Saint Eleutherios

He became a priest at eighteen and bishop of Illyricum at twenty. Today, the Holy Synod and our Church require a certain age and maturity.

But his words carried such weight, and were so inspired, that they stirred the people and led them to believe him. He entered the ranks of the clergy and rose in this way. Emperor Hadrian, however, heard about this.

And because Hadrian was an unbeliever, he immediately ordered the tortures to begin. They made a bronze bed, we are told, and lit a fierce fire beneath it.

Then they placed him on a blazing grate, but he suffered no harm at all. They put him in a large vessel filled with boiling oil and pitch, and the Saint emerged unharmed from that as well. Next, a sharp spike was made. As it turned, it pierced the Saint’s body.

When the Roman governor saw this, he believed in God and cried out, “The God of the Christians is alive!” The emperor ordered the governor Koremos, who had come to believe in God, to be put to death.

He too was beheaded. Wild animals were set upon Saint Eleutherios, but they did him no harm at all. When he was bound in chains, angels came down from heaven and freed him. Saint Eleutherios then went up a high mountain, where he lived and ate among the wild animals without the slightest fear.

Emperor Hadrian then sent soldiers to watch Saint Eleutherios. Through the saint, the soldiers came to believe and were baptized. The emperor again gave an order: throw him to wild beasts so they would tear him apart.

When it became clear that the wild animals could do him no harm, two soldiers finally beheaded him. And the most terrible part of this tragedy was what his mother, Anthia, had to endure. When Saint Eleutherios was beheaded, she could not hold back. She ran to him, fell upon him, and embraced the body of her child.

Then the executioner took the same sword with which he had beheaded Saint Eleutherios and beheaded his mother, Anthia. The mother’s blood mingled with her son’s. Their souls rose together to heaven to receive from God the crown of victory and gain eternal life.

A shell struck the apse at the back of the church. It came inside, passed beneath the Platytera icon of the Most Holy Theotokos, struck the Bridegroom icon at the Holy Doors, and fell in the middle of the church. The shell then ricocheted and went out through the main entrance.

There were twenty-five people standing outside the front of the church. The shell passed over their heads and landed in front of them. It did not explode.

Γέννησις της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Ευαγγέλιο των Ουρανών. Σε 28 ετών έγινε ιερεύς και σε ηλικία 20 ετών επίσκοπος Ιλλυρικού. Η Ιερά Σύνοδος, η εκκλησία μας σήμερα θέλει κάποια ηλικία, κάποια ωρίμανση.

Αλλά αυτός, είχαν τα λόγια τέτοια βαρύτητα, ήταν τα λόγια του εμπνευσμένα, που συνετάραζε τον κόσμο και τον επίστευσαν. Και έφτασε να καταταγεί εις το τάγμα των κληρικών και να έχει αυτή την εξέλιξη. Αυτά όμως τα έμαθε ο βασιλεύς τότε, Αδριανός.

Και καθώς ήταν άπιστος, διέταξε αμέσως να αρχίσουν τα μαρτύρια. Έφτιαξαν, λέει, ένα κρεβάτι από χαλκό και από κάτω έβαλαν ισχυρή φωτιά.

Φωτιά. Μετά τον έβαλαν σε σχάρα, καίουσα σχάρα. Και εκεί όμως δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Έβαλαν ένα μεγάλο μέρος εκεί με βραστό λάδι μέσα και με πίσσα. Και εκεί βγήκε ανέπαφος ο Άγιος. Κατόπιν έφτιαξε έναν οβελίσκο, ο οποίος ήταν οξύς. Και όπως γύριζε, τρυπούσε το σώμα του στο σώμα του, και όταν είδε αυτό.

Αν είδε αυτό ο έπαρχος όμως πίστεψε στον Θεό, διότι άρχιζαν ο κόσμος και ήστρα με τα θαύματα αυτά και φώνασε «Είναι ζωντανός ο Θεός των Χριστιανών». Έδωσε εντολή ο βασιλεύς να θανατωθεί ο έπαρχος ο Κορέμου, που επίστευσε στον Θεό.

και απεκεφαλίστη και αυτός, τον Άγιο και τον έστραναν άγρια ζώα. Δεν έφερε απολύτως τίποτα και από αυτό το... Και εκεί μάλιστα, όταν τον είχαν δέσει στο αίμα, άγγελοι από τους ουρανούς κατέβησαν και έλυσαν τις αλυσίδες εκεί που τον είχαν δέσει και ελευθερώθηκε ο Άγιος ο Ελευθέριος και ανέβηκε σε ένα υψηλό όρος και εκεί παρέμενε με τα άγρια ζώα και ετρέφετο μαζί τους, χωρίς να υπάρχει κανένας φόβος, τίποτα.

Μετά στέλνει ο Αδριανός ο βασιλεύς, έστειλε στρατιώτες να τον φυλάξουν και να τον παρακολουθούν, η ικανότητα του Αγίου Ελευθερίου, που επίστευσαν οι στρατιώτες, εβαπτίστησαν και έδωσε πάλι εντολή ο βασιλεύς να τον ρίξουν σε άγρια θηρία, να τον κατασπαράξουν.

Τα άγρια ζώα, στο τέλος πια, αφού είδανε δεν μπορούσαν να του κάνουν τίποτα, δύο στρατιώτες τον αποκεφάλισαν. Όλη αυτή η τραγωδία, αυτό το φοβερότερο είναι ότι η μητέρα του, Ανθία, άντεξε πως... Λοιπόν, και όταν αποκεφάλισαν τον Άγιο Ελευθέριο, δεν μπόρεσε να σταματήσει, τρέχει αυτή και πέφτει απάνω και αγκαλιάζει το νεκρό παιδί της, το αποκεφαλισμένο.

Εν συνεχεία ο δήμιος, με το ίδιο σπαθί που αποκεφάλισε τον Άγιο Ελευθέριο, αποκεφαλίζει και τη μητέρα του, την Ανθία. Ενώνεται το αίμα της μητέρας με το αίμα του Αγίου Ελευθερίου. Και οι ψυχούλες τους αγκαλιασμένες και των δύο ανέβησαν στον ουρανό για να πάρουν από το Θεό το στέφανο της νίκης και την αιώνια ζωή να κερδίσουν.

Τέσσερα στο εργοστάσιο του Ναθαναήλ και έρχεται μία οβίδα και χτυπάει το πίσω του Ιερού Ναού, την αχιβάδα. Εισέρχεται μέσα εντός, περνάει τα πόδια της Πλατυτέρας της Παναγίας, χτυπάει τον Νυμφίο στην Ωραία Πύλη, πέφτει μέσα στη μέση του Ναού, εξοστρακίζεται η οβίδα, βγαίνει από την κεντρική είσοδο έξω.

Και είσαν 25 άτομα μπροστά στο Ναό από κάτω. Πέρασε από πάνω από τα κεφάλια τους και πέφτει μπροστά και δεν είναι τέκνα.