Εμπιστοσύνη στην προστασία του Θεού στον 90ό Ψαλμό

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

So, back to the Psalter. My memory does not work very well, and sometimes it does not work at all. I apologize for that. I remember someone once came to me—I do not know whether that person is here now—and said, “I’m going to leave my job. My memory is not working very well these days, and I might make a mistake. It would be better to leave.” I agreed, since that was what the person wanted. And I find myself thinking the same thing, because sometimes, just like that, my memory stops working.

God willing, I’m beginning to think you may need to tell me, because I might not realize it myself: “That’s enough, Father.” I don’t mean enough for today. I mean, “That’s enough; don’t go up there anymore.” Yes, God will send someone else. So tell me. God will watch over us. Let’s not lose that, and...

So, I remember.

Which verse had we reached?

We’re in Psalm 90. We had begun the first part, where the theme is introduced. Verse three onward, yes—but how far did we get? We looked at verse three: “He will deliver you from the snare of the hunters and from the troubling word.” We said that he will save you from your enemies and from the troubling thought that stirs up turmoil. We covered that, didn’t we? Then we read: “He will shelter you with his shoulders, and under his wings you will hope; his truth will surround you like a shield.” Do you remember what we said about his truth? Here it means, above all, that God is trustworthy. He will do what he says, and that truth will be your shield.

There, at the Jabbok River, Jacob held fast to God’s promise and prevailed upon God to bless him. “I won’t let you go unless you bless me.” And God blessed him. Now we have even more astonishing promises from God, and God is faithful; he does not change. So let us hold fast to his promises and ask for mercy. We had looked at that. I’m not sure whether we went on to the words, “You shall not be afraid of the terror by night, nor of the arrow that flies by day.” I don’t think we covered those verses—or did we? Those too? Well, perhaps that’s where we stopped. I can’t remember. It’s only two verses, so never mind. Let’s go through them quickly and move on. So, you shall not be afraid of the terror by night, nor of...

Fear by day, let’s say, coming like an arrow. In other words, a person of God has nothing to fear—nothing at night or during the day, nothing from one danger or another. These are not just words. Think of the martyrs: they endured all those tortures, and in the end they were beheaded. Even that was not the worst thing. The real harm is losing your faith. So do not be afraid of anything when it comes to that. Nothing can take your faith from you unless you give it up. Nothing can damage your relationship with God unless you damage it yourself. So fear neither the terror of the night nor the fear of the day. ‘Nor the thing that passes through the darkness…’

“...from mishap and the noonday demon.” Again, it speaks of something that happens at night and of something demonic that happens at midday, in broad daylight. It repeats what it said earlier: do not fear the terror of the night or the danger of the day. Do not fear something that happens at night or something that happens by day, even the noonday demon. Think of the exorcism prayers we use. Basil the Great mentions all these things, every one of them.

Such things used to happen in the past; I don’t know whether they still happen in the same way. I remember hearing people say when I was a little boy, “She fell ill when she went to fetch water from the fountain. She came back sick.” Or someone else was said to have suffered something demonic while crossing a stream at night. I remember how frightening it was to go out at night, especially if you had to cross a stream. Children were afraid to do that; adults did not have the same fear. Or someone might have suffered something while...

Later, I remember people coming to talk with me and telling me about someone who went out one night and walked around to the other side of a country house. Something happened there, they said, and that person has never recovered. They explained such things as though there were a demon at the spring, a demon in the stream, a demon behind the house—some demon or other. That is why Basil the Great speaks of demons of midday, of morning and of evening, and of the noonday demon mentioned here, or of demons among the reeds. Someone went into a marsh full of reeds, and yes, something happened there.

What we can say, again and again, is that a person who belongs to God has nothing to fear. If something does happen to someone, it may be because, as we understand better today, they already had psychological difficulties and needed only some outside trigger. It may seem that the trouble came from that place, but the place was simply the occasion for what was already within them to come to the surface. Or there may be demonic influence, but it cannot come upon a person who belongs to God. I think I have told you before about people who come to me frightened—mostly women, though sometimes men as well.

Sorcery, spells, sorcerers—things like that. I say, heaven help us if sorcerers and demons and whoever else can do whatever they want to us! Is that possible? We are not at their mercy. So if they find an opening in someone and do something...

Um...

There is some condition within these people that makes them receptive to demons, you might say. That is what it is. When you belong to God, when God shelters you, when you trust in God and place your hope in him, you have nothing to fear, by day or by night. You need not fear one thing that happens or another, demons, satanic powers, devils, or anything at all. These are not just words. They are truths.

“A thousand shall fall at your side, and ten thousand at your right hand, but it shall not come near you.” Yes, we spoke about this. I think we may have reached this point already, but it does no harm to say it again. As you go about your daily life, thousands will fall to your left and tens of thousands to your right. But it shall not come near you: nothing will touch you, because you place your hope in God and live under His protection. If only we understood what we have as Christians! What good does it do us to be Christians if we have no faith?

If we truly believe all this and hold fast to God, how much suffering that people endure today would we be spared! Sadly, Christians often suffer in much the same way. “A thousand shall fall at your side, and ten thousand at your right hand, but it shall not come near you. You will see it with your own eyes; you will see how sinners are repaid.” You will see all of it. A person of God does not go through life blind. He sees what is happening. It is not that he feels nothing, and that is why nothing touches him. No. He sees it all and feels it all, but nothing can touch him in a way that does him harm. Nothing. Your eyes will be open, and you will see it all. Thank you.

You will see what happens to those who do not belong to God, who do not believe in Him—those whom the psalm calls sinners. And you will glorify God and say, “You, O Lord, are my hope.” But let me say once more: what good does it do to read these words and treat them as mere words? What good does that do? For them to come alive, to become real, you must believe them. Then you will be able to say, “You, O Lord, are my hope.” Of course, it means something to say that when you reach the point of despair, but that is not quite what I mean. When a person is desperate and says, “Oh, my God…”—that means something too…

“I put my hope in You,” as a last attempt, you might say, to hold on. That is good; there is nothing wrong with it. But it is not quite how a person of God lives. For a person of God, God is everything. God is their hope. They do not wait until hardship comes before saying, “I put my hope in You.” God is their hope at all times. God is also their portion and their inheritance. “You have made the Most High your refuge.” But from this point on—and I hope we remember this—from verse 9 onward, indeed from verse 2 of the psalm...

Let’s pick up where we left off last time. We’ll finish a little earlier today.

Ψαλτήρι λοιπόν τώρα, αλλά η μνήμη μου δεν δουλεύει πολύ καλά και μερικές φορές δεν δουλεύει καθόλου, ζητώ και συγγνώμη. Θυμάμαι κάποτε είχε έρθει κάποια ψυχή και μου είπε, δεν ξέρω αν είναι και τώρα παρούσα εδώ, μου είπε ότι να, θα φύγω από τη δουλειά μου γιατί η μνήμη μου τώρα δεν δουλεύει έτσι πολύ καλά, μην κάνω και κανένα λάθος και καλύτερα. Και συμφώνησα κι εγώ αφού το ήθελε έτσι. Και εγώ σκέφτομαι καθώς μερικές φορές, έτσι, τακ, λοιπόν, δεν δουλεύει η μνήμη.

Θέλει ο Θεός και αρχίζω να σκέπτομαι μήπως να μου το πείτε δηλαδή, εγώ μήπως δεν το καταλάβω, να μου το πείτε ότι φτάνει, Πάτερ. Όχι φτάνει δηλαδή σήμερα να σταματήσουμε, αλλά φτάνει, μην ξανανεβαίνεις εκεί πάνω. Ναι, θα στείλει άλλον ο Θεός, έτσι, να μου το πείτε, να είμαστε, ο Θεός θα φυλάγει, μην το χάσουμε και...

Θυμούμαι λοιπόν.

Ποιον στίχο είχαμε φτάσει;

Είμαστε στον 90ό ψαλμό, είχαμε μπει στο πρώτο μέρος που αρχίζει με το θέμα. Τρία και εξής, ναι, τρία και εξής, αλλά μέχρι πού φτάσαμε; Ότι τρία και εξής, ναι. Είδαμε τον τρίτο στίχο ότι «αυτός ρύσεταί σε εκ παγίδος θηρευτών και από λόγου ταραχώδους», αυτό το είδαμε, έτσι δεν είναι; Που λέγαμε θα σε γλιτώσει από τους εχθρούς και από τον λογισμό που φέρνει ταραχή, τα είπαμε αυτά, έτσι; Στη συνέχεια είπαμε «εν τοις μεταφρένοις αυτού επισκιάσει σοι και υπό τας πτέρυγας αυτού ελπιείς, όπλω κυκλώσει σε η αλήθεια αυτού», είπαμε για την αλήθεια, ενθυμείστε, που σημαίνει εδώ πιο πολύ ο Θεός είναι αξιόπιστος, ό,τι λέει, και θα το έχεις αυτό σαν όπλο και εδώ.

Εδώ... Ιακώβ στον ποταμό εκεί, τον Ιαβόκ, κρατώντας ακριβώς την υπόσχεση του Θεού, τον έκανε τον Θεό να τον ευλογήσει. «Αν δεν με ευλογείς, δεν σε αφήνω να φύγεις», και τον ευλόγησε. Εμείς τώρα έχουμε πιο συγκλονιστικές υποσχέσεις από τον Θεό και ο Θεός είναι αξιόπιστος, δεν αλλάζει. Πιαστούμε λοιπόν από τις υποσχέσεις του Θεού και να ζητήσουμε έλεος. Και αυτό λοιπόν το είχαμε δει. Δεν ξέρω αν στη συνέχεια είδαμε «ου φοβηθήση από φόβου νυκτερινού και από βέλους πετομένου ημέρας». Δεν τα είδαμε αυτά, μου φαίνεται, ή τα είδαμε; Και αυτά; Λοιπόν, ίσως εδώ να είχαμε σταματήσει. Εδώ είναι που δεν θυμούμαι, είναι και δυο στίχοι, δεν πειράζει, γρήγορα να τους πούμε και να πάμε πιο κάτω. Δεν θα φοβηθείς λοιπόν από φόβο νυκτερινό, ούτε από...

Φόβο της ημέρας, ας πούμε, που έρχεται σαν βέλος. Δηλαδή ο άνθρωπος του Θεού δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί ούτε νύχτα ούτε μέρα, ούτε απ' το ένα ούτε απ' το άλλο, δεν έχει να φοβηθεί. Δεν είναι λόγια αυτό. Εδώ οι μάρτυρες που δέχονται όλα αυτά τα βασανιστήρια και τελικά τους έπαιρναν και το κεφάλι. Πάλι δεν είναι αυτό το κακό. Το κακό είναι όταν χάσεις την πίστη σου, αυτό είναι. Σε αυτό το θέμα μην φοβάσαι από τίποτε. Τίποτε δεν μπορεί να σου πάρει την πίστη αν εσύ δεν την αφήσεις. Τίποτε δεν μπορεί να χαλάσει τις σχέσεις με τον Θεό αν εσύ δεν τις χαλάσεις. Ούτε λοιπόν από φόβο νυκτερινό, ούτε από φόβο ημερήσιο. «Από πράγματος εν σκότει διαπορευομένου...»

«...συμπτώματος και δαιμονίου μεσημβρινού». Από κάποιο πάλι, πάλι το ίδιο λέει και εδώ, από κάποιο πάλι που συμβαίνει τη νύχτα ας πούμε και από κάποιο συμβάν που έχει δαιμονικό χαρακτήρα, μεσημβρινού μάλιστα, της ημέρας. Επαναλαμβάνεται αυτό που είπε πιο μπροστά, μη φοβηθείς από τον φόβο τον νυκτερινό, μη φοβηθείς από τον φόβο της ημέρας, μη φοβηθείς από κάποιο συμβάν πάλι που έρχεται τη νύχτα, μη φοβηθείς από κάποιο συμβάν που έρχεται την ημέρα, από δαιμόνιο μεσημβρινό. Να θυμηθείτε εκεί στους εξορκισμούς που κάνουμε, που τα λέει όλα και ο Μέγας Βασίλειος, όλα. Μήπως είτε ο άρρωστος που έχει μπροστά του ο ιερεύς την ώρα που κάνει...

...την ευχή, που κάνουν τους εξορκισμούς, τότε παλαιότερα συνέβαιναν τέτοια πράγματα, τώρα δεν ξέρω αν συμβαίνουν έτσι. Εγώ ενθυμούμαι μικρό παιδί όταν ήμουνα που άκουγα, έλεγαν: «Αυτή έπαθε, λέει, την ώρα που πήγε στο νερό, πήγε να πάρει νερό στη βρύση και από εκεί γύρισε άρρωστη». Ο άλλος έπαθε, ναι έπαθε κάτι δαιμονικό ας πούμε την ώρα που περνούσε τη νύχτα από ένα ρέμα. Γι' αυτό θυμάμαι φόβος και τρόμος να κυκλοφορεί κανείς τη νύχτα και μάλιστα να περάσει από ένα ρέμα. Τα μικρά παιδιά ας πούμε φοβούνταν να κάνουν κάτι τέτοιο, οι μεγάλοι δεν είχαν τέτοιο φόβο. Ή να έπαθε καθώς...

Και αργότερα θυμάμαι που μου είχαν πει και άνθρωποι που ήρθαν και τα λέγαμε, λοιπόν, κάποια νύχτα που βγήκε από το σπίτι και πήγε από εκείνη την πλευρά, σε εξοχικό σπίτι ας πούμε, και έπαθε εκεί και από τότε δεν συνέρχεται, και ερμήνευαν όλα αυτά σαν να ήταν δηλαδή κάποιο δαιμόνιο στη βρύση, κάποιο δαιμόνιο στο ρέμα, κάποιο δαιμόνιο στην πίσω πλευρά του σπιτιού, κάποιο δαιμόνιο, ξέρω εγώ. Γι' αυτό και λέγει ο Μέγας Βασίλειος είτε μεσημβρινών δαιμόνων, είτε πρωινών, είτε βραδινών, είτε μεσημβρινών που λέει εδώ, δαιμονίου μεσημβρινού, ή καλαμών, κάποιος πήγε μέσα στον βάλτο και ναι εκεί έπαθε, βάλτος που έχει καλάμια και τέτοια.

Που μπορούμε να πούμε είναι ότι ο άνθρωπος του Θεού δεν έχει να φοβηθεί, επανειλημμένα. Εάν κάποιος πάθει, θα πάθει ή διότι σήμερα με τις γνώσεις που έχουμε, ή διότι πήγαινε γυρεύοντας, δηλαδή είχε ανάλογες καταστάσεις μέσα του, ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, και απλώς χρειαζόταν μια αφορμή από κάπου και φαίνεται σαν να προέρχεται από εκείνο. Δεν είναι από εκεί, η αφορμή ήταν εκεί για να βγει το κακό που είχε μέσα του. Ή μπορεί να είναι και ενέργεια δαιμονική, αλλά δεν μπορεί να έρθει αυτή στον άνθρωπο του Θεού. Νομίζω σας έλεγα και άλλη φορά που έρχονται μερικές, κυρίως γυναίκες έτσι, και άνδρες μερικές φορές, αλλά κυρίως γυναίκες, που έρχονται τρομαγμένες.

Από μάγια, από τέτοια, από μάγους. Λέω, αλίμονο λέω, αν μπορούν να μας κάνουν οι μάγοι και δεν ξέρω τι, και οι δαίμονες και όποιος, αλίμονο, μπορούν να μας κάνουν ό,τι θέλουν; Είναι δυνατόν; Δεν είμαστε έρμαια. Εάν λοιπόν σε κάποιον βρίσκουν πρόσβαση και κάνουν κάτι...

Εεε...

Κάποια κατάσταση υπάρχει μέσα στους ανθρώπους αυτούς, δεκτική δαιμονίων ας πούμε. Αυτή είναι λοιπόν. Όταν είσαι του Θεού, όταν σε σκεπάζει ο Θεός, όταν έχεις εμπιστοσύνη στον Θεό, όταν ελπίζεις στον Θεό, δεν έχεις να φοβηθείς ούτε την ημέρα ούτε τη νύχτα, ούτε από το α συμβάν ούτε από το β συμβάν, ούτε από δαιμόνια ούτε από σατανάδες ούτε από διαβόλους ούτε τίποτε. Και δεν είναι λόγια αυτά, είναι αλήθειες.

«Πεσεῖται ἐκ τοῦ κλίτους σου χιλιὰς καὶ μυριὰς ἐκ δεξιῶν σου, πρὸς σὲ δὲ οὐκ ἐγγιεῖ». Το είπαμε γι' αυτό, ναι, ναι, λοιπόν, νομίζω, νομίζω ίσως είχαμε φτάσει έτσι εδώ, αλλά δεν πειράζει, δεν είναι παραπανίσια αυτά τα οποία λέμε. Θα πέσει λοιπόν εκ του κλίτους σου χιλιάς και μυριάς εκ δεξιών σου, δηλαδή, καθώς θα ζεις μέσα, τα είπαμε αυτά νομίζω, δεν πειράζει όμως, καθώς θα ζεις λοιπόν μέσα στη ζωή την καθημερινή, θα πέφτουν από αριστερά σου χιλιάδες, από τα δεξιά σου μυριάδες. Προς σε δε ουκ εγγιεί, εσένα όμως δεν σε αγγίζει τίποτα. Εσένα που ελπίζεις στον Θεό, που έχεις τη σκέπη του Θεού. Το τι έχουμε σαν χριστιανοί, και να το καταλαβαίνουμε. Τι μας ωφελεί που είμαστε χριστιανοί αλλά άπιστοι;

Να πιστεύσουμε ότι αυτά είναι όλα αλήθεια και έτσι να πιαστούμε από τον Θεό, από πόσα πράγματα θα γλιτώσουμε που υποφέρουν οι σημερινοί άνθρωποι και δυστυχώς και οι χριστιανοί είναι κοντά σε αυτούς. «Πεσεῖται ἐκ τοῦ κλίτους σου χιλιὰς καὶ μυριὰς ἐκ δεξιῶν σου, πρὸς σὲ δὲ οὐκ ἐγγιεῖ. Πλὴν τοῖς ὀφθαλμοῖς σου κατανοήσεις καὶ ἀνταπόδοσιν ἁμαρτωλῶν ὄψῃ». Με τα μάτια σου θα δεις, θα δεις όλα αυτά. Ο άνθρωπος του Θεού δεν ζει σαν τυφλός. Βλέπει τι γίνεται, όχι ότι είναι αναίσθητος μες στη ζωή και γι' αυτό δεν τον αγγίζει τίποτα, όχι. Όλα τα βλέπει, όλα τα αισθάνεται, αλλά τίποτε δεν μπορεί να τον ακουμπήσει έτσι με την έννοια να τον ζημιώσει. Τίποτα, θα έχεις ανοιχτά τα μάτια και θα τα δεις όλα. Ευχαριστώ.

Που παθαίνουν ακριβώς αυτοί οι οποίοι δεν είναι του Θεού, οι οποίοι δεν πιστεύουν στον Θεό, εδώ όπως τους λέει οι αμαρτωλοί, ότι «συ Κύριε η ελπίς μου» και θα πεις, θα δοξάζεις τον Θεό γι' αυτό και θα πεις «συ Κύριε είσαι η ελπίδα μου». Αλλά ακόμη μια φορά επιτρέψτε μου να πω, τι βγαίνει αν αυτά τα διαβάζουμε και τα παίρνουμε έτσι απλώς σαν λόγια; Τι βγαίνει; Αυτά για να ζωντανέψουν, για να γίνουν πραγματικότητα, πρέπει να τα πιστέψεις. Και να έρθει η ώρα, ας πούμε, να μπορείς να πεις έτσι, «συ Κύριε είσαι η ελπίδα μου». Όχι, αυτό βέβαια κάτι είναι γι' αυτό, αλλά δεν είναι αυτό όμως. Κάτι είναι αυτό που όταν φτάσει ο άνθρωπος σε μια απόγνωση και τα λοιπά, ε, Θεέ μου...

Σε σένα ελπίζω, σαν μια τελευταία ας πούμε προσπάθεια να κρατηθεί κανείς. Καλό είναι, δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι ακριβώς του ανθρώπου του Θεού αυτό. Ο άνθρωπος του Θεού, για τον άνθρωπο του Θεού το παν είναι ο Θεός και ελπίδα του είναι ο Θεός. Δεν περιμένει να έρθει η δύσκολη ώρα για να πει κάποια στιγμή, «σε σένα ελπίζω». Αλλά συνεχώς ελπίδα του είναι ο Θεός. Όπως και μερίδα του είναι ο Θεός και κληρονομία του και λοιπά είναι ο Θεός. «Τον Ύψιστον έθου καταφυγήν σου». Αλλά όμως από εδώ και κάτω, και ελπίζω να θυμηθούμε τώρα, από το 9 και κάτω, μάλιστα από τον 2ο στίχο του είναι...

Και κάτω για να δούμε την προηγούμενη φορά, θα τελειώσουμε λίγο νωρίτερα σήμερα.