Ελπίδα για τη Σιών στην Προσευχή της Εξορίας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are in Psalm 101. Are we still in the first part of the psalm? Forgive me, I think we have moved into the second part. In the first part, we heard the psalmist’s prayer and lament. He seems to be an ordinary Israelite, a captive in Babylon, describing all the suffering they are going through. In the second part, as we said, his hope in God immediately comes into view.

“But You, O Lord, endure forever, and Your remembrance from generation to generation. You will arise and have mercy on Zion, for it is time to have mercy on her; the appointed time has come. For Your servants have taken delight in her stones, and they will have pity on her dust.” We were saying that these servants are in Babylon, longing for the day they can return to Zion. They yearn even to see its stones, to bend down and kiss the soil of Zion, their homeland. That is where we reached last time. This hope continues through verse 23. From verse 24 onward, the tone changes again somewhat.

He returns to his lament and his prayer: “The nations will fear Your name, O Lord, and all the kings of the earth Your glory.”

The psalmist sees something here, and it is all like a prophecy. He sees that, whatever has happened, God will intervene. The Lord will restore everything and bring us back to Jerusalem, to Zion. Then all the nations will fear the name of the Lord, and all the kings of the earth will honor His glory. We find much the same thought in verse 23. But here it is more specific.

Through these simple words and phrases, the psalmist, enlightened by God, sees what will happen in the future. It will happen, of course, when God Himself comes to earth and becomes man. Then the nations truly will fear the name of the Lord, and all the kings of the earth will hasten to glorify God.

This means the Gentiles coming to faith in the one God and entering the Church. That happens after the coming of Christ. Yet here it is already foretold.

Thank you. The Lord. Zion was destroyed, but the Lord will rebuild her, and God will make His presence known there again in His glory. The Lord always visits Zion. It is God’s beloved hill, His beloved place, His beloved Jerusalem. Enemies destroyed it all and took captive the people who lived there, His chosen people. But God will bring them back. The Lord will rebuild Zion, and His glory will appear there again.

Think of the condition this psalmist is in, as we saw in the verses we discussed at earlier gatherings. Think of his life in captivity. And yet he has the courage to hope and believe like this. That is the heart of the matter. A person can do this when, whatever happens, he keeps hold of God.

He always keeps that bond with God, that faith in Him. How often events affect us, how often circumstances affect us: things close at hand, things farther away, and things within our own being.

Nothing close to us should overwhelm us. Whatever happens, our hope in God, our faith in God, should grow even stronger. But not as we usually mean hope: ordinary human hope, hope, religious hope. I mean the certainty that God exists, that God sees, and that God will intervene; that if we repent, if we return to Him, God can intervene and save us. “He looked upon the prayer of the humble and did not despise their supplication.”

Thank you. “He looked upon”: this has not yet happened, but it is spoken of in the past tense, as though it has happened already. It will happen, and the psalmist sees it. We have come across this in other psalms too. The writer, whether David or another psalmist, is so certain it will happen that he says it has happened.

People still speak this way today. One friend asks another, “Please do this for me.” “Done,” the other says. Yet nothing has been done: he is still sitting there and has not even got up to begin. But “Done” means something. It shows his full willingness: God truly listens very seriously to what people say to Him and is utterly resolved to act as His friend asks. Hearing that puts you at ease. Because you trust him, you can rest assured. “He looked upon the prayer of the humble and did not despise their supplication.” So God—yes.

He will hear the prayer of the humble, of all those still there in exile. And “He did not despise their supplication” means the same thing again: He will not reject their plea or treat their prayer with contempt. God does not despise anyone. Whoever you are, however weak you may be, however much other people may look down on you, you do not know how God regards you. He despises no one. He bends down to the humble. “Upon whom shall I look, if not upon the humble and quiet person who trembles at My words?” God seeks out the person who is humble, poor, weak, despised, or wronged. That is the person He will find.

God will not reject that person. He will look upon the prayer of the humble and will not reject their supplication. “Let this be written for another generation, and a people yet to be created will praise the Lord.” The psalmist senses all of this.

Yes, he may be sitting there writing these words by hand as they come into his mind and heart. But he knows that the Spirit of God is enlightening him. What he says is a remarkable prophecy and a great hope for this people in captivity. “Let this be written for another generation”: let this whole prophecy, everything he has said, be written down so that coming generations may see it too. “And a people yet to be created will praise the Lord”: the new people who will come into being...

...after the captivity. It is as though he sees them returning from exile. That new people will praise the Lord as they read and learn what is being written and spoken here. Notice how he lives in this faith and hope. He is no man of palaces or comforts. He lives in captivity. You heard how he described what he feels and what his life is like: “Because of the sound of my groaning, my bones cling to my flesh. I was struck down like grass, and my heart withered, for I forgot to eat my bread.”

“My days vanished like smoke, and my bones were scorched like a hearth. I became like a pelican in the wilderness, like an owl among the ruins. I lay awake and became like a sparrow alone on a rooftop. All day long my enemies reproached me, and those who praise me swore against me. I ate ashes like bread and mixed my drink with weeping. Because of Your anger and wrath, You raised me up and cast me down. My days declined like a shadow, and I withered like grass.” The psalmist lives through all of this, yet he hopes in God. He hopes and keeps hoping even as he lives in this condition and undergoes all these things. Yet he does not feel like a stranger, a stranger far from God. He feels that he belongs to God, that God will bend down from above, see them, deliver them, and so on.

Are these people like us? Think carefully: there is a great difference. I believe this is why we do not receive as much blessing as we could, why God cannot give us as much as He would like to give. As a rule, we keep ourselves at a distance from God. We may pray, go to church, hear something, or reflect on something. We hear and accept it all, but we hold back from giving ourselves to God. We keep our independence and take whatever we can from these things to strengthen ourselves. Yet we keep ourselves far from God. This is our

great mistake, the great harm we do to ourselves. “For the Lord looked down from His holy height; from heaven He looked upon the earth.” Yes, the Lord bent down from on high, from His heavenly dwelling, so to speak. Someone who is high above bends down. God is the Lord of heaven and earth, the Lord of all, the glorious God in all His majesty. And from that height, from His holy dwelling, He bends down. “The Lord looked down from His holy height; from heaven He looked upon the earth.”

From heaven He looks upon the earth. The psalmist feels this. Imagine if we felt it too. We may pray and have some relationship with God, yet fail to believe firmly that He bends down to us. We need to believe firmly that God does not abandon us, that He loves us whatever we suffer, and that He regards us as His own. The reason we struggle to believe this is that, once you do, you feel you belong to God. People do not want God directing their lives; they want to hold on to their freedom. It is astonishing, and yet this is how people live today.

“To hear the groaning of those in chains, to set free the sons of those condemned to death.” God bends down from His height, from heaven, and looks upon the earth. Why? To hear the groaning of those in chains. The word here refers to fetters, to bonds around the feet. These are people held captive. He comes to set them free, for they are as good as dead unless God reaches them in time. “That the name of the Lord may be proclaimed in Zion, and His praise in Jerusalem.” This is why the Lord bends down.

He comes to free them, and they will return to Zion and proclaim the name of the Lord, His glory and His praise, in Jerusalem. “When peoples gather together, and kings, to serve the Lord.” Here the psalmist looks further into the future. The Lord will bend down so far, will humble Himself so deeply, that He will become man. The psalm does not say all this outright, but it is implied. A new people will come into being. The nations will gather and join this new people, the Church, and kings will come to serve the Lord, submit to Him, and believe in Him

and become servants of the Lord. That is all for today. Next Saturday we will look at the remaining verses and finish this psalm.

Είμαστε στον 101ο ψαλμό, είμαστε ακόμη στο πρώτο μέρος του ψαλμού, μάλλον με συγχωρείτε, ή στο δεύτερο μέρος περάσαμε του ψαλμού; Στο πρώτο μέρος είχαμε γενικώς προσευχή και παράπονο του ψαλμωδού, ο οποίος μάλλον είναι ένας απλός Ισραηλίτης, ένας αιχμάλωτος εκεί στη Βαβυλώνα. Και διηγείται όλα εκεί τα βάσανα που περνούν. Στο δεύτερο μέρος είπαμε ότι αμέσως αναφαίνεται η ελπίδα που έχει στον Θεό.

Συ δε, Κύριε, εις τον αιώνα μένεις και το μνημόσυνόν σου εις γενεάν και γενεάν. Συ αναστάς οικτιρήσεις την Σιών, ότι καιρός του οικτιρήσαι αυτήν, ότι ήκει καιρός. Ότι ευδόκησαν οι δούλοι σου τους λίθους αυτής και τον χουν αυτής οικτιρήσουσι. Και λέγαμε, ας πούμε, αναφέρεται εδώ στους δούλους οι οποίοι είναι και στη Βαβυλώνα και λαχτάρησαν πότε θα βρεθούν στη Σιών. Να δουν εκεί και τις πέτρες ακόμη επιθύμησαν να δουν και να σκύψουν κάτω, να φιλήσουν το χώμα της Σιών, της πατρίδας των. Είχαμε φτάσει ως εδώ την περασμένη φορά και συνεχίζει λοιπόν έως και τον 23ο στίχο. Έτσι διαφαίνεται αυτή η ελπίδα και ύστερα από τον 24ο στίχο και εξής κάπως πάλι.

Επανέρχεται στα παράπονά του και στην προσευχή. Και φοβηθήσονται τα έθνη το όνομά σου, Κύριε, και πάντες οι βασιλείς της γης την δόξα σου.

Δηλαδή... Ο ψαλμωδός εδώ βλέπει, και είναι όλο αυτό σαν μια προφητεία. Βλέπει ότι ο Θεός, άσχετα τι έγινε εδώ, ο Θεός θα επέμβει, ο Κύριος θα επέμβει και θα τα αποκαταστήσει όλα και θα κάνει να επιστρέψουμε πάλι στην Ιερουσαλήμ, στη Σιών, και έτσι θα φοβηθούν όλα τα έθνη το όνομα του Κυρίου και πάντες οι βασιλείς της γης την δόξα σου. Το ίδιο αναφέρεται και στον 23ο στίχο, περίπου το ίδιο. Δηλαδή εδώ ειδικότερα.

Εεε... Μέσα από αυτήν την, από τους απλούς αυτούς λόγους, αυτές τις απλές φράσεις, ο ψαλμωδός, φωτιζόμενος από τον Θεό, βλέπει αυτό το οποίο θα γίνει μελλοντικά και θα γίνει φυσικά όταν πια θα έρθει ο ίδιος ο Θεός στη γη, όταν θα γίνει άνθρωπος ο Θεός. Δηλαδή τότε όντως θα φοβηθούν όλα τα έθνη το όνομα του Κυρίου και όλοι οι βασιλείς της γης θα τρέξουν να δοξάσουν τον Θεό.

Δηλαδή την προσέλευση των εθνικών εις την πίστη του ενός Θεού, εις την Εκκλησία, αλλά αυτά γίνονται μετά τον ερχομό του Χριστού. Είναι όμως μια προφητεία.

Ευχαριστώ. Κύριος. Κατεστράφη μεν η Σιών, αλλά θα την οικοδομήσει ο Κύριος, την Σιών, και θα ξαναδώσει την παρουσία του ο Θεός με την δόξα Του. Δηλαδή πάντοτε ο Κύριος επισκέπτεται την Σιών, είναι ο αγαπημένος λόφος του Θεού, είναι ο αγαπημένος τόπος του Θεού, είναι η αγαπημένη Του Ιερουσαλήμ, και όλα αυτά τα κατέστρεψαν, ας πούμε, οι εχθροί και αιχμαλώτισαν τους ανθρώπους που κατοικούσαν εκεί και που είναι ο περιούσιος λαός Του. Όμως ο Θεός θα τα φέρει πάλι έτσι που θα επιστρέψουν και θα οικοδομήσει ο Κύριος την Σιών και θα φανερωθεί πάλι εκεί η δόξα Του.

Τι κατάσταση βρίσκεται τώρα αυτός εδώ, όπως είδαμε στους στίχους στους οποίους αναφερθήκαμε σε προηγούμενες συνάξεις. Σε τι κατάσταση βρίσκεται αυτός εδώ ο ψαλμωδός στην αιχμαλωσία. Και όμως έχει το κουράγιο να ελπίζει έτσι και να πιστεύει έτσι. Και αυτό είναι όλο το θέμα. Αλλά κάνει ο άνθρωπος έτσι όταν, ας πούμε, ό,τι και να συμβεί, πάντοτε είναι πιασμένος από τον Θεό.

Πάντοτε διατηρεί αυτήν την επικοινωνία με τον Θεό, την πίστη αυτήν στον Θεό. Πόσες φορές μας επηρεάζουν τα γεγονότα μας, επηρεάζουν καταστάσεις, καταστάσεις που είναι πολύ κοντινές γύρω μας, καταστάσεις που είναι λίγο πιο απόμακρες, καταστάσεις που είναι μέσα στην ίδια την ύπαρξή μας.

Και κοντά μας να μας καταποντίσουν. Τίποτε. Ό,τι και να συμβαίνει, η ελπίδα στον Θεό, η πίστη στον Θεό ακόμη πιο πολύ να μεγαλώνει. Αλλά όχι έτσι όπως συνηθίζουμε, σαν κοινή ανθρώπινη ελπίδα, ελπίδα, θρησκευτική ελπίδα· βεβαιότητα δηλαδή ότι ο Θεός υπάρχει, ο Θεός βλέπει, ο Θεός θα επέμβει, ο Θεός, εφόσον εμείς μετανοούμε, εφόσον εμείς επιστρέφουμε, μπορεί να επέμβει και να μας σώσει. Επέβλεψεν επί την προσευχή των ταπεινών και ουκ εξουδένωσε την δέηση αυτών.

Ευχαριστώ. Επέβλεψεν, δηλαδή αυτό δεν έγινε ακόμη, αλλά είναι σε παρωχημένο χρόνο, δηλαδή έγινε κιόλας, θα γίνει, αλλά το βλέπει. Το συναντήσαμε και σε άλλους ψαλμούς αυτό, ότι είναι τόσο βέβαιος ο γράφων, ο εκάστοτε ψαλμωδός, άλλοτε είναι ο Δαβίδ, άλλοτε είναι κάποιος άλλος, είναι τόσο βέβαιος ότι θα γίνει αυτό που λέει ότι έγινε.

Το συνηθίζουν και σήμερα αυτό όταν συζητούν δύο φίλοι και ο ένας ζητάει κάτι από τον άλλο: «Σε παρακαλώ να μου κάνεις αυτό και αυτό». «Έγινε», λέει, «έγινε». Ενώ δεν έγινε τίποτε, αυτός κάθεται ακόμα, δεν σηκώθηκε να κινηθεί προς... Λοιπόν, «έγινε», όχι, έχει τη σημασία του, δηλαδή, ναι, δείχνει την όλη διάθεσή του ότι όντως ο Θεός τα ακούει πολύ σοβαρά αυτά που του λένε και είναι πέρα για πέρα αποφασισμένος να ενεργήσει έτσι όπως τον παρακαλεί ο φίλος. «Έγινε». Και μάλιστα καθώς το ακούς σε αναπαύει, καθώς έχεις εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, σε αναπαύει πλήρως. Επέβλεψεν επί την προσευχήν των ταπεινών και ουκ εξουδένωσεν την δέησιν αυτών. Λοιπόν ο Θεός... Ναι.

Την προσευχή των ταπεινών ανθρώπων, θα ακούσει την προσευχή των ταπεινών, όλων αυτών οι οποίοι είναι ακόμη εκεί στην εξορία, και ουκ εξουδένωσεν, πάλι το ίδιο εδώ, την δέησιν αυτών, και δεν θα εξουδενώσει, δεν θα απορρίψει, δεν θα περιφρονήσει την δέηση, την προσευχή. Ε, δεν περιφρονεί ο Θεός, όποιος κι αν είσαι, όσο αδύναμος κι αν είσαι, όσο κι αν στους ανθρώπους είσαι περιφρονημένος και τα λοιπά, δεν ξέρεις τι είναι ο Θεός. Κανέναν δεν περιφρονεί ο Θεός, σκύβει πάνω στον ταπεινό. «Επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ ή επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντά μου τους λόγους;» Αυτόν ψάχνει να βρει ο Θεός που είναι ταπεινός, που είναι πτωχός, που είναι αδύναμος, που είναι περιφρονημένος, που είναι αδικημένος. Αυτόν θα βρει ο Θεός.

Δεν θα τον απορρίψει ο Θεός. Θα επιβλέψει λοιπόν στην προσευχή των ταπεινών και δεν θα απορρίψει την δέησιν αυτών. Γραφήτω αύτη εις γενεάν ετέραν και λαός ο κτιζόμενος αινέσει τον Κύριον. Να, όλα αυτά τώρα, όλα αυτά, όλα αυτά τα διαισθάνεται ο ψαλμωδός, ας πούμε.

Εεε... Ναι, διότι μπορεί βέβαια, ναι, αυτός εκεί να κάθεται και να γράφει, ξέρω εγώ, με το χέρι του καθώς έρχονται μέσα στο μυαλό του αυτά και έρχονται μέσα στην καρδιά του. Αλλά έχει συναίσθηση, έχει συνείδηση ότι το Πνεύμα του Θεού τον φωτίζει και επομένως λέει αυτά όλα που είναι μια φοβερή προφητεία και είναι ελπίδα μεγάλη για τον λαό αυτόν ο οποίος είναι στην αιχμαλωσία. Λοιπόν, γραφήτω αύτη εις γενεάν ετέραν, όλη αυτή η προφητεία, όλο αυτό εδώ τώρα που είπα και τα λοιπά, να γραφτεί για να το δουν και οι επερχόμενες γενεές. Και λαός ο κτιζόμενος αινέσει τον Κύριον, και ο νέος λαός που θα δημιουργηθεί το...

Μετά την αιχμαλωσία και τα λοιπά, σαν να βλέπει ότι θα επιστρέψουν από την αιχμαλωσία. Ο νέος που θα δημιουργηθεί λοιπόν αινέσει τον Κύριον καθώς θα διαβάζει όλα αυτά, καθώς θα μαθαίνει όλα αυτά τα οποία, να, τώρα γράφτηκαν εδώ και λέγονται. Ζει δηλαδή, προσέξτε, ζει μέσα στην πίστη αυτή, ζει μέσα στην ελπίδα, ενώ δεν είναι ένας άνθρωπος που έρχεται, ξέρω εγώ, από τα παλάτια και από τις ανέσεις. Είναι άνθρωπος της αιχμαλωσίας, είναι άνθρωπος που είδατε πώς τα είπε εκεί, που έτσι αισθάνεται, έτσι ζει. Από φωνής του στεναγμού μου εκολλήθη το οστούν μου τη σαρκί μου. Επλήγην ωσεί χόρτος και εξηράνθη η καρδία μου, ότι επελαθόμην του φαγείν τον άρτον μου.

Εξέλιπον ωσεί καπνός αι ημέραι μου και τα οστά μου ωσεί φρύγιον συνεφρυγήσαν. Ωμοιώθην πελεκάνι ερημικώ, εγενήθην ωσεί νυκτικόραξ εν οικοπέδω. Ηγρύπνησα και εγενόμην ωσεί στρουθίον μονάζον επί δώματος. Όλην την ημέραν ωνείδιζόν με οι εχθροί μου και οι επαινούντές με κατ' εμού ώμνυον. Ότι σποδόν ωσεί άρτον έφαγον και το πόμα μου μετά κλαυθμού εκίρνων. Από προσώπου της οργής σου και του θυμού σου, ότι επάρας κατέρραξάς με. Αι ημέραι μου ωσεί σκιά εκλίθησαν, καγώ ωσεί χόρτος εξηράνθην. Όλα αυτά λοιπόν τα ζει ο Ψαλμωδός, όμως ελπίζει στον Θεό, ελπίζει και ελπίζει έτσι, ενώ ζει αυτή την κατάσταση, ενώ υφίσταται όλα αυτά τα πράγματα, όμως δεν αισθάνεται τον εαυτό του ξένον, ξένον μακριά από τον Θεό, αλλά αισθάνεται ότι είναι του Θεού, ότι ο Θεός θα σκύψει από πάνω, ότι θα τους δει, ότι θα τους λυτρώσει και τα λοιπά.

Μοιάζουν αυτά τα πράγματα, δεν μοιάζουν, αν θέλετε, αυτοί οι άνθρωποι με εμάς. Προσέξτε, έχουμε μεγάλη διαφορά και εγώ νομίζω σε αυτό οφείλεται το ότι δεν ευλογούμαστε όσο θα μπορούσαμε να ευλογηθούμε, δεν μπορεί ο Θεός να μας δώσει όσο θα ήθελε να μας δώσει, διότι κατά κανόνα εμείς κρατούμε μακριά τον εαυτό μας από τον Θεό. Κι όταν θα προσευχηθούμε, κι όταν θα εκκλησιαστούμε, κι όταν θα ακούσουμε κάτι, κι όταν θα σκεφτούμε κάποιο πράγμα και τα λοιπά, τα ακούμε όλα αυτά, τα δεχόμεθα όλα αυτά, αλλά όχι να δώσουμε τον εαυτό μας στον Θεό, δίνοντας τον εαυτό μας στον Θεό, όχι. Κρατώντας σε αυτονομία τον εαυτό μας και απλώς να πάρουμε από αυτά ό,τι μπορέσουμε να πάρουμε για να ενισχυθούμε. Αλλά κρατούμε τον εαυτό μας μακριά από τον Θεό. Αυτό είναι το

μεγάλο σφάλμα μας, το μεγάλο κακό που κάνουμε στον εαυτό μας. Ότι εξέκυψεν εξ ύψους αγίου αυτού, Κύριος εξ ουρανού επί την γην επέβλεψεν. Ναι, έσκυψε ο Κύριος από το ύψος, από το ουράνιο, ας πούμε, θυσιαστήριον, σκύβει κανείς, αυτός που είναι ψηλά σκύβει, ας πούμε. Ναι, ο Θεός είναι ο Θεός, είναι Κύριος του ουρανού και της γης, είναι Κύριος των πάντων, είναι ο όλος μεγαλείον Θεός, ο δοξασμένος Θεός, είναι στο ύψος Του και σκύβει από το ύψος λοιπόν, από το άγιον κατοικητήριό Του. Εξέκυψεν εξ ύψους λοιπόν αγίου αυτού ο Κύριος, εξ ουρανού επί την γην επέβλεψεν.

Από τον ουρανό και βλέπει στην γη. Ναι, το νιώθει αυτό ο ψαλμωδός. Για να σκεφτείτε να νιώθουμε έτσι. Δεν μπορεί να προσευχόμεθα ή, επαναλαμβάνω, να έχουμε μια κάποια σχέση με τον Θεό, αλλά όχι με την έννοια αυτή, ότι να πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Θεός θα σκύψει επάνω μας, να πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει, να πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Θεός μας αγαπά άσχετα τι παθαίνουμε, ότι ο Θεός μας θεωρεί δικούς Του, ότι είμαστε δικοί Του. Και ο λόγος που δεν πιστεύουμε έτσι είναι ότι άμα πιστέψεις έτσι πλέον αισθάνεσαι ότι είσαι του Θεού και δεν θέλει κανείς έτσι να τον κομαντάρει ο Θεός, θέλει να κρατήσει την ελευθερία του. Αυτό είναι άνω ποταμών. Κι όμως έτσι κάνουν σήμερα οι άνθρωποι.

Του ακούσαι τον στεναγμόν των πεπεδημένων, του λύσαι τους υιούς των τεθανατωμένων. Σκύβει λοιπόν ο Θεός κάτω εδώ λοιπόν από το ύψος Του, από τον ουρανό, βλέπει στην γη και τι να κάνει; Να ακούσει τον στεναγμό των πεπεδημένων, αυτών οι οποίοι είναι πέδαι, πέδαι είναι το δέσιμο, ας πούμε, το δέσιμο των ποδιών. Να ακούσει τον στεναγμό αυτών, οι οποίοι είναι δεμένοι εκεί, δηλαδή στην αιχμαλωσία. Του λύσαι τους υιούς των τεθανατωμένων, για να λύσει όλους αυτούς που είναι δεμένοι και είναι ετοιμοθάνατοι, αν δεν τους προλάβει ο Θεός. Του αναγγείλαι εν Σιών το όνομα Κυρίου και την αίνεσιν αυτού εν Ιερουσαλήμ. Σκύβει ακριβώς ο Κύριος.

και να ελευθερώσουν όλους αυτούς οι οποίοι θα επιστρέψουν τώρα στη Σιών εδώ και θα διακηρύξουν λοιπόν το όνομα του Κυρίου και θα διακηρύξουν λοιπόν την δόξα και την αίνεση του Θεού εκεί στην Ιερουσαλήμ. Εν τω συναχθήναι λαούς επί το αυτό και βασιλείς του δουλεύειν τω Κυρίω. Πάλι πηγαίνει λοιπόν λίγο στο απώτερο, απώτερο μέλλον. Ναι, τότε ακριβώς που θα μαζευτούν, που εννοεί εδώ δηλαδή, ότι τόσο πολύ θα σκύψει ο Κύριος, τόσο πολύ θα συγκατέβει ο Κύριος, τελικά θα γίνει άνθρωπος, δεν το λέγει εδώ όλα, εννοείται, θα γίνει άνθρωπος, θα δημιουργηθεί αυτός ο νέος λαός, αυτή η καινούργια κατάσταση και θα συγκεντρωθούν, θα προσέλθουν στον νέο αυτόν λαό, στην Εκκλησία, θα συναχθούν οι λαοί και θα έρθουν οι βασιλείς να δουλεύσουν τον Κύριο, να υποταχθούν εις τον Κύριο, να πιστεύσουν εις τον Κύριο

να γίνουν δούλοι έτσι του Κυρίου. Αυτά για σήμερα και θα δούμε το προσεχές Σάββατο τους υπόλοιπους στίχους για να τελειώσει αυτός ο ψαλμός.