Ψαλμός 82: Η Κρίση του Θεού και η Επιστροφή των Εθνών

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are in Psalm 82. We had reached the second part, which begins at verse 10, and had come as far as verse 13. Now we are at verse 14: “My God, make them like a wheel, like chaff before the wind.” We said that, at that time, all the peoples around Israel had joined together and were planning to attack Israel and destroy it. As they say here, “Let us take God’s sanctuary for ourselves.” They meant to conquer all the Holy Land that God had given Israel and leave nothing behind, as we heard earlier.

Their aim was to wipe Israel out completely, so that “the name of Israel would be remembered no more.” Do you see? They intended an attack so terrible that the name Israel would never be heard again. That was their desire. The enemy of our souls wants the same thing: if he could, he would destroy us utterly, not merely push us into some mistake or some sin. Now the psalmist continues. As we said, he composed this psalm at that time as a prayer to God.

“My God, set them like a wheel”—that is, raise a whirlwind, so to speak.

Set them like a wheel: if someone gets caught in its spokes, the wheel will crush him. But here the psalmist probably means a whirlwind, which catches a person and sends him tumbling over and over. “Like stubble before the wind.” Yes, just as the wind...

Uh...

...takes a little piece of straw or a reed and tosses it wherever it pleases, carrying it far away. So, my God, let a whirlwind blow, a powerful wind that will drive them off and throw them into confusion. The psalmist says these things, and they are Holy Scripture, inspired by the Spirit of God. Even when, by all human reckoning and by everything we can see, our reasoning tells us there is no deliverance, that the enemy is very strong and can bring about our destruction...

...we believe that God can send the wind against him. We should ask God for this and pray to Him. “As fire burns through a forest, as a flame sets mountains ablaze.” Yes, let them suffer what happens when fire rushes through a wood, when flames consume whole forested mountains and all their trees. “So pursue them with Your tempest and trouble them in Your wrath.” Pursue them like a terrible storm.

When a storm comes, everyone scatters and everything runs for shelter. As we have said before, even wild animals hurry to hide. Only the eagle delights in a storm and plays in it. So drive them away like a storm; let Your wrath break out and throw them into confusion. As long as God bears with people, as long as He waits patiently, they go on doing as they please. But if God decides to intervene...

...nothing can stand against Him. We know, of course, that God is forbearing. We may plead and pray for something to end, but God, who is Lord of the whole universe and of all things, may judge that He should not intervene. When God does intervene, in any situation, He puts everyone in their place. Here He will throw them into turmoil, shake them, pursue them, and hurl them far away. “Fill their faces with shame, and they will seek Your name, O Lord.” That is, when You fight against them, O God, they will be utterly defeated and disgraced.

When a person is defeated and fails to achieve what he wanted, he gains no honor from it; he is brought low. That is the meaning of “Fill their faces with shame, and they will seek Your name, O Lord.” People are proud and arrogant—these people here, and people everywhere, in every age. A person raises his head and relies on his strength, his resources, and his abilities. “I’ll do this; I’ll build that,” he says, for as long as God bears with him. But when God strikes him and takes the strength from his legs, when he can no longer hold his head high, he is finally convinced that he has failed.

Then he may seek God, just as the psalmist says. See how beautiful this is: “And they will seek Your name, O Lord.” Yes, even they will seek Your name. They will pray in Your name and acknowledge You, my God. The psalmist says this about the peoples of his own time, who were turning against Israel and, of course, against the true God. Yet the psalmist, who is also a prophet, seems to foresee that one day they will seek the Lord. In that sense, we might also see here a prophecy about all the nations, beyond the peoples immediately around Israel...

...that one day they would seek Him. And this came to pass after the coming of Christ. They would seek the name of God and worship the true God too. You see, now and then the Psalms contain prophecies on this very matter. “Let them be ashamed and troubled for ever and ever; let them be disgraced and perish.” Yes, if You intervene, they will be utterly defeated. Your wrath will break forth like a whirlwind rising, like fire consuming trees, forests, and mountains.

They will be defeated, deeply ashamed and troubled for ever; they will be disgraced and perish. “Let them be ashamed and troubled for ever and ever”—see how he puts it. The psalmist does not ask God only to intervene at this critical hour and save us. He sees these peoples as God’s enemies for ever, and asks that they be defeated, disgraced, and brought to ruin for ever and ever. “And let them know that Your name is the Lord.” Let them come to know that Your name is the Lord.

The Most High over all the earth: You are the supreme, the Most High Lord over all the earth. This, if a person... What follows from saying, “God exists, God exists”? What follows? We have said that we find God only in Christ. Outside Christ, we will come up with a god of our own. We will speak of God, but it will be as each of us fashions Him in our own mind. God is the One Christ revealed to us. We find God in Christ, and we find Christ in the Church. But in the end, we would say that Christ must become Lord, and not merely in part. If a person has not learned...

...to live with this truth: God is the Lord; his God is his Lord. A person is God’s creature, but that does not mean he is merely God’s slave or servant. The Lord God is the Father, and the human being He created is His child. God even grants you a share in what He Himself is. It is God who will make you like Him. That does not mean that, simply because we are human, we already have God within us in some way that leads to pantheism and all such nonsense. Well, I think we will stop here for today.

Είμαστε στον 82ο ψαλμό και είχαμε φτάσει μέχρι το δεύτερο μέρος που αρχίζει από τον 10ο στίχο, είχαμε φτάσει μέχρι τον 13ο στίχο και είμαστε τώρα στον 14ο. Ο Θεός μου, θου αυτούς ως τροχόν, ως καλάμην κατά πρόσωπον ανέμου. Είπαμε ότι είναι η εποχή εκείνη που οι γύρω από το Ισραήλ λαοί όλοι μαζί έχουν συμφωνήσει και θέλουν να κάνουν επίθεση στο Ισραήλ με σκοπό να το καταστρέψουν. Όπως λέει εδώ, κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριο του Θεού. Όλη αυτή την Αγία Γη που τους έδωκε ο Θεός, λοιπόν, θα την κατακτήσουμε, δεν θα μείνει τίποτε, όπως είπε πιο πάνω.

Σκοπός των ήταν να εξαφανιστεί τελείως το Ισραήλ και ου μη μνησθή το όνομα Ισραήλ έτι, έτσι; Τέτοια θα είναι η επίθεσή μας, τέτοιο κακό θα κάνουμε που δεν θα ξανακουστεί πια αυτό το όνομα, Ισραήλ. Αυτή είναι η πρόθεσή τους, λοιπόν, και αυτή είναι η διάθεσή τους, όπως ακριβώς και ο εχθρός της ψυχής μας αυτό θέλει. Αν γινότανε να μας καταστρέψει εντελώς, να μας εξαφανίσει, όχι απλώς να μας σπρώξει να κάνουμε ένα κάποιο λάθος, μια κάποια αμαρτία. Λοιπόν, εδώ τώρα συνεχίζει ο ψαλμωδός. Είπαμε, έφτιαξε αυτή την εποχή ο ψαλμωδός αυτόν τον ψαλμό που είναι προσευχή στον Θεό.

Ο Θεός μου, θου αυτούς ως τροχόν, με την έννοια δηλαδή, σήκωσε κανέναν ανεμοστρόβιλο, ας πούμε.

Βάλε τους ως σε τροχόν, όπως όταν κανείς μπλέξει μέσα στα άκρα του τροχού, θα τον κάνει ο τροχός, θα τον λιώσει. Λοιπόν, εδώ πιο πολύ θα εννοεί ο ψαλμωδός τον ανεμοστρόβιλο που παίρνει τον άνθρωπο και τον κάνει πολλές τούμπες. Ως καλάμην κατά πρόσωπον ανέμου. Ναι, όπως δηλαδή ο άνεμος

Εεε...

το αχυράκι, την καλάμη, λοιπόν, και όπου θέλει την κάνει ό,τι θέλει, την εξαποστέλλει πολύ μακριά. Κάπως έτσι, λοιπόν, ο Θεέ μου, άφησε να φυσήξει ένας ανεμοστρόβιλος, ένας δυνατός αέρας και να τους απομακρύνει, να τους κάνει άνω κάτω. Και αν τα λέει εδώ ο ψαλμωδός, αυτά είναι Αγία Γραφή, έτσι, το Πνεύμα του Θεού φωτίζει. Ναι, σημαίνει ότι όσο κι αν ανθρωπίνως, έτσι, και από ό,τι μπορεί κανείς να δει και να καταλάβει, ο λογισμός του βλέπει ότι δεν υπάρχει σωτηρία και ότι ο εχθρός είναι πολύ δυνατός και ότι ο εχθρός μπορεί να φέρει την καταστροφή μας.

Πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει τον τρόπο να τινάξει τον αέρα και να το ζητούμε από τον Θεό και να τον παρακαλούμε. Ως πυρ ο διαφλέξει δρυμό, ως φλοξ η κατακαύσει όρη. Ναι, κάνε τόσο να πάθουν ό,τι γίνεται με τη φωτιά η οποία ορμάει, λοιπόν, και καίει ένα δασύλλιο, φλόγα που καίει ολόκληρα βουνά, δασωμένα βουνά, τα δέντρα των βουνών. Ούτως καταδιώξεις αυτούς εν τη καταιγίδι σου και εν τη οργή σου συνταράξεις αυτούς. Έτσι, λοιπόν, να τους καταδιώξεις ως άλλη καταιγίδα, όπως όταν έχει τρομερή καταιγίδα.

Οι πάντες, ας πούμε, διαλύονται, τα πάντα πάνε να κρυφτούν, όπως λέγαμε και άλλη φορά όταν έχει καταιγίδα και τα άγρια ζώα ακόμη τρέχουν να κρυφτούν κάπου. Μόνο ο αετός, μόνο ο αετός χαίρεται όταν έχει καταιγίδα και παίζει μέσα στην καταιγίδα. Σαν άλλη καταιγίδα, λοιπόν, να τους διώξεις και να αφήσεις να ξεσπάσει η οργή και να τους αναστατώσεις τα πρόσωπά τους, να τους διαλύσεις. Για όσο ο Θεός ανέχεται, όσο ο Θεός μακροθυμεί, περιμένει, ε, οι άνθρωποι κάνουν τα δικά τους, αλλά έτσι και ο Θεός θελήσει να επέμβει.

Λοιπόν... Δεν μπορεί τίποτα να σταθεί και ο Θεός ανέχεται, βέβαια το ξέρουμε αυτό. Εμείς μπορεί να παρακαλούμε, να προσευχόμεθα, να λήξει κάτι, να τελειώσει κάτι, αλλά ο Θεός που είναι Κύριος αυτός του σύμπαντος και των πάντων, ναι, κρίνει ότι δεν πρέπει να επέμβει. Αν επέμβει ο Θεός, σε όποια περίπτωση και αν επέμβει ο Θεός, βάζει τον καθένα στη θέση του. Και εδώ θα τους αναστατώσει, θα τους συνταράξει, θα τους καταδιώξει, θα τους εξακοντίσει μακριά. Πλήρωσον τα πρόσωπα αυτών ατιμίας και ζητήσουσι το όνομά σου, Κύριε. Με την έννοια δηλαδή ότι καθώς θα πολεμήσεις εναντίον τους, Θεέ, και θα νικηθούν κατά κράτος και θα ατιμαστούν έτσι.

Εμείς, όταν νικάται, όταν δεν επιτυγχάνει αυτό το οποίο θέλει, φυσικά δεν μπορεί να τιμηθεί από αυτό, υποτιμάται. Λοιπόν, με αυτήν την έννοια, γέμισε τα πρόσωπα αυτών ατιμίας και ζητήσουσι το όνομά σου, Κύριε. Και ο άνθρωπος, ακόμη και αυτοί εδώ, αλλά και παντού και πάντοτε, ο άνθρωπος είναι βοηθής, είναι υπερφίαλος, είναι ηματίας, σηκώνει κεφάλι και χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του, τα μέσα του, τις ικανότητές του: θα κάνω, θα φτιάξω, ώσπου τον ανέχεται ο Θεός. Αλλά όταν τον πατάξει ο Θεός και κοπούν τα πόδια του, όταν τον πατάξει έτσι ο Θεός που δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι με τίποτε και πείθεται πλέον, απέτυχε.

Τότε είναι ενδεχόμενο να ζητήσει, όπως λέει εδώ ο ψαλμωδός, βλέπετε είναι πολύ ωραίο, και ζητήσουσι το όνομά σου, Κύριε. Έχει το όνομά σου, Κύριε, και ναι, θα ζητήσουν και αυτοί το όνομά σου, θα προσευχηθούν στο όνομά σου, θα σε αναγνωρίσουν, Θεό μου. Δηλαδή είναι πάρα πολύ ωραίο αυτό το οποίο λέει εδώ ο ψαλμωδός για τους λαούς αυτής της εποχής οι οποίοι στρέφονται εναντίον του Ισραήλ και φυσικά στρέφονται εναντίον του αληθινού Θεού και όμως εδώ ο προφήτης, ο ψαλμωδός είναι και προφήτης, μοιάζει να προβλέπει ότι κάποτε θα ζητήσουν τον Κύριο. Και από αυτήν την πλευρά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και μια προφητεία για όλα τα έθνη, όχι μόνο για αυτούς τους λαούς που είναι γύρω, αυτούς εδώ, αλλά

για όλα τα έθνη, ότι κάποτε θα ζητήσουν, που έγινε μετά την έλευση του Χριστού. Θα ζητήσουν το όνομα του Θεού. Θα ζητήσουν και θα λατρεύσουν και αυτοί τον αληθινό Θεό. Βλέπετε, πού και πού υπάρχουν και εις τους ψαλμούς, ναι, πού και πού υπάρχουν έτσι οι συγκεκριμένες προφητείες στο θέμα αυτό. Αυτό. Αισχυνθήτωσαν και ταραχθήτωσαν εις τον αιώνα του αιώνος και εντραπήτωσαν και απολέσθωσαν. Ε, ναι, άμα θα νικηθούν κατά κράτος, αν θα επέμβεις εσύ, θα αφήσεις να ξεσπάσει η οργή, θα επέμβει σαν να σηκώθηκε ένας ανεμοστρόβιλος, σαν φωτιά που καίει τα δένδρα, τα δάση, τα βουνά κτλ.

Και θα νικηθούν, θα καταντροπιαστούν, λοιπόν, θα ταραχθούν για πάντα, θα εντραπούν και θα απολεσθούν όλα μαζί τέτοια. Αισχυνθήτωσαν και ταραχθήτωσαν εις τον αιώνα του αιώνος, βλέπετε το λέει έτσι. Ο ψαλμωδός δεν μένει μόνο και δεν ζητάει μόνον τώρα, αυτή την κρίσιμη ώρα, να επέμβεις και να μας σώσεις, αλλά αυτοί είναι εχθροί σου για πάντα, λοιπόν, στον αιώνα του αιώνος να νικηθούν και έτσι να καταντροπιαστούν, να απολεσθούν και γνώτωσαν ότι όνομά σοι Κύριος. Και να γνωρίσουν έτσι ότι το όνομά σου είναι Κύριος.

Ο ύψιστος εις πάσαν την γην, συ είσαι ο υπέρτατος, ο ύψιστος Κύριος σ' όλη τη γη. Αυτό το άμα ο άνθρωπος... Τι βγαίνει άμα λες υπάρχει Θεός, υπάρχει Θεός; Τι βγαίνει; Είπαμε ότι το Θεό μόνο μέσα στον Χριστό τον βρίσκουμε. Έξω από τον Χριστό θα βγάλουμε δικό μας Θεό. Θα λέμε για Θεό, αλλά θα είναι όπως θα το φτιάξουμε εμείς με το μυαλό μας ο καθένας. Θεός είναι αυτός που μας απεκάλυψε ο Χριστός. Στον Χριστό θα βρούμε τον Θεό και στην Εκκλησία θα βρούμε τον Χριστό. Αλλά πάλι τελικά θα λέγαμε όχι απλώς μερικά το Χριστό να γίνει Κύριος ο Χριστός. Αν ο άνθρωπος δεν μάθει

να ζήσει αυτό το πράγμα, ότι ο Θεός είναι ο Κύριος, ο Θεός του είναι ο Κύριός του. Αυτός είναι το πλάσμα του Θεού, όχι με την έννοια ότι είναι δούλος του Θεού ή υπηρέτης ή δεν ξέρω τι, αλλά με την έννοια ότι ο Κύριος Θεός είναι ο Πατέρας και ο δούλος και το πλάσμα, ο άνθρωπος, είναι το παιδί του Θεού. Διότι ούτε λίγο ούτε πολύ σε κάνει και εσένα να είσαι ό,τι είναι ο ίδιος ο Θεός, αλλά ο Θεός θα σε κάνει να είσαι ό,τι είναι Εκείνος, όχι ότι άπαξ και είμαστε άνθρωποι τώρα έχουμε μέσα μας, λέει, το Θεό και αρχίζουν οι πανθεϊσμοί και όλα αυτά τα χαζά. Λοιπόν, μάλλον θα σταματήσουμε εδώ για σήμερα.