Η δοξολογία της κτίσης και η εμπιστοσύνη στη δίκαιη κρίση του Θεού

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Let us look briefly at the Psalter and finish the psalm, and with it our time together today. We are on Psalm 95. We have covered the first two sections: verses 1 through 6, then verses 7 through 10. Now we have the last three verses, 11 through 13. Here the psalmist calls even the rest of creation to praise God: “Let the heavens be glad and the earth rejoice; let the sea and all that fills it surge; let the fields and everything in them be glad. Then all the trees of the forest will rejoice.”

“Before the Lord, for He is coming to judge the earth. He will judge the world with righteousness, and the peoples with His truth.” As we have heard, these three verses address creation and call it to praise God. “Let the heavens be glad and the earth rejoice.” Let the heavens be glad, then, and let the earth rejoice. It is as though he were saying, “Come, heavens; come, earth; praise God.” More than praise Him: give glory to God. “Let the heavens be glad and the earth rejoice.”

I do not know whether we have said this before. I think we have: when

I receive the joy God gives and rejoice, that itself is praise to God. It is thanksgiving and gratitude to Him. I rejoice when I remember that God exists: that He made me, brought me out of nothing, fills me with grace, prepares His eternal Kingdom for me, and gives me His very self. These things fill a person with such delight that he is carried away, in the best sense, and rejoices. He is glad; he exults. That gladness, that expression of joy, is praise and a hymn to God. A person can say the words “Glory to God,” for example.

A person can say, “God is glorified,” and yet the words may carry no praise at all. It is not a matter of words, but of what happens within the soul. When the soul is flooded with God’s presence and knows that God is the one who brings this about, that God is present, it is stirred to gratitude and thanksgiving. This is thanksgiving; this is praise. So, “Let the heavens be glad and the earth rejoice; let the sea and all that fills it surge.” Let even the sea be stirred up, let its waves rise, as though it too were showing its gladness, its joy, and its praise.

Gratitude to God from the sea and all that fills it: the sea and everything in it. “Let the fields and everything in them be glad.” Yes, let the fields rejoice. The word here means the plains, the farmland, the meadows. Let them rejoice, along with everything there: the trees, shrubs, grasses, animals, all of it. “Then all the trees of the forest will rejoice.” Alongside the plains and all that is in them, the whole forest and all its trees will rejoice too. These are more than images or figures of speech.

If a person has faith within, he can look at the trees, all of nature, everything God has made, and truly see them praising and thanking God. It depends on what is within him. On a spring day, when everything is in bloom, he can have within him more than the natural pleasure people take in such things. If he has God’s grace within him and experiences God’s visitation, all of it fills him with overwhelming joy. That soul, that heart, has eyes and sees, ears and hears. It sees that everything is celebrating, and it also hears that

everything is rejoicing, giving thanks, and glorifying God.

“Before the Lord”: all this takes place before the Lord. “For He is coming to judge the earth. He will judge the world with righteousness, and the peoples with His truth.” All creation rejoices before God because He is coming to judge the earth, to judge the world. Of course judgment is part of this, but the emphasis here is less on God calling each person to account and punishing them. He comes to bring justice. One of the many things that trouble people and make turmoil rise within them is injustice.

Where can anyone find justice? Where can one find what is right? God is righteous and loves righteousness, and every soul longs deeply for His just judgment. God will come and judge with righteousness. We know this. Things cannot remain in this uncertain state forever. All this wickedness, all this injustice, all this callous behavior cannot simply pass without an answer. God will come in righteousness and judge the world with righteousness, and the peoples with His truth. He will judge all peoples in truth: God will prove true to His word.

Everything will happen as He promised. God will not be shown to have lied. What He has said will come to pass. We need to believe this now. Yet someone immediately asks, “Yes, we should believe it, but what happens between now and then?” We must believe without seeing these things yet, and wait for them. God has arranged it this way. That is where the value lies. We need to live through this waiting. This is how faith is expressed and shown; this is how we truly have faith. Faith is not simply something that works like a machine. Faith is a living reality. At once a person is lifted into another way of seeing. He no longer lives merely

the ordinary daily life that people live. Through faith, through this very faith, through this light, he sees everything and says, “You have done all things well, my God. You know why You have done them. You know why You delay, and why we must wait.” He believes these things. His soul is filled with gladness, and he has no anxiety. “When will these things come? Yes, we believe them.” No. For him, it is as though they have already come. If God allows them not to come yet and wants us to wait, then waiting is what we need. This too is part of faith. In this way a person is benefited and built up. He is in accord with God, lives according to God’s will, and departs this life in God and in the Holy Spirit. May God someday count us all worthy.

May we live in Him and die in Him. “Whether we live or die, we are the Lord’s.” That is all for today.

Να δούμε λοιπόν σύντομα επίσης το ψαλτήρι, είναι λίγο και να τελειώσει έτσι και ο ψαλμός. Και να τελειώσουμε και τη σημερινή ημέρα, είμαστε στον 95ο ψαλμό, είδαμε τα δυο πρώτα τμήματα. Το πρώτο τμήμα είναι από το 1 έως το 6, το δεύτερο είναι από το 7 έως το 10. Και έχουμε τώρα τους τελευταίους στίχους, τρεις στίχοι, 11 έως 13, που πλέον εδώ ο Ψαλμωδός καλεί και την άψυχο φύση να δοξολογήσει τον Θεό. Ευφρανθήτωσαν οι ουρανοί και αγαλλιάσθω η γη, σαλευθήτω η θάλασσα και το πλήρωμα αυτής, χαρήσεται τα πεδία και πάντα τα εν αυτοίς, τότε αγαλλιάσονται πάντα τα ξύλα του δρυμού.

Από προσώπου του Κυρίου, ότι έρχεται κρίναι την γη, κρινεί την οικουμένη εν δικαιοσύνη και λαούς εν τη αληθεία αυτού. Αυτή είναι η τριστιχία, όπως το ακούσαμε και το καταλάβαμε, απευθύνεται πλέον στη φύση και καλεί και τη φύση να δοξάσει τον Θεό. Ευφρανθήτωσαν οι ουρανοί και αγαλλιάσθω η γη, ας ευφρανθούν οι ουρανοί και ας χαιρετήσει λοιπόν από αγαλλίαση η γη. Δηλαδή είναι έτσι τα πράγματα που έλα και εσύ ουρανέ, έλα και εσύ γη να υμνήσετε τον Θεό. Αλλά όχι μόνο να υμνήσουν τον Θεό, να δοξολογήσουν τον Θεό. Ευφρανθήτωσαν οι ουρανοί και αγαλλιάσθω η γη.

Εεε... Δεν ξέρω αν έχουμε πει άλλη φορά, νομίζω το έχουμε πει, ότι

την ώρα που δέχομαι τη χαρά που δίνει ο Θεός και αγάλλομαι, αυτό είναι δοξολογία στον Θεό και είναι ευχαριστία και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Την ώρα που ευφραίνομαι, δηλαδή που θυμούμαι ότι υπάρχει ο Θεός που με έπλασε, που με έφερε από το μηδέν, που με χαριτώνει, που μου ετοιμάζει την αιώνια Βασιλεία, που δίνει τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτά τα πράγματα μεθούν τον άνθρωπο, τον μεθούν, τον ξελογιάζουν με την καλή έννοια και ευφραίνεται. Ευφραίνεται, αγαλλιάται. Αυτή η ευφροσύνη, αυτή η εκδήλωση της ευφροσύνης, της αγαλλίασης είναι δοξολογία και ύμνος του Θεού. Δηλαδή μπορεί να λέγει κανείς λέξεις, «δόξα τω Θεώ», ας πούμε.

Είναι δοξασμένος ο Θεός, μπορεί να λέει τις λέξεις και να μην είναι καθόλου αυτές οι λέξεις, να μην έχουν δοξολογία. Δεν είναι θέμα λέξεων, είναι θέμα τι γίνεται μέσα στην ψυχή. Και όταν η ψυχή είναι πλημμυρισμένη από την παρουσία του Θεού και το νιώθει αυτό ότι είναι ο Θεός που το κάνει, είναι ο Θεός που είναι παρών, ξεσηκώνει την ψυχή και ευγνωμονεί και ευχαριστεί τον Θεό. Αυτή είναι η ευχαριστία, αυτή είναι η δοξολογία. Έτσι λοιπόν ευφρανθήτωσαν οι ουρανοί και αγαλλιάσθω η γη, σαλευθήτω η θάλασσα και το πλήρωμα αυτής. Ακόμη και η θάλασσα να σαλεύσει, ας πούμε να ξεσηκωθεί, να φουρτουνιάσει και να δείξει έτσι την ευφροσύνη της και την αγαλλίασή της και τη δοξολογία της.

Ευγνωμοσύνη εις τον Θεό και το πλήρωμα αυτής, και η θάλασσα και όλα αυτά που είναι μέσα εις την θάλασσα. Χαρήσεται τα πεδία και πάντα τα εν αυτοίς. Ναι, ας χαρούν τα πεδία, το πεδία είναι με έψιλον, οι πεδιάδες, πεδιάδες, τα χωράφια, τα λιβάδια, τα αυτά ας χαρούν και όλα αυτά που είναι εκεί και τα δένδρα και οι θάμνοι και τα χόρτα και τα ζώα που τυχαίνουν εκεί, τα πάντα. Τότε αγαλλιάσονται πάντα τα ξύλα του δρυμού και κοντά στις πεδιάδες και κοντά σε όλα αυτά που είναι πάνω στις πεδιάδες θα χαρούν, θα έχουν αγαλλίαση λοιπόν και τα ξύλα του δρυμού, όλο το δάσος, τα δέντρα. Δεν είναι απλώς εικόνες αυτά, δεν είναι απλώς κάποια σχήματα.

Άμα έχει πίστη κανείς μέσα του, μπορεί, μπορεί να τα βλέπει τα δένδρα, την όλη φύση, τα κτίσματα, όλα τα πάντα, να τα βλέπει πράγματι να δοξολογούν, να ευχαριστούν τον Θεό. Αλλά είναι πώς είναι μέσα του ο άνθρωπος, να είναι μια ανοιξιάτικη μέρα και λουλουδιασμένα όλα και να έχει κανείς μέσα του όχι απλώς τη φυσική χαρά που έχουν οι φυσιολάτρες και τα λοιπά και τα χαίρονται αυτά, αλλά να έχει μέσα του κανείς αυτή τη χάρη του Θεού, την επίσκεψη του Θεού, μεθάει κυριολεκτικά με όλα αυτά. Δηλαδή έχει μάτια η ψυχή αυτή, η καρδιά αυτή, έχει μάτια και βλέπει, αυτιά και ακούει. Και βλέπει ότι έχουν πανηγύρι τα πάντα και επίσης ακούει ότι

αγάλλονται και ευφραίνονται και ευχαριστούν και δοξάζουν τον Θεό.

Πρόβλημα. Από προσώπου του Κυρίου, όλα αυτά ενώπιον του Κυρίου. Ότι έρχεται, ότι έρχεται κρίναι την γην. Κρινεί την οικουμένη εν δικαιοσύνη και λαούς εν τη αληθεία αυτού. Όλα αυτά έτσι να γίνουν ενώπιον του Θεού, ότι ο Θεός έρχεται να κρίνει την γην, να κρίνει την οικουμένη. Εδώ δεν έχει βέβαια τόσο την έννοια, οπωσδήποτε είναι και αυτό, αλλά δεν έχει τόσο την έννοια ότι θα έρθει και θα βάλει τον καθένα στον πάγκο του, θα τιμωρήσει, θα κάνει, θα κρίνει, αλλά θα έρθει να αποδώσει δικαιοσύνη. Ένα από τα πολλά που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο και δημιουργούν μέσα στον άνθρωπο ο βρασμός της κατάστασης είναι η αδικία.

Να βρει δικαιοσύνη κανένας, πού να βρει το δίκαιο; Ο Θεός δίκαιος είναι και δικαιοσύνης ηγάπησε, αλλά ο Θεός, οι άνθρωποι και διακαώς η κάθε μια ψυχή περιμένει αυτή τη δικαία κρίση του Θεού και θα έρθει ο Θεός και θα κρίνει εν δικαιοσύνη. Το ξέρουμε αυτό το πράγμα. Δεν είναι δυνατόν να μείνει αυτή η φλου κατάσταση. Δεν είναι δυνατόν να περάσει όλη αυτή η πονηριά και όλη αυτή η αδικία και όλη αυτή η κυνική συμπεριφορά των ανθρώπων. Θα έρθει ο Θεός εν δικαιοσύνη και θα κρίνει την οικουμένη εν δικαιοσύνη και λαούς εν τη αληθεία αυτού. Και θα κρίνει όλους τους λαούς εν τη αληθεία με την έννοια ότι να είναι αληθινός ο Θεός.

Όπως υποσχέθηκε, έτσι θα γίνουν όλα. Δεν θα φανεί ψεύστης ο Θεός, δεν θα αποδειχθεί ψεύστης. Ό,τι είπε αυτό θα γίνει. Για να τα πιστέψουμε τώρα έτσι αυτά. Και όχι μόνο να τα πιστέψουμε, αλλά αμέσως έρχεται κανείς έτσι και λέει, ναι, να τα πιστέψουμε, αλλά τώρα τι γίνεται όμως τώρα ως τότε; Όχι, αυτό να το πιστέψουμε και να το οικονομεί έτσι ο Θεός ότι πρέπει να τα πιστεύουμε χωρίς όμως να τα βλέπουμε και να τα περιμένουμε. Αυτό είναι που έχει αξία. Χρειάζεται να το ζήσουμε αυτό, να ζήσουμε αυτή την αναμονή. Έτσι θα εκδηλωθεί η πίστη, έτσι θα φανεί η πίστη. Έτσι όντως θα έχουμε πίστη. Και η πίστη δεν είναι απλώς ένα μηχάνημα, δεν είναι απλώς... Η πίστη είναι μια πραγματικότητα. Αμέσως ο άνθρωπος ανεβαίνει σε άλλες σφαίρες, σε άλλες καταστάσεις, παύει να ζει απλώς

Την κοινή καθημερινή ζωή όπως ζουν οι άνθρωποι. Και βλέπει πλέον μέσα από την πίστη, αυτήν εδώ την πίστη, μέσα από αυτό το φως, βλέπει τα πάντα. Και εκείνο που βγαίνει: «Όλα καλά τα έκανες, Θεέ μου. Ξέρεις εσύ γιατί έκανες, ξέρεις γιατί αργείς, ξέρεις γιατί πρέπει να περιμένουμε». Τα θέα έχετε κάνει σε όλα αυτά. Τα πιστεύει έτσι, σε αυτά. Έχει ευφροσύνη μες στην ψυχή του και δεν έχει καμιά αγωνία. Πότε θα έρθουν; Καλά, έτσι είναι, τα πιστεύουμε. Όχι, είναι σαν να ήρθανε. Αν τα αφήνει ο Θεός να μην έρχονται ακόμη και θέλει να περιμένουμε, είναι αυτό που χρειάζεται. Είναι και αυτό μέσα στην πίστη. Και έτσι ωφελείται ο άνθρωπος και οικοδομείται και είναι κατά Θεό και ζει κατά Θεό και φεύγει εν Θεό και εν Πνεύματι Αγίου. Κάποτε ο Θεός να μας αξιώσει όλους.

Να ζήσουμε εν αυτώ και να αποθάνωμεν εν αυτώ, αν τε ζώμεν, αν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν. Αυτά για σήμερα.