The Revelation of John 41

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

And now, my beloved, we come to the plague that follows the sounding of the sixth angel. We are in the ninth chapter of the book of Revelation, and I read to you: And the sixth angel sounded, and I heard a single voice from the four horns of the golden altar which stands before God, saying to the sixth angel, You who have the trumpet, loose the four angels who are bound at the great river Euphrates. And the four angels were loosed, who had been made ready for the very hour and day and month and year, to kill a third of mankind. And the number of the troops of horsemen was two hundred million; I heard their number.

And thus I saw the horses in the vision and those seated upon them, having breastplates of fire and of hyacinth and of sulfur.

And the heads of the horses were like the heads of lions, and out of their mouths came fire and smoke and brimstone. By these three plagues a third of mankind was killed: by the fire and the smoke and the brimstone that came out of their mouths.

For the power of these horses is in their mouths and in their tails. Their tails are like serpents, with heads of their own, and it is with these that they do their harm. And the rest of mankind, those who were not killed by these plagues, still did not repent of the works of their own hands; they would not stop worshiping the demons and the idols of gold and silver and bronze and stone and wood, which can neither see nor hear nor walk. Nor did they repent of their murders, or their sorceries, or their sexual immorality, or their thefts.

This, my beloved, is the sixth plague. The holy Evangelist relates to us here his revelation with the sounding of the sixth Angel, which is the second woe, the second alas. It is a plague more terrible than the preceding one. Let us look at the sacred text in detail.

And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, saying to the sixth angel: You who have the trumpet, loose the four angels who are bound at the great river Euphrates.

The sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which stands before God saying to that sixth angel: he who has the trumpet, let him loose the four angels who were bound at the great river Euphrates.

As you perceive, with the sounding of the sixth Angel comes the second woe, the second alas. The plague that follows is more intense and more destructive than the preceding plague or the preceding plagues of the five previous trumpet blasts.

And the chief subject of this plague is a terrifying war which has no precedent in history. The plague has a very intense eschatological character, but it has foreshadowings of itself in every age, in every epoch.

For all the wars that take place are foreshadowings of this great plague, of this one great terrifying war. It is that which the Lord had said: you will hear of wars, pardon me, you will see wars and rumors of wars.

Here, it has often been supposed that this should not be taken for granted. That wars have always occurred and so on, because quite simply, with the spread of Christianity, it was supposed that the peoples would not wage wars among themselves, especially among themselves as Christian peoples.

It would have been thought that upon the earth the peace of God would reign. But the Lord warns that not only will there be no peace, but there will be wars. And these will progressively become greater and greater until we arrive at this terrifying war.

And, I have told you, it has no precedent. So, we are being prepared for this great war, and these two world wars, unique in history, are the prelude of this great eschatological war, which in its description, as the holy Evangelist gives it to us, is inconceivable.

However, as you will see, it has all the marks of reality. The altar that the holy Evangelist sees is the one that Moses also had seen on Sinai, and which he was told to copy exactly, which is the Ark of the Covenant.

Furthermore, it is the golden altar, the altar of incense. The voice that was heard from the horns, the four corners of the altar, is the voice of God and is an answer to the prayers of the Saints, whose prayers ascend to God as incense, an image that we had seen on a previous occasion. And what does this voice of God say?

The same one who sounds the trumpet, this is a unique case here, the same Angel is to loose the four Angels who are bound in the region of the Euphrates river. Who are these four Angels who are bound?

Clearly they are not those whom he saw in the seventh chapter at verse one, who hold the four corners of the earth and there hold back the winds. They were going to unleash the winds, but it was said to them, hold back the winds, that is, restrain the destruction, so that we may seal the faithful.

It is a beautiful image which shows that the wrath of God is held back, in order that the faithful may be sealed. Thus we see there another image, that these are not those four angels, they are other angels.

These four angels who are loosed are evil demons, they are not angels, who, being loosed by divine permission, are about to bring on this terrifying war, during which a third of the earth is about to be slain.

A basic feature of this sixth plague is the specific place. We have seen up to now, he speaks always in general terms, he speaks of the seas, he speaks of the rivers. But all our earth has seas, all our earth has rivers.

Here, however, we have a specific place, and this place is the region of the Euphrates River. The Euphrates River, as we know, lies in Western Asia, in the Near East. Its mouth is at the Persian Gulf. It is a river that borders, we might say washes, Persia and present-day Iraq.

More precisely, it springs from the mountains of Ararat in Armenia. From there, by the way, the Tigris River also springs. They are two rivers, both of which empty into the Persian Gulf. In antiquity these rivers were separate. Today their mouths have come together, because the beds of rivers, of all rivers, are constantly changing. Much earlier they were very great rivers.

But the question arises: when he says that all these things will happen and prepares us, he first sets the scene for us, the place, the region of the Euphrates River where this great war will take place. The question arises: is this place a real place, or is it a figurative place, just as Babylon too is figurative?

Many times we will see further on references to Babylon, to the Harlot, to the great cities. But Babylon does not exist today, as is well known. Yet the character of that city and its conduct are carried over through the whole of its history.

So all the interpreters say that the holy Evangelist, when he wrote about the Great Harlot, the one who deceives the nations, and so on, means Rome in that era. But it may not be Rome alone. In one age it may be one thing, and something else later on. At times it may even be an entire state.

If one bears in mind that this ancient Babylon was itself a state. It is one thing that it was extended, and of course the city later became a capital, but just as in Greece we had city-states, so too Babylon, before becoming an empire, was a city-state.

Nebuchadnezzar is the one who truly stood as a shaper and reformer of this city. He extended it into a vast and very wealthy state. Yet, my beloved, Babylon today does not exist, without this meaning that the word in the Apocalypse loses its force.

Besides, it had long ceased to exist when the Evangelist John was writing it down in his Apocalypse. So could it be that the Euphrates River is not that specific place either, but a figurative place, that is, somewhere upon the earth? This we cannot easily answer.

Furthermore, the Euphrates is one of the four great rivers of Paradise mentioned in Holy Scripture: that God set Paradise among four rivers, the Tigris, the Euphrates, the Gihon and the Pishon.

Who these Gihon and Pishon are, we cannot know, nor is this the time to say. Although some have said one is the Nile, another the Indus, and many other things, extending the regions of Paradise so widely. But they may also be tributaries of these two rivers. We do not know.

One thing is certain: in the place of those specific, no longer figurative but historically specific locations, was the Paradise of the first-formed ones. I believe you all know that Paradise was here upon the earth. It was not figurative; it was perceptible, a real Paradise.

The grace of God departed, and then of course it is no longer Paradise. If you read about it, today that region, although very fertile, is despairing in its appearance, that region enclosed between these two great rivers.

If you read, you will see that it is a very ugly landscape, very ugly and unhealthy, and yet somewhere there was Paradise. This shows that afterward Paradise indeed became noetic (a spiritual, intelligible reality). That is, the souls, when the faithful depart from this present life. Abel, for example, came out of Paradise, but went down into Hades, and there awaited the Redeemer. Christ descended, the soul united with the Divinity, the soul united with the Divinity, since the body was upon the Cross and afterward in the tomb, in the tomb. And from there Christ created Paradise, and from that point on Paradise is the place of the righteous who await the Resurrection of the dead, that is, to receive their bodies back.

Now, why is it that in the very place where the first dwelling place of mankind had been set, Paradise, why will the destruction take place there? One must have a theological mind, and it is one of the mysteries of God. Along the length of this river, as we are conducting an inquiry, lay famous cities. There was Babylon, the renowned; there was Akkad, from which we also have the so-called Akkadian script; we also have Ur, which was the homeland of Abraham, these great cities.

Saint Andrew of Caesarea and Arethas after him tell us that probably from that region the Antichrist will come, from Jews who had been carried off as captives in the sixth century B.C. and did not return back, but remained there, and that from there the Antichrist will come.

There is a testimony, indirectly, within this very Apocalypse itself, and from there they draw this interpretation. Whatever we may say, the fact is that the Euphrates seems able to connect itself with the past, with the history I have told you about up to now.

But it may also not connect itself with the past, but simply refer to it as a real place, a fearful theater of warlike conflicts. We are trying to understand the prophecies of the future in relation to those that have already been fulfilled. Let me tell you one.

It says, where his feet stood, there where the feet of God stood, as an ancient prophecy said. It just came into my mind and I tell it to you as an example. An interpreter of the prophecies before Christ would have found it inconceivable to think of the possibility that the feet of God could stand upon the earth.

And yet, my beloved, the Son of God became man, and his feet trod upon the earth. Whatever interpretation they might have given then, allegorical, whatever you wish, they could never have come close to it. This passage, which says, whose feet stood, the feet of Christ stood, Christ walked upon the earth.

You see that many prophecies move in this way, the other one from Baruch which says, and he was conversant among men. That God appeared and conversed with men. We could give many interpretations here, but not according to the letter.

What does it mean that God lived among men? How exactly? Well, here is how He lived among them. If they tried to explain it, do you know what interpretation they would give you? Listen, and I will tell you the interpretation. That God so completely shared their life that He ate bread and salt together with men.

What are you saying, they would object, you are out of touch with reality. Yet does the Book of Acts not say exactly this? The Apostle Peter declares in one of his sermons that we ate and we drank with Him, and that Jesus was synalizomenos with them, meaning, as our expression goes, that He shared meals with them. The word has its root in the word for salt, and our people preserve this folk expression, we ate bread and salt with him, which signifies a very close communion.

And so imagine, please transport yourselves back to the Old Testament, let all of us together be carried back and try to grasp the prophecies of the Old Testament. If we had to give the most precise interpretations, ones tied to specific places and specific customs, rooted in our own habits and on our own earth, what interpretations would we give?

We would consider them exaggerated. And yet, when they were fulfilled, they did not turn out to be exaggerated at all, because the Son of God did indeed become man. So why, then, when it comes to the future, to the prophecies that for us still belong to the future, why should we take every prophecy and carry it off into some vague cloud of generalities? When it says the Euphrates, why not simply say, and of course perhaps we will say, I am not certain, but why not say, it is the Euphrates, quite simply, it is the Euphrates.

That is, the region of the Euphrates, the region of Mesopotamia, where Iraq is today, where Persia is today. Why not understand it just like that? I leave it to your own judgment, of course; no one is infallible, perhaps not even a prophet. To unravel one prophecy you need another prophecy, and that is precisely why everyone who has interpreted the book of the Apocalypse holds to a certain reserve.

I am only laying out for you all these various sides. And the four angels were loosed, who had been prepared for the hour and the day and the month and the year, that they should kill the third part of men. The four angels were loosed, those who had been prepared for that specific hour, day, month, and year, to kill the third part of mankind.

What strikes us is this way of expressing time in an ascending scale. He begins from the hour, moves to the day, advances to the month, and arrives at the year. This impresses us greatly. It reveals that God's decision, expressed in this way, is unchangeable and final.

What God has said will most certainly come to pass. And still more, this precision of time reveals the fulfillment of the plague down to the smallest detail. When it names the hour, the day, the month, and the year, all of them, we might say, finely tuned, it shows the realization of every single detail of what has already been prophesied.

This of course does not concern only this particular plague, but the whole book of the Apocalypse and indeed all the prophecies of Holy Scripture. We also notice in this verse that the third part of the people of the earth will be slain, which shows how murderous this military conflict will have to be.

If we suppose that the population of the earth today is four and a half billion people, that is, four thousand five hundred million, one third comes to one thousand five hundred million people, that is, one and a half billion. So when it says they will be slain, taking today's figures, that the third part of mankind will be killed, this means that one and a half billion people must be slain. That is an enormous number. Consider that, if I am not mistaken, correct me if I am wrong, in the Second World War around fifty million people were killed. So twenty to thirty times more will be slain than were killed in the Second World War. It is staggering. But note something. The capacity, however.

The capacity to kill that many people exists today, and the sheer scale of this destruction makes the mind reel. It is very easy today for such a number of people, one and a half billion, to be slain, and indeed within a single day if one wills it.

Not to mention even faster than a single day. Let us not forget that the specifications, the capabilities are in place; let us not forget this. And the number of the armies of the cavalry was two myriads of myriads, I heard the number, and the number of the armies of the cavalry was two myriads of myriads, which means two hundred million, I heard the number.

So the holy Evangelist comes to give us details of this military scene, and as you have understood it concerns cavalry, since he says the number of the armies of the cavalry. But, as becomes clear from the continuation of the description, these are not real horses, not literal horses; he keeps the name cavalry, yet it is, as we shall see, a matter of fearsome machines, what we would call battle tanks.

After all, even today, the mechanized units, the tanks our army has, if you will, since the Apocalypse is written in the Greek language, I think that in many places we can draw on Greek and from the Greek language, of which we ourselves shall become the gravediggers, our generation will become the gravedigger generation of the Greek language.

And the number 666, which is the number of the name of the Antichrist, will be counted according to the Greek alphabet, if it still exists by then, and not the Latin, according to what is being prepared. So in the mechanized corps, a section of the army, that is, one form, with its military function within the army, one weapon, are the battle tanks.

These battle tanks have replaced the cavalry, as everyone knows, the old horse cavalry, but the old naming was kept for the tanks. And so we still say Ile, that is a squadron, Ippilarchia, a cavalry regiment, Ilarchos, the squadron commander. We don't say lochagos or ypolochagos, as in the infantry, but we say Ilarchos, Epilarchos, and so on.

Which refers to the body of cavalry, the old cavalry. The terminology was thus preserved, but they are no longer horses, they are battle tanks. So here too we speak of horses, but they are not horses, they are machines, as we shall see, fearsome ones.

Further he says that the number of the armies of the cavalry was two hundred million. What ought we to picture here, that the reference is to the horses or to the riders? Plainly, if we take into account that one horse carries one rider, take it however you like.

The fact is that the soldiers are most likely two hundred million men. As you see, this enormous number strikes us forcefully. Perhaps the holy and God-inspired Evangelist wishes to forestall the doubt that might arise in us, that this is perhaps a mistake.

For you know that errors have crept into the texts, especially in numbers, particularly in the Old Testament, where we may say that perhaps some copyist's error has come in. Or again, perhaps it is a question of an allegorical number; if you look at older interpretations, they evidently speak of an allegorical number.

That is why the holy Evangelist hastens to tell us, I heard this number, I heard it, both because he wants to show us that he did not count them, that he did not in fact count them, and also because he assures us that this is the number. For if we suppose it had been a small number, then why would he say that he heard this number of the armies?

Of Mesopotamia. China alone is able to field an army of two hundred million. China, bear in mind, at this present moment numbers one billion people, that is, a thousand million people. If a fifth of them are of military age, men fit for service, then immediately we have an army of two hundred million.

China alone, at this moment, is able to supply this number of soldiers, together with the other countries. I saw the horses in the vision, and those seated upon them having breastplates of fire, of hyacinth, and of sulphur.

And the heads of the horses were like the heads of lions, and out of their mouths came fire and smoke and brimstone. So, he says, I saw these horses in my vision, and those seated upon the horses had breastplates of fire, of hyacinth, and of brimstone. And the heads of the horses were like the heads of lions, and from their mouths came fire and smoke and brimstone.

You see that the sacred writer proceeds to a detailed analysis and description of the image of his vision. He makes a clear distinction between the horses and their riders. And he tells us that the riders have the same breastplates.

So take note: the horses and the riders have the same breastplates. The breastplate was what the warriors of old would put on, an iron-forged piece, to guard this part of the chest from a blow, from the sword and the arrow.

So, that is what it is. The horses and riders have breastplates: the horse has a breastplate and the rider has a breastplate.

Now think about this: those two hundred million he saw, the horses and riders show a difference in their color. The riders have the same color. All the horses and riders, half of them, at first glance, and of course.

One might say to me, for example, when two teams are playing, we put on two different colours and so we tell the opposing sides apart, the green and the red, for example.

If we were watching some players in a game, we would see half of them in green and the other half in red. Or blue, or yellow, or whatever else. But here he sees that there are three teams locked in the struggle.

John calls them fiery, hyacinth (that is, blue), and sulphurous (that is, yellow) — fiery and yellow. They stand, perhaps, in three opposing camps, and one wonders whether they mean something. The fiery, the blue, and the yellow personify the Russians, the Chinese, and the Western world. He says further that the heads of the horses resemble the heads of lions, with striking power, like tanks of war.

From the mouths of these strange horses there comes forth, issuing out of their mouths, fire, smoke, and brimstone. In some way, these three substances that proceed from them correspond to the three colors that were mentioned earlier.

The smoke corresponds to the hyacinth blue, the fire to the fiery, and the sulphur, since it is sulphurous yellow, corresponds, well, to the yellow. By these three plagues was the third part of mankind slain, by the fire and the smoke and the sulphur that proceeded out of their mouths. For the power of the horses is in their mouth and in their tails, for their tails are like serpents, having heads, and with these likewise they do harm.

By these three plagues a third of mankind was slain: by the fire, the smoke, and the sulphur that proceed out of the mouths of these horses. For the power of the horses is in their mouth, and also in their tails, because their tails are like serpents, they have heads, and with these likewise they do harm, they inflict damage.

Here, we see that the holy Evangelist gives us a differentiation within the plague. The plague is one, it is the sixth plague; yet within these three plagues we have a differentiation of the plagues, and it is described with reference to the three substances: fire, smoke, and sulphur.

And by these three a third of the people on the earth are killed. Perhaps we have, perhaps, different effects: for example, there may be some who will be killed by the dropping of atomic bombs, of nuclear weapons.

When it speaks of brimstone, this may perhaps be a chemical, a poisonous gas, that completes the deadly doses, and so on. So it seems that, while it speaks of plagues as a single whole, in reality we have this variation in their effects.

All these horses have tails that look like serpents, and they have heads as well. Clearly we are dealing with chariots of war that strike both with the front and with the rear, because they do harm with their mouths and with their tails alike; that is to say, they injure and they destroy.

It is something we can see very clearly in a tank of battle: it is able to strike both forward and to strike rearward.

My beloved, if there is one thing you can take from what we have said, it is that the conditions for this plague are real today. Take note of it: within the very specifications of this plague, nuclear war machines already exist, two hundred million soldiers are easily assembled, and as I told you, from China and Mesopotamia alone.

And in general, the Middle East, with its oil and its strategic position, is said today to be very much a point of conflict. In our days, what does this plague mean? We might expect some global conflict in those regions.

Everything I am telling you, I put as questions; I cannot give an answer. So could it be that here is where we should expect this terrible conflict, the one conflict unlike any other in history, a war right there, in those very places? And the rest of mankind, who were not slain by these massacres, did not repent of the works of their hands.

The rest of the people who were not killed in these slaughters, notice what it says, slaughters, did not repent of the works of their hands, so as to stop worshipping the demons, and the idols of gold, and of silver, and of bronze, and of stone, and of wood, which can neither see, nor hear, nor walk.

And they did not repent of their murders, nor of their sorceries, nor of their fornications, nor of their thefts. My beloved, what is the outcome of this plague upon the ungodly? It is hardness of heart and impenitence.

Hardness of heart and the refusal to repent. This case brings to mind Pharaoh, whose heart was hardened. The more one plague followed upon another, the more Pharaoh hardened himself. His repentance was only outward, and at every plague, gripped by fear, he would say to Moses and Aaron, 'I have sinned against the Lord our God and against you; so now accept my sin once more, and pray to the Lord our God to take this death away from me.' I have sinned before your God and before you, here in front of you.

So accept my sin and pray to your God to take from me this deadly affliction, this evil of each plague. You see what Pharaoh said at every plague. This says, my beloved, that we must confess that we too, unfortunately, usually have a Pharaoh-like repentance.

When a plague comes, a war, some evil, we repent; but as soon as it passes, we forget it all. Isn't it clear, very clear, that punishment, however harsh it may be, does not always bring about repentance, unless there is one more factor as well, and that factor is the grace of God. It is the presence of the Holy Spirit. It is good will, a well-disposed heart. This last one, it is good will.

Pharaoh, when he saw the plague repeated, even in a poor imitation, as the magicians would reproduce it, what did he say? He would not believe in God. He would return to being hardened and refuse once again to let the Hebrews leave Egypt.

The same thing happens with us as well. A miracle of God, how do so many people explain it away? As something elemental, or as merely natural, or even as something spiritualistic. But let us come, beloved, to the real meaning of this refusal of theirs to repent.

Notice, he says, their murders, their idolatries, their thefts, and so on. We see that the holy Evangelist points, by way of comparison, to the breaking of the First, the Second, the Sixth, and the Seventh Commandment.

The First Commandment: You shall have no other gods before Me, there shall be no other god to be worshipped apart from Me. The Second Commandment: You shall not make for yourself an idol, nor any likeness of anything that is in heaven above, or that is on the earth beneath, or that is in the waters beneath the earth.

You shall not bow down to them, nor shall you serve them. The Sixth Commandment: You shall not commit adultery. The Seventh Commandment: You shall not steal. It is well known that on the First Commandment all the other commandments depend, whether in their fulfillment or in their transgression. For this reason, my beloved, the truth of God must be safeguarded; theology is not a fruitless and pedantic occupation, but it is the starting point of all the commandments, and even of salvation itself.

When we speak about God, it is not something about which we can say, well, even if we do not know many things, it does not matter. For this knowledge of God preserves and shapes the movement of the First Commandment, God says, And you shall have no other gods before Me. It is well known that man is inclined toward idolatry, and consequently has need at every moment to be safeguarded by this deep and true knowledge of God.

Another characteristic description that the Apostle Paul gives us concerns the consequences of the transgression of these two commandments above all, the ones that refer to God. He describes for us the condition of the ancient world, in the first chapter of his Epistle to the Romans.

And this is because the ancient world was in this state when the Gospel found it, but there is also something more. The ancient world became again, or rather the Christian world became again, what it had been before it came to know the Gospel.

Listen to what I just said, a worthless ancient world, a Christian one, and this Christian world became worthless again and denied the Gospel. I will only read it to you, without analysis, because the hour is late.

It is in the first chapter, verses 21 to 32. Although they knew God, they did not glorify Him as God, nor were they thankful, but became futile in their thoughts, and they exchanged the glory of the incorruptible God into the likeness of an image of corruptible man, and of birds, and of four-footed beasts, and of creeping things. Therefore God also gave them up, in the lusts of their hearts, to uncleanness, to dishonor their bodies among themselves, and they worshipped and served the creation rather than the Creator. For this reason God gave them up to passions of dishonor, for their women exchanged the natural use for that which is against nature, lesbianism; likewise also the men, leaving the natural use of the woman, were inflamed.

...they burned in their lust for one another, males committing shameful acts with males... And God gave them over to a corrupted mind, to do the things that ought not to be done. They were filled with every kind of unrighteousness, sexual immorality, wickedness, greed, and malice. They were full of envy, murder, strife, deceit, and ill will. They became gossips, slanderers, haters of God, insolent, arrogant, and boastful. They invented new ways of doing evil; they disobeyed their parents; they were without understanding, faithless, without natural affection, unforgiving, and without mercy. And these are people who not only do such things themselves, but also give their approval to others who do them.

There you have the catalogue of the ancient world, but there also is the catalogue of the contemporary Western Christian world. Or so he says himself. In this way we see idolatry and a disordered life inseparably bound together. But the Christians of today have taken one further step beyond the ancient world. The Gospel found the ancient world worshipping idols.

But today, Christians have taken yet another step of audacity. From idolatry they have leapt over into atheism. The phenomenon of atheism did not exist in the ancient world, but it does exist in the contemporary world. Consequently, our world today is worse than every previous condition, because it has denied Christ its Saviour.

Peter says, in Second Peter chapter two, verse one: "even denying the Master who bought them, Jesus Christ, and so bringing upon themselves swift destruction." They bring swift ruin upon their own heads. And, the verse goes on, many will follow after their sensuality, and because of them the way of truth will be blasphemed. Now the way of truth is the Gospel, so the Gospel itself will be blasphemed through the lives of these Christians. Many have become apostates; we are falling away from the living God, and this is why the setting aside of the commandments will come, and the breaking apart of our communities.

As a representative sample, the holy Evangelist lists, in summary form, murder, fornication, theft, and sorcery. So, first of all, murder. Never in history has human life been valued as little as it is today, even though people chatter hypocritically about human rights.

Anarchy, the hired-up fanaticism stirred among Christians the world over, the most murderous waging of war, the indifference to the health and the lives of millions of people through the pollution of the environment, the adulteration of food, the adulteration of medicines, and so on; all of these, in other words, fall under the charge of indirect murder.

There is this whole general name for utter immorality, a name that makes every honest person blush if he has to speak it aloud. My dear ones, we have truly entered Sodom and Gomorrah. Today you are ashamed to say that you take no part in it, that you have no share in the sin that the whole world is sharing in.

You are ashamed today to say that you do not go and do what others are doing. For a young woman today to say she does not have a boyfriend; she is ashamed. For a young man today to say he has not known immorality; he is ashamed. Why? Because evil has become exceedingly evil.

It has become very much so. It has come out and spilled over. It has overflowed into the streets. And what is unnatural is considered natural, what is sinful is considered normal, perfectly normal; and the self-controlled, prudent, sober-minded, chaste person, this one is considered to be outside every nature and every reality.

The literature of immorality, such as films, television, cinema, photographs, novels, all of these have surpassed every previous level. Theft. The mention of this sin is characteristic, where he says, of their thefts, their stealing.

My beloved, the essence of theft characterizes the absence of love and respect for the other person, self-interest, hedonism, faithlessness, and many other related symptoms. Today everyone steals; theft has become a science, and even sacrilege has surpassed every tolerable limit.

People today steal, as the popular expression goes, even the eyes off the All-Holy Theotokos. If there still exist today millions of people who die from hunger, listen to this, 17 million will die in 1982, 17 million children.

This is the refined theft of the goods of other peoples, for the private benefit of a few peoples. And finally, sorcery; it is bound up with idolatry, the state of faithlessness. Today people believe in everything; they believe in everything, except in the true God.

Once, a more recent writer said, in Egypt the Nile had been deified, and the crocodiles, and the mice, and the cats. Apart from the true God, we have everything today as well; modern man can believe in everything, can regard everything as real, can accept the most foolish and muddled fantasies as realities, except for the true God and the Gospel.

This demonic possession, which entered in through sorcery, has grown into a full demonic affliction, to a degree that can only be mourned. As never before in any other age, today we have people who are struck and ruled by demons.

Beloved, our world shows us the very image of the paralytic at Bethesda: bedridden, paralyzed, longing to be made well. Yet there is one difference from the paralytic of Bethesda. That man longed to be healed, but our modern world does not ask to be made well; it wants to remain in its hardness of heart and its refusal to repent.

Precisely this condition of which the holy Evangelist speaks, the result of impenitence following the plague, this very condition will bring also the remaining two, the two woes that follow. But then, it will then intensify. May God have mercy on us.

Και ερχόμεθα τώρα, αγαπητοί μου, στην πληγή που επέρχεται από το σάλπισμα του έκτου Αγγέλου. Ευρισκόμεθα στο ένατο κεφάλαιο του βιβλίου της Αποκαλύψεως και σας διαβάζω: Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ἤκουσα φωνὴν μίαν ἐκ τῶν τεσσάρων κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χρυσοῦ τοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, λέγοντος τῷ ἕκτῳ ἀγγέλῳ· Ὁ ἔχων τὴν σάλπιγγα, λῦσον τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους τοὺς δεδεμένους ἐπὶ τῷ ποταμῷ τῷ μεγάλῳ Εὐφράτῃ. Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, οἱ ἡτοιμασμένοι εἰς τὴν ὥραν καὶ εἰς τὴν ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἐνιαυτόν, ἵνα ἀποκτείνωσι τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατευμάτων τοῦ ἵππου δύο μυριάδες μυριάδων· ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν.

και ούτως είδον τους ύπους εν τη οράση και τους καθημένους επ' αυτών έχοντας θώρακας πυρήνους και ιεκινθήνους και θειώδης.

Καὶ αἱ κεφαλαὶ τῶν ἵππων ὡς κεφαλαὶ λεόντων, καὶ ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν ἐκπορεύεται πῦρ καὶ καπνὸς καὶ θεῖον. Ἀπὸ τῶν τριῶν πληγῶν τούτων ἀπεκτάνθησαν τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων, ἐκ τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ καπνοῦ καὶ τοῦ θείου τοῦ ἐκπορευομένου ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν.

ἡ γὰρ ἐξουσία τῶν ἵππων ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἐστι καὶ ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν· αἱ γὰρ οὐραὶ αὐτῶν ὅμοιαι ὄφεσιν, ἔχουσαι κεφαλάς, καὶ ἐν αὐταῖς ἀδικοῦσι. καὶ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, οἳ οὐκ ἀπεκτάνθησαν ἐν ταῖς πληγαῖς ταύταις, οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὐτῶν, ἵνα μὴ προσκυνήσωσι τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χαλκᾶ καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα, ἃ οὔτε βλέπειν δύναται οὔτε ἀκούειν οὔτε περιπατεῖν, καὶ οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν φόνων αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν φαρμακειῶν αὐτῶν οὔτε ἐκ τῆς πορνείας αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν κλεμμάτων αὐτῶν.

Αυτή είναι, αγαπητοί μου, η έκτη πληγή. Μας αναφέρει εδώ ο ιερός Ευαγγελιστής την αποκάλυψή του με το σάλπισμα του έκτου Αγγέλου, η οποία είναι η δευτέρα ουαί, το δεύτερον αλίμονο. Είναι μία πληγή περισσότερον φοβερή από την προηγουμένη. Ας δούμε αναλυτικά το Ιερόν Κείμενο.

Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ἤκουσα φωνὴν μίαν ἐκ τῶν τεσσάρων κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χρυσοῦ τοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, λέγοντος τῷ ἕκτῳ ἀγγέλῳ· ὁ ἔχων τὴν σάλπιγγα, λῦσον τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους τοὺς δεδεμένους ἐπὶ τῷ ποταμῷ τῷ μεγάλῳ Εὐφράτῃ.

Εσάλπισε ο έκτος άγγελος και άκουσα μια φωνή από τα τέσσερα κέρατα του θυσιαστηρίου του Χρυσού που βρίσκεται ενώπιον του Θεού να λέγει εις αυτόν τον έκτον άγγελον: αυτός που έχει την σάλπιγγα, να λύσει τους τέσσαρας αγγέλους που ήσαν δεμένοι εις τον μεγάλον ποταμόν τον Ευφράτην.

Όπως αντιλαμβάνεστε, έρχεται με το σάλπισμα του έκτου Αγγέλου η δευτέρα ουαί, το δεύτερον αλίμονο. Η πληγή που επακολουθεί είναι εντονοτέρα και καταστρεπτικοτέρα της προηγουμένης ή των προηγουμένων πληγών με τα πέντε προηγούμενα σαλπίσματα.

Και κύριο θέμα αυτής της πληγής είναι ένας τρομακτικός πόλεμος που δεν έχει το προηγούμενό του στην ιστορία. Η πληγή έχει έναν πολύ έντονο εσχατολογικό χαρακτήρα, αλλά υπάρχουν προανακρούσματά της μέσα εις κάθε εποχή, εις πάσαν εποχή.

Διότι όλοι οι πόλεμοι που γίνονται είναι προανακρούσματα αυτής της μεγάλης πληγής, αυτού του ενός μεγάλου τρομακτικού πολέμου. Είναι εκείνο που είχε πει ο Κύριος: θα ακούσετε πολέμους, συγγνώμη, θα δείτε πολέμους και ἀκοὰς πολέμων.

Εδώ, πολλές φορές έχει υποτεθεί, ότι δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να θεωρηθεί αυτονόητο. Ότι οι πόλεμοι πάντοτε γίνονταν και λοιπά, διότι απλούστατα με την εξάπλωση του χριστιανισμού, υποτίθεται ότι οι λαοί δεν θα έκαναν πολέμους μεταξύ των και δη μεταξύ των ως χριστιανικοί λαοί.

Θα θεωρείτο ότι επί της γης θα υπήρχε η ειρήνη του Θεού. Ο Κύριος όμως ειδοποιεί ότι όχι μόνο δεν θα υπάρχει ειρήνη, αλλά θα υπάρχουν πόλεμοι. Και αυτοί προοδευτικά θα γίνονται μεγαλύτεροι και μεγαλύτεροι έως ότου φτάσουμε σε αυτόν τον τρομακτικόν πόλεμον.

Και, σας είπα, προηγούμενό του δεν έχει. Έτσι, προετοιμαζόμεθα για αυτόν τον μεγάλον πόλεμον, και αυτοί οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, μοναδικοί στην ιστορία, είναι προοιμιασμός αυτού του μεγάλου, του εσχατολογικού πολέμου, που στην περιγραφή του, όπως μας την κάνει ο Ιερός Ευαγγελιστής, είναι αδιανόητος.

Όμως όπως θα δείτε έχει όλες τις προδιαγραφές πραγματικότητος. Το θυσιαστήριο που βλέπει ο Ιερός Ευαγγελιστής είναι εκείνο που είχε δει και ο Μωυσής εις το Σινά και που του ελέχθη να το αντιγράψει ακριβώς, που είναι η Κιβωτός της Διαθήκης.

Ακόμα είναι το θυσιαστήριο το χρυσούν, το των θυμιαμάτων. Η φωνή που ηκούσθη από τα κέρατα, τα τέσσερα άκρα του θυσιαστηρίου, είναι η φωνή του Θεού και είναι απάντηση εις τας προσευχάς των Αγίων, των οποίων αι προσευχαί ανέρχονται εις τον Θεό ως θυμίαμα, μια εικόνα που την είχαμε δει μια προηγουμένη φορά. Και τι λέει αυτή η φωνή του Θεού;

Ο ίδιος που σαλπίζει, είναι μια μοναδική περίπτωση εδώ, ο ίδιος ο Άγγελος να λύσει τους τέσσερις Αγγέλους που είναι δεμένοι στην περιοχή του Ευφράτου ποταμού. Ποιοι είναι αυτοί οι τέσσερις Άγγελοι που είναι δεμένοι;

Προφανώς δεν είναι εκείνοι οι οποίοι είδαν στο 7ο κεφάλαιο στο στίχο 1, που κρατούν τις τέσσερις γωνιές της γης και εκεί κρατούν τους ανέμους. Θα εξαπέλυαν τους ανέμους, αλλά ελέχθη εις αυτούς, κρατήσατε τους ανέμους, ήτοι συγκρατήσατε την καταστροφή, δια να σφραγίσουμε τους πιστούς.

Είναι μια ωραία εικόνα που δείχνει ότι συγκρατείται η οργή του Θεού, προκειμένου να σφραγιστούν οι πιστοί. Έτσι βλέπουμε εκεί μια άλλη εικόνα, που δεν είναι αυτοί οι τέσσερις άγγελοι, είναι άλλοι άγγελοι.

Αυτοί οι τέσσερις άγγελοι που λύονται είναι πονηροί δαίμονες, δεν είναι άγγελοι, οι οποίοι λυόμενοι κατά θείαν παραχώρηση πρόκειται να προκαλέσουν αυτόν τον τρομακτικό πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου πρόκειται να φονευτεί το τρίτον της γης.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό αυτής της έκτης πληγής είναι ο συγκεκριμένος τόπος. Είδαμε μέχρι τώρα, ομιλεί πάντοτε γενικά, ομιλεί για τις θάλασσες, ομιλεί για τα ποτάμια. Αλλά όλη η γη μας έχει θάλασσες, όλη η γη μας έχει ποτάμια.

Εδώ όμως έχουμε ένα συγκεκριμένο τόπο και αυτός ο τόπος είναι η περιοχή του Ευφράτου ποταμού. Ο Ευφράτης Ποταμός είναι γνωστό, βρίσκεται στην Πρόσω Ασία, στην Εγγύς Ανατολή, η εκβολή του είναι στον Περσικό Κόλπο, είναι ένα ποτάμι, συνορεύει, βρέχει θα λέγαμε την Περσία και το σημερινό Ιράκ.

Καλύτερα, βέβαια, πηγάζει από τα βουνά Αραράτ της Αρμενίας, από εκεί εξάλλου πηγάζει και ο Τίγρης Ποταμός, είναι δύο ποτάμια, τα οποία και τα δύο εκβάλλονται στον Περσικό Κόλπο. Κάποτε στην αρχαιότητα ήταν χωριστά αυτά τα ποτάμια, σήμερα έχουν εκεί την εκβολή, έχουν συναντηθεί, γιατί διαρκώς αλλάζει η κοίτη των ποταμών, όλων των ποταμών, πολύ παραπάνω ήταν πολύ μεγάλα ποτάμια.

Αλλά τίθεται το ερώτημα, όταν λέγει ότι όλα αυτά θα συμβούν και μας προετοιμάζει, μας βάζει πρώτα το σκηνικό, τον τόπο, την περιοχή του Ευφράτου ποταμού που θα συμβεί ο μεγάλος αυτός πόλεμος. Τίθεται το ερώτημα, αυτός ο τόπος είναι πραγματικός ή είναι νοητός, όπως νοητή είναι και η Βαβυλών;

Πολλές φορές θα δούμε παρακάτω να αναφέρεται οι Βαβυλόν, οι Πόρνοι, οι Μεγάλοι Πόλεις Αλλά δεν υπάρχει σήμερα η Βαβυλών, είναι γνωστό. Αλλά μεταφέρεται όμως το ήθος αυτής της πόλεως και η συμπεριφορά της σ' όλη της την ιστορία.

Ώστε όλοι οι ερμηνευτές να λέγουν ότι ο Ιερός Ευαγγελιστής όταν έγραφε για τη Μεγάλη Πόρνη, τον πλανώντα τους κόσμους κλπ, εννοεί τη Ρώμη, την εποχή εκείνη, αλλά μπορεί να μην είναι η Ρώμη μόνο, σε μια εποχή να είναι κάτι άλλο και κάτι άλλο παρακάτω, μπορεί κάποτε να είναι ένα ολόκληρο κράτος.

Αν λάβει υπόψη κανείς ότι αυτή η αρχαία Βαβυλών ήταν κράτος. Άλλο ότι επεξετάθη και φυσικά η πόλις μετά έγινε μια πρωτεύουσα, αλλά όπως και στην Ελλάδα είχαμε πόλεις κράτη, έτσι και η Βαβυλών πριν γίνει η Αυτοκρατορία ήταν πόλις κράτος.

Ο Ναβουχοδονόσορ είναι εκείνος που πραγματικά στάθηκε ένας διαμορφωτής και αναμορφωτής αυτής της πόλεως και την επεξέτεινε σε απέραντο κράτος και πολύ πλούσιο. Όμως αγαπητοί μου, η Βαβυλών σήμερα δεν υπάρχει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει ισχύ ο λόγος στην Αποκάλυψη.

Εξάλλου, προ πολλού είχε πάψει να υπάρχει όταν την ανέγραφε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του. Άρα μήπως και ο Ευφράτης Ποταμός δεν είναι ο συγκεκριμένος εκείνος τόπος, αλλά είναι ένας νοητός τόπος, δηλαδή κάπου στη γη; Αυτό δεν μπορούμε εύκολα να το απαντήσουμε.

Ακόμη, ο Ευφράτης είναι ένας από τα τέσσερα μεγάλα ποτάμια του Παραδείσου, που αναφέρονται δηλαδή στην Αγία Γραφή, ότι ο Θεός έθεσε τον Παράδεισο ανάμεσα σε τέσσερα ποτάμια, τον Τίγρη, τον Ευφράτη, τον Γεών και τον Φισών.

Ποιοι είναι αυτοί ο Γεών και ο Φυσών, ούτε μπορούμε να γνωρίζουμε, ούτε είναι της ώρας να το πούμε, παρότι άλλοι είπαν ότι είναι ο Νείλος Ποταμός, είναι ο Ινδός Ποταμός και άλλα πολλά, επεκτείνοντας τόσο πολύ τους χώρους του Παραδείσου, αλλά μπορεί όμως να αποτελούν και παραποτάμους αυτών των δύο ποταμών. Δεν το ξέρουμε αυτό.

Ένα είναι ότι στον τόπο εκείνων των συγκεκριμένων, και όχι νοητών πια, ιστορικά συγκεκριμένων τόπων ήταν ο παράδεισος των Πρωτοπλάστων. Πιστεύω ότι όλοι γνωρίζετε ότι ο παράδεισος ήταν πάνω εδώ στη γη, δεν ήταν νοητός, ήταν αισθητός, ήταν πραγματικός παράδεισος.

Έφυγε η Χάρις του Θεού και τότε βεβαίως πια δεν είναι παράδεισος. Αν διαβάσετε, σήμερα η περιοχή αυτή, παρότι είναι πολύ εύφορος, όμως είναι απελπιστική από πλευράς θέας, η περιοχή εκείνη που κλείεται ανάμεσα στα δύο αυτά μεγάλα ποτάμια.

Αν διαβάσετε, θα δείτε, είναι πολύ άσχημο τοπίο, πάρα πολύ άσχημο και νοσογόνο τοπίο, και όμως εκεί κάπου ήταν ο παράδεισος, που δείχνει ότι πράγματι ήρθε κατόπιν ο παράδεισος έγινε νοητός. Δηλαδή, πλέον οι ψυχές, όταν οι πιστοί φύγουν από την παρούσα ζωή, ο Άβελ, επί παραδείγματι, βγήκε από τον Παράδεισο, αλλά υπήγε εις τον Άδην και εκεί ανέμενε τον Λυτρωτήν, κατέβηκε ο Χριστός, ψυχή, ηνωμένος με την Θεότητα, η ψυχή ηνωμένη με την Θεότητα, διότι το σώμα ήτο επί του σταυρού και εν συνεχεία επί του τάφου, εις τον τάφον, και από εκεί δημιούργησε ο Χριστός τον Παράδεισο και έκτοτε είναι ο Παράδεισος, ο τόπος των δικαίων που αναμένουν την Ανάσταση των νεκρών, δηλαδή να ξαναπάρουν τα σώματά τους πίσω.

Τώρα, γιατί εκεί που είχε τεθεί ο πρώτος τόπος κατοικίας των ανθρώπων, ο Παράδεισος, γιατί εκεί θα γίνει η καταστροφή; Θεολογικό νου πρέπει να έχει κανείς και αποτελεί ένα από τα μυστήρια του Θεού. Κατά μήκος αυτού του ποταμού, κάνουμε μία διερεύνηση όπως βλέπετε, έκειντο περίφημες πόλεις, ήταν η Βαβυλών, ξακουστή, ήτο η Ακκάδ, έχουμε και την λεγόμενη Ακκαδική Γραφή, έχουμε και την Ουρ που ήταν και η πατρίδα του Αβραάμ, τις μεγάλες πόλεις αυτές.

Ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας και ο Αρέθας μετά ταύτα μας λέγουν ότι πιθανώς από την περιοχή εκείνη να προέλθει ο Αντίχριστος, από Εβραίους που είχαν μεταφερθεί ως αιχμάλωτοι τον έκτον αιώνα π.Χ. και δεν γύρισαν πίσω, έμειναν εκεί, και από εκεί να προέλθει ο Αντίχριστος.

Υπάρχει μια μαρτυρία, εμμέσως, εις αυτήν την ιδίαν την Αποκάλυψιν και από εκεί αντλούν αυτήν την ερμηνεία. Ό,τι και να πούμε, το γεγονός είναι ότι ο Εφράτης φαίνεται, μπορεί να συνδέει τον εαυτό του με το παρελθόν, με την ιστορία που σας είπα μέχρι τώρα.

Μπορεί όμως και να μην συνδέει τον εαυτό του με το παρελθόν, αλλά απλώς να αναφέρεται σαν ένας πραγματικός τόπος φοβερού θεάτρου πολεμικών συγκρούσεων. Προσπαθούμε να καταλάβουμε τις προφητείες του μέλλοντος σε σχέση με εκείνες που εξεπληρώθησαν ήδη. Θα σας πω μία.

Λέγει, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες αὐτοῦ, εκεί που στάθηκαν, λέγει, τα πόδια του Θεού, έλεγε μια παλαιά προφητεία. Τώρα μου ήρθε στο μυαλό και σας τη λέγω. Σαν παράδειγμα. Ένας ερμηνευτής των προφητειών, Πρό Χριστού θα του ήταν αδιανόητο να σκεφτεί την περίπτωση ότι θα μπορούσαν τα πόδια του Θεού να σταθούν πάνω στη γη.

Και όμως, αγαπητοί μου, ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος και πάτησαν τα πόδια του πάνω στη γη. Ότι λοιπόν ερμηνεία να έδιναν τότε, Αλληγορικοί Ότι θέλετε Δεν θα μπορούσαν ποτέ να εγγύσουν. Αυτό το γράμμα, που λέει, του οποίου τα πόδια στάθηκαν, εστάθηκαν τα πόδια του Χριστού, περπάτησε ο Χριστός πάνω στη γη.

Βλέπετε ότι πάρα πολλές προφητείες έτσι κινούνται, ο άλλος του Βαρούχ που λέγει, καὶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη. Ότι εφανερώθηκε ο Θεός και συνανεστράφη με τους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλές εδώ ερμηνείες, αλλά όχι κατά γράμμα.

Ότι δηλαδή πως συνανεστράφη ο Θεός τους ανθρώπους; Μα πως; Ε να πως συνανεστράφη. Αν λέγανε, ξέρετε τι ερμηνεία θα σας δώσουν; Τι ακούσετε; Θα σας δώσουμε την ερμηνεία. Ότι ο Θεός τόσο πολύ συνανεστράφη, ώστε έφαγε ψωμί και αλάτι μαζί με τους ανθρώπους.

Τι λες εκεί θα λέει, εκτός πραγματικότητος είσαι. Έτσι δεν λέει παρακαλώ το βιβλίο των Πράξεων, ότι εφάγομεν λέει ο Απόστολος Πέτρος σε μια του ομιλία, και επίομεν, φάγαμε και ήπιαμε μαζί του, και ο Ιησούς ήτο συναλιζόμενος με αυτούς, δηλαδή αυτό που λέμε σαν έκφραση, συναλίζομαι θα πει συγγευματίζω, αλλά έχει όμως τη ρίζα στο αλάτι, που ο λαός μας έχει την λαϊκή αυτή έκφραση, Φάγαμε με αυτόν ψωμί και αλάτι, που δείχνει πάρα πολύ κοντινή κοινωνία.

Και θα φανταστείτε λοιπόν, μεταφερθείτε παρακαλώ στην Παλαιά Διαθήκη, δηλαδή όλοι μαζί να μεταφερθούμε και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης. Αν έπρεπε να δώσουμε ερμηνείες ακριβέστατες, που να είναι και τοπικές και τροπικές, πάνω στη συνήθειά μας και πάνω στη γη μας, τι ερμηνείες θα δίναμε;

Θα θεωρούμε υπερβολικές. Κι όμως δεν εστάθηκαν στην πραγμάτωσή τους υπερβολικές, διότι πράγματι ο Υιός του Θεού ενανθρωπίστηκε. Γιατί θα πρέπει στο μέλλον λοιπόν, για τις προφητείες που ανήκουν τώρα στο μέλλον, ως προς ημάς, γιατί θα πρέπει κάθε προφητεία να τη μεταφέρουμε σε ένα νεφελῶδες γενικοτήτων; Όταν λέει Ευφράτης, γιατί να μην πούμε, βεβαίως ίσως θα πούμε, δεν είμαι σίγουρος, αλλά γιατί να μην πούμε, είναι ο Ευφράτης, πολύ απλά, είναι ο Ευφράτης.

Δηλαδή, η περιοχή του Ευφράτου, δηλαδή, η περιοχή της Μεσοποταμίας, εκεί που είναι σήμερα το Ιράκ, εκεί που σήμερα είναι η Περσία, γιατί να μην το έχουμε και έτσι. Σας το βάζω στην κρίση σας, φυσικά, κανείς δεν είναι αλάθαστος, ούτε προφήτης ίσως, μία προφητεία για να λυθεί πάλι προφητεία θέλει, γι' αυτό ακριβώς όλοι που έχουν ερμηνεύσει το βιβλίο της Αποκαλύψεως, διατηρούν μία επιφυλακτικότητα.

Σας λέγω μόνο όλες αυτές τις πλευρές. Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, οἱ ἡτοιμασμένοι εἰς τὴν ὥραν καὶ εἰς τὴν ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἐνιαυτόν, ἵνα ἀποκτείνωσι τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων. Λύθηκαν οι τέσσερις άγγελοι, αυτοί που ετοιμάστηκαν τη συγκεκριμένη ώρα, την ημέρα, το μήνα και το χρόνο, για να σκοτώσουν το τρίτον των ανθρώπων.

Μας κάνει εντύπωση αυτή η διατύπωση του χρόνου κατά ανιούσα κλίμακα. Ξεκινάει από την ώρα, πάει στην ημέρα, προχωρεί στον μήνα και φτάνει στον χρόνο. Μας κάνει πολύ εντύπωση αυτό. Φανερώνει ότι η απόφαση του Θεού για να ομιλεί με αυτόν τον τρόπο είναι αμετάβλητος και οριστική.

Εκείνο το οποίο είπε ο Θεός θα γίνει οπωσδήποτε. Αλλά και ακόμα, αυτή η ακρίβεια, η χρονική, φανερώνει τη μέχρι λεπτομερείων πραγμάτωση της πληγής. Όταν λέγει την ώρα, την ημέρα, το μήνα και το χρόνο, που είναι όλα θα λέγαμε κουρδισμένα, δείχνει την πραγμάτωση κάθε λεπτομέρειας από ό,τι ήδη προφητεύεται.

Αυτό φυσικά δεν αφορά μόνο εις αυτήν την πληγή, αλλά αφορά εις το όλο βιβλίο της Αποκαλύψεως και εις τις όλες προφητείες της Αγίας Γραφής. Ακόμη, παρατηρούμε εις τον στίχον αυτόν, ότι θα φονευθεί το τρίτον των ανθρώπων της γης, που δείχνει πόσο φονική θα πρέπει να είναι αυτή η πολεμική σύρραξη.

Αν υποτεθεί ότι σήμερα ο πληθυσμός της Γης είναι 4,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 4,5 χιλιάδες εκατομμύρια, το ένα τρίτο είναι 1.500 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 1,5 δισεκατομμύριο άνθρωποι, ώστε όταν λέγει ότι θα φονευθούν, αν πάρουμε τα δεδομένα τα σημερινά, ότι θα φονευθεί το ένα τρίτο των ανθρώπων, θα πρέπει να φονευθούν 1,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, εκατομμύριο άνθρωποι. Είναι πάρα πολύ μεγάλος αριθμός αυτός. Αν λάβετε υπόψη ότι, αν δεν κάνω λάθος διορθώσατε με, ότι στον δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον φονεύθηκαν κάπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι εφονεύθησαν. Συνεπώς, 20-30 φορές περισσότεροι θα φονευθούν από ό,τι εφονεύθησαν στον δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον. Είναι πολύ μεγάλο. Προσέξτε όμως κάτι. Η δυνατότητα όμως.

Να φονευθούν τόσοι άνθρωποι σήμερα υπάρχει και δημιουργεί ηλίγγο αυτό το μέγεθος της καταστροφής. Είναι πάρα πολύ εύκολο σήμερα να φονευθεί ο αριθμός ανθρώπων αυτός, 1,5 δισεκατομμύριο, και μάλιστα και μέσα σε μια μέρα αν θέλω.

Για να μην πω και πιο γρηγορότερα από μια μέρα. Μην το ξεχνάμε ότι έχουμε προδιαγραφές δυνατοτήτων, μην το ξεχνούμε αυτό. Και ο αριθμός των στρατευμάτων του Ιππικού, δύο μυριάδες μυριάδων, ήκουσα τον αριθμόν αυτόν, και ο αριθμός των στρατευμάτων του Ιππικού ήσαν δύο μυριάδες μυριάδων, σημαίνει 200 εκατομμύρια, άκουσα τον αριθμό.

Δηλαδή έρχεται ο Ιερός Ευαγγελιστής να μας δώσει λεπτομέρειες από την πολεμική αυτήν εικόνα, όπως αντιληφθήκατε πρόκειται περί Ιππικού, διότι λέγει και ο αριθμός των στρατευμάτων του Ιππικού. Αλλά, όπως φαίνεται από τη συνέχεια της περιγραφής, δεν πρόκειται περί πραγματικών ίππων, πραγματικά άλογα, αλλά διατηρεί όμως την ονομασία ιππικών και πρόκειται, θα το δούμε στη συνέχεια, περί φοβερών μηχανημάτων, θα λέγαμε αρμάτων μάχης.

Εξάλλου και σήμερα, το μηχανοκίνητο, τα τανξ που έχει ο στρατός μας, αν το θέλετε, επειδή η Αποκάλυψη εγγράφει στην ελληνική γλώσσα, νομίζω ότι πολλά σημεία μπορούμε να χρησιμοποιούμε στην ελληνική και από την ελληνική γλώσσα, της οποίας θα γίνουμε εμείς οι νεκροθάφτες, η γενιά μας θα γίνει η νεκροθάφτης γενιά της ελληνικής γλώσσης.

Και ότι ο αριθμός 666, που είναι ο αριθμός του ονόματος του Αντιχρίστου, θα μετρηθεί με το ελληνικό αλφάβητο, εάν μέχρι τότε υπάρχει, και όχι το λατινικό, κατά τα παρασκευαζόμενα. Έτσι στο μηχανικό, ένα τμήμα του στρατού, δηλαδή μια μορφή, αλλά με πολεμική του στρατού, ένα όπλο, είναι και τα άρματα μάχης.

Αυτά τα άρματα μάχης έχουν αντικαταστήσει το ιππικό, είναι γνωστό, το παλιό ιππικό, διατηρήθη όμως η ονοματολογία στα άρματα μάχης. Και έτσι λέμε Ίλη, Ιππιλαρχία, Ίλαρχος. Δεν λέμε λοχαγός, υπολοχαγός, αλλά λέμε Ίλαρχος, Επίλαρχος και τα καθεξής.

Που αναφέρεται από το σώμα του Ιππικού, του παλαιού Ιππικού. Διατηρήθη λοιπόν η ονοματολογία, αλλά δεν είναι όμως πια άλογα, αλλά είναι άρματα μάχης. Έτσι και εδώ ομιλούμεν περί ίππων, αλλά δεν είναι ίπποι, αλλά είναι μηχανήματα, όπως θα δούμε, φοβερά.

Ακόμη λέγει ότι ο αριθμός των στρατευμάτων του Ιππικού ήτανε 200 εκατομμύρια. Τι θα πρέπει εδώ να φανταστούμε, ότι αναφέρεται στα άλογα ή στους ιππείς; Προφανώς, αν λάβουμε υπόψη ότι ένα άλογο έχει έναν ιππέα, όπως θέλετε πάρτε το.

Το γεγονός είναι ότι οι στρατιώτες μάλλον είναι 200 εκατομμύρια άνθρωποι. Μας κάνει, όπως βλέπετε, εντύπωση αυτός ο πάρα πολύ μεγάλος αριθμός. Ίσως θέλει να μας προλάβει ο Ιερός Ευαγγελιστής Θεόπνευστος στην απορία μας μήπως πρόκειται περί λάθους.

Γιατί ξέρετε ότι στα κείμενα έχουν παρεμβληθεί και λάθη, ιδίως σε αριθμούς, μάλιστα στην Παλαιά Διαθήκη, που μπορούμε να λέμε ότι μήπως έρχεται κάποιο αντιγραφικό λάθος. Ή ακόμη μήπως πρόκειται περί ενός αλληγορικού αριθμού· αν δείτε παλαιότερες ερμηνείες, προφανώς ομιλούν περί αλληγορικού αριθμού.

Γι' αυτό σπεύδει ο Ιερός Ευαγγελιστής να μας πει, ήκουσα τον αριθμόν αυτόν, άκουσα, τόσο γιατί θα ήθελε να μας δείξει ότι δεν τα μέτρησε, πως δεν τα μέτρησε. Όσο και διότι μας βεβαιώνει ότι είναι ο αριθμός αυτός, διότι εάν υποτεθεί ότι ήταν ένας μικρός αριθμός, τότε γιατί να πει ότι ήκουσε τον αριθμόν αυτόν των στρατευμάτων;

Της Μεσοποταμίας, η Κίνα μόνη δύναται να προσφέρει στρατόν 200 εκατομμυρίων. Η Κίνα, λάβετε υπόψη ότι η Κίνα αυτή τη στιγμή είναι 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, 1000 εκατομμύρια δηλαδή άνθρωποι· πέμπτον να είναι στρατεύσιμο, να είναι άνδρες στρατεύσιμοι, τότε αμέσως έχουμε τα 200 εκατομμύρια στρατόν.

Μόνη η Κίνα αυτή τη στιγμή δύναται να προσφέρει αυτόν τον αριθμό στρατού της και στις χώρες. Είδον τους ίππους εν τη οράσει, καθημένους επ' αυτών έχοντας θώρακας πυρίνους και υακινθίνους και θειώδεις.

Και αι κεφαλαί των ίππων ως κεφαλαί λεόντων, και εκ των στομάτων αυτών εκπορεύεται πυρ και καπνός και θείον. Έτσι, λέγει, είδα αυτούς τους ίππους στο όραμά μου και αυτούς που κάθονταν επάνω εις τους ίππους να έχουν θώρακας πυρίνους, υακινθίνους και θειώδεις. Και οι κεφαλές των ίππων ήσαν σαν κεφάλια λεονταριών, και από τα στόματά τους βγαίνει φωτιά, καπνός και θειάφι.

Βλέπετε ότι ο Ιερός Συγγραφεύς προχωρεί εις την λεπτομερή ανάλυση και περιγραφή της εικόνας του οράματός του. Η σαφής διάκριση ίππων και αναβατών του. Και μας λέγει ότι οι αναβάτες έχουν τους αυτούς θώρακας.

Λοιπόν σημείωσον, ίπποι και αναβάτες έχουν τους αυτούς θώρακας. Ο θώραξ είναι εκείνο που έβαζαν οι παλαιοί πολεμιστές, ένα σιδερένιο κατασκεύασμα, για να προφυλάξουν αυτήν την περιοχή του στήθους από ένα χτύπημα, από το ξίφος και το βέλος.

Λοιπόν, είναι αυτό. Οι Ίπποι και Αναβάτες έχουν θώρακες, και το άλογο έχει θώρακα και ο αναβάτης έχει θώρακα.

Σκεφτείτε τώρα, 200 εκατομμύρια που είδε, οι Ιππείς και Αναβάτες ως προς το χρώμα έχουν μία διαφοροποίηση. Οι αναβάτες έχουν το ίδιο χρώμα. Όλοι οι ίπποι και οι αναβάτες, μισοί, πρώτης όψεως και βεβαίως.

Θα μου πει, παραδείγματι, δύο ομάδες να παίζουν, βάζουμε δύο διαφορετικά χρώματα και αναγνωρίζουμε τις αντίπαλες, το πράσινο και το κόκκινο, παράδειγμα.

Αν θα βλέπαμε κάποιους παίκτες να παίζουν, θα βλέπουμε τους μισούς να είναι πράσινοι και τους άλλους μισούς να είναι κόκκινοι. Οι μπλε, οι κίτρινοι, ή δεν ξέρω τι άλλοι. Εδώ όμως βλέπει να υπάρχουν τρεις συμπλεκόμενες ομάδες.

Ο Ιωάννης τους ονομάζει πύρινους, υακινθίνους, δηλαδή κυανούς, και θειώδεις, δηλαδή κίτρινους — πύρινοι και κίτρινοι. Υπάρχουν σε τρία, πιθανόν, αντίπαλα στρατόπεδα, άραγε έχουν κάτι να σημάνουν. Οι πύρινοι, οι κυανοί και οι κίτρινοι προσωποποιούν Ρώσους, Κινέζους και τον Δυτικό Κόσμο. Λέγει ακόμη ότι οι κεφαλές των ίππων ομοιάζουν με κεφαλές λεόντων, βολής δυνάμεως, όπως είναι τα άρματα μάχης.

Από το στόμα αυτών των ιδιότυπων αλόγων, πορεύεται, βγαίνει από τα στόματά τους, πυρ, καπνός και θείον. Με κάποιο τρόπο, αυτά τα εκπορευόμενα τρία υλικά, αντιστοιχούν προς τα τρία χρώματα που οι ίδιοι ανεφέρθησαν.

Ο καπνός αντιστοιχεί προς το υακίνθινο, από το πύρινο, το θείο, από το ότι είναι θειώδης κίτρινη, αντιστοιχεί στο υακίνθινο. Ἀπὸ τῶν τριῶν πληγῶν τούτων ἀπεκτάνθησαν τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων, ἐκ τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ καπνοῦ καὶ τοῦ θείου τοῦ ἐκπορευομένου ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν· ἡ γὰρ ἐξουσία τῶν ἵππων ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἐστιν καὶ ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν· αἱ γὰρ οὐραὶ αὐτῶν ὅμοιαι ὄφεσιν, ἔχουσαι κεφαλάς, καὶ ἐν αὐταῖς ἀδικοῦσιν.

Από αυτές τις τρεις πληγές εφονεύθησαν το τρίτον των ανθρώπων, από το πυρ, τον καπνό και το θειάφι, που βγαίνουν από τα στόματα των ίππων αυτών, διότι η εξουσία των ίππων είναι στο στόμα τους, μα και στις ουρές τους, γιατί οι ουρές τους είναι όμοιες με φίδια, έχουν κεφάλια, και με αυτές ομοίως αδικούν, βλάπτουν.

Εδώ ο Ιερός Ευαγγελιστής βλέπουμε ότι έχουμε μία διαφοροποίηση της πληγής, είναι μία η πληγή, είναι η έκτη πληγή, δηλαδή από τις τρεις αυτές πληγές έχουμε μία διαφοροποίηση των πληγών και αναφέρεται ως προς τα τρία υλικά, του πυρός, του καπνού και του θείου.

Και με αυτά τα τρία φονεύονται το τρίτον των ανθρώπων της γης. Ίσως να έχουμε, ίσως διαφορετικών αποτελεσμάτων, επί παραδείγματι, να είναι κάποιοι που θα φονευτούν από την πτώση ατομικών βομβών, πυρηνικών όπλων.

Όταν λέγει θείον, να είναι ίσως ένα χημικό, ένα δηλητηριώδες αέριο, που να συμπληρώσει τις θανατηφόρες δόσεις, και ούτω καθεξής. Φαίνεται λοιπόν, ότι ενώ μιλά για πληγές, εν ενότητι στην πραγματικότητα, έχουμε αυτήν την διαφοροποίηση των αποτελεσμάτων.

Όλα τα άλογα αυτά έχουν ουρές που μοιάζουν με φίδια, και έχουν κεφάλια· προφανώς πρόκειται για άρματα μάχης που προσβάλλουν και με το εμπρόσθιο μέρος και με το οπίσθιο μέρος, διότι και με τα στόματα και με τις ουρές αδικούν, ή βλάπτουσι δηλαδή, καταστρέφουν.

Είναι κάτι που το βλέπουμε πάρα πολύ καλά σε ένα άρμα μάχης. Δύναται και μπροστά να πλήξει και πίσω να πλήξει.

Αγαπητοί μου, αν από αυτά που είπαμε μπορείτε κάτι να καταλάβετε, ότι οι συνθήκες της πληγής σήμερα είναι δυνατές. Προσέξατε το, μέσα οι προδιαγραφές της πληγής, πυρηνικά άρματα μάχης υπάρχουν, 200 εκατομμυρίων ευκόλως συγκεντρώνται και όπως σας είπα μόνοι από την Κίνα, Μεσοποταμία.

Και γενικά η Μέση Ανατολή με τα πετρέλαιά της και τη στρατηγική της θέση φέρεται σήμερα ότι είναι πάρα πολύ επίμαχη. Ημερών αυτά, τι σημαίνει αυτή η πληγή; Καμιά παγκόσμια σύρραξη θα περιμέναμε εις εκείνους τους τόπους.

Ό,τι σας λέγω τα θέτω ερωτηματικά, δεν μπορώ να απαντήσω. Μήπως λοιπόν εκεί θα περιμέναμε αυτήν την φοβερή σύρραξη, την μοναδική στην ιστορία σύρραξη, πολεμική, εκεί, εις εκείνους τους τόπους; Οι λοιποί των ανθρώπων, οι οποίοι δεν απεκτάνθησαν με τις σφαγές αυτές, ουδέ μετενόησαν εκ των έργων των χειρών αυτών.

Οι υπόλοιποι από τους ανθρώπους που δεν εφωνεύθησαν στις σφαγές αυτές, προσέξτε τι λέγει, σφαγές, δεν μετενόησαν από τα έργα των χειρών των, για να μην προσκυνήσουν τα δαιμόνια, και τα είδωλα τα χρυσά, και τα αργυρά, και τα χάλκινα, και τα λίθινα, και τα ξύλινα, τα οποία ούτε μπορούν να βλέπουν, ούτε μπορούν να ακούν, ούτε μπορούν να περπατούν.

Και δεν μετενόησαν από τους φόνους των, ούτε από τις μαγείες των, ούτε από τις πορνείες των, ούτε από τις κλοπές των. Αγαπητοί μου, ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της πληγής των ασεβών ανθρώπων; Είναι η πώρωσις και η αμετανοησία.

Η πώρωσις και η αμετανοησία. Θυμίζει η περίπτωση αυτόν τον σκληρυνθέντα Φαραώ. Όσο η μία πληγή διεδέχετο την άλλη, τόσο περισσότερο ο Φαραώ εσκληρύνετο. Μετάνοιά του ήταν φαινομενική, και σε κάθε πληγή, υπό το κράτος του φόβου, έλεγε στον Μωυσέα και τον Ααρών, ἡμάρτηκα ἐναντίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ εἰς ἐμᾶς, προσδέξασθε οὖν μου τὴν ἁμαρτίαν ἔτι νῦν καὶ προσεύξασθε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ περιελέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν θάνατον τοῦτον· αμάρτησα ενώπιον του Θεού σας και ενώπιον εσάς, μπροστά σας.

Δεχθείτε λοιπόν την αμαρτία μου και προσευχηθείτε στον Θεό σας για να πάρει από μένα αυτό το θανατικό, αυτό το κακό της κάθε πληγής. Βλέπετε τι έλεγε ο Φαραώ σε κάθε πληγή. Αυτό λέγει, αγαπητοί, πρέπει να ομολογήσουμε ότι και εμείς δυστυχώς συνήθως έχουμε μια φαραωνική μετάνοια.

Όταν έρχεται μια πληγή, ένας πόλεμος, ένα κακό, μετανοούμε· μόλις φύγει, τα ξεχνάμε όλα. Δεν φαίνεται καθαρά, πολύ καθαρά, ότι η τιμωρία, όσο σκληρή κι αν είναι, δεν επιφέρει πάντοτε τη μετάνοια, εάν δεν υπάρχει κι ένας ακόμη παράγων, και αυτός ο παράγων είναι η Χάρις του Θεού. Είναι η Παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Είναι η Αγαθή Προαίρεσις. Αυτό το τελευταίο, είναι η Αγαθή Προαίρεσις.

Ο Φαραώ, όταν έβλεπε την επανάληψη της πληγής, έστω και κακεκτύπως, όπως την επανελάμβαναν οι μάγοι, τι έλεγε; Δεν να πίστευε στον Θεό. Επανήρχετο να σκληρυνθεί και να μην αφήσει τους Εβραίους πάλι να φύγουν από την Αίγυπτο.

Το ίδιο συμβαίνει και με μας. Ένα θαύμα του Θεού, από τους πολλούς πώς εξηγείται; Ως στοιχειακών, ή ως φυσικών, ή ακόμη και ως πνευματιστικών. Αλλά ας έλθουμε, αγαπητοί, σε αυτό το περιεχόμενο αυτής της αμετανοησίας των.

Προσέξατε, λέγει, από τους φόνους των, τις ειδωλολατρίες των, τις κλοπές τους κτλ. Βλέπουμε ότι αναφέρει ευσυγκριτικώς ο Ιερός Ευαγγελιστής την παράβαση της Πρώτης, της Δευτέρας, της Έκτης και της Εβδόμης Εντολής.

Η πρώτη Εντολή· οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ, δεν θα υπάρχει να λατρευθεί έξω από μένα. Η Δευτέρα Εντολή· οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς.

Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς. Η έκτη εντολή· μη μοιχεύσεις. Η εβδόμη εντολή· μη κλέψεις. Είναι γνωστό ότι από την πρώτην εντολή εξαρτώνται όλες οι άλλες οι εντολές, είτε σαν εφαρμογή, είτε σαν παράβαση. Γι' αυτό, αγαπητοί μου, πρέπει να διασώζεται η αλήθεια του Θεού, η θεολογία δεν είναι μια άκαρπη και μια σχολαστική, ευχή, ενασχόληση, αλλά είναι η αφετηρία όλων των εντολών, ακόμη και αυτής της σωτηρίας.

Όταν μιλούμε περί του Θεού, δεν είναι κάτι που μπορούμε να λέμε ότι, ε, και αν δεν ξέρουμε πολλά πράγματα, δεν χρειάζεται. Διότι αυτή η γνώση του Θεού διατηρεί και διαπλάσσει τη κίνηση της πρώτης εντολής, λέγει ο Θεός, καὶ οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ. Είναι δε γνωστό ότι ο άνθρωπος ρέπει προς την ειδωλολατρία και συνεπώς έχει ανάγκη κατά πάσα στιγμή να διασώζεται από αυτήν την γνώση, την βαθεία και αληθή περί του Θεού.

Άλλη χαρακτηριστική περιγραφή την οποία μας κάνει ο Απόστολος Παύλος για τις συνέπειες της παραβάσεως αυτών κυρίως των δύο εντολών που αναφέρονται στον Θεό. Μας περιγράφει την κατάσταση του Αρχαίου Κόσμου, εις το πρώτο κεφάλαιο, εις την προς Ρωμαίους επιστολή του.

Και τούτο διότι ο Αρχαίος Κόσμος έτσι ήταν όταν τον βρήκε το Ευαγγέλιο, αλλά και κάτι ακόμα. Και ξανάγινε ο Αρχαίος Κόσμος, ή καλύτερα ο Χριστιανικός Κόσμος, ξανάγινε ό,τι ήταν πριν γνωρίσει το Ευαγγέλιο.

Ακούσατε αυτό που είπα, έναν αχρείον αρχαίον κόσμο, χριστιανικό, και αυτός ο χριστιανικός κόσμος ξανάγινε πάλι αχρείος και ηρνήθη το Ευαγγέλιο. Μόνο ανάγνωση θα σας κάνω χωρίς ανάλυση, γιατί έχει περάσει η ώρα.

Είναι στο πρώτο κεφάλαιο, 21 έως 32 στίχοι. Γρόντες των Θεών, ούχος Θεών εδόξασαν, Ιευχαρίστησαν, Αλεματεώθησαν, Εν της διαλογισμής αυτών, Και ήλαξαν την δόξα του Αφθάρτου Θεού, Εν ομοιώματι εικόν ως φθαρτού ανθρώπου, Και τετινών, Και τετραπόδων, Και ερπετών, Δυο, και παρέμβακαν αυτούς ο Θεός, Και εν τις επιθυμίες των καρδιών αυτών, Εις ακαθαρσίαν Του ατιμάζεστε τα σώματα Αυτών Εναυτής, Και σεβάστησαν, Και ελάτρευσαν την κτήση, Παρά τον κτήσαντα, Δια τούτο, Παρέπεικεν αυτούς ο Θεός, Εις πάθη ατιμίας, Ετεγαρθίλοι Αυτών, Μετύλαξαν την φυσική χρήση, Εις την παραφύση, Ο λεσβιασμός, Ομοίως δε και οι άξενες, Αφέντες την φυσική χρήση της φιλίας, Εξεκάθισαν,

...ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσιν τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι... καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα, πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ, πονηρίᾳ, πλεονεξίᾳ, κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου, κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· οἵτινες οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι.

Να ο κατάλογος του αρχαίου κόσμου, μα να και ο κατάλογος του συγχρόνου δυτικού χριστιανικού κόσμου. Ή λέει ο ίδιος. Έτσι βλέπουμε ειδωλολατρία και ακατάστατος βίος αναποσπάστως συνδεδεμένα. Αλλά οι σύγχρονοι χριστιανοί έκαναν ένα βήμα παραπέρα από τον αρχαίο κόσμο. Το Ευαγγέλιο βρήκε τον αρχαίο κόσμο να ειδωλολατρεί.

Αλλά σήμερα οι χριστιανοί έκαναν ακόμη ένα βήμα θρασύτητος. Από την ειδωλολατρία μετεπήδησαν στην αθεΐα. Το φαινόμενο της αθεΐας δεν υπήρχε στον αρχαίον κόσμο, υπάρχει όμως στον σύγχρονο κόσμο. Συνεπώς, ο σημερινός μας κόσμος είναι χειρότερος από κάθε προηγούμενη κατάσταση, διότι ηρνήθη τον σωτήρα του Χριστόν.

Πέτρος, Β' Πέτρος 2,1: και τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην, Ιησούν Χριστόν, αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, φέρνουν στον εαυτό τους γρήγορη καταστροφή. Και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι' ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται. Η οδός της αληθείας είναι το Ευαγγέλιο, θα βλασφημηθεί το Ευαγγέλιο με τη ζωή αυτών των χριστιανών. Έγιναν πολλοί αποστάτες, αποστατούμε από τον Θεόν τον ζώντα, γι' αυτό θα έρθει και η αθέτηση των εντολών και η αποσύνθεση των κοινωνιών μας.

Αντιπροσωπευτικά ο ιερός Ευαγγελιστής, κεφαλαιωδώς, [αναφέρει] τους φόνους, την πορνεία, την κλοπή και την μαγεία. Πρώτον λοιπόν, ο φόνος. Όσο ποτέ στην ιστορία λογαριάζεται σήμερα η ανθρώπινη ζωή, παρ' ότι φλυαρούν υποκριτικώς περί δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Η αναρχία, ο πληρωμένος φανατισμός χριστιανών ανά τον κόσμο, η φονικότατη πολεμική, η αδιαφορία για την υγεία και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, με τη μόλυνση του περιβάλλοντος, τη νόθεια των τροφίμων, τη νόθεια των φαρμάκων, και ούτω καθεξής, δηλαδή όλα αυτά, είναι κατηγορία του εμμέσου φόνου.

Υπάρχει ότι η γενική αυτή ονομασία ολοσχερούς ανηθικότητος, που κοκκινίζει κάθε έντιμος άνθρωπος αν πρέπει να αναφερθεί. Μπήκαμε, αγαπητοί μου, αληθινά, Σόδομα και Γόμορρα. Ντρέπεσαι να πεις σήμερα ότι δεν μετέχεις, ότι δεν μετέχεις την αμαρτία που μετέχεται ο κόσμος.

Ντρέπεσαι σήμερα να πεις ότι δεν πας να κάνεις ό,τι κάνουν οι άλλοι. Να πει σήμερα μια κοπέλα ότι δεν έχει φίλο. Ντρέπεται να πει σήμερα ένας νέος δεν έχει γνωρίσει την ανηθικότητα. Ντρέπεται. Γιατί Γιατί το κακό έχει γίνει πάρα πολύ κακό.

Έχει γίνει πάρα πολύ. Έχει βγει και έχει ξεχυθεί. Έχει ξεχυλεί στα πεζοδρόμια. Και το αφύσικο να θεωρείται φυσικό, το αμαρτωλό να θεωρείται κανονικό, Παρα πολύ κανονικό Και ο εγκρατής και φρόνιμος και συνετός και σώφρων άνθρωπος, αυτός να θεωρείται ότι είναι έξω από κάθε φύση και κάθε πραγματικότητα.

Η φιλολογία δε της ανηθικότητας, όπως είναι οι ταινίες, η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, οι φωτογραφίες, τα ιστορήματα, όλα αυτά, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Η κλοπή. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά αυτού του αμαρτήματος που λέει εκ των κλεμμάτων αυτών, τις κλοπές του.

Αγαπητοί μου, η ουσία της κλοπής, χαρακτηρίζει την απουσία της αγάπης και του σεβασμού του άλλου ανθρώπου, την ιδιοτέλεια, τον ευδαιμονισμό, την απιστία και πολλά άλλα σύνδρομα. Σήμερα όλοι κλέβουν, η κλοπή έγινε επιστήμη, αλλά και η ιεροσυλία έχει ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο.

Οι άνθρωποι κλέβουν σήμερα, κατά μία λαϊκή έκφραση, και της Παναγιάς τα μάτια. Αν υπάρχουν ακόμη σήμερα εκατομμύρια ανθρώπων που πεθαίνουν από την πείνα, ακούσατε, 17 εκατομμύρια θα πεθάνουν το '82, 17 εκατομμύρια παιδιά.

Αυτή είναι η ψιλή κλοπή των αγαθών των άλλων λαών, προς ίδιον όφελος ολίγων λαών. Και τέλος η μαγεία, είναι συνάρτηση της ειδωλολατρίας, η κατάσταση της απιστίας. Σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν τα πάντα, πιστεύουν, εκτός από τον Αληθινό Θεό.

Κάποτε, έλεγε ένας Νεότερος, στην Αίγυπτο, είχαν θεοποιηθεί και ο Νείλος και οι κροκόδειλοι και τα ποντίκια και οι γάτες. Εκτός από τον Αληθινό Θεό, όλα έχουμε και σήμερα, όλα μπορεί ο σύγχρονος άνθρωπος να τα πιστέψει, όλα να τα θεωρήσει πραγματικά, τις πιο ανόητες λασπερές φαντασιώσεις μπορεί να τις δεχθεί ως πραγματικότητες, εκτός από τον Αληθινό Θεό και το Ευαγγέλιο.

Αυτός ο δαιμονισμός, που εισήλθε με τη μαγεία, εξελίχθη εις την δαιμονοπληξίαν, σε βαθμό αξιοθρήνητο, όσο ποτέ άλλοτε έχουμε σήμερα δαιμονοπλήκτους ανθρώπους.

Αγαπητοί, ο κόσμος μας παρουσιάζει την εικόνα του παραλύτου της Βηθεσδά, κατάκοιτος, παράλυτος, λαχταρώντας να υγιάνει. Έχει όμως μια διαφορά με τον παράλυτο της Βηθεσδά: δεν ζήτησε να γίνει καλά, αλλά ο σύγχρονος κόσμος μας θέλει να μένει στην πώρωσή του και στην αμετανοησία του.

Ακριβώς αυτή η κατάσταση που λέει ο Ιερός Ευαγγελιστής, το αποτέλεσμα της εκ της πληγής αμετανοησίας, αυτή ακριβώς η κατάσταση θα φέρει και τα υπόλοιπα δύο, τα δύο παρακάτω αλίμονα. Αλλά τότε, να επιτείνει τότε. Ο Θεός να μας ελεήσει.