλους, αυτός αποτελεί τον εκλεκτό λαό του Θεού, που παίρνει τώρα την παραγγελία να εξέλθει.

Τι θα πει να εξέλθει; Αυτή η έξοδος σε κάθε εποχή, από την εποχή της Αναλήψεως του Χριστού, αυτή η έξοδος σε κάθε εποχή αγαπητοί μου, Ποικίλη· άλλοτε είναι μόνο τροπική, άλλοτε είναι και τοπική, που σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξει κανείς και τόπον. Θυμηθείτε, σας υπενθυμίζω από το 13 κεφάλαιο, την γυναίκα εκκλησία που φεύγει στην έρημο.

Έτσι οι πιστοί θα παίρνουν πάντοτε, σε κάθε εποχή, το μήνυμα του Χριστού που θα εμπνέει σε κάθε εποχή την Εκκλησία. Τι μορφή μπορεί να παίρνει αυτή η τοπική τους έξοδος; Δια την τροπικήν έξοδον έχουμε καθ' ημέραν το Λόγο του Θεού στο Ευαγγέλιο.

Πώς δεν θα αναμειγνυόμεθα με εκείνους που έχουν το κοσμικό φρόνημα, και θα αποτελούμε μία απομόνωση. Άμα τα ακούνε αυτά οι άνθρωποι του κόσμου, λένε, μονοκόματοι είσαστε, απομονωμένοι είσαστε. Έχουμε εντολή από τον Θεό, έχουμε εντολή από τον Θεό, να εξερχόμεθα ανά πάσα στιγμή, Αλλά δια την τοπική έξοδο, σε κάθε εποχή αγαπητοί μου, έχουμε ένα ιδιαίτερο μήνυμα που το δίδει ο Θεός Διά της Εκκλησίας Του, που το κατανοούν οι πιστοί και το εφαρμόζουν, όπως τότε στα Ιεροσόλυμα.

Και τούτο βεβαίως για να μην συναπολεστούν με τους αμαρτωλούς ανθρώπους ή να μην χαθούν οι ίδιοι· και πρέπει να έχουν και τοπική έξοδο. Ακούστε έναν τρόπον εξόδου, από εκείνα που είπε ο Κύριος, και που πολλές φορές τα διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο, αλλά δεν μπορούμε να τα οργανώσουμε μέσα μας, και να συλλάβουμε ότι αυτό που είπε ο Χριστός, αυτό σημαίνει. Ακούσα τέτοιο, Λουκάς 22,35-38, Και είπεν αυτοίς, Ότε απέστειλα υμάς άτερ βαλαντίου, και πήρας και υποδημάτων, μή τινος υστερήθητε; Οι δε είπον, Ουθενός.

Εἶπεν οὖν αὐτοῖς· Ἀλλὰ νῦν ὁ ἔχων βαλάντιον ἀράτω, ὁμοίως καὶ πήραν, καὶ ὁ μὴ ἔχων πωλήσει τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ καὶ ἀγοράσει μάχαιραν. Οἱ δὲ εἶπον· Κύριε, ἰδοὺ μάχαιραι ὧδε δύο. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἱκανόν ἐστιν. Προφανῶς εὑρισκόμεθα, ἀγαπητοί μου, εἰς τὸν μυστικὸν δεῖπνον, καὶ λέει τώρα ὁ Κύριος εἰς τοὺς μαθητάς του· Ὅταν σᾶς ἔστειλα στις πόλεις και στα χωριά, ἀνὰ δύο, ἐσᾶς τοὺς δώδεκα καὶ τοὺς Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους, 82 ἄνθρωποι, καὶ πηγαίνατε καὶ κηρύσσατε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Σας έστειλα χωρίς βαλάντιον, χωρίς πορτοφόλι, χωρίς πήρα, δηλαδή χωρίς σακούλα και χωρίς παπούτσια. Τότε για να προχωράει κανείς γρήγορα έβγαζε και τα παπούτσια του. Τώρα βέβαια μας είναι αδιανόητο πώς μπορούσαν να περπατάνε ξυπόλητοι, αλλά οι υπηρετούντες τότε περπατούσαν ξυπόλητοι, ή πτωχοί και εκείνοι που επέλεγαν να περπατήσουν.

Μήπως στερηθήκατε τίποτε από όλα αυτά, ενώ δεν είχατε εφόδια μαζί σας; Και οι μαθηταί απαντούν, από τίποτα Κύριε δεν στερηθήκαμε. Ε λοιπόν, τα πράγματα άλλαξαν, εδώ τώρα προσέξτε. Τα πράγματα άλλαξαν, προσέξτε θα σας πω πέντε, καταλάβατε πενήντα.

Τα πράγματα άλλαξαν. Τώρα εκείνος που έχει πορτοφόλι να το πάρει μαζί του, να το κρατάει μαζί του, να έχει χρήματα δηλαδή.

Και εκείνος που έχει σακούλα να την πάρει μαζί του, σακούλα εννοείται τροφίμων, τουρβά, είναι ο τουρβάς, ο ολωστός τουρβάς, η πήρα, το πει με ήτα. Και ο μη έχων, αυτός που δεν έχει ούτε χρήματα ούτε σακούλα με ψωμί μέσα, να πουλήσει το απ' έξω ρούχο του, το ιμάτιό του, να μείνει μετά από μέσα, και να αγοράσει μαχαίρι, θα του χρειαστεί. Τι σημαίνει; Σημαίνει το περιβάλλον που θα συναντήσετε από εδώ και μπρος, αγαπητοί μου, δεν θα είναι πλέον φιλικόν, αλλά θα είναι εχθρικόν, και συνεπώς μη περιμένετε να σας φιλοξενήσουν.

Φροντίστε δια τη συντήρησή σας, όπως ομοίως φροντίστε να έχετε και τον τρόπο με τον οποίο θα αμύνεστε. Πούλησε το ιμάτιό σου και πάρε μαχαίρι, διότι το μαχαίρι είναι όργανο και αμύνης και επιθέσεως φυσικά.

Στο τραπέζι απάνω υπήρχαν δύο μαχαίρια, τραπέζι, τραπεζαρία, υπήρχαν δύο μαχαίρια. Και λένε στον Κύριον, Κύριε, να δύο μαχαίρια, διότι είπες προηγουμένως ότι οι Εβραίοι στρέφονται εναντίον μας και τα λοιπά και τα λοιπά και εναντίον σου. Λοιπόν, να δύο μαχαίρια. Ο δε είπεν αυτοίς, ικανόν εστιν. Δεν καταλάβατε; Αρκετά, αρκετά. Το ικανόν θα πει όχι, αρκετά, να τα δύο μαχαίρια, αρκετά σας είπα, δεν καταλάβατε. Πράγματι, δεν εννοούσε ο Κύριος ότι έπρεπε να αγοράσουν μαχαίρι. Θέλετε να το πω έτσι λιγάκι;

και πιο σύγχρονα να έχεις περίστροφο να έχεις καραμπίνα ο Θεός να φυλάξει δεν το καταλάβατε λέει ο Κύριος δεν το καταλάβατε δεν το πιάσατε και θέλετε ο Απόστολος Πέτρος φέρεται πήρε το ένα μαχαίρι μαζί του γιατί πάντοτε οι Οδυπόροι είχαν μαχαίρι μαζί τους όπως έχουν και οι αγρότες μαχαίρι μαζί τους Και όταν πήγανε στον κήπο της Γερσιμανή, φύγανε από την τραπεζαρία εκεί.

Ανάληψη, Όταν είπε, εκείνος που δεν έχει να πουλήσει το ιμάτιό του να πάρει μαχαίρι, δεν σημαίνει πρέπει να κάνει οικονομίες, να έχει περίστροφο στο σπίτι του ή καραμπίνα ή και να έχει χειροβομβίδα ή δεν ξέρω τι άλλα πράγματα, γιατί η εποχή είναι δύσκολη και περίεργη. Να φυλάξει ο Θεός, να φυλάξει ο Θεός. Το καταλαβαίνετε πόσο αβίαστα βγαίνει από το ιερό κείμενον.

Αλλά τι θέλει να πει; Θέλει να πει ότι το περιβάλλον πια δεν θα είναι φιλικόν, θα είναι εχθρικόν, και λάβετε τα μέτρα σας. Κάποτε ο Κύριος είπε το εξής, αν σας διώκουν από τη μία πόλη μη κάθεστε, πηγαίνετε σε άλλη πόλη.

Αν σας διώκουν κρύβεστε, ο ίδιος ο Κύριος πολλάκις εκρύπτετο, πολλάκις εκρύπτετο, όταν ήθελαν οι εχθροί του να τον θανατώσουν. Τελικά βέβαια επεδίωκε τη θυσία του, αλλά όταν ήρθε η ώρα να θυσιαστεί. Ο Άγιος Πολύκαρπος εκρύπτετο σ' ένα σπίτι, αλλά όταν ήρθε η ώρα να τον συλλάβουν, δηλαδή επροδόθη το κρυσφύγετό του, τότε βεβαίως δεν έφερε καμία αντίσταση, και όχι μόνο δεν έφερε αντίσταση, αλλά παρακάλεσε τους στρατιώτες και τους είπε, σας παρακαλώ πολύ, μείνετε λίγο και περιμένετέ με, δύο ώρες αγαπητοί μου τον περίμεναν.

Έδωσε εντολή και τους έστρωσαν τραπέζι, φαγητό και κρασί, και εκείνος επί δύο ώρες έκανε προσευχή, και όταν τελείωσε την προσευχή του λέει στους στρατιώτες, είμαι στη διάθεσή σας.

Αλλά και όλα τα παραδείγματα των Αγίων και των Μαρτύρων το βλέπουμε αυτό, διότι κατενόησαν ορθώς αυτό το οποίο ο Κύριος είπε. Θα φυλαχτείς, θα κρυφτείς, δεν είναι παλικαρισμός να μην κρυφτείς. Σε συνέλαβαν; Τότε θα δείξεις την ανδρεία σου και θα πεις εκείνο που έλεγαν και οι αρχαίοι μάρτυρες, είμαι χριστιανός, τελείως είμαι χριστιανός, ό,τι θέλετε κάνετέ με, είμαι χριστιανός.

Αλλά και κάτι ανάλογο προφητεύει και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, παρότι οι προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού έχουν μάλλον εθνική διάσταση περισσότερο παρά φυσικά θρησκευτική. Ακούσατέ το, διότι έχουν σημασία αυτά, διότι και ο Κύριος είπε, μην μπείτε στα Ιεροσόλυμα, πηγαίνετε στα βουνά, λέει ο Άγιος Κοσμάς.

Ή στην υπ' αριθμόν δύο προφητεία του. Ω ευλογημένο βουνό, πόσες ψυχές γυναικόπαιδα έχεις να σώσεις όταν έλθουν τα χαλεπά χρόνια, τα δύσκολα χρόνια. Τι σημαίνει αυτό; Θα έφευγαν στο βουνό να σωθούν. Στην υπ' αριθμόν 20 προφητεία του γράφει, λέγει.

Θα έρθει ξαφνικά, να έχετε ένα σακούλι σιτάρι κρεμασμένο στη θύρα.

Αυτό θα σας εμποδίσει φεύγοντας. Μην το αφήσετε, να το πάρετε μαζί σας, για να φάνε τα παιδιά σας.

Και στην υπ' αριθμόν 95 προφητεία του λέγει· Να παρακαλείτε να είναι μέρα και όχι νύχτα, καλοκαίρι και όχι χειμώνας.

Και ο Κύριος για τη φυγή από την Ιερουσαλήμ το είπε. Να μην είναι Σάββατο, που απαγορεύεται να περπατήσει κανείς παραπάνω από δύο μίλια. Και να μην είναι χειμώνας, δηλαδή χειμωνιάτικος καιρός

Αυτά είναι οι ειδοποιήσεις, αγαπητοί μου Είναι ειδοποιήσεις ότι κάποτε ίσως χρειαστεί και τοπική έξοδος Να τα θυμόσαστε, ίσως χρειαστεί Ας τα ξέρουμε, γιατί όταν χρειαστούν αυτά, δεν θα υπάρχει ούτε ο ιεροκήρυξ, ούτε το κήρυγμα Αλλά ό,τι θυμάται ο καθένας Και αν καλώς τα θυμάται, και αν καλώς τα χώνεψε, τότε θα τα χρησιμοποιήσει και αναλόγως θα δραστηριοποιηθεί Και συνεχίζει το ιερό κείμενο της Αποκαλύψεως, ότι θα βγείτε από την πόλη Ρώμη Βαβυλώνα, το κέντρο της διαφθοράς, γιατί θα τιμωρηθεί αυτή η πόλη, για να μην τιμωρηθείτε και εσείς με αυτούς Ότι εκολλήθησαν αυτής αι αμαρτίαι άχρι του ουρανού, και εμνημόνευσεν ο Θεός τα αδικήματα αυτής, γιατί έφτασαν τα αμαρτήματά της μέχρι τον ουρανό

Και τα θυμήθηκε ο Θεός, αυτή η ανθρωποπαθής έκφρασις, όλα τα αδικήματα αυτής της Βαβυλώνος Ρώμης Αυτός ο στίχος αγαπητοί μου, μας θυμίζει ότι είχαν πει τρεις φιλοξενηθέντες άγγελοι εις τον Αβραάμ, προκειμένου να καταστρέψει ο Θεός την Πεντάπολην των Σοδόμων Τι είχαν πει, αλλάξατε;

Κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται, καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα, εἶπε ὁ Κύριος, ὅτι κραυγὴ καὶ φωνὴ ἀπὸ τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα ἔχει πληθυνθεῖ πρός με καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν ἔχουν πληθυνθεῖ καὶ πληθυνθεῖ ὑπερβολικά· καταβὰς οὖν ὄψομαι εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται, εἰ δὲ μή, ἵνα γνῶ.

Ωραία έκφραση σε αυτή Αφού κατέβηκα, λέει, να ιδώ, τι γίνεται στα Σόδομα Εν τέλει, ανθρωπομορφική έκφραση Να ιδώ, άραγε εκείνα που φτάνουν σαν φωνές στον ουρανό Είναι έτσι; Κοιτάξτε, είναι αγνό, είναι έτσι; Για να γνωρίσω Ή δε μη, μήπως δεν είναι έτσι Με την έκφραση αυτή, ο Παντογνώστης Θεός θέλει να δείξει ότι Αυτά που έγιναν στα Σόδομα, ήτανε τόσο απίστευτα, ήτανε τόσο απίστευτα, τόσο αφύσικα, τόσο ελεεινά και τρισάθλια, ώστε να χρησιμοποιεί την εικόνα Είναι έτσι, πάνω εδώ, άκουσα, πάνω εδώ και με τα μάτια μου, μήπως δεν είναι έτσι

Φαίνεται αγαπητοί μου, πως σε κάποια εποχές, σε κάποιες εποχές, η αμαρτία ξεπερνάει κάθε όριο Δηλαδή και νόμον και φύσιν Και σας είπα άλλοτε ότι η παράβαση του νόμου είναι να πέφτεις στην πορνία Αλλά ενεργείς κατά φύσιν όμως, παρανόμων κατά φύσιν Όταν είσαι διεστραμμένος, ομοφυλόφιλος ή ό,τι άλλο, τότε βεβαίως παραβαίνεις και την φύσιν Και εδώ δεν έχουμε πλέον παρανόμων, αλλά έχουμε και παραφύσιν Έτσι, κάποιες εποχές όπως σας είπα φαίνεται ότι ξεπερνούν τα όρια όταν έχουμε υπέρβαση και παρανόμων και παραφύσιων Είναι πολύ φυσικό, μόλις την περασμένη εβδομάδα κάποιοι κύριοι από εσάς μου έδωσαν ένα απόκομα εφημερίδος

Στο οποίο γράφει ότι δύο γυναίκες παντρεύτηκαν, και μάλιστα με θρησκευτικό γάμο, αυτοί δεν πήγαν για πολιτικό γάμο βλέπετε. Και από κάποιον καθολικόν ιερέα τους πάντρεψε δύο γυναίκες, δηλαδή παντρεύτηκαν δύο γυναίκες, όπως προ καιρού πάλι είχε δημοσιεύσει εφημερίδα, παντρεύτηκαν δύο άνδρες και τους πάντρεψε πάλι ένας κληρικός προτεστάντης μου φαίνεται πρέπει να ήταν, δύο άνδρες μαζί, οπότε τι έχουμε εδώ πέρα, έχουμε μια κατάσταση που ξεπερνάει κάθε όριο.

Διότι όταν επισημοποιείς με γάμο σου μια τέτοια κατάσταση, τότε το να είσαι διαστραμμένος, αυτή η διαστροφή υπήρχε πάντοτε. Το να τη βγάζεις όμως στη δημοσιότητα τη διαστροφή σου, αυτό ξεπερνάει κάθε όριο.

Είναι πρόκληση του ουρανού, προκαλείς τον ουρανό. Στην Αθήνα αγαπητοί μου πήγα σε ένα οδοντογιατρό, σε ένα γιατρό, οδοντίατρο. Και είδα και είχε ένα τραπέζι και είχε ένα περιοδικό. Έριξα μια ματιά και είδα, το διάβασα για να πάρουν μια γνώση του πράγματος.

Και λέω, κύριε λέει, υπάρχει σύλλογος βεβαίως λεσβίων γυναικών, δηλαδή γυναικών που μετέρχονται την αμαρτία μεταξύ τους. Και πήγε μάλιστα και δημοσιογράφος και πήρε γυναίκα δημοσιογράφος, προφανώς γυναίκα γιατί οι άνδρες φαίνεται δεν θα τον δεχόντουσαν επ' ουδενί λόγω.

Ένεκα του πάθους τον επήρε και συνέντευξη και αυτή η δημοσιογράφος έκανε και ανταπόκριση στο περιοδικό, έκανε άρθρον. Ε, πέστε μου σας παρακαλώ, όταν ακούτε να παντρεύονται άντρες με άντρες, να παντρεύονται γυναίκες με γυναίκες, πέστε μου, τι περισσότερο έκαναν οι Σοδομήτες, τι περισσότερο, έκαναν κάτι περισσότερο και κατεστράφησαν;

Τι περιμένει λοιπόν εμάς, αληθινή πραγματικά καταστροφή, εμείς όμως, αν το θέλετε, όχι οι Έλληνες, μην πηγαίνει το μυαλό σας στην Ελλάδα, το πράγμα δεν περιορίζεται στην Ελλάδα, είναι στον χριστιανικό κόσμο, αλλά λέω τώρα εμείς οι Έλληνες ας πούμε, ή οι χριστιανοί γενικά, ξεπερνούμε τους Σοδομήτες, διότι οι Σοδομήτες επιτέλους δεν είχαν Ευαγγελικό νόμο, ούτε γνώριζαν περί Ευαγγελίου και Καινής Διαθήκης Ευαγγελίου, σαν Εμείς που ξεκινήσαμε με το Ευαγγέλιο του Χριστού, φτάνουμε και καταλήγουμε να γινόμαστε χειρότεροι από τους Σοδομήτες, ναι αγαπητοί, ναι αγαπητοί, και έρχεται τώρα η τιμωρία του Θεού,

Απόδοτε αυτή ως και αυτή απέδωκεν, και διπλώσατε αυτή διπλά κατά τα έργα αυτής· εν τω ποτηρίω ω εκέρασεν, κεράσατε αυτή διπλούν. Αποδώσατε της, ότι και αυτή έκανε, δώσατε της, να της τα αποδώσετε διπλά, κατά τα έργα της, με το ποτήρι της αμαρτίας, που πότισε τα έθνη, αλλά να της το ποτίσετε κι εσείς διπλό, Δηλαδή, να τιμωρηθεί διπλά με αυτή την έννοια.

Σε ποιον όμως αποτείνεται αυτή η μυστηριώδης φωνή; Μήπως προς το λαό του Θεού, στον οποίο ο Θεός λέγει βγείτε από την πόλη και φύγετε να σωθείτε; Όχι αγαπητοί μου, οι χριστιανοί δεν εκδικούνται. Θα το πω άλλη μία φορά, οι χριστιανοί δεν εκδικούνται.

Φυλάγονται, προσέχουν, αλλά δεν εκδικούνται. Λυπούνται, κλαίουν, οδύρονται για το κατάντημα και χαίρουν όταν δουν έναν άνθρωπο από αυτούς τους αμαρτωλούς ανθρώπους να μετανοεί και να συνέρχεται. Αυτό είναι ο χριστιανός.

Δεν είναι δυνατόν λοιπόν τώρα να πληρώσει διπλά ο λαός του Θεού εναντίον αυτού του κέντρου της διαφθοράς, της Βαβυλώνος. Τότε πού; Η φωνή αποτείνεται προς τους εχθρούς της πόλεως σαν τιμωρητικά όργανα της Θείας Δίκης, όπως έγινε κι άλλες φορές στην ιστορία.

Αν το θέλετε για την ιστορική Ρώμη, έχουμε πολλές τέτοιες ορδές βαρβάρων, η κυριοτέρα όμως είναι ο Αλάριχος που σας είχα ήδη πει μια περασμένη φορά. Ή εκείνο που λέγει το βιβλίο της Αποκαλύψεως, για τους δέκα υποτελείς βασιλείς, υποτελείς τη Βαβυλώνα Ρώμη, οι οποίοι τώρα στρέφονται εναντίον της Βαβυλώνος Ρώμης.

Προς αυτούς αποτείνεται, όπως στον παλιό Ισραήλ, όταν ο Θεός τιμωρεί, τιμωρητικά του όργανα έχει, διαμέν το βόρειο βασίλειο τους Ασσυρίους, διαδέ το νότιο βασίλειο τους Βαβυλωνίους, τον Ναβουχοδονόσορα.

Είδατε, προς αυτούς αποτείνεται και αφήνει το πράγμα να έλθει, να γίνουν αυτοί όργανα τιμωρητικά της Θείας Παιδαγωγίας.

Εδώ όμως λέγει ότι η Θεία Τιμωρία πρέπει να αποδοθεί στο διπλούν, δηλαδή εάν έκανες α, δυο φορές α θα πληρωθεί στο κακό. Τι σημαίνει αυτό το διπλούν; λέγει ο Ανδρέας Καισαρείας το εξής· διπλούν, ή δια το ενταύθα και εν τω μέλλοντι αιώνι τους λίαν αμαρτωλούς και παρανόμους κολάζεσθαι, δηλαδή, ή ότι θα τιμωρούνται οι υπερβολικά αμαρτωλοί και εδώ στη γη και στον ουρανό, ή δια την ψυχή και το σώμα, ων αι πράξεις κοιναί καθ' ων αι κολάσεις, ότι θα τιμωρείται και η ψυχή και το σώμα, λέγοντας το διπλούν, ή δια το της Θείας Φιλανθρωπίας πέλαγος, διπλά οργιζομένης.

Επειδή ακριβώς υπάρχει στο Θεό η Θεία Φιλανθρωπία, η οποία ανέχεται και ανέχεται, αλλά όταν επιμένει το κακό, τότε ξεσπά η οργή του Θεού διπλά σε εκείνους οι οποίοι αμαρτάνουν. Αυτός ο όλος στίχος που σας διάβασα απηχεί τον 136 ψαλμόν. Όταν αιχμαλωτίστηκαν στην Βαβυλώνα οι Εβραίοι, έψαλαν εκείνον τον ψαλμόν, καθισμένοι στην ακροποταμιά· κρεμάσαμε λέγει τα όργανά μας στα κλαδιά των ιτιών, γιατί πως να τραγουδήσουμε σε ξένο τόπο, τι τραγούδια εθνικά να πούμε στη γη της εξορίας μας και της αιχμαλωσίας μας, Α, Ιερουσαλήμ, αν σε ξεχάσω, να με ξεχάσει το δεξί μου χέρι και να παραλύσει, να κολλήσει η γλώσσα μου στον λάρυγγά μου, αν σε ξεχάσω, Ιερουσαλήμ. Και μετά στρέφεται προς την Βαβυλώνα, που τους είχε αιχμαλωτίσει· Θυγάτηρ Βαβυλώνος η ταλαίπωρος, μακάριος ος ανταποδώσει σοι το ανταπόδομά σου, ο ανταπέδωκας ημίν,

Ω Βαβυλώνα ταλαίπωρη, ευτυχισμένος εκείνος που θα σε τιμωρήσει και θα σου δώσει το μισθό σου και την πληρωμή σου, όπως εμείς, όπως εμάς μας ταλαιπώρησες και μας εξουθένωσες.

Αλλά και εμείς αγαπητοί μου που μελετάμε αυτούς τους στίχους πρέπει, δεν ξέρω πως πρέπει να αισθανόμεθα, πρέπει να αισθανόμεθα χαρά γιατί κάποτε θα απαλλαγούμε από το κακό που υπάρχει γύρω μας με το οποίο ποτέ δεν θα έχουμε συμμαχίσει και ποτέ δεν θα έχουμε συνευδοκίσει.

Αλλά και φόβο, γιατί ο Θεός είναι δίκαιος, γιατί ο Θεός τα βλέπει όλα και τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Αγαπητοί μου, άμα βλέπετε κάποιον άνθρωπο και τιμωρείται δίπλα σας, να έχετε χαρά, θα το πω άλλη μια φορά, γιατί ο Θεός βλέπει το καλό το δικό σας και θα σας τον αποδώσει· να έχετε φόβο και να τρομάξετε όταν δείτε να τιμωρείται ο διπλανός σας, ο αμαρτωλός διπλανός σας, που τον ξέρουν όλοι ότι είναι αμαρτωλός και κακοήθης, βλάσφημος και ό,τι άλλο, τρομάξετε και πείτε· Πω πω, εστί δίκης οφθαλμός, τιμωρεί ο Θεός· αν και εγώ παραβώ το θέλημα του Θεού, τι έχω να πάθω;

Έτσι πρέπει να υπάρχει αυτό το διπλούν αίσθημα, της χαράς ότι θα μας δώσει ο Θεός τη λύτρωση, του φόβου ότι μπορεί να πέσουμε και εμείς και τότε να τιμωρηθούμε όπως τιμωρείται ο διπλανός μας.

Όσα εδόξασεν εαυτήν και εστρηνίασεν, τοσούτον δότε αυτή βασανισμόν και πένθος, ότι εν τη καρδία αυτής λέγει, ότι κάθημαι καθώς βασίλισσα και χήρα ουκ ειμί, συγγνώμη, καθώς βασίλισσα και χήρα ουκ ειμί, και πένθος ου μη ίδω.

Δια τούτο, εν μια ημέρα ήξουσιν αι πληγαί αυτής, θάνατος και πένθος και λιμός, και εν πυρί κατακαυθήσεται, ότι ισχυρός Κύριος ο Θεός, ο κρίνας αυτήν. Δόξασε τον εαυτό της, επλούτησε και σπατάλησε και μετήλθε ακολασίαν· τόσο να την τιμωρήσετε όσο πιο πολύ δόξασε τον εαυτό της και όσο πιο πολύ ασώτευσε.

Και δώσατε τις βασανισμόν και πένθος, γιατί είπε στην καρδιά της η Βαβυλώνα, κάθομαι σαν βασίλισσα, χήρα δεν είμαι, πένθος δεν γνωρίζω, γι' αυτό το λόγο σε μια στιγμή, σε μια ώρα θα έρθουν οι πληγές κατά πάνω της· τι είπε, χήρα δεν είμαι; ο θάνατος θα πέσει επάνω της και το πένθος και η πείνα και με πυρ θα καεί, γιατί είναι ο ισχυρός, ο Κύριος ο Θεός. Δηλαδή, αγαπητοί μου, κατά των στίχων, κατά των μέτρων της Αποστασίας, της Ακολασίας και της Αλαζονίας, θα είναι και ο βασανισμός αυτού του κέντρου από το οποίο φεύγει κάθε διαστροφή και αμαρτία προς ολόκληρη τη γη μας.

Εκείνο που είπε, το εν τη καρδία αυτής, είπε στην καρδιά της, δείχνει το μέτρο της αυτοπεποιθήσεως και της υπερηφανίας των ανθρώπων των διεφθαρμένων σε βαθμό, αυτό αληθινά δαιμονικό. Είναι ο τύπος του αυτοθεοποιηθέντος υπερανθρώπου. Αυτός είναι ο τύπος του αυτοθεοποιηθέντος υπερανθρώπου. Αυτός που νομίζει ότι έγινε το κέντρο του σύμπαντος, αυτός ο ανθρωποκεντρισμός του, αυτή η αυτονομία του, αυτή η χειραφέτησή του από το Θεό, ότι μπορεί να γίνει Θεός χωρίς το Θεό και επαναλαμβάνει το προπατορικό αμάρτημα με τη συμβουλή του δράκοντος, του διαβόλου, του όφεως, του αρχαίου, και ότι θα γίνει υπεράνθρωπος και αυτός αξίζει, δεν έχει ανάγκη από το Θεό, έχει ανάγκη από το μυαλό του, έχει ανάγκη από τα χέρια του, από το Θεό δεν έχει ανάγκη.

Πιστεύει στον εαυτό του αυτός ο υπεράνθρωπος, πιστεύει στην επιστήμη, πιστεύει και στην τεχνική. Πιστεύει ότι νίκησε ή θα νικήσει διά της επιστήμης και αυτών των θάνατων, και διά της τεχνικής ότι θα νικήσει την πείνα, και διά των κοινωνικών συστημάτων θα νικήσει και θα υπερνικήσει την ανισότητα και τη δυστυχία.

Πλάνη· το Θεό δεν τον χρειάζεται, μάλλον του είναι εμπόδιο ο Θεός και η Εκκλησία, γι' αυτό και τον εξορίζει τον Θεό από τη ζωή του, αυτός ο αυτοθεοποιηθείς υπεράνθρωπος.

Εκείνος που επίστευσε αυτά όλα, προσπαθεί να επιτύχει δια της βίας, να τα πιστέψουν και οι άλλοι. Και ενώ επικαλείται την ελευθερία, εν ονόματι αυτής της ελευθερίας, θα έλεγα της ελευθερίας μου, γίνεται ο πιο στυγνός αφέντης στους άλλους.

Εκείνο που λέγει η Βαβυλώνα Ρώμη, κάθημαι καθώς βασίλισσα, κάθομαι λέει σαν βασίλισσα, δείχνει την προσπάθεια των αντιθέων δυνάμεων να επικρατήσουν οπωσδήποτε εις τον κόσμο αυτόν.

Οπωσδήποτε. Μασονισμός λέγεται; τι λέγεται; ισμός, ισμός, ισμός, τι λέγεται; οπωσδήποτε να επικρατήσουν εις τον κόσμο αυτόν. Αλλά ο ταλαίπωρος αυτός, αυτονομημένος άνθρωπος, που δεν έχει ούτε την προστασία ούτε την ευλογία του Θεού, πέφτει ευθύς, ακριβώς, εις τα αντίθετα αποτελέσματα από εκείνα που προσδοκούσε.

Τι πετυχαίνει; πιστεύει, παραδείγματι, στην ευτυχία των λαών, διά της επιβολής, ξέρω εγώ, αθέων κοινωνικών συστημάτων. Και καταντά, καταντά, στην πείνα και εις το δελτίον της αγοράς τροφίμων.

Επικρατεί ακόμη το έγκλημα, ο φόβος και τέλος ένας πόλεμος, και μάλιστα πυρηνικός πόλεμος. Λέγει στη συνέχεια το Ιερό Κείμενο: Και εν πυρί κατακαυθήσεται, και με πυρ θα καεί αυτό το κέντρο των αντιθέων δυνάμεων.

Που σημαίνει ότι καταστρέφει αυτό το κέντρο και το εξευτελίζει. Δηλαδή καταστρέφει και εξευτελίζει αυτόν τον ταλαίπωρον αυτονομημένο άνθρωπο. Αυτόν τον αυτονομημένο άνθρωπο που δεν έχει ανάγκη από το Θεό.

Δεν έχει ανάγκη από το Θεό, τον εξόρισε. και Τον εξορίζει και από τις καρδιές των συνανθρώπων Του. Και όλα αυτά γιατί; Διότι ισχυρός Κύριος ο Θεός, ο Κρίνας αυτήν, την Βαβυλώνα. Γιατί ο Θεός είναι ισχυρός, αυτός ο οποίος την κρίνει, την Βαβυλώνα, και την καταδικάζει. Είναι ο Θεός που δίδει την απάντηση, την ιστορική του απάντηση δίδει ο Θεός.

Αδελφοί μου, βρίζουν οι άνθρωποι τον Θεόν και τον προκαλούν. Αλίμονο, θα έλεγα, τι μας περιμένει. Όταν βλέπετε πρωτοφανή πράγματα βεβαίως στην ιστορία των χριστιανών, εμείς οι ίδιοι χριστιανοί να γινόμαστε βάνδαλοι στους ναούς, να τους πυρπολούμε τους ναούς, όταν οι μαθηταί των σχολείων μας μαυρίζουν τις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, όταν κατεβάζουν την εικόνα του Χριστού πάνω από την τάξη, από την έδρα του δασκάλου, και μουτζουρώνουν και βάζουν ένα τσιγάρο για να δείξουν ότι ο Χριστός καπνίζει.

Το είδατε στις εφημερίδες, πέστε μου τι περιμένετε, πέστε μου τι περιμένετε; Βλασφημίες βλέπεις εδώ, ποικίλων διαστάσεων· μετάνοια, πουθενά· κρατική πάταξη του κακού, ανύπαρκτη. Θέλετε ακόμη; Το αντίθετο, ζητωκραυγές βεβαίως, υπέρ διεστραμμένων εγκληματιών. Έμαθα μόλις προχθές που έγινε, χθες το βράδυ που έγιναν, έγινε μια δίκη του δράκου, της Δράμας, Είχαν μαζευτεί λέγει κόσμος, δεν ξέρω κατά πόσο είναι αληθινή αυτή η πληροφορία, που ήταν υπέρ του δράκου, αλλά άκουσα με τα αυτιά μου όμως μια ανταπόκριση από το ραδιόφωνο κάποιας ψυχολόγου που είχε ρωτήσει ένα μικρό παιδάκι 13 χρονό, πως βλέπει τον δράκο της Δράμας, και αυτός απήντησε, είναι για μένα ήρωας.

Καλά κάνει να είναι σκληρός, λέει στις γυναίκες, έτσι είναι σκληρός άντρας. Δηλαδή θα ήθελες να του μοιάσεις; Λέει, το ιδανικό μου, λέει ο 13χρονος μαθητής. Τα άκουσα αυτά με τα αυτιά μου, αγαπητοί, ίσως και δεν τα ακούσατε στο ραδιόφωνο. Πέστε μου λοιπόν, όταν υπάρχει αυτή η κατάσταση πρωτοφανής στα ιστορικά των χριστιανών μας, εμείς οι ίδιοι χριστιανοί έτσι να σκεφτόμαστε με τέτοια διαστροφή αντιλήψεως, πέστε μου τι περιμένετε;

Ο όλεθρος και μόνον ο όλεθρος, που με τα ίδια τους τα χέρια αληθινά τον παρασκευάζουν.

Και έρχεται η ώρα να κλάψουν και να πενθήσουν, όσοι μαζί με αυτή την πόλη, τη Βαβυλώνα, συνευδόκησαν στο κακό. Είναι οι βασιλείς και κυβερνήτες της γης, είναι οι έμποροι και οι ναυτικοί. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες που πενθούν την Βαβυλώνα που καταστρέφεται: βασιλείς, έμποροι, ναυτικοί.

Για την κάθε μια κατηγορία υπάρχει ένα ιδιαίτερο θρηνητικό τροπάριο, θα λέγαμε. Μα το μακροσκελέστερο θρηνητικό τροπάρι ανήκει στους εμπόρους, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Και πρώτα οι βασιλείς και κυβερνήτες της γης, ακούστε πως πενθούν.

Και κλάψους είναι αυτοί και κόψονται επ' αυτοί οι βασιλείς της γης οι μετ' αυτής πορνεύσαντες και στρηνιάσαντες, όταν βλέπωσιν τον καπνόν της πυρώσεως αυτής, από μακρόθεν εστηκότες, δια τον φόβον του βασανισμού αυτής λέγοντες· ουαί, ουαί, η πόλις η μεγάλη Βαβυλών, η πόλις η ισχυρά, ότι μία ώρα ήλθεν η κρίσις σου.

Είναι φανερό, και το υπενθυμίζω αυτό, γιατί πρέπει να το υπενθυμίζω επειδή φεύγει πολλές φορές από την προσοχή μας ή τη μνήμη μας, ότι αυτή η Βαβυλώνα Ρώμη δεν είναι πια βεβαίως η ιστορική Ρώμη, ήταν κάποτε η ιστορική Ρώμη, δεν είναι η σημερινή Ρώμη αναμφισβήτητα, το καταλαβαίνετε, δεν είναι η σημερινή Ρώμη αναμφισβήτητα, είναι σύμβολο, ε, είναι ένα κέντρο μεγάλης δυνάμεως που επηρεάζει ολόκληρη τη γη, αυτό το κέντρο διαποτίζει με τη διαφθορά του όλη τη γη, ή κέντρα, αν θέλετε, κέντρων ή κέντρα, σας το υπενθυμίζω αυτό, εκείνο που θα ήθελα να καταλάβετε ότι είναι συγκεκριμένα κέντρα αυτά, ή κέντρων, και συνεπώς είναι τοπικά, διότι και η καταστροφή είναι τοπική, και διότι πενθούν οι άλλοι που είναι έξω από αυτούς τους τόπους, ας υποθέσουμε ότι είναι η αρχαία Βαβυλώνα, πενθούν εκείνοι που είναι έξω από τη Βαβυλώνα, η οποία κατεστράφη,

και η οποία πρέπει να σας πω ότι η αρχαία Βαβυλώνα, η πανίσχυρη Βαβυλώνα, αυτό το φοβερό κράτος που το ίδρυσε εκείνος ο φοβερός Ναβουχοδονόσορ, έπεσε μέσα σε μία νύχτα και κατελήφθησαν ο Βασιλεύς και οι Χιλίαρχοι κτλ, πίνοντες και διασκεδάζοντες εκείνη τη νύχτα, όταν μπήκαν μέσα στη Βαβυλώνα οι Μήδοι Πέρσες και κατέλαβαν την πόλη μέσα σε μία νύχτα.

Υπάρχει λοιπόν το λεγόμενο ιστορικό προηγούμενο εις τον τύπο Βαβυλώνα. Είναι λοιπόν χώροι, είναι τόποι που οι γύρω θρηνούν για την καταστροφή αυτού του τόπου. Έχουμε τους, θα σας είπα τους βασιλείς εμπόρους και ναύτες οι οποίοι θρηνούν για όλα αυτά. Για να δούμε πρώτα.

Οι βασιλείς που πενθούν, οι βασιλείς που πενθούν, πενθούν, γιατί πενθούν, οι βασιλείς της γης λέγει, γιατί πενθούν, μετενόησαν, μετενόησαν, δεν μετενόησαν, αλλά διότι δεν έχουν πλέον τον τρόπο να δέχονται την αμαρτωλή καθοδήγηση της Βαβυλώνας Ρώμης, γι' αυτό πενθούν, γι' αυτό κλαίνουν, όπως θα κλαίγαν οι πόρνοι όταν κλείναν τα πορνεία, Θα κλαίγαν οι πόρνοι όταν κλείναν τα πορνεία και θα λέγανε πω πω, κλείσαν τα πορνεία.

Τι θα κάνουμε, τέτοιο πένθος, τέτοιο πένθος, δεν έχει διάσταση μετανοίας. Είναι το κατακόσμον πένθος που οδηγεί στην απώλεια και στην καταστροφή. Μας λέγει αγαπητοί μου αυτός ο Απόστολος Παύλος, Β' Κορινθίους 7,10.

Η κατά Θεό λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται, η δε του κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται, αν λυπήθηκες κατά Θεό για τις αμαρτίες σου, αυτό έχει αμεταμέλητη και αμετάκλητη τη σωτηρία σου.

Λυπήθηκες κατά κόσμον, διότι έχασες χρήματα, διότι κλείσαν τα πορνεία, γιατί κατεστράφη η πόλη της διαφθοράς, από την οποία έπαιρνες καθοδήγηση, και πήγαινες και γλεντούσες, τότε αυτό θάνατο κατεργάζεται για σένα. Μένουν λέγει οι βασιλείς της γης, που παρακολουθούν την καταστροφή της Βαβυλώνος, μένουν μακράν του βασανισμού της, μακριά, διότι φοβούνται, ότι και αυτοί θα τιμωρηθούν, είναι όμως, Ως αγαπητοί μου και η ψυχολογία των ανθρώπων που έχουν κοινωνία και εταιρεία στο κακό, αλλά όταν έλθει η τιμωρία τότε ο καθένας διασπά την εταιρεία και την κοινωνία αυτή και σπεύδει να σωθεί και ίσως ίσως και να υπαινίσσεται και εις τους άλλους ευθύνες. Έτσι γίνεται συνήθως. Είναι η υλικοφιλία. Είναι όταν δηλαδή οι άνθρωποι συμφωνούν να έχουν κοινωνία στο κακό.

Πιάσανε ένα, ναι, τρέχουν οι άλλοι να κρυφθούν, τους πιάσανε και τους άλλους, δεν το έκανα εγώ, το έκανε εκείνος, είναι η εταιρεία και η κοινωνία η δαιμονική, διότι στην θεϊκή κοινωνία, αναλαμβάνει κανείς τις ευθύνες του, αλλά και δεν έχει πράγματα να επιδείξει διεφθαρμένα και άσχημα, και λέγει, εγώ αυτό το καλό έκανα, εσείς ό,τι θέλετε κάνετε, και είμαι υπεύθυνος για ό,τι έχω κάνει, μάλιστα, αυτό που είμαι, ή αυτό που έκανα, και είναι αγαθόν. Α την Βαβυλώνα πόλην ισχυράν.

Αποκαλούν την Βαβυλώνα πόλην ισχυράν. Τι σημαίνει; Ποτέ δεν πίστευαν στην πτώση της, ή στον τερματισμό της, ή στον τερματισμό της αλαζονείας της, ή στον τερματισμό της ζωής της. Πόσοι τέτοιοι άνθρωποι ζουν, αγαπητοί μου, με το όνειρο ότι η ζωή είναι πάντοτε νεανική και καλοκαιρινή. Και όλα αυτά σε μιαν ώρα που φανερώνει το αιφνίδιον της καταστροφής.

Πολλές φορές, αγαπητοί μου, ο Κύριός μας μίλησε για το αιφνίδιο της καταστροφής ή της κρίσεως με μια εικόνα, με την εικόνα του κλέπτου εν νυχτί. Έρχομαι λέγει ως κλέπτης εν νυχτί, αλλά είναι αιφνιδία η καταστροφή δια τους αμερίμνους και τους αμαρτωλούς, για τους γρηγορούντας χριστιανούς, ο Κύριος ειδοποίησε. Και συνεπώς περιμένουν, γι' αυτό αγαπητοί, ας γρηγορούμε.