Ψαλμός 95: Ένα κάλεσμα για δοξολογία του Δημιουργού

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Psalm 95 is entitled, “When the house was being built after the captivity.” The heading also names David as its author. It seems that after the captivity, when they built the temple, this was the first time they used this psalm in worship and sang it. The psalm calls the Israelites, but also all the nations and even the rest of creation, to praise the true God without ceasing.

So it is a messianic psalm, because it speaks of what will happen when the Messiah comes, when Christ comes. Then the nations will come to know the true God, turn to Him, and sing His praises. The psalm has three parts, I think: verses 1 through 6, then 7 through 10, and finally 11 through 13. The first part begins: “Sing to the Lord a new song; sing to the Lord, all the earth. Sing to the Lord; bless His name. Proclaim His salvation from day to day.”

“Declare His glory among the nations, His wonders among all peoples. For the Lord is great and greatly to be praised; He is to be feared above all gods. For all the gods of the nations are demons, but the Lord made the heavens. Praise and beauty are before Him; holiness and majesty are in His sanctuary.”

The psalmist urges the Israelites first of all, but also us today, to sing to the Lord: “Sing to the Lord a new song.” Even this “new song” has, I would say, a messianic meaning. The psalmist is also prophesying. David does more than compose psalms; he is a prophet. Others, too, were both psalmists and prophets. Even Moses prophesied, though there are, of course, prophets known especially for that calling. Here, then, David foretells certain things.

He foretells them as the Holy Spirit gives him light and in the way the Holy Spirit gives him light. “Sing to the Lord a new song”: sing this new song to the Lord. “Sing to the Lord, all the earth.” Once again, as I have asked before and will ask again, I beg you to try to enter into the spirit of it all. If we stand outside it and try to understand it only through cold reasoning, we will understand nothing.

When a person receives God’s mercy and feels God stoop down to him and fill him with grace, he feels God’s mercy, love, compassion, and forgiveness. Then, even as he lives this whole mystery, this whole heavenly reality within himself, he seems to forget himself. It is more than heavenly joy; it is the whole heavenly reality within him. And at that moment he wants everyone, absolutely everyone, those he knows and those he does not know, to receive God’s mercy. He wants everyone to feel God’s love and forgiveness. He asks God to forgive everyone and save everyone.

Without difficulty. I think we spoke on another occasion, and I mention it again now, of Father Philaretos, who was at Karoulia. He had the gift of tears and the gift of prayer. Weeping in his cell, he wept as he prayed and begged God to let everyone go to Paradise. He would say, “Let everyone go to Paradise.” He even went so far as to say, “So be it, let me not go,” or “Even if I do not go, let everyone go to Paradise.” Well, these things do not come from reasoning. Even if you think they are somehow right, you will not say them.

One thing is what you merely think logically; another is what your heart says. This came from the heart: “May everyone be saved; take them all into Paradise, my God. Even if I do not go.” So when a person is blessed and filled with grace, when he is flooded with God’s presence, mercy, and light, as we said, he wants everyone else to be so filled. He wants God to forgive everyone; at such a moment he leaves no one out. He also wants everyone to praise God, glorify Him, and sing to Him. Indeed, at such times, in such states, a person feels that everything is singing.

He feels moved to call everything to sing, because he can already see it singing and can already hear it singing.

“Sing to the Lord a new song; sing to the Lord, all the earth. Sing to the Lord; bless His name. Proclaim His salvation from day to day.” So he repeats the call: sing to the Lord; bless His name. Here, “bless His name” means glorify His name.

We read these repeated phrases and words now, and they can seem a little awkward to us. But to someone intoxicated with the Spirit of God, with God’s presence, these words are far too meager. Here, only a few words were set down from all those crowding inside him, in his heart, to convey the meaning.

A person says the same things again and again. That does not make them awkward. If I may use an example: when someone eats, each spoonful or forkful brings the same food to his mouth. But because he enjoys the food, he is glad to have more of it.

“Proclaim His salvation from day to day.” Every day, then, announce this joyful news: proclaim His salvation day after day. Proclaim all that God does. And this is something we lack, when you think about it. We live in the Christian age. The Church is here; Christ Himself is here; everything is open to us. There should be a continual feast within us, a feast in our hearts. We should praise and glorify God and feel the need to call on everything to praise and glorify Him with us.

We should proclaim God’s salvation: that the Lord truly saves, that God truly is God, and that He gives what no one else can give. He makes a person blessed and makes a person holy. “Declare His glory among the nations, His wonders among all peoples.” Here the psalm takes on a clear messianic meaning, for it is in the age of Christ that the nations come to know God. “Declare His glory among the nations” does not mean merely that the peoples living around Israel should hear about Him.

It is more than telling those neighboring nations who God is and what He does. The psalm points to the time when the way opens for the preaching of the true God to reach the nations, the whole world. That is what it means: “Declare His glory among the nations, His wonders among all peoples.” Let everyone learn of God’s wonders; let everyone see His glory.

From one end of the earth to the other, let no one be left without a share in this heavenly blessedness. “For the Lord is great and greatly to be praised; He is to be feared above all gods.” And here...

Well...

Let us not drift into mere sentiment. The Lord is great and greatly to be praised. As the psalm will go on to say, these words are here for a reason: He is the One who made everything. This is our Lord. He is not just an idea that puts us in a pleasant mood. He is the great Lord, the One we must glorify and praise, “to be feared above all gods.” He is above every god. At that time, as we know...

The surrounding peoples had gods that were idols, carved figures, empty gods that did not exist. This is the true God. He is worthy of our worship and praise, worthy of our songs and our love. He is the One to whom we turn and with whom we can have communion. He is above every false god. “For all the gods of the nations are demons, but the Lord made the heavens.” All the gods of the nations are demons. We should pause over that wording, and also over “the Lord made the heavens.” The psalmist is speaking precisely here. He is not merely using a turn of phrase. It is not simply...

In one sense, the ancients who made statues or deified a tree, a spring, or something else were not so foolish, let us say, so senseless. They were not so senseless. Through the statue, through the carved image, through any other false and lifeless god, a demon was perceptibly at work.

Not always, but yes, it happened. And that was what deceived them. They could see that it was marble, that it was wood, or simply water, or whatever else it might be.

They understood that much. Yet something was happening through the carved image: demons were at work. Some may find that hard to believe, but we need not. Yes, the devil exists. Sometimes God permits him to enter a person and take possession of them; at other times he tempts us continually from outside. We see something similar today with mediums. Up to a point, a medium may work through abilities of the human soul, through telepathy, let us say.

Beyond a certain point, though, particular mediums and other people do work with the devil. I told you once about a woman in Italy who sent me a cassette. She spoke on it for two whole hours. Instead of writing me a letter, she recorded the whole story of a spirit and how she and her fiancé became involved in such things.

They would call upon the demons and receive answers. They called upon ‘spirits,’ as they say. They do not call them demons; they call them spirits. But what spirits? One appeared and called itself Lucia. I think I have told you this before. ‘What is your name?’ ‘Lucia.’

It claimed to be fifteen years old. So this spirit appeared and said, ‘Tell me what you want.’ They began talking with it, and the spirit answered. She told me the whole story over those two hours. At one point, the spirit advised the two young people to do something. The young woman hesitated and asked about it. ‘No, no,’ it said, ‘do it.’ Then she asked, ‘Should I tell my spiritual father?’ ‘No, do not tell him,’ it replied, though about other things it had said, ‘Tell him.’ And on that particular matter...

On that matter, I was certainly against it. I would have said no, while the spirit kept insisting, ‘Yes, yes.’ ‘Should I tell my spiritual father?’ ‘No, do not tell him.’ Yes, such things still happen today through people, though not always. It does not mean that a demon works through every medium. Human abilities exist too, telepathy and the like. But do not let anyone deceive you. When a person is willing to work with a demon, the demon is immediately ready to help. I think I also told you about a group of schoolgirls at a college who learned their exam questions by using a glass in a spirit-calling game.

They really did learn the exam questions and got top marks. But when I asked whether they were told the questions every time, they said, ‘No, sometimes it told us, “I don’t know.”’ And the demon did not know. A demon knows what already exists, not what does not yet exist. When the teacher had prepared the questions the night before and written them down somewhere, the demon knew and told the girls. But when the teacher prepared them in the office shortly before the children entered the classroom, the girls had asked the night before and received the answer, ‘I don’t know.’ They had to start early, because it took about two hours to get the questions, little by little, letter by letter. Despite the advantage they gained—and what student would not want to know the exam questions and get top marks?

Still, they began to feel that demons had taken hold of them. They became afraid, gave up that advantage and everything else, and hurried to free themselves from the demons. Around the same time, a group of Greek students had also come. They too had become involved in such things. But demons are no joke when you get involved with them. People begin to feel what is happening, even those who have a certain innocence and do it out of curiosity or simply to gain some quick benefit. Yet deep down they have faith. They see what is happening: ‘Something else was taking hold of me, some other power.’ They want to be free, and the Church intervenes and they are freed.

‘For all the gods of the nations are demons, but the Lord made the heavens.’ Demons—what do you expect? But the Lord, God, made everything; He made the heavens. ‘Praise and beauty are before Him; holiness and majesty are in His sanctuary.’ The angels before God in heaven continually glorify God, continually sing hymns to God and, in a way, the angels—and more generally, we might say, all these beauties—are around God. I do not know whether ‘praise and beauty’ are what belongs to Him.

We might say that the praise is the angels’ glorification of God. And the very presence of the angels, who are being united with God and have the Spirit of God within them, is a beauty before Him. More generally, God is good and has every other virtue; He is beautiful too.

We know these words, of course, in an ordinary, worldly way. But when someone begins to experience what they mean in the Spirit of God, it is something altogether different. It is one thing to hear of God’s almighty power, His boundless wisdom, His goodness, His love, His holiness and His beauty; it is another to feel them. ‘Praise and beauty are before Him; holiness and majesty are in His sanctuary.’ Around the throne of God, then, there are holiness and majesty. This whole reality might be expressed in a single word, though perhaps it is better to speak of two things.

The first is the whole reality of heaven and the angels. There is an angelic world as well as a human one. The angels are what they are because God continually illumines them and draws them into union with Him. And then there is what we call the glory of God: all the light that surrounds God, all the light that God Himself is.

As we have said before, as a rule, apart from certain exceptions, God reveals Himself within a person and communicates Himself to that person as light. Light—abundant light, a great deal of light.

It is light that warms and is pure, pure light that makes a person pure and warms them, but also illumines them. Doesn't all that darkness come to the surface? As soon as a person begins even a little to understand spiritual things and to give themselves to them, they feel so much darkness, such darkness. One feels suffocated. Yes. But beyond that darkness is the light of God, and a person escapes the darkness that chokes and destroys them.

Let us stop here, and we will continue next Saturday.

Ο ενενηκοστός πέμπτος ψαλμός, ο 95, και τιτλοφορείται «Ότε ο οίκος οικοδομείτο μετά την αιχμαλωσία». Φαίνεται δηλαδή ότι αυτόν τον ψαλμό, ο οποίος είναι του Δαβίδ, ο τίτλος «Δαβίδ» λέει, φαίνεται ότι μετά την αιχμαλωσία που έκτισαν τον ναό, αυτή ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησαν αυτόν τον ψαλμό στη λατρεία και έψαλαν αυτόν τον ψαλμό. Είναι ένας ψαλμός που προσκαλεί τους Ισραηλίτες αλλά και όλα τα έθνη και την άψυχη φύση κλπ. να υμνούν ακαταπαύστως τον αληθινό Θεό.

Και έτσι μεσσιακός ψαλμός, διότι κάνει λόγο για πράγματα τα οποία θα γίνουν όταν έρθει ο Μεσσίας, όταν θα έρθει ο Χριστός. Διότι τότε τα έθνη θα γνωρίσουν τον αληθινό Θεό και θα στραφούν προς τον αληθινό Θεό και θα υμνούν και θα δοξολογούν τον Θεό. Λοιπόν, χωρίζεται σε τρία μέρη μάλλον ο ψαλμός: από το 1 έως το 6 είναι το πρώτο τμήμα, το πρώτο μέρος, από το 7 έως το 10 το άλλο και από το 11 έως το 13 το τελευταίο τμήμα. Το πρώτο λοιπόν τμήμα, από τον πρώτο στίχο μέχρι τον έκτο. «Άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν, άσατε τω Κυρίω πάσα η γη, άσατε τω Κυρίω, ευλογήσατε το όνομα Αυτού, ευαγγελίζεσθε ημέραν εξ ημέρας το σωτήριον Αυτού».

«Αναγγείλατε εν τοις έθνεσι την δόξαν Αυτού, εν πάσι τοις λαοίς τα θαυμάσια Αυτού, ότι μέγας Κύριος και αινετός σφόδρα, φοβερός εστιν υπέρ πάντας τους θεούς, ότι πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια, ο δε Κύριος τους ουρανούς εποίησεν. Εξομολόγησις και ωραιότης ενώπιον Αυτού, αγιοσύνη και μεγαλοπρέπεια εν τω αγιάσματι Αυτού».

Προτρέπει λοιπόν ο ψαλμωδός, προτρέπει δηλαδή τους Ισραηλίτες πρωτίστως αλλά και εμάς σήμερα, μας προτρέπει να ψάλλουμε εις τον Κύριον. «Άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν». Ακόμη και αυτό το άσμα καινόν που λέγει εδώ έχει, θα έλεγα, μεσσιακό χαρακτήρα. Δηλαδή επειδή ο ψαλμωδός προφητεύει κιόλας, δεν κάνει απλώς ψαλμούς, ο Δαβίδ είναι και προφήτης, όπως και άλλοι που δεν είναι απλώς ψαλμωδοί αλλά είναι και προφήτες. Και ο Μωυσής ακόμη επροφήτευσε. Βέβαια υπάρχουν και οι ειδικοί προφήτες. Και εδώ λοιπόν προβλέπει ο Δαβίδ κάποια πράγματα.

Όσο τον φωτίζει το Πνεύμα το Άγιο και όπως τον φωτίζει το Πνεύμα το Άγιο, τα προαναγγέλλει. «Άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν», ψάλατε λοιπόν εις τον Κύριον το νέο άσμα. «Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη». Έτσι θα παρακαλέσω πάρα πολύ και αυτή τη φορά, όπως και άλλες φορές που έχουμε πει και που θα πούμε, θα παρακαλέσω να προσπαθούμε να μπαίνουμε στο όλο πνεύμα. Εάν δεν μπαίνουμε και μένουμε απ' έξω και απλώς με την ψυχρή λογική θέλουμε να καταλάβουμε κάποια πράγματα, δεν θα καταλάβουμε τίποτε.

Όταν ένας άνθρωπος έτσι κάποια στιγμή ελεηθεί, ελεηθεί, νιώθει ότι τον ελεεί ο Θεός, συγκαταβαίνει ο Θεός και τον γεμίζει με τη χάρη Του και νιώθει κανείς το έλεος του Θεού, την αγάπη του Θεού, τη συγκατάβαση, τη συγχώρεση. Ναι, τότε ο άνθρωπος σαν να ξεχνάει συγχρόνως τον εαυτό του, ενώ ζει όλο αυτό το μυστήριο και ζει όλη αυτή την ουράνια πραγματικότητα μέσα του, όχι απλώς την ουράνια χαρά, την όλη πραγματικότητα την ουράνια μέσα του. Από το άλλο μέρος ξεχνάει τον εαυτό του. Και εκείνη την ώρα θέλει όλοι οι άνθρωποι, μα όλοι οι άνθρωποι, όλους τους ξέρεις, όλους, δεν ξέρεις κανέναν. Όλοι οι άνθρωποι να ελεηθούν από τον Θεό, όλοι οι άνθρωποι να νιώσουν αυτή την αγάπη του Θεού, όλοι οι άνθρωποι να νιώσουν αυτή τη συγχώρεση. Ζητάει κανείς να συγχωρήσει όλους τους ανθρώπους ο Θεός και όλους να τους σώσει.

Χωρίς δυσκολία. Νομίζω είχαμε πει μια άλλη φορά, και το ξανααναφέρω τώρα, που ήταν στα Καρούλια ο πάτερ Φιλάρετος, ο οποίος είχε το χάρισμα των δακρύων, είχε το χάρισμα της προσευχής και, κλαίοντας λοιπόν στο κελί του, προσευχόμενος έκλαιγε και παρακαλούσε τον Θεό να πάνε όλοι στον Παράδεισο. Λέει: «Όλοι στον Παράδεισο να πάνε». Και έφτασε μέχρι σημείου να πει: «Έστω, εγώ ας μην πάω» ή «Και ας μην πάω εγώ, όλοι να πάνε στον Παράδεισο». Ε, αυτά δεν είναι, δεν βγαίνουν από τη λογική. Και να τα σκεφτείς ότι κάπως έτσι είναι σωστά, δεν θα τα πεις.

Άλλο είναι τι απλώς σκέπτεσαι λογικά, κι άλλο είναι τι λέει η καρδιά σου. Αυτό βγήκε μέσα από την καρδιά. Όλοι να σωθούν, όλους να τους πάρεις στον Παράδεισο, Θεέ μου. Κι εγώ ας μην πάω. Έτσι, όταν λοιπόν ευλογείται κανείς, εχαριτώνεται, είναι πλημμυρισμένος από την παρουσία του Θεού, από το έλεος του Θεού, από το φως του Θεού. Είπαμε, θα ήθελε και όλοι οι άλλοι έτσι να είναι, θα ήθελε λοιπόν όλους να τους συγχωρήσει ο Θεός, δεν εξαιρεί ο άνθρωπος αυτή την ώρα κανένα, και επίσης θα ήθελε όλοι έτσι να υμνούν τον Θεό, να δοξάζουν τον Θεό, να ψάλλουν εις τον Θεό. Μάλιστα, σε τέτοιες ώρες, σε τέτοιες καταστάσεις, νιώθει κανείς ότι τα πάντα ψάλλουν.

Τα προτρέπει, του έρχεται έτσι να προτρέψει, αλλά με την έννοια ότι ήδη τα βλέπει ότι ψάλλουν, ήδη τα ακούει ότι ψάλλουν.

«Τω Κυρίω άσμα καινόν», λοιπόν, «άσατε τω Κυρίω πάσα η γη. Άσατε τω Κυρίω, ευλογήσατε το όνομα Αυτού, ευαγγελίζεσθε ημέραν εξ ημέρας το σωτήριον Αυτού». Πάλι λοιπόν ξανά επαναλαμβάνει, ψάλλετε στον Κύριο, ευλογήσατε το όνομα Αυτού. Το «ευλογήσατε» εδώ είναι δοξολογήστε το όνομά Του.

Εμείς τα διαβάζουμε τώρα, επαναλαμβανόμενες φράσεις, επαναλαμβανόμενες λέξεις που μας φαίνονται λίγο άχαρα. Αλλά για τον μεθυσμένο από το Πνεύμα του Θεού, από την Παρουσία του Θεού, γι' αυτόν είναι πολύ φτωχά. Εδώ απλώς μπήκανε μερικές λέξεις από όλες εκείνες που συνωθούνταν μέσα του, μέσα στην καρδιά του, για να αποδώσουν το νόημα.

Ίδια και τα ίδια λέει κανείς. Δεν είναι θέμα ότι τα ίδια είναι άχαρα. Αν επιτρέπετε να πούμε, όταν τρώγει κανείς, κάθε φορά που βάζει το κουτάλι στο στόμα του ή το πιρούνι στο στόμα του, το ίδιο φαγητό βάζει, αλλά καθώς του αρέσει το φαγητό, έτσι δεν θα ήθελε να μην είναι το ίδιο.

«Ευαγγελίζεσθε ημέραν εξ ημέρας το σωτήριον Αυτού» και κάθε μέρα λοιπόν να αναγγέλλεται αυτό το χαρμόσυνο μήνυμα, τη χαρμόσυνη ευαγγελία, «ευαγγελίζεσθε κάθε μέρα το σωτήριον Αυτού». Θεού. Όλο αυτό ακριβώς το οποίο κάνει ο Θεός. Και που μας λείπει δηλαδή εδώ που τα λέμε. Που μας λείπει. Εμείς τώρα που ζούμε στη χριστιανική εποχή, που υπάρχει Εκκλησία, που είναι ο ίδιος ο Χριστός, που είναι τα πάντα στη διάθεσή μας, πανηγύρι πρέπει να είναι συνέχεια μέσα, πανηγύρι μέσα στην καρδιά μας, και να υμνούμε και να δοξάζουμε τον Θεό και να αισθανόμαστε αυτή την ανάγκη να καλέσουμε τα πάντα να υμνούμε και να δοξάζουμε τον Θεό.

Να αναγγέλλουμε αυτό το σωτήριον του Θεού, ότι δηλαδή όντως ο Κύριος σώζει, όντως ο Θεός είναι Θεός, όντως ο Θεός δίδει αυτό το οποίο δεν μπορεί να το δώσει κανένας και κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο και κάνει άγιο τον άνθρωπο. «Αναγγείλατε εν τοις έθνεσι την δόξαν Αυτού, εν πάσι τοις λαοίς τα θαυμάσια Αυτού». Εδώ ο ψαλμός παίρνει πλέον καθαρό μεσσιακό χαρακτήρα, δηλαδή μόνο στην εποχή του Χριστού μαθαίνουν τα έθνη. Εδώ το «αναγγείλατε εν τοις έθνεσι την δόξαν Αυτού» δεν έχει την έννοια να μάθουν, να ακούσουν τα γύρω από τον λαό του Θεού έθνη.

Έθνη λοιπόν τα γύρω, να μάθουν ποιος είναι ο Θεός, τι κάνει ο Θεός, όχι μ' αυτήν την έννοια. Όχι, όχι, είμαστε τώρα στην εποχή που άνοιξε ο δρόμος να πάει το κήρυγμα του αληθινού Θεού και προς τα έθνη, προς όλο τον κόσμο. Αυτή είναι η έννοια: «Αναγγείλατε εν τοις έθνεσι την δόξαν Αυτού, εν πάσι τοις λαοίς τα θαυμάσια Αυτού». Να μάθουν όλοι τα θαυμάσια του Θεού, να δουν όλοι τη δόξα του Θεού.

Να... Απ' τη μια άκρη της γης έως την άλλη, να μην μείνει κανείς χωρίς να γίνει κοινωνός αυτής της ουράνιας ευτυχίας. «Ότι μέγας Κύριος και αινετός σφόδρα, φοβερός εστιν υπέρ πάντας τους θεούς». Και εδώ...

Ε, ε, ε...

Να μην πέσει κανείς απλώς σε έναν ρομαντισμό. Λοιπόν, μέγας ο Κύριος και αινετός σφόδρα. Δηλαδή είναι αυτός, όπως θα πει στη συνέχεια, δεν μπαίνουν αυτά τυχαία, είναι αυτός που έκανε τα πάντα. Αυτός είναι ο Κύριός μας, δεν είναι απλώς μια ιδέα. Και απλώς έτσι ωραία και καλά να πέφτουμε σε μια ρομαντική διάθεση. Είναι ο μέγας Κύριος, είναι Αυτός που πρέπει να δοξολογείται, που πρέπει να υμνείται, «φοβερός εστιν υπέρ πάντας τους θεούς». Είναι πάνω από κάθε θεό. Την εποχή εκείνη λοιπόν, το ξέρουμε,

οι γύρω λαοί είχανε θεούς είδωλα, θεούς ξόανα, θεούς τίποτε, ανύπαρκτους θεούς. Αυτός εδώ είναι ο αληθινός Θεός. Αυτόν τον Θεό αξίζει να τον λατρεύσουμε, αξίζει να τον δοξάσουμε, αξίζει να τον δοξολογήσουμε, να τον υμνήσουμε, να τον ψάλλουμε, να τον αγαπήσουμε, να αναφερθούμε σε Αυτόν, να έχουμε κοινωνία με Αυτόν, είναι πάνω από τους όποιους ψεύτικους θεούς. «Ότι πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια, ο δε Κύριος τους ουρανούς εποίησεν». Όλοι οι θεοί των εθνών είναι δαιμόνια και εδώ πρέπει να κάνουμε την παρατήρηση, ναι, «ο δε Κύριος τους ουρανούς εποίησεν». Πρέπει να κάνουμε την παρατήρηση ότι δεν είναι απλώς ένας τύπος, ότι έχει πολλή ακριβολογία εδώ ο ψαλμωδός. Δεν είναι απλώς...

Γιατί είπατε, που είπαμε, ζήμω.

Από μια πλευρά δεν ήταν τόσο κουτοί, ας πούμε, ανόητοι οι αρχαίοι που έφτιαχναν ένα άγαλμα, που θεοποιούσαν κάποιο δένδρο, κάποια βρύση, κάτι και λοιπά, και δεν ήταν τόσο ανόητοι. Δηλαδή μέσα από το άγαλμα, μέσα από το ξόανο, μέσα από τον όποιο άλλο ψεύτικο και άψυχο θεό, κάποιο δαιμόνιο ενεργούσε αισθητά.

Όχι πάντοτε, αλλά ναι. Και αυτό είναι εκείνο το οποίο ξεγελούσε ύστερα. Διότι δεν το έβλεπαν αυτοί ότι είναι ένα μάρμαρο, δεν το έβλεπαν ότι είναι ένα ξύλο, δεν το έβλεπαν ότι είναι απλώς το νερό ή ό,τι άλλο.

Καταλάβαιναν, δεν είχαν τόσο μυαλό, αλλά κάτι γινόταν όμως, κάτι γινόταν μέσα από το ξόανο, ήταν δαιμόνια. Και μπορεί μερικοί να δυσκολεύονται να πιστέψουν, αλλά να μην δυσκολευτούμε. Ναι, ο διάβολος υπάρχει. Υπάρχει και άλλοτε επιτρέπει ο Θεός να μπει σε κάποιον και να έχει κατοχή κανονική και άλλοτε απέξω μας πειράζει συνέχεια. Αλλά όμως και σήμερα αν το πούμε αυτό το πράγμα, δηλαδή τα μέντιουμ, τα μέντιουμ ως ένα σημείο δουλεύουν απλώς με τις δυνατότητες που έχει η ανθρώπινη ψυχή, με μια τηλεπάθεια ας πούμε.

Από ένα σημείο και πέρα όμως οπωσδήποτε τα α ή β μέντιουμ ή οι α ή β άλλοι άνθρωποι χρησιμοποιούν, έτσι ενεργάζονται με τον διάβολο. Σας είχα πει άλλη φορά για μια από την Ιταλία που μου είχε στείλει κάποια κασέτα, που μιλάει εκεί δύο ώρες ολόκληρες μες στην κασέτα. Και αντί να τα γράψει σε γράμματα, τα γράφει σε κασέτα και μου λέει όλη την ιστορία με ένα πνεύμα, μαζί με τον μνηστήρα της, πώς μυήθηκαν σε κάτι τέτοια πράγματα.

Να επικαλούνται τα δαιμόνια και να απαντούν. Και επικαλέστηκαν τα πνεύματα, όπως λένε· δεν λένε τα δαιμόνια, πνεύματα λένε, αλλά ποια πνεύματα; Εμφανίστηκε το πνεύμα Λουτσία, νομίζω το είπα και άλλη φορά. «Πώς είναι το όνομά σου;» «Λουτσία, Λουκία.»

Να είναι δεκαπέντε χρονών και επομένως είναι αυτό το πνεύμα τώρα που εμφανίζεται και «πείτε τι θέλετε». Και αρχίζουν λοιπόν να κάνουν συνομιλία και απαντούσε το πνεύμα, παρακαλώ, και έχει ολόκληρη ιστορία και μου λέει και μου λέει δυο ώρες ολόκληρες. Και κάπου το πνεύμα αυτό συμβουλεύει τους δυο νέους αυτούς να κάνουν κάτι που η κοπέλα διστάζει και ρωτά. «Όχι, όχι», λέει, «να το κάνεις». Και ρωτά ύστερα: «Να το πω στον πνευματικό μου αυτό;» «Όχι, να μην το πεις», λέει. Ενώ σε άλλες περιπτώσεις και μπροστά «πες το», λέει, σε κάποια άλλα πράγματα διάφορα. Και όντως δηλαδή σε εκείνο το θέμα

όντως, ας πούμε, εγώ ήμουν αρνητικός, οπωσδήποτε θα έλεγα όχι, ενώ το πνεύμα επέμενε, «ναι», λέει, «ναι». «Θα το πω στον πνευματικό;» «Όχι, να μην το πεις». Ναι, υπάρχουν και σήμερα, υπάρχουν όντως δηλαδή, διαμέσου ανθρώπων, όχι πάντοτε. Δεν σημαίνει ότι κάθε μέντιουμ ενεργεί δι’ αυτού το δαιμόνιο. Όχι, υπάρχουν και ανθρώπινες ικανότητες, τηλεπάθειες και τέτοια. Αλλά μην σας κοροϊδεύουν όμως. Όμως όπου υπάρχει διάθεση να συνεργαστεί ένας άνθρωπος με το δαιμόνιο, είναι στη διάθεσή του αμέσως το δαιμόνιο. Έρχεται και βοηθάει. Ναι, νομίζω και άλλη φορά σας είχα πει για μια ομάδα μαθητριών που είναι από το κολέγιο, που με τη μέθοδο του ποτηριού μάθαινε τα θέματα των εξετάσεων.

Τα μάθαιναν όντως τα θέματα των εξετάσεων και έγραφαν άριστα. Αλλά μάθαιναν τα θέματα όταν τις ρώτησα, σε όλες τις φορές σας έλεγε τα θέματα; «Όχι, μερικές φορές μας είπε δεν ξέρω». Και δεν ξέρει το δαιμόνιο. Το δαιμόνιο ξέρει αυτό που ήδη υπάρχει, όχι αυτό που δεν υπάρχει ακόμη. Όταν ο καθηγητής έβγαζε από βραδύ τα θέματα και τα έγραφε κάπου, το δαιμόνιο ήξερε και τους τα έλεγε. Όταν όμως ο καθηγητής έβγαζε τα θέματα λίγο πριν μπουν στην τάξη τα παιδιά, εκεί στο γραφείο, ρωτούσαν από βραδύ τα παιδιά, διότι χρειαζόταν δύο ώρες λίγο λίγο λίγο, γράμμα γράμμα για να πάρουν τα θέματα. Λοιπόν, «δεν ξέρω». Και παρά το ότι τα παιδιά είχαν αυτή την ωφέλεια, ποιος μαθητής και μαθήτρια, μαθήτριες ήταν αυτές, δεν θέλει να μαθαίνει τα θέματα των εξετάσεων, αριστεύει;

Και όμως, επειδή είχαν αρχίσει να αισθάνονται ότι κυριεύτηκαν από τα δαιμόνια, φοβήθηκαν και άφησαν τις ωφέλειες και τα πάντα και έσπευσαν να ελευθερωθούν από τα δαιμόνια. Και την ίδια εποχή είχε έρθει και μια ομάδα Ελλήνων φοιτητών που ήταν στην τελεία και ήταν και εκείνοι με τέτοια πράγματα μπερδεμένοι. Αλλά συγχρόνως δεν αστειεύονται τα δαιμόνια, άμα τους κάνεις την ευθύνη. Λοιπόν, και αρχίζουν οι άνθρωποι και αισθάνονται, και όσοι έχουν μια αγνότητα και το κάνουν αυτό από μια περιέργεια, το κάνουν έτσι απλώς για να βρουν κάποιο όφελος πρόχειρα πρόχειρα. Λοιπόν, ύστερα όμως βαθύτερα έχουν πίστη. Βλέπουν τι γίνεται εδώ, κάτι άλλο με κυρίευε, κάποια άλλη δύναμη, και θέλουν να απαλλαγούν. Και επεμβαίνει βέβαια η Εκκλησία και απαλλάσσονται οι άνθρωποι.

Ότι πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια, ο δε Κύριος τους ουρανούς εποίησε. Δαιμόνια, τι περιμένετε; Αλλά ο Κύριος όμως, ο δε Θεός έκανε για τα πάντα, εποίησε τους ουρανούς. Εξομολόγησις και ωραιότης ενώπιον αυτού, αγιωσύνη και μεγαλοπρέπεια εν τω αγιάσματι αυτού. Οι άγγελοι ενώπιον του Θεού εις τον ουρανόν συνέχεια δοξολογούν τον Θεό, συνέχεια υμνούν τον Θεό και, τρόπον τινά, και οι άγγελοι αλλά και γενικότερα, ας πούμε, γύρω από το Θεό είναι όλοι αυτοί οι ωραιότητες. Δεν ξέρω αν εξομολόγηση και ωραιότητα είναι ό,τι είναι αυτού.

Ας πούμε, και η εξομολόγηση που είναι η δοξολογία των αγγέλων, αν και ακριβώς η παρουσία των αγγέλων, που είναι άγγελοι, οι θεωμένοι άγγελοι που έχουν μέσα τους το Πνεύμα του Θεού, είναι μια ωραιότητα ενώπιον του Θεού. Αλλά είναι και γενικότερα, ο Θεός είναι αγαθός, είναι τούτο, είναι εκείνο, είναι και ωραίος.

Είναι κάποιες έννοιες, βέβαια τις ξέρουμε με κοσμικό τρόπο, αλλά όταν αυτές τις έννοιες αρχίζει κανείς να τις αισθάνεται μες στο Πνεύμα του Θεού, είναι άλλο πράγμα. Άλλο πράγμα να νιώσεις την παντοδυναμία του Θεού, την πανσοφία του Θεού, την αγαθότητα του Θεού, την αγάπη του Θεού, την αγιότητα του Θεού, την ωραιότητα του Θεού και λοιπά. Εξομολόγησις και ωραιότης ενώπιον αυτού, αγιοσύνη και μεγαλοπρέπεια εν τῷ ἁγιάσματι αὐτοῦ. Και γύρω από τον θρόνο του Θεού υπάρχει λοιπόν η αγιοσύνη και η μεγαλοπρέπεια. Είναι δηλαδή όλο αυτό που το λέμε με μια λέξη ή δυο πράγματα ίσως καλά είναι να πούμε.

Το ένα μέρος είναι ακριβώς όλη η πραγματικότητα του ουρανού, οι άγγελοι, διότι δεν είναι μόνο ο ανθρώπινος κόσμος, είναι και ο αγγελικός κόσμος. Λοιπόν, και οι άγγελοι είναι οι άγγελοι, είναι ό,τι είναι και ο Θεός με την έννοια ότι φωτίζονται συνεχώς από τον Θεό και θεώνονται συνεχώς. Και επίσης αυτό που λέμε η δόξα του Θεού, η δόξα του Θεού, όλο αυτό το φως που περιβάλλει τον Θεό, όλο αυτό το φως που είναι ο Θεός.

Εεε... Και έχουμε πει και άλλη φορά ότι κατά κανόνα, κατά κανόνα ας πούμε, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, κατά κανόνα ο Θεός εμφανίζεται μέσα στον άνθρωπο και μεταδίδεται στον άνθρωπο ως φως. Φως, φως, άπλετο φως, πολύ φως.

Το φως το οποίο θερμαίνει, το οποίο είναι καθαρό, καθαρό φως και κάνει καθαρό τον άνθρωπο και ζεσταίνει τον άνθρωπο, αλλά και φωτίζει τον άνθρωπο. Δεν βγαίνει όλο εκείνο το σκοτάδι που, μόλις ο άνθρωπος λίγο θα αρχίσει να καταλαβαίνει τα πνευματικά πράγματα, λίγο θα αρχίσει να δίνει τον εαυτό του εις αυτά, νιώθει πολύ σκοτάδι, σκοτάδι, ασφυκτιά κανείς. Ναι, αλλά πέρα από αυτό το σκοτάδι είναι το φως του Θεού και ξεγλιτώνει κανείς από το σκοτάδι που είναι πνίξιμο, πνίγει τον άνθρωπο, τον θανατώνει.

Σταματήσουμε εδώ και θα συνεχίσουμε το άλλο Σάββατο.