Ελπίδα στο Έλεος του Θεού και η Επιστροφή στη Σιών

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are at Psalm 101. We have looked at its first part, through verse 12. From verse 13 to the end, verse 29, comes the second part, where hope begins to appear. Until now, the psalmist has been praying and lamenting, laying out his whole situation. As we said, he seems to be an ordinary Israelite in captivity. He speaks of the suffering they endure there, with his own suffering especially in mind. Yet he does not lose hope. Now we hear him begin to speak differently.

“But You, O Lord, endure forever, and Your remembrance from generation to generation. You will arise and have compassion on Zion, for it is time to have compassion on her; the time has come. For Your servants have cherished her stones, and they will have pity on her dust. The nations will fear Your name, O Lord, and all the kings of the earth Your glory. For the Lord will build up Zion and appear in His glory. He has looked upon the prayer of the humble and has not despised their supplication.”

Let us stop here at verse 18. “But You, O Lord, endure forever.” We were taken captive. We suffered all we have suffered, and we are still suffering. But what does that change? You endure forever. I want to say again that we should try to enter into the detail, the heart, the full truth of these words of the Word of God, as the Spirit of God reveals them to us. Whatever situation you find yourself in, how much it matters to run straight to God, to turn your thoughts to Him at once, to hold fast to Him.

See at once who God is. Whatever happens, God is just. Whatever happens, God is love. Whatever happens, God is merciful. God understands you; He loves mankind and forgives. God can raise up children of Abraham even from stones. He can avert even the greatest disaster, save what seems lost, and change everything. So often we sink beneath what happens to us, or beneath what is going on in our minds. Many people, because of their temperament or, what can I say,

their inherited tendencies, have a certain makeup and are affected by it. They fall into thoughts and lines of reasoning that make them sink and lose their way. And yet, from the belly of the great fish where he found himself, Jonah prayed to God. He called out to God and cried to Him to save him. God saved him, and suddenly the fish vomited him onto dry land. Whatever state we are in, God does not change or disappear. He is always holy, always the Lord, always God, always almighty, all-wise, and all-good.

He has permitted certain things to happen. He has His reasons, and they are for our good. God knows how to bring good out of them. When a person sees things this way and holds fast to God, is he saved or is he not? Yet as I watch people, I am struck by how easily they are swept along by their own thoughts.

Thoughts of grandeur, dark thoughts that make a person despondent, sink, and lose himself in darkness. My friend, can you not see that these are traps? Can you not see that they should drive you closer to God, make you run to Him and say, “My God, I am lost,” and hold fast to Him? Why give yourself over to them? At other times different thoughts come. A person daydreams and drifts into romantic fantasies. Young people suffer from this especially, particularly girls who dream and build things up in their imagination. They sink into those dreams, lose themselves there, and then cannot see how to resolve them. They lose touch with reality and harm themselves. “But You, O Lord, endure forever.” God, whatever I am here, and whatever I have just described, You endure forever. You remain the same, and Your remembrance lasts from generation to generation. People remember You through every generation because You remain the same. And we know this of the Lord Jesus Christ Himself: He is the same yesterday, today, and forever.

“You will arise and have compassion on Zion, for it is time to have compassion on her; the time has come.” You will rise up, he says, and show compassion to Zion and help her. He is speaking of Zion, the hill, the height on which Jerusalem stands. It seemed as though You had fallen asleep or were absent while all this happened, for, as we said, they are in captivity. Seventy years have now passed. You will rise and have compassion on Zion, for the time has come. I think the prophet Daniel says this, and I think the prophet Jeremiah does too. And indeed, the seventy years that the captivity was to last had been completed.

The time has come, he says, to have compassion on her. The time has come for You to take pity on Zion: for the captives to return, and for the walls and the temple to be rebuilt, as in fact happened. The time has come. Let me add this: sometimes God permits a storm to rise within us. There is turmoil, a flood, devastation. Sometimes it feels as though Hades itself has come, with all its power. A person passes through these things and is terrified, however much experience of suffering he may have.

God sometimes permits such things to happen. He permits situations that leave a person terrified.

Yet, willing or not, a person endures patiently and passes through them: “We went through fire and water, and You brought us out into a place of relief.” He passes through it all. Then he begins to see that all this devastation and evil, all this captivity, estrangement, and turmoil, brought suffering into his soul, but also brought self-knowledge and, we might say, experience of what is real. It seems that things are reaching an end, that something has come to maturity. One feels almost certain that God is about to intervene and bring it to an end. These things will pass, and a new state of life will begin. This often happens. The prophets saw it, and here the psalmist seems to sense it too: the time has come for this captivity to end and for Zion to rise again. Yes, the time has come; it is coming. “For Your servants have cherished her stones, and they will have pity on her dust.” Your servants are saying, “My God, do this now. The time has come. Bring us all back.” Yes, because Your servants

have longed to be there in Zion again. They long to see Zion’s stones, and, as the verse says, to have pity on her dust: to bend down and kiss the very ground.

Of course, in Babylon, where they were held captive—and where the writer of this psalm was probably living—they had hanging gardens, palaces, and all sorts of things. None of it, none of it mattered. They wanted to return to Zion; they wanted to return to their homeland. What is there in that homeland?

I do not know whether this is quite the place to say what follows. It may not fit very well, but I believe it is true, so let me say it here.

Well...

God made each one of us. Each of us is fully the person we are, and each of us will remain that person forever.

A person may begin to look at himself, to see what is going on within, and reach the point of hating himself. I mean this in the good sense, not the kind of person who is forever restless and at odds with himself. I mean someone who comes to hate the sin within him. Of course, when we hear about the Saints, how glad we are for them! We rejoice in their holy lives and all they have experienced. In the end, in the end, in the end, if I may put it this way, just as a person longs to return to his homeland and Odysseus longed to return to Ithaca, these captives long to return to Zion. It is not just a homeland; it is their own homeland.

That is where God placed them, and there, in a manner of speaking, is God’s throne on earth. So however much a person loves the Saints, and however much he longs, in the good sense, for their holy lives and what they have experienced, God has arranged things so that he will find rest in something more than thinking about the Saints or longing for the grace they have received. What brings a person rest, in the end, is for God to dwell in his soul, for the Spirit of God to come into his soul, and for him to come to know

himself, be reconciled with himself, and come to love himself as the human being who came from God’s hands, and as one who was born anew and continues to be born anew in the Holy Spirit. We will stop here for today and continue next time.

Είμαστε λοιπόν στον 101ο ψαλμό. Είδαμε το πρώτο μέρος του ψαλμού αυτού, που είναι μέχρι το 12ο στίχο. Από το 13ο στίχο και μέχρι το τέλος, το 29ο στίχο, είναι το δεύτερο μέρος, που εδώ έτσι εμφανίζεται η ελπίδα. Έως εδώ ο ψαλμωδός απλώς προσηύχετο και έκανε παράπονο, φανέρωνε την όλη κατάσταση. Είπαμε ότι πρέπει να είναι ένας απλός Ισραηλίτης, ο οποίος βρίσκεται στην αιχμαλωσία και ομιλεί γενικότερα για τα βάσανα που έχουν εκεί στην αιχμαλωσία και πιο πολύ λαμβάνει υπόψη και τον εαυτό του. Αλλά δεν χάνει την ελπίδα του. Βλέπουμε λοιπόν τώρα εδώ να αρχίζει διαφορετικά να ομιλεί.

Συ δε, Κύριε, εις τον αιώνα μένεις και το μνημόσυνόν σου εις γενεάν και γενεάν. Συ αναστάς οικτιρήσεις την Σιών, ότι καιρός του οικτιρήσαι αυτήν, ότι ήκει καιρός. Ότι ευδόκησαν οι δούλοι σου τους λίθους αυτής και τον χουν αυτής οικτιρήσουσι. Και φοβηθήσονται τα έθνη το όνομά σου, Κύριε, και πάντες οι βασιλείς της γης την δόξα σου. Ότι οικοδομήσει Κύριος την Σιών και οφθήσεται εν τη δόξη αυτού, επέβλεψεν εις την προσευχή των ταπεινών και ουκ εξουδένωσε την δέησιν αυτών.

Σταθούμε εδώ στο 18ο στίχο. Συ δε, Κύριε, εις τον αιώνα μένεις. Εμείς αιχμαλωτιστήκαμε, πάθαμε όλα αυτά που πάθαμε και παθαίνουμε αυτά που παθαίνουμε. Αλλά τι σημασία έχει αυτό; Εσύ μένεις στον αιώνα. Αυτό να πάλι θα πω, ότι να προσπαθούμε έτσι να μπαίνουμε στη λεπτομέρεια, να μπαίνουμε στην ουσία, να μπαίνουμε στην όλη αλήθεια των λόγων, εδώ του Λόγου του Θεού, όπως μας τα φανερώνει το Πνεύμα του Θεού. Πόσο μεγάλη σημασία έχει, σε όποια κατάσταση και να βρεθείς, αμέσως να τρέχεις στον Θεό, αμέσως να αναφέρεις τον Θεό, αμέσως να πιάνεσαι από τον Θεό.

Αμέσως να βλέπεις τι είναι ο Θεός. Όπως και να έχει το πράγμα, ο Θεός είναι δίκαιος, όπως και να έχει το πράγμα, ο Θεός είναι αγάπη, όπως και να έχει το πράγμα, ο Θεός είναι ελεήμων, όπως και να έχει το πράγμα, ο Θεός σε καταλαβαίνει, ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, ο Θεός συγχωράει. Ο Θεός και από τους λίθους μπορεί να κάνει τέκνα του Αβραάμ, ο Θεός και τη μεγαλύτερη συμφορά μπορεί να την προλάβει, να σώσει τα πράγματα, να τα αλλάξει τα πράγματα. Πολλές φορές καταποντιζόμαστε μέσα σε αυτά τα οποία μας συμβαίνουν ή αυτά που είναι στο νου μας. Πολλοί άνθρωποι, ένεκα ψυχοσυνθέσεως, ένεκα, τι ξέρω εγώ,

κληρονομικών καταβολών, λοιπόν, έχουν το όποιο σκαρί, έχουν την όποια ψυχοσύνθεση και επηρεάζονται από την ψυχοσύνθεσή τους και κάνουν σκέψεις, συλλογισμούς που κυριολεκτικά βουλιάζουν και χάνονται. Και όμως μέσα από εκεί, όπως ο Ιωνάς μέσα από το στομάχι του κήτους, στο οποίο είχε βρεθεί, προσευχήθηκε στον Θεό και βόησε προς τον Θεό και έκραξε προς τον Θεό για να τον σώσει, και τον έσωσε και ξαφνικά τον εξέμεσε το κήτος στην ξηρά. Όπως και αν είμαστε εμείς, ο Θεός δεν αλλοιώνεται, ο Θεός δεν χάνεται, ο Θεός μένει πάντοτε Άγιος, μένει πάντοτε Κύριος, μένει πάντοτε Θεός, μένει πάντοτε Παντοδύναμος, Πάνσοφος, Πανάγαθος.

Επέτρεψε να συμβούν κάποια πράγματα, έχει το λόγο του, για καλό μας πάντως, και έχει τον τρόπο ο Θεός να βγάλει το καλό. Όταν τα σκεφτεί κανείς έτσι, όταν τα πάρει έτσι, όταν πιάνεται έτσι από το Θεό, ναι, σώζεται ή δεν σώζεται; Αλλά μου κάνει εντύπωση, καθώς παρακολουθώ έτσι τις ψυχές, πόσο εύκολα οι άνθρωποι παρασύρονται από τις δικές τους σκέψεις.

Ε... Τις σκέψεις μεγαλομανίας, σκέψεις μαύρες που έτσι κάνουν τον άνθρωπο να μελαγχολεί, να βουλιάζει, να χάνεται μέσα στα σκοτάδια. Δεν τα βλέπεις, άνθρωπέ μου, ότι είναι παγίδες; Δεν τα βλέπεις ότι αυτά το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να σε σπρώξουν πιο πολύ στο Θεό, να σε κάνουν να τρέξεις πιο πολύ στο Θεό, να πεις «χάνομαι, Θεέ μου» και να πιαστείς από το Θεό; Γιατί αφήνεσαι σε αυτά; Άλλες φορές έρχονται σκέψεις διάφορες, κάνει κανείς όνειρα, μετεωρίζεται κατά ρομαντικό τρόπο, κατά τρόπο... πιο πολύ το παθαίνουν νέοι αυτό, προπαντός κοπέλες που ονειρεύονται και φτιάχνουν με τη φαντασία τους και βουλιάζουν εκεί μέσα, χάνονται εκεί μέσα και φυσικά από πού να τα λύσουν και βγαίνουν από την πραγματικότητα και βλάπτουν τον εαυτό τους. Συ δε, Κύριε, εις τον αιώνα μένεις. Συ, Θεέ, άσχετα τι είμαι εγώ εδώ και όλα αυτά που είπα παραπάνω, συ μένεις στον αιώνα, είσαι ίδιος και το μνημόσυνόν σου εις γενιά και γενιά, και από γενιά σε γενιά σε μνημονεύουν οι άνθρωποι, σε ενθυμούνται οι άνθρωποι, διότι μένεις ο Αυτός. Και ξέρουμε εμείς για τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό: χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας.

Αναστάς οικτιρήσεις την Σιών, ότι καιρός του οικτιρήσαι αυτήν, ότι ήκει καιρός. Συ, λέει, αναστάς, θα σηκωθείς και, ναι, θα συμπαθήσεις την Σιών και θα τη βοηθήσεις την Σιών. Λοιπόν, ο λόγος για τη Σιών, λοιπόν, εκεί, για το λόφο της Σιών, που είναι το ύψωμα, γιατί είναι η Ιερουσαλήμ. Εσύ, ναι, φάνηκε σαν να κοιμήθηκες, φάνηκε σαν να απουσιάζεις και έγιναν όλα αυτά, διότι βρίσκονται, είπαμε, στην αιχμαλωσία. Ήδη συμπληρώθηκαν 70 χρόνια. Εσύ θα σηκωθείς και θα λυπηθείς την Σιών, ότι καιρός του οικτιρήσαι αυτήν, ότι ήκει καιρός. Νομίζω λέει και ο προφήτης Δανιήλ, νομίζω λέει και ο προφήτης Ιερεμίας. Και όπως ήταν και η πραγματικότητα, ναι, συμπληρώθηκαν τα 70 χρόνια που θα κρατούσε η αιχμαλωσία.

Είναι, λέει, ήδη καιρός, ότι καιρός του οικτιρήσαι αυτήν. Ήρθε ο καιρός να λυπηθείς την Σιών, ότι ήκει καιρός, δηλαδή να επιστρέψουν από την αιχμαλωσία και να γίνει η ανοικοδόμηση των τειχών και του ναού κτλ., όπως και έγινε. Είναι πια καιρός. Μερικές φορές, ας το πούμε και αυτό, όταν επιτρέπει ο Θεός να έρθει μέσα μας, να έρθει καταιγίδα, να έρθει μέσα μας αναστάτωση, να έρθει μέσα μας πλημμύρα, χαλασμός, να έρθει ο Άδης μερικές φορές, κράτη του Άδη, και περνάει μέσα από όλα αυτά κανείς και τρομάζει, φοβάται, όσο κανείς και να έχει πείρα του κακού.

Ο Θεός μερικές καταστάσεις επιτρέπει... Επιτρέπει ο Θεός μερικές φορές καταστάσεις τέτοιες που ο άνθρωπος τρομάζει.

Θέλει δεν θέλει όμως, κάνει υπομονή και περνάει μέσα, διήλθομεν δια πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν, περνάει μέσα από όλα αυτά. Και σαν να βλέπει ο άνθρωπος ότι όλο αυτό το μακελειό, όλο αυτό το κακό, όλη αυτή η αιχμαλωσία που έγινε, όλη αυτή η αλλοτρίωση, όλος αυτός ο αναταραγμός που έφεραν όλο το κακό μέσα στην ψυχή αλλά και έφεραν αυτογνωσία και έφεραν εμπειρία, ας πούμε, της πραγματικότητας, λοιπόν. Ναι, μοιάζει σαν να φτάνεις σε ένα τέλος, σαν να ωρίμασαν κάποια πράγματα και λες και έχει κανείς μια βεβαιότητα ότι όπου να είναι τώρα θα επέμβει ο Θεός, όπου να είναι τώρα ο Θεός θα δώσει ένα τέλος. Θα τελειώσουν αυτά, θα αρχίσει μια άλλη κατάσταση και συμβαίνει πολλές φορές, συμβαίνει αυτό. Δηλαδή όπως ας πούμε οι προφήτες, αλλά και εδώ ο ψαλμωδός, ας πούμε, το διαισθάνεται κι αυτός, ότι να είναι καιρός πια τώρα να τελειώσει αυτή η αιχμαλωσία και πάλι να αναδειχθεί η Σιών. Ναι, ιδού, ήκει καιρός, ήρθε ο καιρός, έρχεται ο καιρός. Ότι ευδόκησαν οι δούλοι σου τους λίθους αυτής και τον χουν αυτής οικτιρήσουσι. Ε, οι δούλοι σου, Θεέ μου, ναι, κάν' το αυτό, ήρθε η ώρα να το κάνεις. Άντε να μας γυρίσεις όλους πίσω. Ναι, διότι οι δούλοι σου

νοστάλγησαν, ας πούμε, και επιθύμησαν οι δούλοι σου να βρεθούν εκεί στη Σιών, να βρεθούν εκεί στα λιθάρια της Σιών, να δουν αυτά τα λιθάρια και τον χουν αυτής οικτιρήσουσι, και να σκύψουν κάτω και να φιλήσουν το χώμα, να ασπαστούν το χώμα.

Βέβαια, στη Βαβυλώνα που ήταν αιχμάλωτοι τώρα, και κάπου εκεί πρέπει να είναι ο ποιητής αυτού του ψαλμού, είχαν και κρεμαστούς κήπους και μέγαρα και τι δεν είχανε. Τίποτε, τίποτε. Θέλουν να γυρίσουν στη Σιών, θέλουν να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Τι έχει εκεί αυτή η πατρίδα;

Δεν ξέρω εδώ αν πάει να πω το εξής, δεν πολύ πηγαίνει, αλλά επειδή πιστεύω ότι είναι μια αλήθεια, να το πω με την ευκαιρία αυτή.

Ε...

Ο Θεός έπλασε τον καθένα μας και ό,τι είμαστε, είμαστε τελείως αυτό είναι και θα είμαστε στον αιώνα των απάντων, ο καθένας μας αυτό που είμαστε.

Όταν κανείς αρχίσει να βλέπει τα πράγματα του εαυτού του, να βλέπει την εσωτερική πραγματικότητα και να φτάνει μέχρι σημείο να μισήσει τον εαυτό του, και παίρνουμε εδώ την καλή περίπτωση, όχι αυτό που θέλουν μερικοί που τρώγονται με τα ρούχα τους και τρώγονται με τον εαυτό τους, όχι, που φτάνει κανείς στο σημείο να μισήσει την αμαρτία που έχει μέσα του. Και βέβαια ακούμε για τους Αγίους και πω πω πόσο τους χαιρόμαστε τους Αγίους και χαιρόμαστε την Αγία Ζωή τους, τα Άγια βιώματά τους. Τελικά όμως, τελικά, τελικά, αν επιτρέπετε να πω, δηλαδή, όπως κανείς θέλει να γυρίσει στην πατρίδα του και ο Οδυσσέας ήθελε να γυρίσει στην Ιθάκη, εδώ λοιπόν θέλουν να γυρίσουν στη Σιών, που δεν είναι απλώς οι πατρίδες, αλλά είναι οι πατρίδες τους.

Εκεί τους όρισε ο Θεός και είναι εκεί ο θρόνος, τρόπον τινά, επί γης του Θεού κτλ. Βέβαια. Τελικά κανείς όσο κι αν αγαπά τους Αγίους, όσο κι αν ζηλεύει με την καλή έννοια τα Άγια βιώματά τους, την Αγία ζωή τους κτλ., τελικά όμως έτσι τα έχει κανονίσει ο Θεός: την ανάπαυσή του κανείς θα τη βρει όχι με το να σκέφτεται απλώς τους Αγίους, όχι με το απλώς να ζηλεύει με την καλή έννοια την Αγία ζωή των Αγίων και ό,τι χάρη που έχουν κτλ. Δεν μπορεί να αναπαύσει αυτό. Τελικά, εκείνο που αναπαύει τον άνθρωπο είναι μέσα στην ψυχή του να κατοικήσει ο Θεός, μέσα στην ψυχή του να έρθει το Πνεύμα του Θεού και να γνωρίσει

Κανείς και να συμφιλιωθεί κανείς με τον εαυτό του και να αγαπηθεί με τον εαυτό του, έτσι όπως βγήκε από τα χέρια του Θεού άνθρωπος και έτσι όπως αναγεννήθηκε και αναγεννάται συνεχώς εν Πνεύματι Αγίω. Θα σταματήσουμε εδώ για σήμερα και θα συνεχίσουμε την προσεχή φορά.