Η χρίση του Δαβίδ από τον Θεό και η δική μας ανταπόκριση

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Let us look at the Psalter for a moment. We are in Psalm 88, and we had reached verse 19. Now, at verse 20, we enter the second part of the psalm. Here we have magnificent promises from God: David’s kingdom—and, of course, the kingdom of the Lord himself—will endure forever. Verses 20 and 21 speak of David being raised up, while verses 22 through 26 speak of the strength given to him.

“You spoke in a vision to your sons and said: ‘I have given help to a mighty man; I have raised up one chosen from among my people.’” God spoke through visions to his sons—that is, to the prophets. Through their mouths, God spoke many times. Here he says, “I have given help to a mighty man; I have raised up one chosen from among my people.” He helped this man, made him strong, raised him up, and brought him to prominence.

One chosen from among my people. Here he means David.

Let us say this once: God is showing no one special favor when he chooses David, or Abraham, or anyone else he chooses. If only we all knew—or wanted to know—what a tremendous secret the soul holds within it.

Well...

We are one way or another.

God chooses David because he knows what kind of man David will prove to be. He chooses Abraham because he knows what kind of man Abraham will prove to be. He does not choose him as a favor. This matters deeply for our souls. How many people are truly sincere? God made us all with a nous, a spiritual mind, with reason and humanity, with a thirst for sincerity and truth. That is how he made us. But you see, other things enter a person and take the throne within him.

Sin is not the point here. Look, sin may come in there, sin may... Yet something remains in a person, something remains however much sin has darkened him, however much sin has changed him. Something remains by which it will become clear whether he is sincere, whether he truly seeks God, whether he is truthful, whether he seeks the truth. Something remains. That is, if a person does not turn it toward evil, if he does not use it for his schemes and wrongdoing. And this becomes clear—take note—from the results afterward. God chose Abraham, and Abraham was the man he was. That is all. It is not that God made him that way. Everyone is like this; everyone could be like Abraham.

But not everyone wants to respond as Abraham did. God knew that Abraham would respond. Abraham may indeed have felt, “God has called me. God has chosen me. I am his servant. How could I do something that would grieve him?” But what mattered was his deepest longing, what was within him. God did not make Abraham this way while making someone else deceitful. So, for each of us here now, God wants us to be here and has given us the grace to hear these things. What is happening deep in each of our souls?

Would it be at all difficult for God to take any one of us and make us a saint? Do we have that courage and willingness within us? Of course, if you think of it selfishly—as something that would bring you honor, raise your standing, and please you—if you approach it through self-love, God will not even turn to look at you. But if you stand before God and trust him, willing to accept whatever may happen to you under his care, counting even your own life as nothing, then God will see that, again and again.

He knows it already, but you too must come to know it. And if, in the end, he can entrust something to you, he will. He takes you up and guides you. Everything else we say—this reason and that reason—amounts to excuses. “I found David my servant; with my holy oil I anointed him.” I found my servant David and anointed him with holy oil.

It is he who chooses, he who picks out, he who raises up chosen ones, he who anoints, he who makes them his servants, and so on. God does it all; he takes the initiative. On the other side, however, is the person, who either responds or does not respond.

In a sense, we could say that God knocks at our door. He knocks so that no one can complain, “God paid no attention to me.” There is no one God has failed to notice, no one he has not touched or gently stirred. “I am here, waiting.” We may pretend to understand, or perhaps we really do not understand. Yet we understand what we are saying now, and we understand what we see in the Saints. So we can ask ourselves deep within: “Wait a moment. If I do not sense that the Lord is coming to me personally, knocking at my door, touching me, and wanting to take me by the hand, what is happening within me?” Then a person begins to feel a healthy concern. He is shaken awake and begins to put his whole attitude toward God right,

because if self-love is within you, it keeps you from understanding and seeing. It makes you think of everything in terms of your own advantage.

“For my hand shall help him, and my arm shall strengthen him.” Now he speaks of the strength God gave David. God’s almighty hand will help him, and his arm—again, God’s own power—will strengthen and support him. God took David up, chose him, raised him up, anointed him, and made him king. And God is the one who helps, supports, strengthens, and defends him. “No enemy shall gain the upper hand over him.”

“Nor shall a son of lawlessness continue to harm him.” God has nothing to gain from David; he will gain nothing. A son of lawlessness—someone who opposes God’s law and lives in sin—will not be able to harm my servant David. “I shall cut down his enemies before him, and put to flight those who hate him.” In other words, I shall cut down those who come against him intending harm, and I shall defeat all who hate him. “My truth and my mercy shall be with him.”

“In my name his horn shall be exalted.” My truth—that is, the sure reliability of all my promises—and my mercy are with him. And in my name, through his faith in me, his horn will be exalted: his great strength will be made plain. God took David up and took the initiative. As the psalm says, he helps, shelters, and supports him. And think what a great thing it is that this can happen for any of us. God shows no favoritism.

Imagine having this sense and awareness that God has taken us up like this and continues to do so. We are all equally His children, we all come from Him, and He died for us all and wants to help us all. But is there a response within us? We spend our lives struggling to support ourselves, look out for ourselves, shelter ourselves, and help ourselves, though God does all these things, as we said earlier. It is one thing to decide to do something yourself: you will exhaust yourself, quite literally, and who knows what will come of it in the end? It is another for God to be the one doing it and to want you, too, as His instrument. Then it is your joy to be His instrument. That is one thing, and this is another.

“I shall set his hand upon the sea, and his right hand upon the rivers.”

What this means, more or less, is that my servant David—the one God raised up and chose, his chosen one, whom he anointed and made king—will rule as far as the sea, the Mediterranean Sea, on one side. On the other, he stretches out his hands, so to speak, one to the sea and the other toward the rivers. By “the rivers,” he surely means the Euphrates and the Tigris. On the one hand...

On the one hand, it seems that David is doing all this. On the other hand, because he is God’s instrument, it is God who does it, working through David. That is all for today. I don’t think I needed to explain it any further. Since we went into some detail at the beginning, we can all understand the rest more clearly. That is all.

Να δούμε λίγο και το ψαλτήρι. Είμαστε στον 88ο ψαλμό, είχαμε φτάσει μέχρι τον 19ο στίχο. Εδώ στον 20ο στίχο, μπαίνουμε δηλαδή τώρα στο δεύτερο μέρος του όλου ψαλμού και έχουμε εδώ φοβερές, έτσι μεγαλοπρεπείς, υποσχέσεις του Θεού για το ότι η βασιλεία του Δαυίδ, και φυσικά είναι του ίδιου του Κυρίου, είναι αιώνια. Εδώ καταρχήν στους δυο στίχους, 20-21, μιλάει για την ύψωση του Δαβίδ και στη συνέχεια στους στίχους πιο κάτω, 22-26, μιλάει για τη δύναμη που δόθηκε στον Δαβίδ.

Ελάλησας εν οράσει τοις υιοίς σου και είπες: «Εθέμην βοήθειαν επί δυνατόν, ύψωσα εκλεκτόν εκ του λαού μου». Τότε εσύ, Θεέ, μίλησες με οράματα εις τους υιούς σου και είπες. Εδώ είναι οι διάφοροι προφήτες και δια του στόματος των προφητών ο Θεός είπε κατά καιρούς πολλά και στην προκειμένη περίπτωση είπε δια του στόματος των προφητών ο Θεός: «Εθέμην βοήθειαν επί δυνατόν, ύψωσα εκλεκτόν εκ του λαού μου». Εβοήθησα κάποιον και τον έκανα δυνατόν και τον ύψωσα και τον ανέδειξα.

Εκλεκτόν μου μεταξύ του λαού, και εννοεί εδώ τον Δαβίδ.

Μια φορά να πούμε ότι δεν χαρίζεται εδώ ο Θεός που εκλέγει τον Δαβίδ, δεν χαρίζεται όταν εκλέγει τον Αβραάμ, δεν χαρίζεται όταν εκλέγει τον όποιον εκλεκτόν του. Αν γνωρίζαμε όλοι μας, αν θέλαμε να γνωρίζουμε το τι ρόλο, τι μυστικό κρατάει, τι φοβερό μυστικό αυτό κρατάει μέσα η ψυχή μας.

Εεεε...

Είμαστε έτσι ή έτσι.

Ο Θεός διαλέγει τον Δαβίδ γιατί γνωρίζει ο Θεός ότι ο Δαβίδ τελικά θα είναι αυτός που είναι. Διαλέγει τον Αβραάμ ο Θεός γιατί γνωρίζει ο Θεός ότι ο Αβραάμ θα είναι αυτός που θα είναι. Δεν τον διαλέγει κάνοντας το χατήρι. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, βαθιά μέσα στην ψυχή μας. Πόσοι ειλικρινείς να υπάρχουν. Που μας έκανε ο Θεός όλους να έχουμε νουν, να έχουμε λογική, να έχουμε ανθρωπιά, να διψούμε την ειλικρίνεια, να διψούμε την αλήθεια. Μας έκανε έτσι ο Θεός. Αλλά βλέπετε μπαίνουν μέσα στον άνθρωπο άλλα και τρονοθεύουν τον άνθρωπο.

Δεν είναι εδώ η αμαρτία. Κοιτάξτε, η αμαρτία μπορεί να έρθει εκεί, η αμαρτία μπορεί... Κάτι μένει όμως στον άνθρωπο, κάτι μένει όσο και αν τον έχει αμαυρώσει η αμαρτία, όσο και αν τον έχει αλλοιώσει η αμαρτία. Μένει ένα κάτι που θα φανεί από εκεί, από τον άνθρωπο, αν είναι ειλικρινής, αν ζητάει πραγματικά το Θεό, αν είναι αληθινός, αν ζητάει την αλήθεια. Μένει ένα κάτι. Αυτό, αν δεν το πονηρέψει κανείς, αυτό, αν δεν το χρησιμοποιήσει για να κάνει τις πονηριές του και τις αρθές του. Και αυτό φαίνεται, προσέξτε, φαίνεται από τα αποτελέσματα μετά. Τον διάλεξε ο Θεός τον Αβραάμ και ο Αβραάμ ήταν αυτός που ήταν, τελείωσε. Δεν είναι ότι τον έκανε ο Θεός. Όλοι είναι έτσι οι άνθρωποι, όλοι θα μπορούσαν να είναι όπως ο Αβραάμ.

Δεν θέλουν όλοι να ανταποκριθούν όπως ανταποκρίθηκε ο Αβραάμ. Ο Θεός ήξερε ότι ο Αβραάμ θα ανταποκριθεί. Και πράγματι, μπορεί ο Αβραάμ να ένιωθε ότι τον εκάλεσε ο Θεός, με διάλεξε ο Θεός, είναι δούλος του Θεού, αισθανόταν πώς να κάνει κάτι άλλο, αφού κάτι άλλο που θα λυπήσει το Θεό. Αλλά ήταν ο καημός, ο βαθύτερος, ο εσωτερικός. Ο Θεός, όχι ότι τον Αβραάμ τον κάνει έτσι ο Θεός και τον άλλο τον κάνει να είναι πονηρός και να είναι αυτός. Έτσι λοιπόν ο καθένας από εμάς αυτήν την ώρα τώρα που είμαστε εδώ και ο Θεός θέλει να είμαστε εδώ και ο Θεός μας έκανε αυτήν την ώρα, ας πούμε, αυτήν την χάρη να είμαστε και να ακούμε αυτά. Τι γίνεται βαθιά στην ψυχή του καθενός μας;

Δυσκολεύεται καθόλου ο Θεός να πάρει τον καθένα μας, που να τον κάνει ούτε λίγο ούτε πολύ άγιον; Υπάρχει αυτό το κουράγιο μέσα μας, υπάρχει αυτή η διάθεση μέσα μας. Αν αυτό το σκεφτείς βέβαια, το σκεφτείς αλλά το σκεφτείς εγωιστικά ότι έτσι θα σου περιποιεί τιμήν αυτό το πράγμα, ανάληψη, θα είναι ευχάριστα, θα είναι εκεί. Το πάρεις, ας πούμε, κατά φίλαυτο τρόπο, ούτε γυρίζει ο Θεός να σε κοιτάξει και εσύ δεν περιμένεις. Εάν όμως ενώπιον του Θεού, έτσι εμπιστευόμενος στον Θεό, δεν δυσκολεύεσαι καθόλου να αφήσεις τον εαυτό σου οτιδήποτε να πάθει που δεν θα επιτρέψει αυτός, οτιδήποτε, ούτε τη ζωή σου λογαριάζεις. Τότε ο Θεός θα το δει μια, θα το δει δυο.

Το ξέρει, αλλά να έχεις και εσύ γνώση. Και αν τελικά μπορεί να σου εμπιστευτεί, θα σου εμπιστευτεί. Σ' αναλαμβάνει και σ' οδηγεί. Όλα τα άλλα είναι έτσι και είναι αλλιώς και είναι τούτο και είναι εκείνο. Αυτά είναι πια μας προφάσεις και δικαιολογίες. «Εύρον Δαβίδ τον δούλον μου, εν ελαίω αγίω μου έχρισα αυτόν». Βρήκα τον δούλο μου Δαβίδ και τον έχρισα με άγιο έλαιον.

Αυτός είναι που διαλέγει, αυτός είναι που ψώνει, αυτός είναι που αναδεικνύει εκλεκτούς, αυτός είναι που χρίει, αυτός κάνει δούλους του και λοιπά. Όλα τα κάνει ο Θεός, αυτός έχει την πρωτοβουλία. Το άλλο μέρος όμως είναι ο άνθρωπος που ή ανταποκρίνεται ή δεν ανταποκρίνεται.

Κάποια πλευρά θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάνει έτσι, κρούει την θύρα μας ο Θεός. Κρούει, ακριβώς για να μην παραπονηθεί κανείς και πει ότι να, εμένα δεν με πρόσεξε ο Θεός. Όχι, δεν υπάρχει κανείς που δεν τον πρόσεξε ο Θεός, δεν υπάρχει κανείς που δεν τον άγγιξε λίγο ο Θεός, δεν τον σκούντηξε. Περιμένω, εδώ είμαι. Απλώς εμείς κάνουμε ότι τα καταλαβαίνουμε ή δεν καταλαβαίνουμε όντως. Ναι, αλλά όμως αυτά που λέμε αυτή τη στιγμή τα καταλαβαίνουμε. Αυτά τα οποία βλέπουμε στους Αγίους τα καταλαβαίνουμε. Και επομένως μπορούμε βαθιά μέσα μας να διερωτηθούμε. Για στάσου, αν δεν καταλαβαίνω ότι ειδικά ειδικά έρχεται ο Κύριος και με χτυπάει την πόρτα και με αγγίζει και θέλει να με πάρει από το χέρι, αν δεν το καταλαβαίνω αυτό, κάτι συμβαίνει μέσα. Οπότε αρχίζει κανείς και ανησυχεί με την καλή έννοια. Ταρακουνιέται και αρχίζει να διορθώνει την όλη στάση

στο Θεό, διότι άμα υπάρχει φιλαυτία μέσα σου, δεν σε αφήνει να καταλάβεις, δεν σε αφήνει να δεις, διότι όλα τα σκέπτεσαι συμφεροντολογικά.

Η γαρ χείρ μου συναντιλήψεται αυτού και ο βραχίων μου κατισχύσει αυτόν. Ε, λέει στη συνέχεια δηλαδή τώρα τη δύναμη που έδωσε ο Θεός στον Δαβίδ. Το πανταδύναμο χέρι θα τον βοηθεί και ο βραχίων μου, πάλι οι δυνάμεις του Θεού, θα κατισχύσει αυτόν, θα τον στηρίξει, θα τον βοηθήσει. Δηλαδή, τον ανέλαβε ο Θεός, τον διάλεξε ο Θεός, τον ανέδειξε ο Θεός, τον έχρισε ο Θεός, τον έκανε βασιλιά ο Θεός και ο Θεός είναι εκείνος ο οποίος τον βοηθάει και τον στηρίζει και τον ενδυναμώνει και τον υπερασπίζει. Ουκ ωφελήσει εχθρός εν αυτώ. Ευχαριστώ.

Υιός ανομίας ου προσθήσει του κακώσαι αυτόν. Ο Θεός δεν έχει να πάρει τίποτε από τον Δαβίδ, δεν θα ωφεληθεί τίποτε. Και ο υιός της ανομίας, ου προσθήσει του κακώσαι αυτόν, και εκείνος ο οποίος είναι αντίθετος με το νόμο του Θεού και ζει στην αμαρτία και αυτός λοιπόν δεν θα μπορέσει να κάνει κάποιο κακό εις αυτόν, στον δούλον μου, δηλαδή τον Δαβίδ, και συγκόψω από προσώπου αυτού τους εχθρούς αυτού και τους μισούντας αυτόν τροπώσομαι. Και θα κατακόψω τρόπον τινά όλους αυτούς οι οποίοι έρχονται μπροστά του και θέλουν να του κάνουν κακό, από προσώπου αυτού τους εχθρούς αυτού και όλους αυτούς που μισούν, τον μισούν, θα τους κατατροπώσω. Η αλήθεια μου και το έλεός μου μετ' αυτού.

Εν τω ονόματί μου υψωθήσεται το κέρας αυτού. Η αλήθεια μου δηλαδή, όλη η αξιοπιστία των υποσχέσεών μου και το έλεός μου είναι μαζί του και εν τω ονόματί μου, δηλαδή πιστεύοντας εις εμένα, θα υψωθεί, θα αναδειχθεί, θα φανεί δηλαδή η μεγάλη δύναμη. Δηλαδή τον ανέλαβε τον Δαβίδ ο Θεός και αυτός έχει την πρωτοβουλία και όπως λέει τον βοηθάει και τον σκεπάζει και τον στηρίζει, αλλά είναι μεγάλη υπόθεση, για σκεφτείτε, που σε όλους μας μπορεί να γίνει αυτό, δεν ξέρει κανέναν ο Θεός.

Για σκεφτείτε να έχουμε αυτήν την αίσθηση και την συνείδηση ότι μας ανέλαβε έτσι ο Θεός και μας αναλαμβάνει, γιατί εξίσου είμαστε παιδιά του όλοι και εξίσου όλοι καταγόμαστε από Αυτόν και απέθανε για όλους μας τώρα και όλους που θέλει να μας βοηθήσει. Αλλά ανταποκρίνεται το μέσα μας; Εμείς που πασχίζουμε μια ζωή και θέλουμε να στηρίξουμε τον εαυτό μας και να προλάβουμε τον εαυτό μας και να σκεπάσουμε τον εαυτό μας και να βοηθήσουμε, ενώ όλα αυτά τα κάνει ο Θεός. Αυτό που λέγαμε και πιο μπροστά. Άλλο είναι να αποφασίσεις να κάνεις κάτι, θα σκοτωθείς κυριολεκτικά, θα κατακουραστείς, να δούμε τι θα γίνει στο τέλος. Και άλλο είναι ότι είναι ο Θεός που το κάνει και σε θέλει και σένα ως όργανό Του. Και είναι χαρά σου να είσαι όργανό Του. Άλλο είναι το ένα και άλλο είναι το άλλο.

Θήσομαι εν θαλάσση χείρα αυτού και εν ποταμοίς δεξιάν αυτού.

Εεε... Ούτε λίγο πολύ θέλει να πει εδώ ότι ο δούλος μου ο Δαβίδ που τον ανέδειξε, που τον διάλεξε, που είναι ο εκλεκτός μου, που τον έχρισε, που τον έκανε βασιλέα, από το ένα μέρος θα κυριαρχεί μέχρι τη θάλασσα, μέχρι τη θάλασσα, μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα και από το άλλο μέρος, ας πούμε, απλώνει τρόπον τινά τα χέρια, και από εδώ το αριστερό χέρι, από εκεί το δεξιό χέρι, γιατί λέει δεξής, δεξιάν λέγει, απλώνει τρόπον τινά τα χέρια του από εδώ και από εκεί, το ένα προς τη θάλασσα, ως εκεί θα κυριαρχεί, και το άλλο προς τα δεξιά μέχρι και εν ποταμοίς που λέει, εννοεί οπωσδήποτε τον Ευφράτη ποταμό και τον Τίγρη ποταμό. Από το ένα μέρος σας

φαίνεται ότι ο Δαβίδ τα κάνει αυτά. Από το άλλο μέρος, επειδή είναι το όργανο του Θεού, ναι, τα κάνει ο Θεός, αλλά τα κάνει μέσα στον Δαβίδ. Αυτά. Αυτά για σήμερα. Νομίζω δεν χρειαζόταν έτσι να τα αναλύσω περισσότερο. Αφόσον είπαμε στην αρχή μερικά, κάπως πιο αναλυτικά, όλοι μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα τη συνέχεια. Αυτά.