Η παιδαγωγία και η παρηγοριά του Θεού στον 93ο Ψαλμό

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Yesterday, in Psalm 93, we looked at the first two parts and reached verse 11. After the introduction, the first part speaks of the wickedness of the enemies, and the second of the punishment that comes from God. The third part shows how God comforts His own people, the righteous. “Blessed is the man whom You discipline, O Lord, and teach from Your law.” The person whom You discipline and teach from Your law is blessed. Let us pay attention to this.

Misfortunes come, difficulties, afflictions, and all kinds of things like that. We see people complain, grow indignant, and protest. Even when they do not say it outright, deep down they are angry with God, as though He were treating them badly or acting wrongly.

To these people, afflictions feel like punishment. They feel as someone would who had done something wrong and was being punished for it in a particular way: they feel the punishment falling upon them.

Yet these things are not punishment in themselves, though a person may feel them that way. Sadly, many Christians do not bear these afflictions well or face them as they should. But someone who believes in God, obeys Him, and belongs to Him will never take that attitude. He knows that whatever God permits is for good. He knows that God is love, and that, because He loves us, He allows certain things to come. So the person of God receives them as discipline, as a trial that will bring about good.

He is grateful to God and gives Him thanks. And he does not mean only, “God sent it, and He is God, so we thank Him.” No. He also sees the good that comes from it. “Blessed is the man whom You discipline, O Lord.” Blessed is the person whom You Yourself discipline, Lord. Through all these things You guide him, and You teach him from Your law. You allow these things to come, and through them You guide him and teach him. Here, God’s law means the whole of His truth. It is more than the Law of Moses: it is everything God has said through the Law of Moses and the prophets, the fullness of His counsel and His will.

“To give him rest from evil days, until a pit is dug for the sinner.” Blessed is the person whom You guide and teach through Your law. In this way You help him remain undisturbed, quiet, and at peace at all times, especially in evil days, in those critical days when all these things You permit come upon him. There was an attack taking place here; I think the psalm must have been written at that time.

And the person of God, one of Your own, knows this and waits. You comfort him and keep him undisturbed in those critical days and hours. He waits to see what will happen to the sinner: his grave will be opened. Sooner or later, where will the one who sets himself against God, who opposes Him and is an enemy of God’s people, end up? In his grave. “Until a pit is dug for the sinner”—until his grave is opened.

“The Lord will not cast off His people, nor will He forsake His inheritance.” You, Lord, will not reject Your people or abandon Your inheritance. The person of God is not fooling himself with clever arguments or imagining that things might somehow turn out this way. No. He is certain that God governs the world and permits these things to happen. In the end, God will not reject His people or abandon those who belong to Him, His inheritance. No one can stand firm without an unshakable faith that God loves him, and that whatever God permits—

—even if it comes as punishment, can help him, provided he sees it for what it is, turns to God in metanoia, in repentance, and asks His forgiveness. Even then, God does not permit it because He wants to reject you once and for all. He wants to help you so that you do not reach the point of being rejected or abandoned. So we firmly believe that God loves us and does not want to reject or abandon us. “Until judgment returns to righteousness, and all the upright in heart follow it.” Yes, God will not abandon His people or reject His inheritance. These things will happen, but God is present and cares for us until that time.

Um...

We carry this longing within us. In one way or another, everyone longs for a time when everything will be put right, when justice and truth will prevail, and the love of God will prevail. That time will come. God will continue to care for His people. He disciplines and protects them; He is present. As time passes, the days will come when God will restore justice and vindicate all who are upright in heart: those who are sincere and honest with Him, who believe in Him and follow Him.

Now we move to the next part. This third part, on the comfort God gives His own people, is coming to an end. I will say once more that if a person truly believes these things, he feels this way. Whatever situation each of us here is in, whatever happens to us, whatever problem we have—and I say this sincerely; none of us is excluded—if we believe that whatever God permits, He permits for our good, truly for our good, and that good will come of it; and if we believe that God will put each person in his proper place, that He will not reject us, that He loves us and wants to guide us to the end, then the time will come when justice will be restored and what is right will be done.

His own people will be restored and shown mercy. That time will come. If we do not believe this, we have lost our footing. What remains for us is to love God, endure hardship with Him, and struggle to do His will. When we occupy ourselves with everything else—what happened, what might happen, how we might put our affairs in order or head off our difficulties—we get lost in it all. But if we trust God and hold fast to this: “Seek first the Kingdom of God,” then our concern is to seek God, His Kingdom, and His righteousness. All the other things will indeed be added to us; they will come in their own time. That is how, as the psalm says, He makes His own people undisturbed, calm, gentle, peaceful, and happy. These are not mere words. They are truths.

Let us believe this.

Χθες στον 93ο ψαλμό, είχαμε δει τα πρώτα δυο μέρη, φτάσαμε μέχρι και τον στίχο 11. Το πρώτο μέρος μετά την εισαγωγή είναι η κακία των εχθρών, το δεύτερο μέρος είναι η τιμωρία που έρχεται από τον Θεό. Το τρίτο μέρος τώρα είναι ότι τους δικούς του, τους δικαίους, ο Θεός τους παρηγορεί. Μακάριος άνθρωπος όν αν παιδεύσεις, Κύριε, και εκ του νόμου σου διδάξεις αυτόν. Είναι μακάριος άνθρωπος τον οποίο θα παιδεύσεις, Κύριε, και θα τον διδάξεις από τον νόμο. Προσέξουμε εδώ.

Έρχονται συμφορές, δυσκολίες, θλίψεις, διάφορα τέτοια πράγματα και τα λοιπά. Βλέπουμε τους ανθρώπους να παραπονούνται, να αγανακτούν, να διαμαρτύρονται και, όταν ακόμη δεν το λένε με λόγια συγκεκριμένα, κατά βάθος όμως τα βάζουν με τον Θεό, σαν να μην φέρεται καλά ο Θεός, σαν να μην ενεργεί σωστά.

Έτσι οι θλίψεις μοιάζει να είναι σε αυτούς τους ανθρώπους, να είναι έτσι όπως τα νιώθουν, δηλαδή όπως ένας ο οποίος τιμωρείται, έκανε κάτι και με συγκεκριμένο τρόπο τιμωρείται, νιώθει ότι πέφτει επάνω του η τιμωρία.

Ενώ αυτά καθεαυτά δεν είναι τιμωρία, αλλά ο άνθρωπος μπορεί να τα νιώθει έτσι. Ναι, και δυστυχώς πάρα πολλοί χριστιανοί δεν σηκώνουν σωστά και δεν υπομένουν σωστά και δεν ανέχονται σωστά και δεν αντιμετωπίζουν σωστά όλες αυτές τις θλίψεις. Ο άνθρωπος όμως που πιστεύει στον Θεό, ο άνθρωπος που υπακούει στον Θεό, που είναι του Θεού άνθρωπος, ποτέ δεν θα πάρει τέτοια στάση. Όχι. Ξέρει ότι ό,τι επιτρέπει ο Θεός είναι για καλό, ξέρει ότι ο Θεός είναι αγάπη και ως αγαπών Θεός αφήνει να έρθουν κάποια πράγματα. Και γι' αυτό ο άνθρωπος του Θεού τα θεωρεί παιδαγωγία, μια δοκιμασία η οποία θα φέρει καλό.

Ευγνωμονεί τον Θεό και ευχαριστεί τον Θεό. Α, και όχι μόνο με την έννοια «αφού το έστειλε ο Θεός, Θεός είναι, τον ευγνωμονούμε». Όχι. Βλέπει συγχρόνως ότι βγαίνει καλό. Μακάριος ο άνθρωπος αν παιδεύσεις, Κύριε. Μακάριος είναι αυτός ο άνθρωπος που τον παιδεύεις εσύ, Κύριε. Τον παιδαγωγείς με όλα αυτά και εκ του νόμου σου διδάξεις αυτόν. Είναι μακάριος άνθρωπος που επιτρέπεις να έρθουν κάποια αυτά και τον παιδαγωγείς και τον διδάσκεις με τον νόμο σου. Και ο νόμος εδώ είναι η όλη αλήθεια του Θεού, δεν είναι απλώς ο νόμος ο Μωσαϊκός, αλλά η όλη αλήθεια του Θεού, όλα αυτά που είπε ο Θεός και με τον Μωσαϊκό Νόμο και με τους προφήτες, η όλη βουλή του Θεού, το όλο θέλημα του Θεού.

Του πραΰναι αυτόν αφ' ημερών πονηρών, έως ου ορυγεί τω αμαρτωλώ βόθρος. Είναι μακάριος ο άνθρωπος που τον παιδαγωγείς έτσι και τον διδάσκεις με τον νόμο σου και έτσι τον βοηθάς τον άνθρωπο να είναι ατάραχος, ήσυχος, γαλήνιος, πάντοτε και ειδικότερα τις ημέρες της πονηρίας, τις ημέρες τις κρίσιμες, τις ημέρες εκείνες που έρχονται όλα αυτά που έρχονται από σένα, που τα επιτρέπεις εσύ να συμβούν. Είμαστε εδώ, γινόταν επίθεση, μάλλον τότε πρέπει να γράφει και ο ψαλμός. Ευχαριστώ που παρακολουθήσατε.

Και περιμένει και ξέρει ο άνθρωπος του Θεού, ο δικός σου άνθρωπος, Θεέ. Οποίον έτσι παρηγορείς και τα λοιπά και τον καθιστάς ατάραχο τις κρίσιμες ημέρες και ώρες. Λοιπόν, και περιμένει έως ότου τι θα γίνει για τον αμαρτωλό: θα ανοίξει ο τάφος του. Αργά ή γρήγορα, εκείνος που τα βάζει με τον Θεό, εκείνος που είναι ενάντιος στον Θεό, που είναι και εχθρός του ανθρώπου του Θεού, αργά ή γρήγορα πού θα πάει; Στον τάφο του. Έως ότου ορυγεί, ώσπου να ανοίξει, τω αμαρτωλώ βόθρος, τάφος.

Ουκ απώσεται Κύριος τον λαόν αυτού και την κληρονομίαν αυτού ουκ εγκαταλείψει. Διότι εσύ, ο Κύριος, δεν θα απορρίψεις τον λαό και δεν θα εγκαταλείψεις την κληρονομίαν. Τελικά, δηλαδή, ο άνθρωπος του Θεού δεν ξεγελάει τον εαυτό του, ξέρω γω, κάνοντας σοφίσματα διάφορα μέσα στο μυαλό του να υποθέσει έτσι, να φανταστεί έτσι. Όχι, έχει βεβαιότητα ο άνθρωπος του Θεού ότι ο Θεός είναι που κυβερνά τον κόσμο, ο Θεός είναι που επιτρέπει να συμβαίνουν τούτα εκεί. Τελικά όμως ο Θεός δεν θα απορρίψει τον λαό Του, δεν θα εγκαταλείψει τους δικούς Του, την κληρονομία Του. Αλλιώς δεν μπορεί να σταθεί κανείς στα πόδια του, αν δεν έχει ακράδαντη την πίστη ότι ο Θεός τον αγαπά και ότι ό,τι και αν επιτρέπει ο Θεός

Ως τιμωρία, θα έλεγα, αρκεί εσύ να το δεις έτσι και να μετανοήσεις και να ζητήσεις συγχώρηση από τον Θεό. Και ως τιμωρία αν έρχεται κάτι, πάλι ο Θεός δεν το επιτρέπει αυτό επειδή θέλει να σε απορρίψει και επειδή θέλει άλλο να σε απορρίψει, να σε απορρίψει και τέλειωσε. Όχι, θέλει ακριβώς να σε βοηθήσει να μην φτάσει εκεί να σε απορρίψει και να μην φτάσει στο σημείο να σε εγκαταλείψει. Λοιπόν, το πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Θεός μας αγαπά και ότι ο Θεός δεν θέλει να μας απορρίψει και δεν θέλει να μας εγκαταλείψει. Έως ου δικαιοσύνη επιστρέψει κρίσις και εχόμενοι αυτής πάντες οι ευθείς τη καρδία. Έως ότου, ναι, ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει τον λαό του, δεν θα απορρίψει την κληρονομία του. Ναι, θα συμβαίνουν όλα αυτά τα πράγματα, όμως ο Θεός είναι παρών, προνοεί, έως ότου λοιπόν.

Εεεε...

Έχουμε αυτόν τον πόθο μέσα μας και κατά μερικό τρόπο και κατά γενικό τρόπο την τάση αυτή την έχει κάθε άνθρωπος: κάποτε, ας πούμε, να τακτοποιηθούν όλα, κάποτε να επικρατήσει η δικαιοσύνη, να επικρατήσει η αλήθεια, να επικρατήσει η αγάπη του Θεού. Θα έρθει αυτό. Ο Θεός λοιπόν θα προνοεί. Ο Θεός τα παιδεύει, ο Θεός τα προστατεύει, ο Θεός είναι παρών και σιγά σιγά θα περάσει ο καιρός και θα έρθουν οι μέρες που θα αποκαταστήσει ο Θεός τη δικαιοσύνη και θα αποκαταστήσει όλους αυτούς οι οποίοι είναι ευθείς, είναι ειλικρινείς, είναι τίμιοι μαζί του και πιστεύουν σε Αυτόν και ακολουθούν Αυτόν και είναι οι άνθρωποί του ευθείς, οι ευθείς στην καρδία.

Πηγαίνουμε μετά στο άλλο μέρος, τελειώνει αυτό το τρίτο μέρος που είναι ακριβώς η παρηγορία που δίνει ο Θεός εις τους δικούς του και εγώ θα πω ακόμη μία φορά ότι αν αυτά τα πιστέψει ο άνθρωπος πραγματικά έτσι αισθάνεται. Εμείς τώρα, σε όποια κατάσταση και αν είναι ο καθένας μας εδώ, ό,τι και αν μας συμβαίνει, όποιο πρόβλημα και αν έχουμε, ειλικρινά δηλαδή το λέγω, όντως έτσι, δεν εξαιρείται κανένας μας. Ή αν πιστέψουμε ότι ό,τι και να επιτρέπει ο Θεός, θα επιτρέπει για καλό μας, όντως για καλό μας, θα βγει καλό, και αν πιστέψουμε ότι θα βάλει τον καθένα στη θέση του ο Θεός, δεν θα μας απορρίψει ο Θεός, μας αγαπά ο Θεός, θέλει να μας οδηγήσει στο τέλος, θα έρθει η ώρα λοιπόν που όλα, θα αποκατασταθεί η δικαιοσύνη, θα αποδοθεί το δίκαιο.

Θα αποκατασταθούν οι δικοί του, θα ελεηθούν οι δικοί του, θα έρθει αυτή η ώρα. Αν δεν πιστέψουμε αυτά, τέλειωσε. Και το που μας μένει είναι να αγαπούμε τον Θεό, να ταλαιπωρούμαστε με τον Θεό και να αγωνιζόμαστε να κάνουμε το θέλημά του. Και διότι τα άλλα είναι προσανατολισμός που ασχολούμαστε: έγινε έτσι, θα γίνει αλλιώς, υποτίθεται, τάχα να τακτοποιήσουμε τα θέματά μας, τάχα να προλάβουμε τις δυσκολίες μας και χανόμαστε εκεί μέσα. Ενώ εάν εμπιστευθούμε στον Θεό και έχουμε ακριβώς αυτό, «ζητείτε πρώτον τη βασιλεία του Θεού», το μέλημά μας είναι να ζητούμε τον Θεό, να ζητούμε τη βασιλεία Του. Όλα τα άλλα όντως, και τη δικαιοσύνη του, όλα τα άλλα όντως προστίθενται, έρχονται μόνα τους. Και έτσι κανείς είναι, όπως λέγει εδώ, τους καθιστά ας πούμε τους δικούς του να είναι έτσι, να είναι ατάραχοι, να είναι ήρεμοι, να είναι ήμεροι, να είναι γαλήνιοι, να είναι ευτυχισμένοι. Δεν είναι λόγια αυτά, είναι αλήθειες.

Έτσι να πιστέψουμε.