Η διαθήκη του Θεού με τον Δαβίδ: Διόρθωση, έλεος και πιστότητα

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Let us look at the Psalter for a moment.

We have a little time, so let us look briefly at a few verses. We had reached verse 30 of Psalm 88. In verses 27 through 30, we saw the close bond between God, David, and David’s descendants. Here...

Let us look at verses 31 through 35.

And it is precisely here that God is saying that nothing can cancel his promises to David and his descendants.

‘If his sons forsake my law and do not walk in my judgments’—if David’s descendants abandon my law and do not live according to my commandments.

‘If they profane my statutes and do not keep my commandments’—if they trample on my decrees and fail to keep my commandments—‘then I will visit their transgressions with a rod, and their injustices with scourges.’

With a rod—that is, with punishment.

He will visit their transgressions because they have broken his law. And with scourges he will visit their injustices, because they live unjustly and wrong other people.

We...

There is much we could say about this, but I do not want to tire you. I think each of us can reflect on it for ourselves. Still, I want to repeat something I have said before: God is not like us, and he does not think as we do. God is merciful, loving toward mankind, and loving toward what is good. God forgives. God forgets the wrong done to him.

He is not like people who cannot forgive. God holds no grudge. Yet he does not simply leave things as they are, as though he took no account of them. If you return to God, repent, confess your sin, and, in repentance, confess to him and ask him to forgive you and receive you—to receive you, to forgive you. But you are his creature, his creation; you do not exist by your own power. Even setting that aside, I ask: am I not free to do whatever I want? Yes, God made us free, but not in that sense.

My friend, you do not exist by your own power. You cannot simply disregard God, refuse to answer his call and invitation, and pay no attention to his commandments. To dismiss God’s commandments out of contempt is a terrible thing. Still more, when you actively break them, you are, in effect, standing up against God. The question is not whether you are free. Yes, you are free. But understand this: you are free so that, as a rational creature, you may go to God freely. And understand what it means when you choose to live as though God did not matter.

Do you see? In the end, it is as though you were standing up against him. God will not leave you that way; he will strike you. The time will come when the demons, too, will be brought low. God will reign and rule. The urge to lift your head and place yourself above God is demonic. ‘So I will visit their transgressions with a rod, and their injustices with scourges. But I will not take my mercy away from him, nor will I be false to my truth.’ Whatever people may do...

God remains merciful. God does not change. Even when he visits us with scourges and a rod, he does not cease to be merciful. He does not cease to be a God of love, loving toward mankind. But when you take such a stand, this same God, who is love and compassion, must strike you. Strange as it may sound, otherwise he would not be acting in love. For if God were simply to leave a person... He...

Consider the devil first. If God had not struck the devil, and then also human beings for the wrongs they commit, it would have been still worse, still worse for his creatures. Remember what we said: even for all those in Hell, there will be one consolation. Everyone will come to feel and acknowledge that God was just and that what he did was right. I think that acknowledgment will bring some relief, some consolation.

That is what follows from this: when God strikes down evil, evil is brought low. If God did not strike it down, I do not know what things would be like. We cannot even imagine it.

‘But I will not take my mercy away from him.’ I will not withdraw my mercy from them entirely. No, I will be a compassionate God, one to whom everyone may return, repent, and change. ‘Nor will I be false to my truth.’ And I will not break faith; I will not break faith. Here, ‘my truth’ means God’s promises: he remains faithful to them. So he says, ‘I will not break my promises. Nor will I profane my covenant, nor will I take back the words that have come from my lips.’

I will not break the promise I swore, taking back the words that came from my mouth. They may act that way; they may break their word. But God will not change. He will remain the same, and he will not...

He will not break the covenant he made with his people, and he will not go back on the words that came from his mouth to his servant David and to his people. This matters very much, very much. What we human beings do does not undo God’s plan. He is good. God remains unchanged; he remains who he is, and his promises stand. Whatever you have or have not done in your life, as we said before, what matters is this moment, right now. What happened in the past has happened. What matters is this moment. If, at this moment, each of us comes to know God and says, ‘I did what I did,’...

God’s promises still stand. His love and his correction are still there. God does not take them back; he remains faithful to what he has promised. Hold fast to them. As long as you are still on this earth, your eyes are open, and you have not departed this world, you have the opportunity. Christ is here now; he came not as Judge but to save the world. Leave aside what happened before this moment. Right now, you have every opportunity to hold fast to God’s promises. Yes, yes, because what ruins a person, destroys him, casts him down, sinks him—drowns him, you might say—is the doubt that enters in: ‘Will God accept me now, as I am? Will God accept me? Will God forgive me? Can anything be done for me?’ That doubt is devilish, and it is death.

If you have begun to wake up, if your conscience has stirred and you are coming to your senses, hold fast to God’s promises. They do not change, and he does not take them back. Hold fast to his words. We have the Old Testament, as people did then, and now we also have the New Testament. We have the Son himself, who remains present in his Church as Savior, not as Judge.

Well, we will say no more today. Let us bring this to a close. I will not wish you a good summer just yet, though I imagine some of you will not be coming up here again. We will see one another on the last Sunday. In any case, if we do not see some of you again before then, I wish us all a good summer and a happy reunion. As you know, we will begin these Saturday gatherings again on the first Saturday in October. Depending on what works best, we may begin on the very first Sunday and announce the following Saturday’s gathering then. If it is not the first Saturday in October, it will be the second. That is all.

Δούμε λίγο και από το Ψαλτήρι.

Έχουμε λίγη ώρα, σύντομα σύντομα, μερικούς στίχους. Είχαμε φτάσει μέχρι τον τριακοστό στίχο του 88ου Ψαλμού που είχαμε δει, δηλαδή τους τελευταίους στίχους 27, 28, 29, 30, στους οποίους στίχους φαίνεται η σύνδεση του Θεού, στενή σύνδεση Θεού, Δαβίδ και απογόνων του. Εδώ...

Δούμε τον 32ο μέχρι και 31ο, μάλλον μέχρι και 35ο.

Και ακριβώς εδώ θέλει να πει ο Θεός ότι τίποτε δεν μπορεί να ακυρώσει τις υποσχέσεις του προς τον Δαβίδη και προς τους υπογόνους.

Εγκαταλείπωσιν οι υιοί αυτού τον νόμον μου και τοις κρίμασί μου μη πορευθώσιν, εάν οι απόγονοι του Δαβίδ θα εγκαταλείψουν τον νόμο μου και δε θα πορευθούν, δε θα ζήσουν σύμφωνα με τις εντολές μου.

Τα δικαιώματά μου εάν βεβηλώσωσιν και τις εντολές μου μη φυλάξωσιν, εάν θα καταπατήσουν, ας πούμε, τα προστάγματά μου και δεν θα φυλάξουν τις εντολές μου, επισκέψομαι εν ράβδω τας ανομίας αυτών και εν μάστιγι τας αδικίας αυτών.

Γεια σας!

Με ράβδον, ας πούμε, τιμωρίες.

Ανομίες αυτών, επειδή ακριβώς γίνονται παράνομοι, και εν μάστιγι τις αδικίες αυτών, και με μαστιγώσεις θα τους επισκεφθώ ως ανθρώπους οι οποίοι αδικούν γενικώς, ζουν εν αδικία, αδικούν τους άλλους.

Εμείς.

Πολλά μπορούμε να πούμε και εδώ, πολλά μπορούμε να πούμε. Αλλά να μην σας κουράζουμε, νομίζω ο καθένας λίγο πολύ έτσι και μόνος του μπορεί να σκεφτεί ορισμένα πράγματα. Πάντως ακόμη μια φορά θέλω να πω αυτό που είπα κι άλλες φορές: ότι ο Θεός δεν είναι και δεν σκέπτεται όπως σκεπτόμαστε εμείς και από το ένα μέρος ο Θεός είναι ελεήμων, φιλάνθρωπος, φιλάγαθος, συγχωρεί ο Θεός, ξεχνάει ο Θεός.

Και δεν είναι όπως οι άνθρωποι που δεν μπορούν να συγχωρήσουν. Είναι αμνησίκακος ο Θεός από το ένα μέρος. Αλλά από το άλλο μέρος όμως δεν τα αφήνει πάλι τα πράγματα σαν να μην τα ελέγχει. Επιστρέφεις στον Θεό, μετανοείς, ομολογείς την αμαρτία σου και τον παρακαλείς με μετάνοια και να εξομολογείσαι, να σε συγχωρήσει και να σε δεχθεί, να σε δεχθεί, να σε συγχωρήσει. Εάν όμως από το άλλο μέρος, ενώ είσαι δικό του πλάσμα, δικό του δημιούργημα, δεν είσαι αυθύπαρκτος, και αν τα αφήσουμε αυτά κατά μέρος, λέω τώρα, ναι, δεν είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω; Ναι, ελευθέρως μας έκανε ο Θεός, αλλά όχι με την έννοια.

Δεν είσαι αυθύπαρκτος, άνθρωπέ μου, δεν είσαι αυθύπαρκτος και τελικά δεν γίνεται να μην λάβεις υπόψη τον Θεό και να μην ανταποκριθείς στην κλήση του Θεού, στην πρόσκληση του Θεού, να μην δώσεις σημασία στις εντολές. Αυτό δηλαδή και μόνο, το να μην λογαριάσεις τις εντολές του Θεού έτσι από μια περιφρόνηση, φοβερό. Πολύ περισσότερο όταν καταπατήσεις και με ενεργό τρόπο τις εντολές του Θεού, αμέσως αμέσως, ας πούμε, ορθώνεις το ανάστημα ενώπιον του Θεού. Δεν είναι το θέμα δεν είμαι ελεύθερος, ναι, ελεύθερος είσαι αλλά συγχρόνως όμως να ξέρεις: είσαι ελεύθερος για να πας ελεύθερα στον Θεό, σαν λογικό πλάσμα, να ξέρεις ότι όταν θα κάνεις, θα ενεργήσεις έτσι και θα ζήσεις έτσι που δεν λογαριάζεις τον Θεό.

Καταλαβαίνεις, το καταλαβαίνεις, τελικά είναι σαν να ορθώνεις το ανάστημα ενώπιόν του. Και ο Θεός δεν σε αφήσει έτσι, σε πατάξει, σε πατάξει. Και οι δαίμονες πάντως θα έρθει η ώρα που θα πάνε στον πάγκο τους. Θα βασιλεύσει και θα κυριαρχήσει ο Θεός. Είναι τάση δαιμονική αυτή που θέλει κανείς να υψώσει λίγο το κεφάλι και σαν να θέλει να πάει πάνω από τον Θεό. Θα τους επισκεφθώ λοιπόν με ραβδί για τις παρανομήσεις των και με μαστιγώσεις για τις αδικήσεις των. Το δε έλεός μου ου μη διασκεδάσω απ' αυτόν, ουδέ μη αδικήσω εν τη αληθεία μου. Ό,τι και να κάνουν οι άνθρωποι.

Πάλι ο Θεός είναι ελεήμων. Δεν αλλάζει ο Θεός. Δεν αλλάζει. Και την ώρα που ο Θεός, ας πούμε, μας επισκέπτεται με μάστιγες και με ράβδον και άλλα παρόμοια, δεν παύει να είναι ελεήμων, δεν παύει να είναι Θεός Αγάπης, δεν παύει να είναι φιλάνθρωπος ο Θεός, αλλά εσύ παίρνεις αυτή τη στάση και αυτός ο ίδιος Θεός που είναι αγάπη και είναι ευσπλαχνία κλπ., χρειάζεται να σε πατάξει, διότι αλλιώς δεν θα, όσο κι αν μας φανεί παράξενο, δεν θα είναι αγάπη ο Θεός. Διότι αν ο Θεός τελικά αφήσει και τον άνθρωπον... Σε...

Τον Διάβολο πιο μπροστά. Αν δηλαδή δεν τον επάταξε τον Διάβολο ο Θεός και στη συνέχεια και τον άνθρωπο με τις παρανομίες που κάνει, αυτό είναι ακόμη χειρότερο για τα πλάσματά του, ακόμη, ακόμη χειρότερο. Θυμηθείτε αυτό που λέγαμε ότι για όλους τους κολασμένους θα υπάρχει μια παρηγορία. Ότι τελικά θα το νιώσουν δηλαδή οι πάντες αυτό και θα το ομολογούν οι πάντες, ότι τελικά ο Θεός ήταν δίκαιος και τελικά ο Θεός δικαίως έκανε ό,τι έκανε. Αυτή η ομολογία θα είναι μια ανακούφιση, μια παρηγορία νομίζω.

Είναι ακριβώς, βγαίνει από αυτό, ότι καθώς... Πατάσσει ο Θεός το κακό, ταπεινώνεται κάπως το κακό. Αλλιώς, αν δεν το επάτασσε ο Θεός, δεν ξέρω τι θα ήταν, δεν μπορούμε να το συλλάβουμε τι θα ήταν.

Το δε έλεός μου ου μη διασκεδάσω απ' αυτού, δεν θα το πάρω εντελώς το έλεος από αυτούς, όχι, θα είμαι σπλαχνικός Θεός, αλλά είμαι ο Θεός που όλοι επιστρέψουν, όλοι μετανοήσουν, όλοι αλλάξουν. Ουδέ μη αδικήσω εν τη αληθεία μου, και δεν θα αθετήσω, δεν θα αθετήσω. Η αλήθεια εδώ είναι οι υποσχέσεις αυτές του Θεού, ότι μένει πιστός στις υποσχέσεις ο Θεός, δεν θα αθετήσω λοιπόν τις υποσχέσεις μου. Ουδέ μη βεβηλώσω την διαθήκη μου και τα εκπορευόμενα διά των χειλέων μου ου μη αθετήσω.

Εεεε... Δεν θα παραβώ την ένορκον υπόσχεσή μου κατά τρόπον αναιρών, αναιρών τα λόγια τα οποία εξήλθαν εκ του στόματός μου. Μπορεί να κάνουν έτσι αυτοί, μπορεί να αθετήσουν έτσι, αλλά ο Θεός δεν θα αλλάξει, θα εξακολουθήσει να είναι ο ίδιος, ούτε!

Θα χαλάσει τη διαθήκη που έκανε με το λαό του και ούτε θα αθετήσει τα λόγια τα οποία βγήκαν από το στόμα του προς τον δούλο του το Δαβίδ και προς το λαό του. Έχει πάρα πάρα πολύ μεγάλη σημασία αυτό, πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Ότι εσείς άνθρωποι, αυτό δεν χαλάει το σχέδιο του Θεού. Το είναι αυτός ο καλός. Ο Θεός μένει αναλλοίωτος, μένει αυτός που είναι. Οι υποσχέσεις του μένουν και υποχρειάζονται ό,τι έκανες ή δεν έκανες στη ζωή σου, που είπαμε και άλλη φορά, σημασία έχει αυτή τη στιγμή τώρα, αυτή τη στιγμή. Τι έγινε σε αυτή τη στιγμή στο παρελθόν, έγινε. Σημασία έχει αυτή τη στιγμή. Αν αυτή τη στιγμή ο καθένας έφυσε Θεογνωσία για να πει έκανα τι έκανα,

Οι υποσχέσεις του Θεού υπάρχουν, η αγάπη του Θεού υπάρχει, ο έλεγχος του Θεού υπάρχει. Ο Θεός δεν τα αναιρεί, ο Θεός μένει πιστός σε αυτά που υποσχέθηκε και να πιαστείς, έχεις όλο, εφόσον είσαι στη γη ακόμη και έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και δεν έρχεσαι από αυτόν τον κόσμο, καθώς είναι ο Χριστός τώρα, ο οποίος δεν ήρθε ως κριτής, αλλά ήρθε για να σώσει τον κόσμο, έχεις όλη την άνεση και όλη την καλή ευκαιρία αυτή τη στιγμή. Άσε το τι έγινε έως αυτήν τη στιγμή. Αυτήν τη στιγμή έχεις όλη την άνεση να πιαστείς από τις υποσχέσεις του Θεού. Καλά, καλά, γιατί εκείνο που χαντακώνει τον άνθρωπο, τον καταστρέφει, τον κατακρημνίζει, τον βουλιάζει, ας πούμε τον πνίγει, είναι που μπαίνει η αμφιβολία. Τώρα έτσι θα με δεχθεί ο Θεός; Θα με δέχεται ο Θεός; Θα με συγχωρήσει ο Θεός; Γίνεται με εμένα τίποτε; Αυτό είναι διαβολικό και είναι θάνατος.

Ξύπνησες λίγο, ξύπνησε λίγο η συνείδησή σου, συνέρχεσαι λίγο, πιάσου από τις υποσχέσεις του Θεού που μένουν αναλλοίωτες και δεν τις παίρνει πίσω. Από τα λόγια του Θεού που τώρα δεν είναι η Παλαιά Διαθήκη που υπήρχε και τότε έτσι, αλλά τώρα έχουμε και την Καινή Διαθήκη, έχουμε τον ίδιο τον Υιό, ο οποίος εξακολουθεί να υπάρχει εν τη Εκκλησία Του και ο οποίος υπάρχει ως Σωτήρ και όχι ως Κριτής.

Να, αυτά δεν θα πούμε περισσότερα σήμερα. Ας τελειώσουμε με το καλό. Δεν θα πω καλό καλοκαίρι. Αν και υποθέτω μερικοί δεν θα ανεβαίνουν επάνω. Θα τα πούμε την τελευταία Κυριακή. Εν πάση περιπτώσει, αν μερικούς δεν τους ξαναδούμε, εύχομαι καλό καλοκαίρι να περάσουμε και καλή συνάντηση να έχουμε. Θα έχουμε, όπως καταλαβαίνετε, το πρώτο Σάββατο του Οκτωβρίου ξαναρχίζουμε πάλι αυτές τις συνάξεις του Σαββάτου ή ανάλογα όπως ταιριάζει μπορεί να είναι η πρώτη πρώτη Κυριακή, θα αρχίσουμε και θα ανακοινώσουμε για το επόμενο Σάββατο. Αν δεν είναι το πρώτο Σάββατο Οκτωβρίου θα είναι το δεύτερο Σάββατο. Αυτά.