Ο Θεός ως καταφύγιο εν μέσω άδικης εξουσίας και διωγμών

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are finishing this psalm. Because of the holidays and other interruptions, it has taken us some time. We have reached the last verses of Psalm 93, which bring its message together, from verse 20 through verse 23: “Can a throne of iniquity be allied with You, one that uses its decrees to cause suffering? They hunt down the soul of the righteous and condemn the innocent to death. But the Lord became my refuge, and my God the help in whom I place my hope. The Lord will repay them for their lawlessness; according to their wickedness, the Lord God will destroy them.”

After the introduction, the first part described the wickedness of the enemies. In the second, the Lord sees everything and will punish them. In the third, the Lord comforts the righteous. In the fourth part, which we looked at last time, the psalmist spoke from his own experience of the comfort God gives to the devout. Now he brings it all together: “Can a throne of iniquity be allied with You, one that uses its decrees to cause suffering?”

A throne of iniquity means any throne, any authority that acts wickedly. “Can it be allied with You?” means: can it have any place with You, any relationship with You? Such a throne causes suffering by its decrees. In other words, those in power oppress people by using laws they themselves have made, even unjust laws. We must keep in mind what things were like then, and in other times too, and consider how far this applies today. But the point is this: what relationship could God have with such authority?

The Apostle Paul says it in his letter to the Corinthians: what relationship can Christ have with Belial? What relationship can the good God have with human authority, or with anyone on the human side, when it is full of lawlessness, injustice, and evil? There can be none. This is precisely what the psalmist is saying: there can be no alliance with that royal throne of iniquity.

Let me put it more clearly. As a rule, in every age—then, later, and today—people want some temporary protection and favor. To gain that favor and protection, they may go so far as to cultivate good relations with those in power, even when that authority breaks the law, acts unjustly, and does harm. So the point here is not simply...

It goes without saying that we should avoid close ties with someone who is wicked and does not act with goodness. In a way, that is easier to do. But when people want the favor of those in power, they pretend not to understand. They pretend not to see, and they build relationships with them and learn to live alongside them. So, “Can a throne of iniquity be allied with You, one that causes suffering?” Yes, this is an authority that oppresses the righteous, the good, and the innocent, using laws it has made itself. We must remember that things were different then from what they are today.

Today democracy is widespread, and laws are, to some extent, more just than they were then. Those in authority are more careful, too. Yet even today such abuses have not disappeared altogether. An unjust person can be declared innocent, and an innocent person guilty. The wrongdoer can be acquitted, while the righteous person is put on trial. That can still happen. But in those days, it seems, it happened far more freely and easily. “They hunt down the soul...” Here the psalmist speaks again, as he did earlier, about the ungodly and the wicked.

What can one person do to another in such a society, in such circumstances? “They hunt down the soul of the righteous and condemn the innocent to death.” All these lawless, ungodly people hold power. They hunt, like a hunter searching for prey. They look for a righteous person, a righteous and innocent soul, so they can put that person on trial and condemn them. What does the psalmist want us to understand? We must recognize that this is how such wicked people think and act.

This is what they know, and this is what they do. And it seems that, as a rule, people like this gain the upper hand in every age. There are exceptions, of course, but that is what we so often see.

To tell the whole truth, whatever the situation may be, people like this find a way to slip into it and do these things. They may condemn the innocent, acquit the guilty, and commit all sorts of wrongs. This is life; this is the world. It seems to go on this way. “Why does the way of the ungodly prosper?” the prophet asks. How can the ungodly person do so well?

Everything seems to go well for the ungodly. We have spoken about this before. It is a troubling question in the Psalms, and the psalmist returns to it again and again. What is happening? How does God let all these people rule, do as they please, commit injustice, and condemn others, as he describes here?

And somehow, everything seems to work out conveniently for them. They seem to prosper.

We found this especially in Psalm 72, did we not? We have referred to that psalm at other times as well. Remember what we have said about it. If you can find it in writing and listen to those talks too, so much the better.

Now the psalmist says, “The Lord became my refuge, and my God the help in whom I place my hope.” Yes, this is how things are. And who can escape all this? Such wickedness is always present. There is such hatred and envy that people would tear you apart. Yet the psalmist says, “The Lord became my refuge.” God became my refuge. Whatever happens, whatever these people do, the Lord is my refuge. I always turn to the Lord, and my God is the help in whom I place my hope.

God helps us. That is the heart of it. I ask you to pay attention to this, to understand it, and to take it into your heart. In our own time, in the Christian age, we need not fear the world, the devil, or any evil. If we have faith in our hearts, then whatever happens can help us believe more deeply in Christ, love Him more, and turn to Him more readily. We need fear nothing—truly nothing. Neither wicked people, nor the evil in the world and society, nor the devil.

There is also the evil within us. Indeed, that is where evil and sin are found first of all. Yet we need fear nothing. In the end, the Lord is our helper, our refuge, and our savior. He does more than save us from all these things: He makes even the most painful and hostile things serve us, as though they were His servants, so that they bring us good rather than harm. “The Lord will repay them for their lawlessness.” Here the psalmist turns again to the ungodly. The Lord will repay them according to their lawlessness. “According to their wickedness, the Lord will destroy them.” Whatever happens, that is the final word.

One day God will put everyone in their place, and no wickedness or evil will remain without being destroyed. Let us say no more. We will stop here today and continue next time.

Τελειώνουμε αυτόν τον ψαλμόν που λόγω διακοπών και λοιπά αργήσαμε. Είμαστε στους τελευταίους στίχους του ενενηκοστού τρίτου ψαλμού και είναι ένα είδος ανακεφαλαιώσεως περιεχομένου. Εικοστός στίχος μέχρι εικοστός, εικοστό τρίτο. Μη συμπροσέστω σοι θρόνος ανομίας, ο πλάσσων κόπον επί προστάγματι. Θηρεύουσιν, θηρεύσουσιν επί ψυχήν δικαίου και αίμα αθώων καταδικάσονται. Και εγένετό μοι Κύριος εις καταφυγήν και ο Θεός μου εις βοηθόν ελπίδος μου. Και αποδώσει αυτοίς Κύριος την ανομίαν αυτών. Κατά την πονηρίαν αυτών αφανεί αυτούς Κύριος ο Θεός.

Από την εισαγωγή το πρώτο μέρος ήταν περιγραφή της κακίας των εχθρών. Το δεύτερο μέρος ήταν ο Κύριος βλέπει τα πάντα και θα τιμωρήσει. Το τρίτο μέρος ήταν ο Κύριος παρηγορεί τους δικαίους. Στο τέταρτο που είδαμε την τελευταία φορά εδώ ο υμνογράφος, ο Ψαλμωδός, αναφέρεται στη δική του πείρα για την παρηγορία που δίδει ο Θεός εις τους ευσεβείς και τώρα ανακεφαλαιώνει. Μη συμπροσέστω σοι θρόνος ανομίας, ο πλάσσων κόπον επί πρόσταγμα.

Εεε... Θρόνος ανομίας είναι, είναι όποιος θρόνος ή όποια εξουσία και μην έχεις καμιά σχέση, μη συμπροσέστω σοι, μην έχεις καμιά θέση, σχέση. Ένα τέτοιο θρόνο ανομίας, που πλάσσων κόπον επί πρόσταγμα, που ο θρόνος αυτός πλάθει κόπον επί πρόσταγμα, καταπιέζει δηλαδή, καταπιέζει ο θρόνος, καταπιέζει η εξουσία, όποιος τέτοιος άνθρωπος καταπιέζει χρησιμοποιώντας τον νόμο, ας πούμε, τον παράνομο νόμο. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την εποχή εκείνη και οποιαδήποτε άλλη εποχή και όσο μπορεί να εφαρμοστεί και σήμερα. Πάντως η έννοια είναι ότι τι σχέση μπορεί να έχει ο Θεός;

Το λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους επιστολή: ο Χριστός με τον Βελίελ τι σχέση μπορεί να έχει; Ο αγαθός Θεός με την ανθρώπινη εξουσία, την όποια ανθρώπινη εξουσία, την όποια ανθρώπινη πλευρά που είναι όλο παρανομία, αδικία, κακία. Δεν μπορεί να υπάρχει σχέση. Συμβουλεύει ακριβώς αυτό ο υμνογράφος, να μην έχεις σχέση με το άλλο. Ο Ψαλμωδός το λέει γι' αυτό, να μην έχει σχέση με το βασιλικό θρόνο της ανομίας.

Το πούμε έτσι καλύτερα, κατά κανόνα σε αυτόν τον κόσμο και τότε και αργότερα και σήμερα, κατά κανόνα λίγο πολύ κανείς θέλει να έχει όποια πρόσκαιρη προστασία και εύνοια. Και φτάνει κανείς, προκειμένου να έχει την εύνοια αυτή και την προστασία, φτάνει μέχρι του σημείου να δημιουργεί καλές σχέσεις, μολονότι αυτή η όποια εξουσία παρανομεί, αδικεί, κάνει κακό. Δηλαδή εδώ τώρα δεν είναι...

Συμβουλεύει τούτο, μην έχει σχέση με έναν άνθρωπο κακό, με έναν άνθρωπο που δεν είναι αγαθός κλπ. Αυτό εξυπακούεται και κατά κάποιο τρόπο ευκολότερα κανείς το ξεφεύγει αυτό. Αλλά εκεί επειδή θέλει κανείς να έχει την εύνοια της εξουσίας, κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, κάνει ότι δεν βλέπει και δημιουργεί κανείς σχέσεις και δημιουργεί συνύπαρξη κλπ. Μη συμπροσέστω σοι θρόνος λοιπόν ανομίας, ο πλάσσων κόπον. Ναι, αυτή η εξουσία η οποία καταπιέζει των δικαίων, καταπιέζει των αγαθών, καταπιέζει των αθώων και το κάνει αυτό με βάση τον νόμο που φτιάχνει η ίδια αυτή η εξουσία. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι δεν ήταν τότε τα πράγματα όπως είναι σήμερα.

Επικρατεί η δημοκρατία, όσο να είναι δικαιότεροι οι νόμοι δεν είναι όπως ήταν τότε και προσεκτικότερες, ας πούμε, οι εξουσίες και δεν μπορούν να γίνονται σήμερα τέτοιες παρανομίες που έγιναν τότε, αλλά και σήμερα όμως, και σήμερα δεν λείπουν μερικές φορές. Τον άδικο να τον βγάλουν αθώο και τον αθώο να τον βγάλουν άδικο. Τον άδικο να τον αθώσουν, τον δίκαιο να τον δικάσουν. Και σήμερα ακόμη μπορεί να γίνει αυτό. Αλλά φαίνεται τότε εκείνη την εποχή έγινε με πολλήν άνεση και με πολλήν ευκολία. Θηρεύσουσιν επί ψυχήν, εδώ πάλι ομιλεί ακριβώς όπως είχε ομιλήσει και πιο πάνω, ομιλεί για τους ασεβείς, για τους κακούς.

Τι θα κάνει ο άνθρωπος του ανθρώπου μέσα σε μια τέτοια κοινωνία, μέσα σε μια τέτοια κατάσταση; Θηρεύσουσιν επί ψυχή δικαίου και αίμα αθώων καταδικάσονται. Ναι, όλοι αυτοί λέει, όλοι αυτοί οι άνομοι, οι ασεβείς, οι παράνομοι, οι οποίοι όμως έχουν την εξουσία, ψάχνουν λοιπόν, θηρεύσουσιν, όπως ο κυνηγός που ψάχνει το θήραμά του. Λοιπόν, έτσι και αυτοί ψάχνουν να βρουν έναν δίκαιο, μια δικαία ψυχή, μια αθώα ψυχή, φυσικά για να την δικάσουν και να την καταδικάσουν. Και αίμα αθώων καταδικάσονται. Τι ήθελε να πει ο Ψαλμωδός; Δηλαδή να το πάρουμε απόφαση, αυτοί είναι οι ασεβείς άνθρωποι, αυτοί είναι οι κακοί άνθρωποι, αυτά πιστεύουν.

Ξέρουν, αυτά κάνουν. Φαίνεται δε, φαίνεται. Σ' όλες τις εποχές, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, σ' όλες τις εποχές, κατά κανόνα επικρατούν τέτοιοι άνθρωποι. Σ' όλες τις εποχές, κατά κανόνα, υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Για να πούμε όλη την αλήθεια, μπορεί να επικρατεί η Α κατάσταση. Και εκεί μέσα αυτοί τέτοιοι βρίσκουν λοιπόν πώς θα καταφέρουν και κάπου χώνονται εκεί και κάνουν όλα αυτά τα πράγματα. Και μπορεί να καταδικάσουν αθώους και μπορεί να αθώσουν αδίκους και να κάνουν όλα αυτά τα μη καλά πράγματα. Αυτή είναι η ζωή, αυτός είναι ο κόσμος, έτσι φαίνεται θα πάει. Ίνα τι οδός ασεβών ευοδούται; Που ερωτά ο προφήτης, πώς γίνεται αυτό; Να πάει καλά στον δρόμο του ο ασεβής.

Τους ασεβείς, τους έρχονται όλα καλά. Και άλλη φορά τα έχουμε πει αυτά. Είναι πρόβλημα εδώ στους ψαλμούς. Ο Ψαλμωδός αναφέρει και ξανααναφέρεται σε αυτά. Τι γίνεται; Πώς τελικά ο Θεός τους αφήνει όλους αυτούς, όχι μόνο να εξουσιάζουν, όχι μόνο να κάνουν τι θέλουν, όπως λέγει εδώ, και να αδικούν και να καταδικάζουν κτλ.

Κατά κάποιο τρόπο να τους έρχονται και όλα βολικά και να πηγαίνουν καλά.

Αυτό το είχαμε βρει ιδιαίτερα στον 72ο ψαλμό, έτσι δεν είναι; Αναφερθήκαμε και άλλες φορές σε αυτόν τον ψαλμό. Και θυμηθείτε όλα όσα έχουμε πει και επίσης αν τα βρείτε και γραμμένα αυτά που είπαμε και τα ακούσετε είναι ακόμη καλύτερα.

Λέει τώρα ο Ψαλμωδός, και εγένετό μοι Κύριος εις καταφυγήν και ο Θεός μου εις βοηθόν ελπίδος μου. Ναι, έτσι είναι τα πράγματα, έτσι είναι τα πράγματα. Και ποιος μπορεί να γλιτώσει από όλα αυτά; Πραγματικά δηλαδή υπάρχει τέτοια κακία πάντοτε, υπάρχει τέτοιο μίσος, υπάρχει τέτοιος φθόνος που θα σε κατασπαράξουν. Και όμως εδώ λέει ο Ψαλμωδός, και εγένετό μοι Κύριος εις καταφυγήν, ο Θεός όμως έγινε καταφυγή μου. Όπως και να έχει το πράγμα, ό,τι και αν συμβαίνει, ό,τι και αν κάνουν όλοι αυτοί, για μένα καταφυγή μου είναι ο Κύριος. Πάντοτε είναι καταφυγή μου, πάντοτε καταφεύγω στον Κύριο και ο Θεός μου εις βοηθόν ελπίδος μου. Ευχαριστώ.

Βοηθεί ο Θεός. Αυτό είναι όλο το θέμα. Αυτό είναι και θα παρακαλούσα έτσι να το προσέξουμε και να το καταλάβουμε αλλά και να το βάλουμε μέσα στην ψυχή μας. Προφανώς εμείς τώρα στην εποχή μας, στην χριστιανική εποχή, όχι απλώς τον κόσμο που δεν έχουμε ανάγκη, που δεν είναι τίποτε, ούτε το διάβολο, ούτε το διάβολο, ούτε το όποιο κακό. Πραγματικά δηλαδή, εάν έχουμε πίστη μέσα στη ψυχή μας και όλα αυτά ό,τι και αν συμβαίνει μας βοηθούν πιο πολύ να πιστέψουμε στον Χριστό, πιο πολύ να τον αγαπήσουμε, πιο πολύ να καταφύγουμε σε Αυτόν, να μην φοβηθούμε τίποτε. Πραγματικά τίποτε, τίποτε. Ούτε τους κακούς ανθρώπους, ούτε την όποια κακία υπάρχει στον κόσμο και στην κοινωνία, ούτε το διάβολο.

Το κακό που υπάρχει μέσα μας, διότι πρωτίστως και κυρίως υπάρχει μέσα μας το κακό, υπάρχει μέσα μας η αμαρτία, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Τελικά ο Κύριος είναι βοηθός μας, τελικά ο Κύριος είναι καταφυγή μας, τελικά ο Κύριος είναι σωτήρας μας, τελικά όχι απλώς μας σώζει ο Κύριος από όλα αυτά, όχι απλώς μας σώζει. Αλλά όλα αυτά, όλα, όλα, όλα τα πιο αρνητικά πράγματα, τα πιο εχθρικά πράγματα, τα βάζει ο Κύριος σαν να είναι υπηρέτες και να μας υπηρετούν και μόνο καλό να μας κάνουν και όχι κακό. Αποδώσει αυτοίς Κύριος την ανομία, πάλι γυρίζει σ' αυτούς τους ασεβείς. Ο Κύριος θα τους ανταποδώσει σύμφωνα με την ανομία τους. Και κατά την πονηρίαν αυτών αφανεί αυτούς Κύριος. Κατά την πονηρίαν αυτών αφανεί αυτούς Κύριος και κατά την πονηρίαν τους θα τους αφανίσει ο Κύριος. Τελικά δηλαδή όπως και να έχει το πράγμα.

Θεός κάποτε όλους θα τους βάλει στη θέση τους και δεν θα μείνει πονηρία και κακία που δεν θα αφανιστεί. Ας μη μιλούμε περισσότερα, σταματούμε εδώ σήμερα και θα συνεχίσουμε την προσεχή φορά.