Δοξολογία του Θεού στους Τελευταίους Στίχους του Ψαλμού 75

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

So let us quickly look at the remaining verses. Although I should have said earlier what I said off topic, let us look at the remaining verses, finish this psalm, and begin the next one, Psalm 76, next time. We are at the fourth and final stanza, verses eleven, twelve, and thirteen: “For a person’s thought shall praise You, and what remains of that thought shall celebrate You.” I am not entirely sure exactly what this means here. But in light of what we have said, it fits: now that God has intervened, now that God has struck terror into the enemy, now that God has saved His people, and so on.

Everything, absolutely everything—even the smallest, most remote, most hidden thought in the soul—should come forth to praise and glorify God. “And what remains of that thought shall celebrate You.” It is the same idea. Some power or capacity within a person may have been forgotten deep inside, but that too should come forth. Let everything praise and glorify God. Let the whole person glorify Him. We should not offer a few words just to get it over with and then withdraw into ourselves again. Let everything awaken and praise God. “Make vows and fulfill them to the Lord our God,” because many people were accustomed to doing so...

Many people in those days made vows, and their gratitude to God was often expressed through those vows. That is why the psalm says, “Make vows and fulfill them to the Lord our God.” In other words, make vows and give what you vowed to the Lord our God. Everything belongs to God; let us give everything to Him, leaving nothing out. You see, this awakening begins with gratitude. God intervened and saved us. Is this a time to sleep? Can we hide anything, let anything slip our minds, or pretend we do not understand? Everything must be brought forth. Of course, what I am saying here is influenced by what we discussed earlier, but these words have a deeper meaning. “All those around Him shall bring gifts.”

Everyone around the people of Israel—even their enemies—is now called to bring gifts to God. “To the One who is awesome, who takes away the spirits of rulers.” To whom are the gifts brought? To this God, who is awesome and takes away the spirits of rulers. He takes the lives of rulers and kings; He spares no one. For 185,000 had been killed. “Awesome to the kings of the earth.” He is awesome before everyone and against them all, and He defers to no one. He holds them all in His hands and takes their souls and their breath when He wills. He is awesome even to rulers and to the kings of the earth. That is a brief account of these verses. The psalm is finished, and we will continue with Psalm 76 next Monday.

Let us do whatever else we have left to do, and then we can go.

Έτσι, πολύ γρήγορα να δούμε λίγο τους υπόλοιπους στίχους, ενώ μεσαίτερα έπρεπε να τα πω αυτά που είπα εκτός θέματος, να δούμε λίγο τους υπόλοιπους στίχους, να τελειώσει αυτός ο ψαλμός και να μπούμε στον άλλο ψαλμό, τον 76, από την προσεχή φορά. Λοιπόν, είμαστε στην τελευταία στροφή, τέταρτη, ενδέκατος, δωδέκατος και δέκατος τρίτος στίχος. «Ότι ενθύμιον ανθρώπου εξομολογήσεταί σοι και εγκατάλειμμα ενθυμίου εορτάσει σοι». Δεν ξέρω τώρα τι ακριβώς θέλει να πει εδώ βέβαια και λοιπά, αλλά μετά και από όσα είπαμε ταιριάζει να το... ότι ναι, τώρα που επενέβη ο Θεός, τώρα που ο Θεός έκανε τρόμο στον εχθρό, τώρα που ο Θεός έσωσε τον λαό Του και τα λοιπά.

Τα πάντα, τα πάντα, και η πιο ελάχιστη, η πιο ακροημένη σκέψη, η πιο απόμερη σκέψη που υπάρχει μες στη ψυχή, και αυτή να βγει λοιπόν να δοξολογήσει, να υμνήσει τον Θεό. «Και εγκατάλειμμα ενθυμίου εορτάσει σοι», το ίδιο δηλαδή. Και κάτι που, ναι, κάποια δύναμη, κάποια, τέλος πάντων, κάποια ικανότητα του ανθρώπου που μπορεί να ξεχάστηκε κάπου βαθιά μέσα, και εκεί να βγει. Και λοιπόν εδώ όλα τα πάντα να υμνήσουν, για να δοξάσουν τον Θεό. Όλος ο άνθρωπος να υποδώσει, όχι να κάνουμε μερικά έτσι, ξεβγούμε και από αυτό και πάλι να πέσουμε στην άκρη μας. Όλα να ξυπνήσουν, να υμνήσουν τον Θεό. «Εύξαστε και απόδοτε Κυρίω τω Θεώ ημών», και επειδή πολλοί συνήθιζαν

το ΛΥΜΕ ΥΠΣΙΝΟΝ. Πολλοί συνήθιζαν τότε να κάνουν τάματα και εκδηλωνόταν πάρα πολύ η ευχαριστία προς τον Θεό με τα τάματα, γι' αυτό λέει «εύξαστε και απόδοτε Κυρίω τω Θεώ ημών», κάντε τάματα, εύξαστε, αυτή είναι, κάντε τάματα και δώστε τα τάματα στον Κύριο και Θεό μας. Αξίζει δηλαδή όλα, όλα, τίποτε να μη μείνει, όλα ανήκουν στον Θεό, όλα να τα δώσουμε στον Θεό. Αυτό το ξύπνημα, το βλέπετε, εδώ ξεκινάει από την ευγνωμοσύνη. Ο Θεός επενέβη και μας έσωσε, αυτό που μας έσωσε. Λοιπόν, χωράει ύπνος τώρα; Και χωράει να κρύψουμε τίποτα; Χωράει να ξεχαστούμε για κάτι; Και χωράει να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε; Όλα, πιπωδός. Όμως, καταλαβαίνετε τώρα, αυτά είναι επηρεασμένα από όσα είπαμε πιο μπροστά, αλλά είναι όμως βαθύτερα στο νόημά τους. Πάντες οι κύκλω αυτού οίσουσι δώρα.

Και όλοι όσοι είναι γύρω από το λαό αυτόν τον Ισραηλιτικό, και εκεί είναι ακόμη και εχθροί, και οι πάντες τώρα όλοι να φέρουν δώρα στον Θεό, τον φοβερό και αφαιρούμενο πνεύματα αρχόντων. Σε ποιον; Στον Θεό αυτόν, ο οποίος είναι φοβερός και αφαιρεί πνεύματα αρχόντων. Παίρνει και ψυχές από τους άρχοντες και βασιλείς και δεν χαρίζεται σε κανέναν, επειδή είχαν σκοτωθεί 185.000. Φοβερός παρά τοις βασιλεύσι της γης. Αυτός που είναι φοβερός ενώπιον όλων και απέναντι σε όλους και κανέναν δεν λογαριάζει, και όλους τους έχει στα χέρια του και παίρνει την ψυχή τους και την πνοή τους όταν θελήσει, ακόμη φοβερός απέναντι σε άρχοντες και παρά τοις βασιλεύσι της γης. Αυτά έτσι εν συντομία, και τελείωσε ο ψαλμός και θα συνεχίσουμε με τον 76ο ψαλμό την προσεχή Δευτέρα.

Να κάνουμε... Κάνουμε και ό,τι υπόλοιπο έχουμε και να φύγουμε.