Ψαλμός 96 για τη βασιλεία του Χριστού και τη συνεχή ένωση

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

I think we are on Psalm 96. We have looked at the first part of the psalm, verses 1 through 6.

Greetings! Now we can look at the second part, verses 7 through 12. It, too, praises the Lord’s personal appearance as king of the whole world. As in many other sacred psalms, the Lord’s appearance is accompanied by terrible storms. His enemies, the pagan nations, are consumed by the flame of His wrath. The heavens proclaim His greatness. His glory has spread throughout the earth, and the whole world comes to worship Him. Zion reaches the height of joy. All this shows that the psalm speaks of the Messiah.

It speaks of the golden age of the Messiah, of Christ. In Hebrews 1:6, the Apostle Paul applies verse 7 of this psalm, where we begin today: “Let all who worship carved images be put to shame, those who boast in their idols. Worship Him, all His angels.” That is the very phrase the Apostle Paul uses.

Worship Him.

“Worship Him, all His angels.” Yes, the Apostle says, “When He again brings the firstborn into the world,” He says, “Let all the angels of God worship Him.”

He refers to that here.

So, “Let all who worship carved images be put to shame, those who boast in their idols.” In the first part, the psalm spoke especially of God’s appearance. Now, in this second part, we hear its main results. One result is that those who worship carved images and boast in their idols will be ashamed, because the truth will be revealed. What is to happen here? Of course, the psalm speaks of the Messiah’s appearance. Christ came two thousand years ago, and the idols fell, and their worshipers were put to shame.

They were ashamed, and so on. But when the final hour comes, the last day, when the Second Coming takes place, what will happen then? Think how many things still stand now. I mean not only the things we can see, but the many things hidden in people’s hearts. What idols are there, what sins, what passions, what foolishness, what shameful things! One day God will appear. That hour will come. We will not be able to escape it. Whether we are alive when Christ comes or have died and are raised to stand before Him, everyone and everything will be laid bare. All will be revealed.

So a person needs to repent, to repent. Nothing else will save him. He needs to repent and let Christ save him, let grace enter him, wash him, cleanse him, and illumine him. Better still, Christ must be united with each soul. For however thoroughly Christ cleanses a soul, if that soul is not united with Him and Christ’s purity does not continually flow into it, Christ’s light does not flow into it. So if He simply cleanses a person and leaves him to himself again, it is of no use. And I wonder how this can be, when we know these things. We know very well that nothing is possible without Christ.

A person must remain united with Him continually. Yet even we who know this may pray for a time, repent and confess for a time, receive visits of God’s grace, and yes, something happens. Then we go back to our own lives. We may try to live carefully, but we still go on without Christ. The whole point is to remain united with Christ continually. Then His purity, His holiness, His divinity abide in you always.

Otherwise... otherwise a person is like a tin can, a piece of metal that rusts all too easily.

So those who worshiped carved images and boasted in their idols will one day be ashamed. Of course, the psalm speaks here of idol worshipers. But we know very well that Christians today also worship idols, each of us our own. Think of the shame when we appear before Him one day. “Worship Him, all His angels.” The angels worship the true God. Those who will be ashamed are the people who worship idols, false gods, things that have no real existence. The angels, and those who seek to imitate the angels, worship this Lord.

“Zion heard and was glad, and the daughters of Judah rejoiced because of Your judgments, O Lord.” Yes, Zion heard—the hill of Zion first of all, and then all Jerusalem—and the daughters of Judah rejoiced. They were filled with gladness because of Your judgments, O Lord.

Because of all that You have decided, O Lord. How beautiful this is! Through faith we can draw near to these words and enter into the truth they contain.

Well...

Pay attention: there is something within a person, something of sin, something of the Fall. There is...

It is as though he wants to live apart from God. It is not that he does not believe in God or ask for His help. But we have not learned to live this way. This truth has not taken root in our souls: God, God alone. God is everything. Our ears should be ready to hear and our eyes to see what God decides, what God says, what His will and commandments are, and whatever He does. The person I mentioned earlier once wrote to a clergyman: “I was ill myself, and I am glad,” he said, “that you have fallen ill.”

He was not taking pleasure in the man’s suffering. That “I am glad” needs to be understood properly. I may not remember his exact words, but his meaning was this: now that you are ill, God will help you through the illness. Otherwise, you might never have seen certain mistakes you were making. He knew the circumstances; he was not saying it casually. Whether the writer himself might have been mistaken is another question, but let us take his words as he meant them. So yes, we may fall ill or suffer something else. But if we see it within God’s plan, within His will, within what He permits and all that He orders for our good, there can be nothing but joy and gladness.

God’s presence, which we otherwise do not recognize, can become perceptible to us through a calamity. Someone who truly needs God may find that others laugh, wonder at him, or say he has gone mad. Yet in his calamity he will rejoice, because God will be there; he will begin to sense God’s presence. “Zion heard and was glad, and the daughters of Judah rejoiced because of Your judgments, O Lord. For You, O Lord, are Most High over all the earth; You are exalted far above all gods.” The hymnographer, and all the others too, are overwhelmed with joy at God’s presence, at His appearing, at those words: “God!”

God! God exists! A person is overwhelmed with joy. “You, O Lord, are Most High,” he says, “over all the earth. You are exalted far above all gods.” Can those gods and statues and all those false things be compared with the true God? “You who love the Lord, hate evil.” You have heard the Fathers say that we must hate sin, hate sin. Hatred, we might say, has its proper use, just as anger does. But these can take another path.

Abhor evil. Abhor it. Hate it; turn away from it. And be angry, if you like, at your own wrongdoing. Do not tear yourself apart, as some people do, in a way that leaves you crushed; face yourself honestly. Call yourself to account and make yourself do God’s will. “You who love the Lord, hate evil. The Lord guards the souls of His holy ones; He delivers them from the hands of sinners.” The Lord guards their souls and rescues them from sinful hands. There is truly nothing to fear. God takes you into His care and protects you, but in the way He knows best, which may differ from what you expect. You may expect God to protect you in a particular way.

In the end, all we care about is that nothing should happen to our ego.

Είμαστε, νομίζω, στον ψαλμό 96 και είχαμε δει το πρώτο τμήμα του ψαλμού, που ήταν οι στίχοι 1-6.

Χαίρετε! Και μπορούμε να δούμε το δεύτερο τμήμα τώρα, 7 έως 12, το οποίο υμνεί με τη σειρά του την προσωπική παρουσία του Κυρίου ως βασιλέως όλου του κόσμου. Η εμφάνιση του Κυρίου συνοδεύεται, ως και σε πολλούς άλλους ιερούς ψαλμούς, με τρομερές θύελλες. Οι εχθροί Του, οι εθνικοί λαοί, καίονται με τη φλόγα της οργής του Κυρίου. Οι ουρανοί κηρύττουν το μεγαλείον Του. Η δόξα Του έχει εξαπλωθεί σε όλη την γη και όλος ο κόσμος έρχεται να Τον λατρέψει. Η Σιών βρίσκεται στο ύψιστο σημείο της χαράς. Όλα αυτά δείχνουν ότι το περιεχόμενό του είναι μεσσιακό, το περιεχόμενο του ψαλμού.

Την Χρυσή Εποχή του Μεσσία, του Χριστού. Ο Απόστολος Παύλος εφαρμόζει στην Εβραίους 1:6 τον στίχο 7 του παρόντος ψαλμού, που ακριβώς από εκεί αρχίζουμε σήμερα: «Αισχυνθήτωσαν πάντες οι προσκυνούντες τοις γλυπτοίς, οι εγκαυχώμενοι εν τοις ειδώλοις αυτών· προσκυνήσατε αυτώ πάντες άγγελοι αυτού». Αυτή είναι ακριβώς τη φράση που χρησιμοποιεί ο Απόστολος Παύλος.

Προσκυνήσατε.

Προσκυνήσατε αυτώ πάντες άγγελοι αυτού. Ναι, λέει ο Απόστολος, «όταν δε πάλιν εισαγάγει τον πρωτότοκον εις την οικουμένη», λέει, «προσκυνησάτωσαν αυτώ πάντες οι άγγελοι Θεού».

Το αναφέρουν αυτό εδώ.

Αισχυνθήτωσαν λοιπόν πάντες οι προσκυνούντες τοις γλυπτοίς, οι εγκαυχώμενοι εν τοις ειδώλοις αυτών. Δηλαδή, με την παρουσία του Θεού, μας είπε στο πρώτο τμήμα, μας μίλησε ειδικά για τη θεία εμφάνιση. Τώρα, στο δεύτερο εδώ τμήμα, είναι τα κύρια αποτελέσματα της θείας εμφανίσεως, και ένα από αυτά τα αποτελέσματα είναι ότι θα αισχυνθούν όλοι αυτοί που προσκυνούν τα γλυπτά ή οι καυχόμενοι στα είδωλα αυτών, διότι θα αποδειχθεί. Τι έχει να γίνει εδώ; Βέβαια ομιλεί για την εμφάνιση του Μεσσία και ο Χριστός ήρθε, υπάρχει εδώ και 2000 χρόνια, και έπεσαν τα είδωλα και εντράπησαν.

Αισχύνθηκαν και τα λοιπά, αλλά όταν έρθει όμως η τελευταία ώρα, η τελευταία ημέρα, έρθει η Δευτέρα Παρουσία, τι έχει να γίνει τότε; Πόσα πράγματα που στέκονται τώρα, τώρα, όχι μόνο αυτά που φαίνονται, αλλά είναι πολλά άλλα που δεν φαίνονται, που είναι μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Τι είδωλα υπάρχουν, τι αμαρτίες υπάρχουν, τι πάθη υπάρχουν, τι ανόητα πράγματα υπάρχουν, τι ντροπές υπάρχουν. Και κάποτε θα εμφανιστεί ο Θεός. Θα έρθει η ώρα αυτή. Δεν θα μπορέσουμε να τα ξεφύγουμε. Και όσοι θα ζούμε όταν θα έρθει ο Χριστός και όσοι θα έχουμε πεθάνει όταν θα έρθει ο Χριστός και θα αναστηθούμε και θα ευρεθούμε ενώπιόν Του, λοιπόν, όλα τα πάντα και οι πάντες γυμνοί και τετραχηλισμένοι και όλα φανερά.

Όσο έτσι, χρειάζεται ο άνθρωπος να μετανοήσει, να μετανοήσει. Δεν τον σώζει τίποτε άλλο. Να μετανοήσει και να τον σώσει ο Χριστός, να έρθει μέσα του η χάρις, να τον πλύνει, να τον καθαρίσει, να τον φωτίσει και, καλύτερα, καλύτερα, ας πούμε που λέμε, να ενωθεί ο Χριστός με την κάθε μια ψυχή. Δηλαδή και πάλι, όσο και την καθαρίσει την ψυχή ο Χριστός, εάν η ψυχή δεν είναι ενωμένη με τον Χριστό και δεν περνάει συνέχεια αυτή η καθαρότητα του Χριστού μέσα στη ψυχή, δεν περνάει αυτό το φως του Χριστού, αυτή η Αγία Ζωή του Χριστού δεν περνάει μέσα σε αυτόν που είναι ενωμένος μαζί Του. Αν λοιπόν απλώς τον καθαρίσει και τον αφήσει πάλι τον άνθρωπο, δεν είναι τίποτε. Και απορώ εγώ πώς, ενώ τα ξέρουμε αυτά, γνωρίζουμε δηλαδή πολύ καλά ότι δεν γίνεται χωρίς τον Χριστό.

Γίνεται, πρέπει συνεχώς, να είναι κανείς ενωμένος. Ενώ τα ξέρουμε, απορεί κανείς πώς, ας πούμε, και εμείς που τα γνωρίζουμε, μπορεί κάποια στιγμή να προσευχηθούμε και τα λοιπά, κάποια στιγμή που, ας πούμε, μετανοούμε, εξομολογούμαστε, κάποια στιγμή έτσι επισκέψεις της Χάριτος του Θεού, ναι, κάτι γίνεται και ύστερα πάλι τη ζωή μας. Μας, προσεκτικά αν μπορεί, αλλά πάλι τη ζωή μας, χωρίς Χριστό. Όλο το θέμα είναι αυτό, να είσαι ενωμένος συνεχώς με τον Χριστό. Έτσι μόνιμα έχεις μέσα σου την καθαρότητα, την αγιότητα, τη Θεότητα, μόνιμα.

Αλλιώς... Αλλιώς, είναι ντενεκές ο άνθρωπος, είναι ένα σκουριασμένο υλικό που εύκολα σκουριάζει.

Αυτοί λοιπόν οι οποίοι προσκύνησαν τα γλυπτά και καυχήθηκαν στα είδωλα θα εντραπούν μίαν ημέρα. Αλλά όχι απλώς, βέβαια εδώ αναφέρεται στους ειδωλολάτρες, αλλά εμείς ξέρουμε καλά σήμερα ότι και οι χριστιανοί τα είδωλα λατρεύουμε πιο πολύ, όποια είδωλα έχει ο καθένας. Την ντροπή μια μέρα όταν εμφανιστούμε, να πούμε αυτό, την ντροπή. Προσκυνήσατε αυτώ πάντες άγγελοι αυτού. Τον αληθινό Θεό Τον προσκυνούν οι άγγελοι. Οι άνθρωποι που θα ντραπούν είναι αυτοί που προσκυνούν τα είδωλα, τους ψεύτικους θεούς, τα ανύπαρκτα πράγματα. Οι άγγελοι και όσοι, ας πούμε, μιμούνται τους αγγέλους προσκυνούν αυτόν τον Κύριον.

Και ευφράνθη η Σιών και ηγαλλιάσαντο αι θυγατέρες της Ιουδαίας ένεκεν των κριμάτων σου, Κύριε. Ναι, άκουσε η Σιών, η Ιερουσαλήμ, ας πούμε, ο λόφος Σιών καταρχήν και όλη η Ιερουσαλήμ, και ηγαλλιάσαντο αι θυγατέρες της Ιουδαίας και εγκυρεύτηκαν, κατακλύστηκαν από αγαλλίαση οι θυγατέρες της Ιουδαίας ένεκεν των κριμάτων σου, Κύριε.

Εεε... Από όλα αυτά που αποφάσισες εσύ, Κύριε. Τι ωραία, τι ωραία αυτά, έτσι διά της πίστεως μπορούμε και τα προσεγγίζουμε και περνούμε έτσι μέσα στην αλήθεια που περικλείουν.

Εεε...

Προσέξτε, μέσα ο άνθρωπος έχει ένα κάτι, μέσα ο άνθρωπος έχει κάτι της αμαρτίας, έχει κάτι της πτώσεως, έχει...

Έχει σαν να θέλει να ζήσει χωριστά από τον Θεό. Όχι ότι δεν πιστεύει στον Θεό, όχι ότι δεν ζητάει τη βοήθεια του Θεού, αλλά δεν έχουμε μάθει αυτό το πράγμα. Δεν έχει φωλιαστεί αυτή η αλήθεια μέσα στην ψυχή μας. Ο Θεός, μόνο ο Θεός. Το παν είναι ο Θεός. Και εκεί το αυτί μας έτοιμο να ακούσει και τα μάτια μας να δουν τι αποφασίζει ο Θεός, τι λέει ο Θεός, ποιο είναι το θέλημά Του, ποιες είναι οι εντολές Του, ποιες είναι... και ό,τι κάνει ο Θεός. Αυτός που ανέφερα προηγουμένως που έγραφε, έγραφε κάποια φορά, έγραφε σε έναν κληρικό: «Εγώ είχα αρρωστήσει και χαίρομαι», λέει, «που αρρώστησες».

Όχι χαιρεκακών, ας πούμε, κάπως το λέγει, ας πούμε, το «χαίρομαι» αυτό πρέπει... Μπορεί να μην ενθυμούμαι ακριβώς τις λέξεις τώρα, αλλά το νόημα είναι όχι ότι χαιρεκακεί, αλλά που αρρώστησες και ο Θεός θα σε βοηθήσει τώρα μέσα από την αρρώστια. Αλλιώς δεν θα μπορούσες, δεν θα γινόταν αλλιώς να δεις κάποια λάθη που κάνεις. Έχει κάποια δεδομένα, ας πούμε, και δεν το λέει έτσι τυχαία. Άλλο τώρα αν τυχόν σφάλει και ο γράφων, άλλο θέμα, αλλά εμείς το παίρνουμε καταρχήν ότι έτσι είναι. Λοιπόν, ναι, ή αρρωσταίνουμε ή παθαίνουμε όποια, ό,τι, Αλλά το βάλουμε μέσα στο σχέδιο του Θεού, μέσα στο όλο θέλημα του Θεού, μέσα στην όλη παραχώρηση του Θεού, μέσα σε όλα αυτά που οικονομεί ο Θεός. Μόνο χαρά, μόνο χαρά και αγαλλίαση.

Μπορεί δηλαδή η παρουσία του Θεού, που αλλιώς εμείς δεν την καταλαβαίνουμε, να γίνει αισθητή, να μας γίνει αισθητή, διαμέσου μιας συμφοράς. Και ο αληθινός, αυτός που έχει πραγματικά ανάγκη του Θεού, μπορεί να γελούν οι άλλοι, να παραξενηθούν, να πουν ότι τρελάθηκε, αλλά αυτός τότε θα χαρεί μέσα στη συμφορά του, καθώς τότε θα βρίσκεται ο Θεός, τότε θα αρχίσει να έχει την αίσθηση της παρουσίας του Θεού. «Ήκουσε και ευφράνθη Σιών και ηγαλλιάσαντο οι θυγατέρες οι Ιουδαίες, ένεκεν των κριμάτων σου, Κύριε, ότι εσύ, ο Κύριος ύψιστος επί πάσης της γης, σφόδρα υπερυψώθης υπέρ πάντας τους θεούς». Μεθυσμένος ο υμνογράφος, αλλά και όλοι οι άλλοι, λοιπόν, από την παρουσία του Θεού, από την επιφάνεια του Θεού, από αυτό το «ο Θεός».

Θεός, υπάρχει ο Θεός. Λοιπόν, μεθάει ο άνθρωπος. Συ, Κύριος ο Ύψιστος, λέει, όλα. Συ, Κύριος ο Ύψιστος, επί πάσαν, σε όλη τη γη, σφόδρα υπερυψώθης πάνω στους θεούς. Μπορούν να συγκριθούν οι θεοί και τα αγάλματα και τα ψεύτικα όλα αυτά με τον αληθινό Θεό; Οι αγαπώντες τον Κύριον, μισείτε πονηρά. Έχετε ακούσει που λένε οι πατέρες να μισήσουμε την αμαρτία, να μισήσουμε την αμαρτία. Αλλά λοιπόν, αν μπορούμε να το πούμε τώρα εδώ, το μίσος καταρχήν είναι καλό, όπως ο θυμός καταρχήν είναι καλός, όπως όλα. Αλλά παίρνουν άλλο δρόμο.

Να βδελίσεσαι, να βδελίσεσαι το πονηρό, να μισείς το πονηρό, να το αποστρέφεσαι το πονηρό ή, ας πούμε, να θυμώσεις με τα καμώματα του εαυτού σου. Όχι να τρώγεσαι, όπως κάνουν μερικοί, εκαταρροσμένα τρόπο, αλλά αληθινά έτσι είναι. Να τον βάλεις κάτω τον εαυτό σου και να τον στριμώξεις, να τον βάλεις να κάνει το θέλημα του Θεού. Οι αγαπώντες τον Κύριον, μισείτε πονηρά. Φυλάσσει Κύριος τας ψυχάς των οσίων αυτού, εκ χειρός αμαρτωλών ρύσεται αυτούς. Ο Κύριος φυλάσσει τις ψυχές των οσίων και τις λυτρώνει από αμαρτωλά χέρια. Δεν έχει να φοβηθεί κανείς τίποτα. Πραγματικά δηλαδή όντως ο Θεός σε αναλαμβάνει, σε προστατεύει, σε φυλάσσει, αλλά όπως εκείνος ξέρει, όχι όπως περιμένεις εσύ. Εσύ μπορεί να περιμένεις να σε φυλάξει έτσι ο Θεός.

Τελικά να μην πάθει τίποτε το εγώ, εκεί είναι όλη η φροντίδα μας.