Ο Ψαλμός 71 για τη λύτρωση, την εμπιστοσύνη και τον αίνο

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

As we do every year, we begin our Monday gatherings here tonight. We started a little late because we also handed out numbers for confession. Normally, Great Compline will begin at 7:30, so that we can finish comfortably by about 8:15, as in previous years. The talk will follow.

The women who come should arrive at 6:45. I hope we can begin then, finish at 7:30, and start Great Compline straightaway. We should begin with the men by 8:50 at the latest and finish by 9:00, or thereabouts. Unless you would prefer something else, our Monday subject will remain the Psalms, as it is in the hall. We have been studying them for some time. We have not left the Rudder behind, as you remember; we devote a little time to it as well. But since time is short tonight, I think we will leave it for another time.

We will devote at least a little time to our discussion. I think it's about eight o'clock now, isn't it?

We had reached the seventieth psalm. It is rather long, with twenty-four verses, and falls into two parts. The first goes through verse 13, and the second runs from verses 14 to 24. The first three verses serve as a kind of introduction. We looked at those last time, so now we move into the first part, beginning with verse 4.

“My God, deliver me from the hand of the sinner, from the hand of the lawless and unjust. For You are my patient endurance, O Lord; O Lord, You have been my hope since my youth. I have relied on You from the womb; from my mother's womb You have been my protector. My praise is of You continually. I have become a wonder to many, but You are my mighty helper. Let my mouth be filled with Your praise, that I may sing of Your glory and Your majesty all day long.” That brings us to verse 8. The first part is David's prayer, while the second part is thanksgiving.

He gives thanks, shows his trust in God, and promises to thank Him.

As we said when we looked at the first three verses, he begins his prayer: “In You, O Lord, I have hoped; let me never be put to shame,” and so on. Now, in the first part beginning with verse 4, he continues: “My God, deliver me from the hand of the sinner, from the hand of the lawless and unjust.” He asks God to rescue him, to save him.

Here he is not praying in general terms, as he did in the introduction when he said, “Deliver me and rescue me.” He has a particular person in mind: an evil, lawless, unjust man who is plotting against his life. He asks God to save him from that man.

He asks God to save and deliver him: “My God, deliver me from the hand of the sinner, from the hand of the lawless and unjust.”

By “the sinner,” he does not simply mean someone who has committed sins. Everyone is a sinner. He means a person who has given himself over to his sinful condition, lets it govern him, and does whatever it tells him. He feels like killing, so he kills. He feels like stealing, so he steals. He feels like wronging someone, so he does it. His sinful condition carries him along. Another person may be a sinner but know it and struggle against his sin. When someone loves sin and does whatever sin tells him, remember that sin includes its consequences as well as the sinful acts themselves.

When a person gives in to these things, the devil influences him without his realizing it. The devil influences a person through sin; otherwise he cannot influence him. He can do nothing to a person on his own. He has neither that authority nor that power. Through sin, though, it is as if the person himself invites the devil in. As we have said before, a foreign state cannot intervene unless the government invites it. In the same way, when someone consents to sin and lets his sin carry him along, it is as if he invites the devil to influence him.

We said that sin includes its consequences, as well as sinful acts themselves, and that the devil influences the soul through these consequences too. Take timidity, for example. As an affliction of the soul, it is not something a healthy person would have; it belongs to our wounded condition. It is a consequence of sin in human nature generally. As we said, whether we like it or not, we bear this sinful condition. But we must not give ourselves over to it, let it influence us, or let it carry us along. So a person may suffer from timidity as a consequence. He does not want it, and it is not his fault that he has it.

Fearfulness, melancholy, anxiety, oversensitivity that makes you flare up or seem ready to explode: whether you like it or not, you may have all these things, because they are consequences of the sin present in humanity generally. But you must not give in to them. Someone says, “It's my nerves, my nerves.” What about your nerves? How often does someone say, “You know, my nerves are strained, and that's why I behaved that way”? No, you did not behave well. Your nerves may be strained, yes.

Your constitution may be like that; you may be ill. But that does not mean you should give in. Sometimes a person gives in to his nerves, his fear, or his timidity as though these things were part of who he is, even as though he liked them. He finds shelter in them, because that way he can excuse himself.

We can be crafty. Say I want to move ahead of others in a queue. I might say, almost with satisfaction, “You know, I have a disability.” At that moment I am taking advantage of my disability, almost wanting to have it because it serves me. Some people go through life depending on others, having simply made peace with a disability. A disability is real, of course. But what happens when a person lets it hold him back in other ways? The same is true of these other things: “It's my nerves,” and so on.

“They tired me out; they made things difficult for me,” or “That's just how I am.” All right, perhaps it is. But that does not mean you must become captive to a weakness and let it do whatever it wants with you. Without realizing it, you let the devil lead you around. He does this because you have given in to your weaknesses, not because he has power over you on his own. The impulse may come, but do not give in to it or let it carry you along.

Suppose you are anxious by temperament. All right, that is how you are. Understand that clearly, and you can be free of its hold on you. You know that you tend to worry about what your husband does, or what other people do. When that worry comes, stop and ask yourself, “Why am I getting involved? This is how I tend to react.” Then set those worries aside. Give them no attention.

These things too are sin. Sin is not limited to particular acts, such as lying, hitting someone, stealing, swearing, or accusing someone. A person also sins by letting himself become the victim of one weakness or another. As we said, that weakness itself arises from the sin present in the human race.

So God says, “Deliver me from the hand of this sinner, from the one who acts lawlessly and unjustly. Deliver me; set me free.” Yes, let us ask God, let us ask God to deliver us. To deliver us, to set us free. Ultimately, let us ask Him to free us from the devil, who attacks us through all these weaknesses.

Many things escape our notice, and we make many mistakes. We may ask God to deliver us from something, yet, strange as it sounds, deep down our plea may amount to saying, “Give me more of it.” Instead of asking, “Deliver me from this; set me free,” we are saying, “Let me sink deeper into it.” I keep returning to this point. Suppose you are an anxious person. You need to give that anxiety no attention at all, and to take a different stance. Knowing that this is how you are, you have all the less reason to...

...get involved and try to manage everyone according to your anxiety. Good evening!

You do that, and under the influence of your anxiety you see things that way. Perhaps you ask God to take your anxiety away. Yet without realizing it, you become entangled in that very anxiety, and your prayer takes on even more of it. The better course is to pray to God while giving your anxiety no attention, as though it were not there. If you keep watching it, even as you ask God for help, you sink deeper into it. Why is a person anxious, fearful, timid, and all these other things? Because deep within there is self-love, the root passion. Without that self-love, a person would have none of them.

These things are called into service—let me return to that point—to protect my self-love, to preserve it, to make sure nothing happens to it. So when you ask God to free you from anxiety or timidity, the way you ask may amount to saying, “My God, do not let anything happen to my self-love. Do not let it be exposed.” Without realizing it, then, you may be praying for God to increase your sin, strange as that sounds, and to make your troubled state worse. What does God want from you? Since you believe in Him as God, and acknowledge that He is mighty, good, loving toward mankind, all-knowing, and a worker of wonders, entrust yourself to Him.

Entrust yourself to God, and pay no attention to the anxiety you have created. Anxiety is not some thing that exists on its own for God to take away. It arises from the way you act, the way you think, the way you feel—from all of this within you. Why should God simply take it away? What needs to be taken out of you is self-love, the root from which all these things spring. He will take it away when you truly trust Him, and the Lord knows what to do. When you say the Jesus Prayer, “Lord Jesus Christ, have mercy on me,” over and over, but those words are filled with your anxiety, your timidity, your fear, then the prayer draws you deeper into them. We have said this before, but...

...I feel the need to say it again. Please, let us pay attention. “Deliver me from the hand of the sinner, from the hand of the lawless and unjust man. For You are my patient endurance, O Lord; You are my hope from my youth.” My God, You are my patient endurance, and You have been my hope since I was young. This means I have no one else to turn to, nor do I wish to turn to anyone else or ask anyone else for help. I turn to You. I ask You and plead with You, and I endure, waiting for You to decide when. “You are my patient endurance.” This does mean that You give me patient endurance, but it means more than that. You are the One who teaches me...

...patient endurance. I wait for You, until You see fit to act. Often we want something to happen today, immediately. But who are you to decide when it must happen? Ask God, and let it happen when He sees fit. In this way a person learns patient endurance and learns to wait. When God sees that a person has learned that lesson, He intervenes and gives the good He has to give. “You are my patient endurance; You are my hope from my youth.” From childhood, I have put my hope in You. From childhood, You have been my hope. From childhood, this is what I have done. I have never...

...put my hope in anyone else. I have never looked to anyone else.

If every Christian learns to speak to God like this, in deeds and not just in words—learns to turn to God, rely on Him, and take refuge in Him—what more does he need? He will still face difficulties, many of them, perhaps more than before, as we have said. That is not the point. It is a mistake to go to God simply so that this or that will not happen to us. God knows what we will face. We go to Him because He is our God. He sustains us; He is the One in whom we hope, the One for whom we wait with patient endurance. “Upon You I have leaned from the womb; from my mother’s womb You have been my protector.”

“From my mother’s womb I have leaned on You; You are the One who shelters me.” What does David mean? Did he know how to rely on God while he was in his mother’s womb? Did he know then that God was sheltering him? Now, at his present age, through his spiritual experience and all that God has shown him, he knows that from the first moment until today, God has sheltered him, sustained him, blessed him, and given him everything. Notice that David does not say this merely because he thinks it is what we ought to believe. He lives it. As we have said before, it is a great thing to feel this deeply: what would you be today...

...if God had not taken you by the hand from your mother’s womb?

Who knows what you would be, who knows what you would do? God shelters each of us, sustains us, guides us, and gives us light. Do you feel that? If you do, whom will you fear then? Whom will you fear? What anxiety will overcome you, what timidity will overcome you, and what other condition will overcome you? God brings us from nothing into existence, and from the first moment of our existence, He will always hold us by the hand. If we do not believe in God in this way, one wonders how we can live as Christians. How can you live as a Christian? The poor Christians of today try to live as Christians without a living faith in God, without the living presence of God, without an awareness...

...an awareness of God’s protection and providence from the first moment of their lives. They try to live as Christians. How will they live? One cannot; one cannot bear it. One will be lying. “Upon You I have leaned from the womb; from my mother’s womb You have been my protector. In You is my praise continually.” Yes. And what remains for David? What remains? To praise God, to sing to God, to sing to God. We should not find that strange. Someone sees a little flower, sees it, delights in it, and feels like making songs. If one were a poet, one would be inspired and sing. A beautiful landscape.

When a person senses God as the One who cares for us—as a good God, loving toward mankind, a God of love who bends down to us, brings sweetness to our lives, and gives us His kisses—then praise and glory to God rise naturally within him. What else could he do? That is why David says, “My praise is continually of You.” But we must stop here. Please leave as promptly as you can, because we have something else afterward. As we said, we will continue next Monday.

Όπως κάθε χρόνο, και φέτος από απόψε αρχίζουμε εδώ τις συνάξεις της Δευτέρας. Μόνο που απόψε, λόγω του ότι δώσαμε και αριθμούς για εξομολόγηση, αργήσαμε λίγο κάπως. Κανονικά το πρόγραμμα θα είναι: 7.30 θα αρχίζει το Μεγάλο Απόδειπνο, ώστε στις 8 και τέταρτο περίπου να τελειώνουμε με κάποια άνεση, όπως και τα άλλα χρόνια, και στη συνέχεια να γίνεται η ομιλία.

Οι κυρίες που έρχονται να έρχονται 7 παρά τέταρτο. Ελπίζω ότι θα μπορούμε 7 παρά τέταρτο να αρχίσουμε, 7.30 τελειώνουμε και αμέσως να αρχίσουμε το Μέγα Απόδειπνο, και με τους άνδρες να αρχίσουμε το αργότερο 9 παρά 10, για να τελειώνουμε το αργότερο 9, κάπως έτσι. Και το θέμα μας, εκτός αν έχετε εσείς αντίρρηση, αν θέλετε κάτι άλλο, το θέμα μας πάντα Δευτέρας θα είναι, όπως είναι και στην αίθουσα, τους ψαλμούς. Τα βλέπουμε και αρκετότερο καιρό, δεν έχουμε βγει από το Πηδάλιο, όπως θυμάστε, λίγη ώρα αφιερώνουμε και στο Πηδάλιο. Αλλά θεωρούμε ότι απόψε, επειδή δεν έχουμε χρόνο, ούτε απόψε θα έρθουμε.

Θα αφιερώσουμε λίγη ώρα έστω στο κουβένι. Νομίζω τώρα είναι περίπου το 8, δεν είναι;

Σας! Είχαμε φτάσει στον εβδομηκοστό ψαλμό, ο οποίος είναι μεγαλούτσικος, έχει 24 στίχους, χωρίζεται σε δύο μέρη. Το 13 είναι το πρώτο μέρος, στο 14-24 το δεύτερο μέρος, και οι πρώτοι τρεις στίχοι είναι σαν πρόλογος, τους οποίους είχαμε δει την τελευταία φορά, και προχωρούμε τώρα στο πρώτο μέρος που είναι από τον 4ο στίχο και έπειτα.

Θεός μου, ρύσαι με εκ χειρός αμαρτωλού, εκ χειρός παρανομούντος και αδικούντος. Ότι σύ ει η υπομονή μου, Κύριε, Κύριε η ελπίς μου εκ νεότητός μου. Επί σε επεστηρίχθην από γαστρός, εκ κοιλίας μητρός μου, σύ μου ει σκεπαστής, εν σοι η ύμνησίς μου διαπαντός. Ως τέρας εγενήθην τοις πολλοίς, και σύ βοηθός κραταιός. Πληρωθήτω το στόμα μου αινέσεώς σου, όπως υμνήσω την δόξα σου, όλην την ημέραν την μεγαλοπρέπειάν σου. Εδώ είναι ο 8ος στίχος. Το πρώτο μέρος είναι προσευχή, προσευχή του Δαβίδ. Ενώ το δεύτερο μέρος, ευχή.

Ευχαριστίες, δείχνει εμπιστοσύνη στον Θεό και υπόσχεται ευχαριστίες στον Θεό.

Όπως είπαμε τους τρεις πρώτους στίχους, από τον τέταρτο στίχο αρχίζει την προσευχή: «Επί σοι, Κύριε, ήλπισα», «μη καταισχυνθείην εις τον αιώνα» και τα λοιπά, και συνεχίζει την προσευχή αυτή, ας πούμε, μπαίνοντας τώρα στο πρώτο μέρος από τον τέταρτο στίχο. «Ο Θεός μου, ρύσαι με εκ χειρός αμαρτωλού, εκ χειρός παρανομούντος και αδικούντος». Παρακαλεί τον Θεό να τον γλιτώσει, να τον σώσει.

Από... Εδώ δεν προσεύχεται και δεν παρακαλεί γενικά, όπως έλεγε στον πρόλογο, «ρύσαι με και εξελού με». Έχει υπόψη του συγκεκριμένο άνθρωπο, κακό άνθρωπο, παράνομο και αδικούντα άνθρωπο, ο οποίος επιβουλεύεται τη ζωή του, και από αυτόν...

Ο Θεός να τον σώσει, να τον λυτρώσει. «Ο Θεός μου, ρύσαι με εκ χειρός αμαρτωλού, εκ χειρός παρανομούντος και αδικούντος».

Ο αμαρτωλός, ο άνθρωπος δηλαδή, όχι απλώς που έχει αμαρτίες, κάθε άνθρωπος είναι αμαρτωλός, αλλά ο άνθρωπος που είναι αφημένος στην αμαρτωλότητά του και άγεται και φέρεται από αυτή και κάνει ό,τι του λέγει η αμαρτωλή του κατάσταση. Του έρχεται να σκοτώσει, σκοτώνει. Του έρχεται να κλέψει, κλέπτει. Του έρχεται να αδικήσει, αδικεί. Άγεται και φέρεται από την αμαρτωλή κατάσταση. Κάποιος άνθρωπος είναι αμαρτωλός, αλλά το ξέρει ότι είναι αμαρτωλός και κάνει αγώνα εναντίον της αμαρτίας του. Όταν λοιπόν αγαπάει κανείς την αμαρτία και κάνει ό,τι του λέγει η αμαρτία, η αμαρτία, ξέρετε, δεν είναι μόνον η ίδια η αμαρτία αλλά και οι συνέπειες της αμαρτίας.

Όταν αφήνεται κανείς σε αυτά, χωρίς να το καταλαβαίνει, επηρεάζεται από τον διάβολο. Διότι ο διάβολος διαμέσου της αμαρτίας επηρεάζει τον άνθρωπο. Αλλιώς δεν μπορεί να τον επηρεάσει τον άνθρωπο. Δεν μπορεί να κάνει τίποτε ο διάβολος στον άνθρωπο. Δεν έχει τέτοια εξουσία, δεν έχει τέτοια δύναμη. Μόνο διαμέσου της αμαρτίας, διότι τότε ο ίδιος ο άνθρωπος είναι σαν να τον προσκαλεί, ας πούμε, τον διάβολο. Είναι όπως δεν μπορεί να επέμβει ένα κράτος ξένο παρά εάν προσκληθεί από την κυβέρνηση, το λέγαμε και άλλη φορά. Λοιπόν, εδώ με το να συγκατατίθεται κανείς στην αμαρτία, με το να αφήνει τον εαυτό του να άγεται και να φέρεται από την αμαρτία του, είναι σαν να προσκαλείται ο διάβολος και ο διάβολος επηρεάζει τον άνθρωπο.

Είπαμε ότι όχι μόνον αυτή η καθεαυτή αμαρτία, αλλά και οι συνέπειες της αμαρτίας είναι αμαρτία, και διαμέσου αυτών ο διάβολος επηρεάζει την ψυχή. Παραδείγματος χάρη, για να πω έτσι μερικά, η δειλία. Η δειλία ως μια ψυχική ασθένεια δεν είναι κάτι που το έχει ο νορμάλ, ο υγιής άνθρωπος. Τα έχει ο αρρωστημένος άνθρωπος. Είναι συνέπεια γενικότερα της αμαρτίας μέσα στην ανθρώπινη φύση. Και όπως είπαμε, θέλει κανείς δεν θέλει, έχει την αμαρτωλότητα. Αλλά να μην αφήνεται στην αμαρτωλότητα, να μην επηρεάζεται από αυτή, να μην άγεται και φέρεται από αυτή. Έτσι λοιπόν μπορεί να έχει κανείς ως συνέπεια τη δειλία. Δεν θέλει, δεν φταίει.

Φοβία, η μελαγχολία, την ανησυχία, την ευαισθησία, που εύκολα κανείς ανάβει, εύκολα φαίνεται να εκραγεί και λοιπά. Όλα αυτά, θέλετε δεν θέλετε, τα έχετε, διότι είναι συνέπειες της αμαρτίας που υπάρχει στον άνθρωπο γενικώς. Τα έχει κανείς αυτά, αλλά δεν πρέπει να αφήνεται. «Α, τα νεύρα μου», λέει, «τα νεύρα μου». Τι τα νεύρα σου; Πόσες φορές λέει κανείς ότι «ξέρεις, είναι τα νεύρα μου ερεθισμένα και γι' αυτό φέρθηκα έτσι». Όχι, δεν έκανες καθόλου καλά. Τα νεύρα σου, εντάξει.

Μπορεί να είναι το σκαρί σου έτσι, να είσαι άρρωστος και λοιπά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφεθείς. Γιατί άμα αφεθείς σε αυτό, γιατί αφήνεται κανείς καμιά φορά, μιλάει δηλαδή για τα νεύρα του ή για τη φοβία του, για τη δειλία του, σαν να τα ανασημαχεί με αυτά, σαν να τα ευχαριστιέται κιόλας. Βρίσκει ένα καταφύγιο εκεί, γιατί έτσι κανείς απαλλάσσεται.

Πονηρός ο άνθρωπος και θέλει, θέλω εγώ να πάω μπροστά από τους άλλους σε μια ουρά. Λοιπόν, με πολλή, θα έλεγε κανείς, ευχαρίστηση λέγει «ξέρετε, εγώ είμαι ανάπηρος». Και εκείνη την ώρα όμως εκμεταλλεύεται την αναπηρία του και σαν να τη θέλει να την έχει για να τον εξυπηρετεί. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σαν παράσιτα μέσα στη ζωή, συμφιλιωμένοι απλώς με μια αναπηρία. Εντάξει, η αναπηρία, ως εκεί που είναι αναπηρία, είναι αναπηρία. Από εκεί και πέρα, από εκεί και πέρα παγώνει τον άνθρωπο. Τι κάνετε από εκεί και πέρα; Λοιπόν, έτσι είναι και τα άλλα, δεν είναι; Να, τα νεύρα μου, να, έτσι.

Με κούρασαν, με δυσκόλεψαν, ή έτσι είναι το σκαρί μου και λοιπά. Εντάξει, έτσι είναι, αλλά δεν συνεπάγεται αυτό, δεν σημαίνει αυτό ότι οπωσδήποτε πρέπει να αιχμαλωτιστείς από την οποιαδήποτε αδυναμία σου και να αφεθείς σε αυτήν την αδυναμία σου και να σε κάνει ό,τι θέλει. Διότι, χωρίς να το καταλαβαίνεις, σε χορεύει ο διάβολος. Αλλά όχι γιατί ο διάβολος έχει καμιά εξουσία και μπορεί να κάνει, αλλά γιατί εσύ τον άφησες. Και για ποιον λόγο τον άφησες; Διότι αφέθηκες στις αδυναμίες που έχεις. Σου έρχεται να μπεις, εντάξει, αλλά μην αφήνεσαι, μην άγεσαι και φέρεσαι.

Συγκεκριμένα, είσαι ανήσυχος άνθρωπος από σκαριού σου, ας πούμε, είσαι ανήσυχος άνθρωπος. Εντάξει, είσαι ανήσυχος άνθρωπος. Καταλαβαίνετε το καλά αυτό και θα είσαι ελεύθερος από αυτή την κατάσταση. Αλλά ενώ ξέρεις ότι είσαι από σκαριού σου ανήσυχος άνθρωπος και σου έρχεται επομένως να ανησυχείς για τις ενέργειες του ανδρός σου, να ανησυχείς για τις ενέργειες των κάποιων, τι λες; «Στάσου, τι με νοιάζει; Από σκαριού μου έτσι μου...» Τα έχουμε στην άκρη. Τίποτε.

Ευχαριστώ που παρακολουθήσατε το βίντεο.

Αυτά είναι αμαρτία. Δεν είναι αμαρτία μόνο οι αμαρτίες που κάνει κανείς συγκεκριμένες, που είπε ψέμα, που χτύπησε κάποιον, που έκλεψε, που έβρισε, που κατηγόρησε κλπ. Αλλά και που κάνει κανείς, αφήνει τον εαυτό του να γίνεται θύμα της μιας ή της άλλης αδυναμίας, η οποία πάλι και αυτή η αδυναμία οφείλεται, όπως είπαμε, στο ότι υπάρχει αμαρτία μέσα στο ανθρώπινο γένος.

Ο Θεός λοιπόν λέει: «Λύτρωσέ με από το χέρι του αμαρτωλού αυτού, του παρανομούντος και του αδικούντος. Λύτρωσέ με, ελευθέρωσέ με». Ναι, να παρακαλούμε τον Θεό. Να παρακαλούμε τον Θεό να μας λυτρώνει από κάθε τι το οφείλει να κάνουμε. Να μας λυτρώνει, να μας ελευθερώνει. Και σε τελευταία ανάλυση να μας ελευθερώνει από τον διάβολο, ο οποίος διαμέσου όλων αυτών των αδυναμιών μάς κάνει επιθέσεις.

Μας ξεφεύγουν πολλά πράγματα και κάνουμε πολλά λάθη. Και μπορεί να παρακαλούμε τον Θεό να μας λυτρώσει από κάτι και, μη σας φανεί παράξενο, η παράκληση της ψυχής να είναι έτσι σαν να λέμε στον Θεό «δώσ' μου αυτό, αυτό». Όχι «να με λυτρώσεις απ' αυτό», όχι «να με ελευθερώσεις», αλλά «βούλιαξέ με περισσότερο σ' αυτό». Πάλι δηλαδή επιμένω σ' αυτό το σημείο. Είσαι ανήσυχος άνθρωπος. Εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι να μην δώσεις καμιά σημασία, τίποτα, να μην δώσεις σημασία, αλλά να πάρεις και την ανάλογη στάση. Να ξέρεις ότι εγώ αφού είμαι έτσι, οπότε λιγότερο μου υπάρχει λόγος και δεν...

Να ανακατεύομαι και θέλω να κανονίσω όλους με βάση την ανησυχία μου. Καλησπέρα!

Κάνεις αυτό, αλλά από την επήρεια της ανησυχίας σου βέβαια το βλέπεις αυτό και παρακαλείς ίσως τον Θεό να σου πάρει την ανησυχία. Αλλά όμως μπλέκεις χωρίς να το καταλαβαίνεις, μπλέκεις μέσα σε αυτό, στην ίδια την ανησυχία σου, και η προσευχή σου παίρνει περισσότερη ανησυχία. Ενώ το πιο σωστό είναι προσευχή στον Θεό, αλλά ούτε να δώσεις σημασία στην ανησυχία που έχεις, σαν να είναι ανύπαρκτη, διότι αν την προσέχεις και παρακαλείς τον Θεό, βουλιάζεις μέσα σε αυτήν. Και γιατί; Γιατί ο άνθρωπος είναι ανήσυχος, είναι φοβητσιάρης, είναι δειλός, είναι όλα αυτά τα πράγματα; Γιατί υπάρχει φιλαυτία στο βάθος του ανθρώπου. Άμα δεν είχε φιλαυτία ο άνθρωπος, δεν είχε τίποτα από αυτά.

Επιστρατεύουν. Επιστρέψτε. Αυτά επιστρατεύονται, ας πούμε, για να... να προφυλάξω τη φιλαυτία, για να περισώσω τη φιλαυτία, έτσι να μην πάθει τίποτα η φιλαυτία. Επομένως, την ώρα που παρακαλείς να σε ελευθερώσει ο Θεός από την ανησυχία ή από τη δειλία, ανάλογα με ποιο τρόπο παρακαλείς, ναι, μπορεί να παρακαλείς έτσι σαν να λες: «Θεέ μου, μην πάθει τίποτα η φιλαυτία μου, μην εκτεθεί η φιλαυτία μου». Επομένως, χωρίς να το καταλαβαίνεις, προσεύχεσαι και παρακαλείς τον Θεό για να αυξήσει την αμαρτία σου, όσο και αν σου φαίνεται παράξενο, να αυξήσει την άσχημη κατάστασή σου. Τι θέλει ο Θεός από σένα; Αφού τον πιστεύεις σαν Θεό και αφού αναγνωρίζεις ότι είναι Θεός δυνατός, Θεός αγαθός, Θεός φιλάνθρωπος, Θεός που τα ξέρει όλα, παντογνώστης και θαυματουργός, άφησε τον εαυτό σου εκεί.

Άφησε να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό και μην δίνεις καμιά σημασία στην ανησυχία η οποία είναι δημιούργημά σου. Δεν είναι δηλαδή η ανησυχία κάτι που είναι υπαρκτό για να το πάρει ο Θεός. Απλώς εσύ, ο τρόπος με τον οποίο κινείσαι, ο τρόπος με τον οποίο σκέπτεσαι, ο τρόπος με τον οποίο νιώθεις, αισθάνεσαι, όλη σου αυτή... αυτό είναι που δημιουργεί αυτή την ανησυχία. Γιατί να σου πάρει ο Θεός; Ο Θεός πρέπει να σου πάρει τη φιλαυτία από μέσα, που ξεκινούν όλα από εκεί. Και θα σου πάρει τη φιλαυτία όταν πραγματικά εμπιστευτείς σε Αυτόν, και ξέρει ο Κύριος τι θα κάνει. Όταν λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», αλλά συγχρόνως αυτό το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» γεμίζει από την ανησυχία σου, γεμίζει από τη δειλία σου, γεμίζει από τη φοβία σου, γεμίζει... Τότε η προσευχή σε κάνει να βουλιάζεις πιο πολύ μέσα. Το έχουμε πει και άλλη φορά αυτό, αλλά...

με την ανάγκη να το πω, παρακαλώ, παρακαλώ να το προσέξουμε. Ρύσαι με εκ χειρός αμαρτωλού και εκ χειρός παρανομούντος και αδικούντος, ότι συ ει η υπομονή μου, Κύριε, συ η ελπίς μου εκ νεότητός μου. Εσύ είσαι, Θεέ μου, η υπομονή μου και εσύ είσαι η ελπίδα μου εκ νεότητος. Αυτό σημαίνει ότι φεύγω, εγώ δεν έχω κανέναν άλλο στον οποίο θα καταφύγω, ούτε θέλω να καταφύγω σε κανέναν άλλον, ούτε θέλω να παρακαλέσω τον άλλον. Εσένα, σε εσένα καταφεύγω, σε εσένα ζητώ, σε εσένα παρακαλώ και υπομένω, υπομένω, περιμένω, εσύ να ξέρεις πότε. Συ η υπομονή μου. Όχι δηλαδή με την έννοια απλώς εσύ είσαι που μου δίνεις υπομονή, όχι μόνο με την έννοια αυτή, που οπωσδήποτε και έτσι μπορούμε να το πάρουμε, αλλά εσύ είσαι εκείνος ο οποίος με κάνεις...

μαθαίνω την υπομονή δηλαδή, εγώ εσένα περιμένω, όποτε ευδοκήσεις. Πολλές φορές κανείς θέλει σήμερα κιόλας να γίνει κάτι, αμέσως να γίνει. Ε, ποιος είσαι εσύ που θα ορίσεις και θα κανονίσεις πότε θα γίνει; Ε, θα παρακαλέσει τον Θεό. Και ο Θεός, όποτε ευδοκήσει. Έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να υπομένει, μαθαίνει να περιμένει. Και όταν ο Θεός δει ότι ο άνθρωπος έμαθε το μάθημα της υπομονής και έμαθε το μάθημα αυτό της αναμονής, επεμβαίνει ο Θεός και δίνει αυτό που έχει να δώσει, το καλό που έχει να δώσει. Συ η υπομονή μου, συ η ελπίς μου εκ νεότητός μου. Δηλαδή από μικρό παιδί σε σένα ελπίζω, από μικρό παιδί εσύ είσαι η ελπίδα μου, από μικρό παιδί αυτό κάνω, δεν...

ήλπισα ποτέ σε κανέναν άλλο. Δεν περίμενα ποτέ από κανέναν άλλο.

Κάθε χριστιανός, ας πούμε, έτσι μάθει να μιλάει με τον Θεό, όχι με λόγια, στην πράξη, μάθει έτσι να μιλάει με τον Θεό, έτσι να αναφέρεται στον Θεό, έτσι να στηρίζεται στον Θεό, έτσι να καταφεύγει στον Θεό, τι άλλο θέλει; Όχι γιατί δεν θα περάσει δυσκολίες, πολλές θα περάσει, πιο πολλές, όπως είπαμε και άλλη φορά. Δεν είναι αυτό το θέμα. Αυτό είναι λάθος δηλαδή. Πηγαίνουμε στον Θεό, μην πάθουμε τούτο, μην πάθουμε εκείνο. Όχι μην πάθουμε τούτο, μην πάθουμε εκείνο. Ο Θεός ξέρει τι θα πάθουμε. Εμείς πηγαίνουμε στον Θεό γιατί είναι ο Θεός μας και αυτός είναι ο οποίος μας στηρίζει, αυτός είναι στον οποίο ελπίζουμε, αυτός είναι τον οποίο υπομένουμε και περιμένουμε και αναμένουμε και λοιπά. Επί σε επεστηρίχθην από γαστρός, εκ κοιλίας μητρός μου, συ μου ει σκεπαστής.

Από την κοιλιά της μάνας μου, δηλαδή, σε εσένα στηρίχθηκα, από γαστρός, εκ κοιλίας μητρός μου, εσύ είσαι που με σκεπάζεις. Τι να πει με αυτό; Δηλαδή ήξερε αυτός όταν ήταν στην κοιλιά της μητέρας του να στηρίζεται στον Θεό ή ήξερε ότι τον σκέπασε ο Θεός; Αλλά τώρα όμως, εδώ στην ηλικία που είναι και με την πείρα που έχει την πνευματική και με όσα ο Θεός τού έχει δείξει, ξέρει ότι από την πρώτη στιγμή και μέχρι σήμερα είναι ο Θεός που τον σκεπάζει, είναι ο Θεός που τον στηρίζει, είναι ο Θεός που τον ευλογεί, είναι ο Θεός που του δίνει τα πάντα. Προσέξτε, ο Δαβίδ δεν τα λέει αυτά γιατί πιστεύει ότι αυτή είναι η πίστη, έτσι πρέπει να πιστεύουμε. Ο Δαβίδ το ζει αυτό το πράγμα, το ζει. Και το είπαμε και άλλη φορά, το τονίσαμε, μεγάλο πράγμα δηλαδή να αισθάνεστε ότι τι θα ήσουνα σήμερα.

Εάν ο Θεός δεν ήταν εκείνος ο οποίος σε έπαιρνε απ' τα χέρια, απ' την κοιλιά της μάνας σου,

Ποιος ξέρει τι θα είσαι, ποιος ξέρει τι θα κάνεις. Ο Θεός είναι που σκεπάζει τον καθένα, που στηρίζει τον καθένα, που οδηγεί τον καθένα, που τον φωτίζει. Αυτό το νιώθεις; Άμα το νιώθεις, ποιον θα φοβηθείς μετά; Ποιον να φοβηθείς; Και ποια ανησυχία θα σε κυριεύσει και ποια δειλία θα σε κυριεύσει και ποια άλλη κατάσταση θα σε κυριεύσει; Ο Θεός είναι αυτός ο οποίος μας φέρνει από το μηδέν στην ύπαρξη και μας φέρνει από την πρώτη στιγμή της υπάρξεώς μας και μέχρι πάντοτε θα μας έχει από το χέρι. Αν δεν πιστέψουμε έτσι στον Θεό, απορεί κανείς πώς μπορούμε και ζούμε χριστιανικά. Πώς θα ζήσεις χριστιανικά; Οι καημένοι σημερινοί χριστιανοί που προσπαθούν να ζήσουν χριστιανικά χωρίς όμως τη ζωντανή πίστη στον Θεό, χωρίς τη ζωντανή παρουσία του Θεού, χωρίς την αίσθηση της

Αίσθηση της προστασίας του Θεού και προνοίας του Θεού από την πρώτη στιγμή τους. Προσπαθούν να ζήσουν χριστιανικά. Πώς θα ζήσουν; Δεν μπορεί, δεν αντέχει κανείς. Θα ψευθεί κανείς. Επί σε επεστηρίχθην από γαστρός, εκ κοιλίας μητρός μου, σύ μου είσαι σκεπαστής. Εν σοι η ύμνησίς μου διαπαντός. Ναι. Και τι μένει στον Δαβίδ; Τι μένει; Να υμνεί τον Θεό, να ψάλλει τον Θεό, να ψάλλει τον Θεό. Μην παραξενευόμαστε. Ένα λουλουδάκι κανείς βλέπει, βλέπει, το χαίρεται και του έρχεται να κάνει τραγούδια. Αν ήταν ποιητής κανείς, θα εμπνεόταν και θα τραγουδούσε. Ένα ωραίο τοπίο.

Αισθανθεί κανείς τον Θεό ως προνοητή, ως αγαθό Θεό, ως φιλάνθρωπο, ως Θεό αγάπης, που σκύβει έτσι κάτω εκεί πάνω στον άνθρωπο και γλυκαίνει έτσι τον άνθρωπο, βάζει τα φιλιά του στον άνθρωπο, όταν κανείς το νιώσει αυτό, αυτό μετά του έρχεται να υμνεί τον Θεό, να δοξάζει τον Θεό. Τι άλλο; Και αυτό λέει, η ύμνησίς μου διαπαντός. Αλλά πρέπει να σταματήσουμε εδώ. Παρακαλώ μόνο μην αργείτε, να φύγετε το δυνατόν συντομότερα γιατί έχουμε συνέχεια κάτι άλλο, να μην αργούμε, και όπως είπαμε την άλλη Δευτέρα.