Ψαλμός 98: Όλη η κτίση υμνεί τον Χριστό τον Βασιλέα

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are on Psalm 97, which we left some time ago. In its first stanza, it speaks of God’s miraculous intervention on behalf of the people of Israel. As we said, this is a messianic psalm: what God did for Israel is meant for every nation, for the whole world. And this could happen only in Christ; it could not happen in the Old Testament. So now the psalm speaks of all the people of the earth singing hymns to this Savior, who saved Israel, blessed Israel, and gave them all these blessings and gifts. For “all the ends of the earth have seen the salvation of our God.”

They have seen it, and so the psalmist immediately cries out: “Shout to God, all the earth; sing, rejoice, and chant psalms.” He calls the whole earth, the whole world, every nation, to sing and praise God. Notice the words: “shout,” “sing,” “rejoice,” “chant psalms.” In one short verse of five or six words, almost every word is one of these commands. They come one after another and mean much the same thing. That shows how deeply the psalmist feels this, and how much he wants everyone to hear him, believe him, and feel it too. “Shout to God, all the earth; sing, rejoice, and chant psalms. Sing to the Lord with the harp, with the harp and the voice of a psalm.”

They praised him with the instruments they had then, and with their voices. “With hammered trumpets and the sound of a horn, shout before the King, the Lord.” Rejoice and proclaim your praise before the King, the Lord, with hammered trumpets: straight, crafted trumpets, something like a straight flute. There were also trumpets made from a horn, as the verse says, “the sound of a horn.” A goat’s horn, for example, was not straight; it curved like the horn itself.

It was something like a spiral. So with those horns, with other trumpets, and with your voices, shout, sing, glorify, and give thanks to the King, the Lord. Now, in the next three verses, nature too is called to praise God: “Let the sea and all that fills it be stirred, the world and all who dwell in it. Let the rivers clap their hands; let the mountains rejoice together.” Let the sea surge, and let that movement express its gladness, its joy that the Savior has come—the Savior who saves the whole world, not only the people of Israel.

“The world and all who dwell in it”: let the whole world shout for joy. “Let the rivers clap their hands.” The rivers are pictured as living beings, almost as people, clapping their hands with their waves as the water flows. “Let the mountains rejoice.” The mountains too are pictured as alive, rejoicing and glad. Do not find this strange. I do not know how deeply we have entered into the spirit of the Psalms. If you take such words literally, they may sometimes seem awkward, but that is not how they are meant.

When a soul senses God and feels the salvation that God, that Christ, gives, it begins to sense something of who God is and what he does. Then, if I may put it this way, it becomes intoxicated with joy. It grows larger within and wants to cry out in every direction: let everyone thank God, let everyone glorify God! Let no one be left out—not even the rest of creation, which has no voice of its own. And the psalmist does more than call creation to praise God. He sees it happening. When the sea surges, yes, it surges because the wind is blowing. But someone who sees everything as God’s creation sees these things as though they were alive. He calls all of nature to praise God, and he sees praise everywhere: in the little flower, the stream, the bird, the tree, the hillside—in everything.

“For he comes to judge the earth. He will judge the world with righteousness and the peoples with uprightness.” The Lord comes to reign and to judge the earth. He will judge the whole world with righteousness and uprightness. This is the longing people have always had, and the psalmist sees its fulfillment drawing near. As we said, this is a messianic psalm. The psalmist sees Christ: the Messiah will come, bring salvation to all, and reign over the whole world. Righteousness will prevail, along with sincerity, uprightness, genuineness, and truth. Now, of course, someone today might say:

“Is everything well, then? Don’t we still have problems today?” Yes. What we must understand is this: when the Lord comes at his Second Coming, everything will be changed completely. “We await new heavens and a new earth in which righteousness dwells.” Righteousness will prevail. But that work has already begun.

It has begun. We are awaiting its fullness, but it has begun already. And whoever lives now in what we await understands these words: “The hour is coming, and now is.” “The hour is coming, and now is.” It is coming, but it has also come. I do not know whether you heard the talk I gave this year when I went to two metropolitan dioceses

outside Thessaloniki. In both places the subject was the same: “The hour is coming, and now is.” I approached it differently in each diocese, but perhaps you will have a chance to hear one of those talks. They help us understand those words better. What the psalmist prophesies and foresees here has already happened. Its fullness will come at the Second Coming, but it is happening already. As I have said before, Paradise has come; Paradise is here. Those who put everything off until the end, when God will intervene and set things right, are greatly mistaken. They may not say it outright, but the attitude amounts to this: “It doesn’t matter; we can go on committing our sins here.” No. God brings you into Paradise now.

A person can enter Paradise now; we see this in the saints. “But what about humanity? What about other people?” What about them? Whoever wants to enter may enter. Whoever does not want to, does not. But whoever wants to, whoever believes in this way and receives Christ, the Messiah, truly can enter. The Kingdom of God has come as a living reality. It continues to come and will be fully revealed at the Second Coming. That is all for now. God willing, we will speak again tomorrow afternoon, on Saturday.

97ο λοιπόν ψαλμό που είμαστε, και έχουμε πολύ καιρό διότι το αφήσαμε, στην πρώτη στροφή γίνεται λόγος για τη θαυματουργό επέμβαση του Θεού υπέρ του Ισραηλιτικού λαού. Ο Ψαλμός, είπαμε, είναι Μεσιακός, διότι όλα αυτά που έκανε ο Θεός στον Ισραηλιτικό λαό είναι για όλα τα έθνη, για όλο τον κόσμο. Και αυτά μόνον εν Χριστώ θα γίνουν, δεν μπορούσαν να γίνουν στην Παλιά Διαθήκη. Γι' αυτό λοιπόν τώρα γίνεται λόγος για τους ύμνους όλων των ανθρώπων της γης προς τον Σωτήρα αυτόν, προς τον Σωτήρα που έσωσε τον Ισραήλ, που ευλόγησε τον Ισραήλ, που έδωσε όλες αυτές τις ευλογίες και τα δώρα, διότι είδοσαν πάντα τα πέρατα της γης το σωτήριον του Θεού ημών.

Το είδαν αυτό και γι' αυτό αμέσως ο ψαλμωδός σπεύδει: «Αλαλάξατε τω Θεώ πάσα η γη, άσατε και αγαλλιάσθε και ψάλατε». Καλεί λοιπόν όλη τη γη, όλο τον κόσμο, όλα τα έθνη να ψάλουν, να υμνήσουν τον Θεό. Έχει εδώ «αλαλάξατε», «άσατε», «αγαλλιάσθε», «ψάλατε». Μέσα σε ένα μικρό στίχο που έχει 5-6 λέξεις, όλες σχεδόν είναι αυτά τα ρήματα, και απανωτά ρήματα που τρόπον τινά είναι ταυτόσημα, για να δείξει πόσο έντονα τα αισθάνεται αυτά όλα ο ψαλμωδός και πόσο ασφαλώς θέλει, πόσο θέλει να πείσει τους πάντας να τον ακούσουν, να τον πιστέψουν και να αισθανθούν έτσι. «Αλαλάξατε τω Θεώ πάσα η γη, άσατε και αγαλλιάσθε και ψάλατε. Ψάλατε τω Κυρίω εν κιθάρα, εν κιθάρα και φωνή ψαλμού».

Με όργανα που είχαν τότε και με τη φωνή, τη φωνητική μουσική. «Εν σάλπιγξιν ελαταίς και φωνή σάλπιγγος κερατίνης αλαλάξατε ενώπιον του Βασιλέως Κυρίου». Να ευφρανθείτε, να διαλαλήσετε ας πούμε τη δοξολογία σας ενώπιον του Βασιλέως Κυρίου με σάλπιγγες ελατές, ευθείες σάλπιγγες, δηλαδή σάλπιγγες φτιαχτές, μια φλογέρα που είναι ίσια. Γιατί υπήρχαν και οι σάλπιγγες που ήταν από, όπως το λέει, «σάλπιγγος κερατίνης», από κέρατο, από τον τράγο ας πούμε, που εκείνη η σάλπιγγα δεν ήταν ευθεία, όπως είναι το κέρατο του τράγου, ήταν έτσι.

Σπιράλα ας πούμε, και με τέτοιες σάλπιγγες λοιπόν και με αλλιώτικες σάλπιγγες και με φωνή αλαλάξατε και ψάλατε και δοξάσατε και ευχαριστήσατε τον Βασιλέα Κύριο. Και τώρα άλλους τρεις στίχους καλείται και η φύση να υμνήσει τον Θεό. «Σαλευθήτω η θάλασσα και το πλήρωμα αυτής, η οικουμένη και πάντες οι κατοικούντες εν αυτή, ποταμοί κροτήσουσι χειρί, επί το αυτό τα όρη αγαλλιάσονται». Λοιπόν η θάλασσα να αναταραχθεί και να είναι αυτό το ανατάραγμα σαν να εκδηλώνει έτσι η θάλασσα την ευφροσύνη της, τη χαρά της που ήρθε ο Σωτήρας, που δεν σώζει μόνο τον Ισραηλιτικό λαό αλλά όλο τον κόσμο.

«Η οικουμένη και πάντες οι κατοικούντες εν αυτή», όλη η οικουμένη να αλαλάξει. «Ποταμοί κροτήσουσι χειρί», τα ποτάμια σαν να είναι ζωντανά, ζωντανά πράγματα, ζωντανά πρόσωπα ας πούμε, να χτυπήσουν τα χέρια τους τα ποτάμια με τα κύματα, καθώς κυλούν τα νερά. «Τα όρη αγαλλιάσονται» και τα βουνά σαν να είναι ζωντανά και αυτά να ευφρανθούν, να χαρούν. Μη σας φαίνεται παράξενο, δεν ξέρω πόσο έχουμε μπει στο πνεύμα των ψαλμών. Είναι μερικές φορές, άμα το πάρετε κατά γράμμα, κάπως φαίνεται άχαρο, αλλά δεν είναι έτσι.

Είναι. Η ψυχή που θα αισθανθεί τον Θεό, θα νιώσει τη σωτηρία που δίνει ο Θεός, που δίνει ο Χριστός, θα νιώσει αυτό το πράγμα όλο που είναι ο Θεός και το τι κάνει ο Θεός. Μεθάει μετά, αν επιτρέπετε να πούμε, τρανώνεται μετά και θέλει να φωνάξει προς πάσαν κατεύθυνση όλοι να ευχαριστήσουν τον Θεό, όλοι να δοξολογήσουν τον Θεό. Μην μείνει κανένας, και η κτίσις ακόμη, άψυχη, τα πάντα ας πούμε. Ναι, και όχι μόνο καλεί αλλά το βλέπει να γίνεται έτσι, δεν το λέει τυχαία εδώ. Εδώ, ναι, την ώρα που αναταράχτηκε η θάλασσα, ε, αναταράχτηκε επειδή φύσηξε αέρας, αλλά ένας όμως ο οποίος τα βλέπει όλα ως δημιουργήματα του Θεού, ναι, βλέπει όλα αυτά τα πράγματα σαν να είναι ζωντανά και, λοιπόν, όχι μόνο καλεί την κτίση, τη φύση, τα πάντα να υμνήσουν τον Θεό, αλλά βλέπει ότι τα πάντα, το λουλουδάκι, το ποταμάκι, το πουλάκι, το δεντράκι, το ραχάκι, τα πάντα.

«Ότι ήκει κρίναι την γην, κρινεί την οικουμένην εν δικαιοσύνη και λαούς εν ευθύτητι». Διότι ο Κύριος έρχεται λοιπόν να βασιλεύσει, να κρίνει την γην, θα κρίνει όλη την οικουμένη εν δικαιοσύνη και εν ευθύτητι. Αυτός ο καημός ας πούμε που υπήρχε από πάντοτε και ο ψαλμωδός βλέπει ότι τώρα ήρθε. Είπαμε, είναι Μεσιακός ο Ψαλμός, βλέπει τον Χριστό ο ψαλμωδός, ότι θα έρθει ο Μεσσίας, ο οποίος ακριβώς θα φέρει σωτηρία εις όλους, θα βασιλεύσει εις όλη την οικουμένη, εις όλο τον κόσμο, και θα επικρατήσει η δικαιοσύνη και η ειλικρίνεια, η ευθύτητα, η γνησιότητα, η αλήθεια, όλα αυτά. Τώρα βέβαια σήμερα ένας θα έλεγε

«Είναι όλα καλά; Μα δεν έχουμε και σήμερα». Ναι, εκείνο που πρέπει να πούμε εδώ είναι το εξής: ότι αυτό που θα γίνει στον τέλειο βαθμό όταν έρθει στη Δευτέρα του Παρουσία ο Κύριος και θα αλλάξουν τα πάντα, «καινούς ουρανούς και καινή γη αναμένομεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί», και θα επικρατήσει δικαιοσύνη, αυτό άρχισε.

Άρχισε. Δεν είναι μια προσδοκία, το αναμένουμε, άρχισε. Και όποιος αυτό που περιμένουμε το ζει έτσι, «έρχεται ώρα και νυν εστί», «έρχεται ώρα και νυν εστί», έρχεται αλλά ήρθε, ήρθε. Δεν ξέρω αν ακούσατε την ομιλία που κάναμε φέτος, δηλαδή που πήγα σε δύο μητροπόλεις

από τη Θεσσαλονίκη και στις δύο ήταν το ίδιο θέμα αυτό, «έρχεται ώρα και νυν εστί». Αλλιώς στη μία Μητρόπολη, αλλιώς στην άλλη, αλλά δεν ξέρω αν καμιά φορά σας δοθεί ευκαιρία και ακούσετε. Ναι, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτό το «έρχεται ώρα και νυν εστί». Ήδη δηλαδή αυτό που προφητεύει εδώ και προβλέπει ο ψαλμωδός έγινε. Το τέλειο θα είναι στη Δευτέρα Παρουσία, αλλά ήδη αυτό γίνεται και είπα και άλλη φορά ότι ναι, ο Παράδεισος ήρθε, ο Παράδεισος υπάρχει, κάνουν λάθος μεγάλο εκείνοι οι οποίοι απλώς τα μεταθέτουν όλα στο τέλος, ότι θα επέμβει ο Θεός και θα τακτοποιήσει. Επομένως δεν το λένε έτσι ακριβώς, αλλά το όλο πνεύμα είναι «δεν πειράζει, εδώ ας κάνουμε εμείς τις αμαρτίες». Όχι, τώρα ο Θεός σε βάζει στον Παράδεισο.

Μπορεί να μπει, το έχουμε στους Αγίους. Μα τι θα γίνει η ανθρωπότητα, τι θα γίνουν οι άνθρωποι; Τι θα γίνουν; Όποιος θέλει. Όποιος θέλει, όποιος δεν θέλει, όποιος δεν θέλει. Αλλά όποιος θέλει, όποιος θα πιστεύσει έτσι, όποιος δεχτεί έτσι τον Χριστό, τον Μεσσία, πράγματι. Γι' αυτό πολύ πολύ ζωντανά ήρθε η Βασιλεία του Θεού και έρχεται και θα αποκαλυφθεί πλήρως στη Δευτέρα Παρουσία. Αυτά λοιπόν και το Σάββατο αύριο το απόγευμα θα τα πούμε με το καλό πάλι.