Ψαλμός 93 για την καταπίεση, τα βάσανα και την κρίση του Θεού

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are on Psalm 93, which we began last time. We said that no one knows when it was written. David may have written this psalm when his son Absalom rebelled against him. In any case, it was sung chiefly on the fourth day of the week. According to tradition, it was also sung when Nebuchadnezzar’s Chaldeans—well, those singing it managed only the first two verses before they were stopped.

The Chaldeans captured Jerusalem and took the people captive. So we looked at the first two verses, which form the introduction.

“O Lord, God of vengeance, God of vengeance, shine forth. Rise up, Judge of the earth; repay the proud what they deserve.” I think we covered those two verses as the introduction. Now we come to the first part, verses three through seven. Here David describes the wickedness of the enemies: “How long will sinners, O Lord, how long will sinners boast? They will utter and speak injustice; all who work lawlessness will speak. They have humbled Your people, O Lord, and afflicted Your inheritance. They have killed the widow and the orphan, and murdered the foreigner who joined Your people. And they have said, ‘The Lord will not see; the God of Jacob will not understand.’”

The psalmist feels the wickedness of these enemies so keenly, whoever they may be, that he suddenly cries out, “How long, O Lord, will sinners boast?” He means people who do not believe in God,

people who would call God to account while taking no counsel from Him themselves. It is a prayer, a cry: “How long, my God, will You let them go on boasting?” What do sinners boast about before God? They boast, “We do whatever we want. Who can stop us? Whom should we fear?” They do evil, and they boast about it as well. This is a great temptation in every age, including our own. How often do we hear people around us speak this way? They do not accept God or believe in Him. They pay Him no heed. It is as though they were saying, “We do whatever we want, and”

“no one stops us, and nothing will happen to us.” “How long will sinners, O Lord, how long will sinners boast? They will utter and speak injustice; all who work lawlessness will speak.” In other words, how long will these sinners go on making grand, unjust claims? Whatever a sinner or an atheist or anyone who rejects God may say, however true or just their words may seem, those words are unjust and untrue.

God alone is truth, and only what comes from God is true. Everything else is error and deception, because goodness flows from God. When someone does not belong to God, he belongs to another god, whether that is his own sinful self or the devil. From there, only evil flows. So how long will they speak words of injustice, all these workers of lawlessness? They do nothing but live outside God’s law, without it, refusing to submit to it. These are the sinners.

“They humbled Your people, O Lord,”

“and Your inheritance”

“they afflicted.”

Here is the difficulty. As we were reading this passage, we said that people of God always feel that everything belongs to Him. They themselves belong to God, and so do all the things they attend to and care for. The whole people belongs to God. They know they live under His providence and protection. But that does not mean God’s people are placed inside a glass enclosure where no one can trouble them. The Lord Himself was not spared. In the end, of course, His enemies did not get their way; what the Lord willed came to pass. Yet the Lord Himself

fell into their hands and was caught up in the schemes of those wicked men. They did to Him what they wanted. As we have said before, they did not merely crucify Him after Pilate gave the order. Before that, they mocked Him again and again. The Lord, our God, let these coarse men make sport of Him and say, “Prophesy! Who struck You?” All these things happened to Him.

And it was not only the Lord Himself. Something similar happened to all who belonged to Him. The Apostles and all the martyrs belonged to God and gave Him their lives and everything they had. Yet they found themselves in situations where it seemed as though they had no God to protect or care for them, as though God did not shelter them or step in to stop the wicked. They fell into wicked hands, and those people did what they wanted to them. This is true. Unless someone understands it rightly, he will never become a Christian. So many gladly become Christians, thinking that once they do, everything will be fine!

Remember: when someone decides to belong to Christ, life becomes a martyrdom. But it is a martyrdom that saves, what we have called a sweet martyrdom, a martyrdom filled with joy. Tribulations do not disappear. They grow more and more, yet the soul is safe. As the Lord said, “Do not fear those who can kill the body. Fear the One who can cast the soul into the fire of Gehenna.” It is God we must fear. If our soul is lost, all is lost. We should fear nothing and no one else. They may even kill us, but in the end they will do us good, not harm. That is how we must understand it. Whoever understands it this way has the truth

of God. Otherwise, someone has made up a truth of his own, claiming to belong to God while expecting that no one should trouble him. “They humbled Your people, O Lord, and afflicted Your inheritance. They killed the widow and the orphan, and murdered the foreigner who joined Your people.” These enemies of God and of His people went so far as to kill even widows and orphans. They killed the foreigners who had joined God’s people as well. They spared no one. And they said, “The Lord will not see; the God of Jacob will not understand.” As if all that were not enough, they said, “The Lord will not see our injustices. The God of Jacob’s descendants will not notice what we are doing.” In the end, they think

God will overlook them, that they will never have to answer to Him, that He does not see them. That is how they act. People today, at least, tend to say, “Is there really a God? Why doesn’t He do anything to us?” More generally, they act without regard for God and never suspect that one day they will answer to Him. There is no one who will not answer to God. But we will stop here so I do not tire you further, and we will continue next Saturday. Tomorrow we will celebrate the Divine Liturgy upstairs as usual, and everything will take place as usual in the afternoon too. God willing, the small gatherings for the boys and girls will begin early, followed by the other activities.

Είμαστε στον 93ο ψαλμό. Αρχίσαμε από την περασμένη φορά. Είπαμε ότι για τον ψαλμό αυτόν δεν είναι γνωστό πότε γράφτηκε. Πιθανόν να τον έγραψε και αυτόν τον ψαλμό ο Δαβίδ, την εποχή που είχε επαναστατήσει εναντίον του ο Αβεσσαλώμ, ο υιός του. Πάντως ήταν ένας ψαλμός που ψαλλόταν κυρίως την τέταρτη ημέρα της εβδομάδος. Και φαίνεται πως έψαλαν αυτόν τον ψαλμό και πρόλαβαν απλώς τον πρώτο και τον δεύτερο στίχο να ψάλουν, δεν προχώρησαν πιο κάτω, έτσι λέγει η παράδοση. Έψαλαν αυτόν τον ψαλμό όταν οι Χαλδαίοι του Ναβουχοδονόσορος Εεε...

κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ και αιχμαλώτισαν τον λαό. Είδαμε λοιπόν τους πρώτους στίχους, τον πρώτο και δεύτερο, που είναι η εισαγωγή.

Εκδικήσεων Κύριος, Θεός εκδικήσεων επαρρησιάσατο. Υψώθητι, ο κρίνων την γην, απόδος ανταπόδοσιν τοις υπερηφάνοις. Νομίζω αυτούς τους δυο στίχους είδαμε, που είναι σαν εισαγωγή, και περνούμε αμέσως στο πρώτο μέρος, που είναι οι στίχοι 3 έως 7. Και περιγράφει εδώ, σε αυτό το πρώτο μέρος, σε αυτούς τους στίχους 3 έως 7, περιγράφει ο Δαβίδ, διότι ο ψαλμός είναι του Δαβίδ, την κακία των εχθρών. «Έως πότε αμαρτωλοί, Κύριε, έως πότε αμαρτωλοί καυχήσονται; Φθέξονται και λαλήσουν αδικίαν, λαλήσουν οι πάντες εργαζόμενοι την ανομίαν. Τον λαόν σου, Κύριε, εταπείνωσαν και την κληρονομίαν σου εκάκωσαν. Χήραν και ορφανόν απέκτειναν και προσήλυτον εφόνευσαν και είπαν: Ουκ όψεται Κύριος, ουδέ συνήσει ο Θεός του Ιακώβ».

Απότομα λοιπόν ο ψαλμωδός, ας πούμε, καθώς νιώθει πάρα πολύ την κακία των εχθρών, όποιοι κι αν είναι αυτοί, «έως πότε, Κύριε, οι αμαρτωλοί θα καυχώνται;», δηλαδή οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Θεό,

να ελέγχει τον Θεό και χωρίς να συμβουλεύεται τον Θεό κανείς. Είναι μία προσευχή, μία κραυγή: «Ως πότε, Θεέ μου, θα αφήνεις όλους αυτούς να καυχώνται;» Δηλαδή ποια είναι η καύχηση των αμαρτωλών σε σχέση με τον Θεό; Η καύχησή τους είναι ότι κάνουμε αυτό που θέλουμε και ποιος μας εμποδίζει, ποιον φοβόμαστε, και το καυχώνται. Δεν είναι ότι κάνουν απλώς το κακό, αλλά το καυχώνται κιόλας. Και είναι ένας μεγάλος πειρασμός αυτό, σε όλους τους αιώνες, και στις ημέρες μας είναι ένας μεγάλος πειρασμός. Πόσες και πόσες φορές ακούμε, ας πούμε, τριγύρω μας κάποιους οι οποίοι μιλούν έτσι, που δεν δέχονται τον Θεό και δεν πιστεύουν εις τον Θεό, ούτε τον λογαριάζουν, και είναι σαν να λένε ότι ό,τι θέλουμε κάνουμε και

κανείς δεν μας εμποδίζει και τίποτα δεν έχουμε να πάθουμε. «Έως πότε αμαρτωλοί, Κύριε, έως πότε αμαρτωλοί καυχήσονται; Φθέξονται και λαλήσουν αδικίαν, λαλήσουν πάντες οι εργαζόμενοι την ανομίαν». Έως πότε πάλι, εννοείται εδώ, αυτοί οι αμαρτωλοί φθέγξονται, θα μιλούν, θα λαλούν, ας πούμε, μεγάλα λόγια, άδικα λόγια; Διότι ό,τι και αν πει ο αμαρτωλός, ό,τι και αν πει ο άθεος, ό,τι και αν πει αυτός ο οποίος δεν δέχεται τον Θεό, όσο και αν φαίνεται, ας πούμε, ότι αυτά τα οποία λέγει είναι αληθινά ή είναι δίκαια, λοιπόν, είναι άδικα και είναι μη αληθινά.

Αλήθεια είναι μόνο ο Θεός και αλήθεια είναι μόνο τα του Θεού. Όλα τα άλλα είναι η πλάνη, είναι η απάτη, είναι ακριβώς διότι το καλό απορρέει από τον Θεό. Και όταν κανείς δεν είναι του Θεού, ανήκει σε άλλον θεό ή στον εαυτό του, τον αμαρτωλό, ή στον διάβολο, και από εκεί απορρέει μόνο το κακό. Ως πότε λοιπόν θα λένε λόγια αδικίας, θα λαλούν όλοι οι εργαζόμενοι την ανομία, όλοι αυτοί οι οποίοι δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά ζουν έξω από τον νόμο του Θεού, χωρίς τον νόμο του Θεού, χωρίς να υποτάσσονται στον νόμο του Θεού, οι αμαρτωλοί.

λαό σου κύριε ταπεινούσαν

και την κληρονομία σου

Εεε... Εκάκουσαν

Εδώ είναι η δυσκολία. Όταν διαβάζαμε το κεφάλαιο, λέγαμε ότι πάντοτε οι άνθρωποι του Θεού αισθάνονται έτσι: τα πάντα είναι του Θεού, ανήκουν οι ίδιοι στον Θεό, ανήκουν και όλα εκείνα με τα οποία ασχολούνται, για τα οποία φροντίζουν, και εκείνα ανήκουν στον Θεό, όλος ο λαός ανήκει στον Θεό. Αισθάνονται κάτω από την πρόνοια του Θεού και κάτω από τη σκέπη του Θεού. Καθόλου όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι του Θεού μπαίνουν μέσα σε μια γυάλα και κανείς δεν μπορεί να τους ενοχλήσει. Όχι. Ο ίδιος ο Κύριος, χωρίς τελικά βέβαια να γίνει το θέλημα των εχθρών, τελικά έγινε αυτό που ήθελε ο Κύριος, ωστόσο όμως ο ίδιος ο Κύριος

Βρέθηκε στα χέρια αυτών και βρέθηκε στα σχέδια αυτών των κακών και τον έκαναν τελικά ό,τι ήθελαν. Και όπως είπαμε και άλλη φορά, όχι απλώς τον εσταύρωσαν, που πήρε απόφαση ο Πειλάδος και τον εσταύρωσαν, αλλά τόσα άλλα πιο μπροστά, που τον περιέπαιξαν από εδώ και τον περιέπαιξαν από εκεί. Και ο Κύριος ο Θεός αφήνεται σε κάποιους αγροίκους ανθρώπους να τα λεπαρούν και να μπέζουν, και «προφήτευσε ποιος σε χτύπησε» και τα λέγεται όλα αυτά.

Όχι μόνο λοιπόν ο ίδιος ο Κύριος, αλλά και όλοι οι δικοί του κάπως έτσι. Μετά δηλαδή και οι Απόστολοι και όλοι οι μάρτυρες, ενώ ήταν του Θεού και ανήκαν εις τον Θεό και έδωκαν και τη ζωή τους και τα πάντα εις τον Θεό, όμως βρέθηκαν σαν να μην είχαν Θεό και σαν να μην τους προστάτευε ο Θεός και σαν να μην τους φρόντιζε ο Θεός και σαν να μην τους εκάλυπτε ο Θεός και να μην προλάβαινε ο Θεός να εμποδίσει τους κακούς. Βρέθηκαν λοιπόν στα χέρια των κακών και τους έκαναν ό,τι ήθελαν. Είναι μια αλήθεια αυτή. Και άμα δεν το καταλάβει κανείς σωστά, δεν θα γίνει ποτέ χριστιανός. Πόσοι και πόσοι ευχαρίστως γίνονται χριστιανοί, αλλά το παίρνουν ότι γίνουμε χριστιανοί, από εκεί και πέρα, ωι!

Να θυμηθείτε ότι κανείς, όταν πάρει την απόφαση να γίνει του Χριστού, μετά η ζωή είναι μαρτύριο. Αλλά είναι ένα μαρτύριο που σώζει τον άνθρωπο, είναι ένα μαρτύριο που, το λέγαμε, είναι γλυκό μαρτύριο, είναι μαρτύριο χαράς. Δεν λείπουν, ίσα ίσα όλο και αυξάνονται, όλο και μεγαλώνουν οι θλίψεις, αλλά δεν έχει να πάθει η ψυχή. Όπως είπε ο Κύριος: «Μη φοβάστε αυτούς που μπορούν να θανατώσουν το σώμα, φοβάστε εκείνον που μπορεί και την ψυχή να τη βάλει στη γέεννα του πυρός». Τον Θεό να φοβηθούμε. Άμα καεί η ψυχή μας, πάει. Τίποτε άλλο και κανέναν άλλο δεν πρέπει να φοβηθούμε. Ναι, μπορεί να μας θανατώσουν ακόμη, όμως τελικά δεν θα μας κάνουν κακό, αλλά καλό θα μας κάνουν. Έτσι πρέπει να το καταλάβουμε. Όποιος το καταλάβει έτσι, ναι, έχει την αλήθεια

του Θεού, αλλιώς έφτιαξε μια δική του αλήθεια, όταν δηλαδή του Θεού αλλά έχει την απαίτηση, τρόπον τινά, να μην τον πειράξει κανένας. «Τον λαό σου λοιπόν, Κύριε, εταπείνωσαν και την κληρονομία σου εκάκωσαν. Χήραν και ορφανόν απέκτειναν και προσήλυτον εφόνευσαν». Έφτασαν δηλαδή μέχρι το σημείο αυτοί οι εχθροί, οι εχθροί του Θεού και οι εχθροί του λαού του Θεού, και χήρες και ορφανά ακόμη να θανατώσουν, και τους προσηλύτους ακόμη, τους ξένους οι οποίοι έγιναν προσήλυτοι εκεί στον λαό του Θεού, και αυτούς ακόμη τους εφόνευσαν. Δεν άφησαν κανέναν. Και είπαν: «Ουκ όψεται Κύριος, ουδέ συνήσει ο Θεός του Ιακώβ». Και σαν να μην έφταναν τα άλλα, είπαν, λέει: «Δεν θα ιδεί τα αδικήματά μας ο Κύριος, ο Θεός των απογόνων του Ιακώβ δεν θα αντιληφθεί τι κάνουμε». Νομίζουν δηλαδή τελικά ότι

θα τους παραβλέψει ο Θεός, δεν θα δώσουν λόγο στον Θεό, δεν τους βλέπει ο Θεός. Έτσι ενεργούν. Βέβαια, αυτοί οι σημερινοί τουλάχιστον έτσι το παίρνουν, ότι «σαν πώς υπάρχει ο Θεός και τι δεν μας κάνει ο Θεός;». Αλλά γενικότερα όμως ενεργούν έτσι, δεν λογαριάζουν τον Θεό και καθόλου δεν υποψιάζονται ότι θα δώσουν λόγο στον Θεό μια μέρα. Δεν υπάρχει κανείς που δεν θα δώσει λόγο στον Θεό. Θα σταματήσουμε όμως εδώ, να μην σας κουράζω περισσότερο, και θα συνεχίσουμε το άλλο Σάββατο. Αύριο κανονικά θα λειτουργήσουμε πάνω, όπως και το απόγευμα θα γίνουν κανονικά όλα. Αν θέλει ο Θεός, από νωρίς θα γίνουν οι μικροσυνάξεις για τους μαθητάς και τις μαθήτρες και έπειτα τα άλλα.