Η καθοδήγηση του Θεού, η ανθρώπινη ευθύνη και η νίκη στους Ψαλμούς

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

The people, once again, were stiff-necked, contrary, resistant, and rebellious toward God, and so on.

That is to say...

God’s wondrous works do not necessarily move a person. They do not necessarily bring everyone out of error or draw them closer to God. If they did, God would work wonders all the time. Yet here, in this period, His works are astonishing, awe-inspiring, and majestic, and it seems that…

They obey God and seem to be following what He tells them.

We need to pay very close attention here.

God is always showing us wonders. Look at a little flower with clear eyes, with eyes illumined by God, and you will see a whole miracle of God—and then you will see still more. What matters greatly, then, is a person’s disposition. As rational beings, we should write this down and think about it carefully: whether we like it or not, we have a moral conscience. There is no one without a moral conscience, no one without a nous, a spiritual mind, and no one without a heart, without...

There is still some humanity within him. With what he has been given, a person can and must take the right attitude toward God. From that point on, it is God’s work. But he must take the right attitude: he must be honest and sincere with God.

A person must not give in and let himself be carried away by all the wickedness within him. However much wickedness, sin, or darkness he may have, some capacity to reason always remains, along with a moral conscience and, more precisely, self-awareness. As a rational human being, he is called to look at things clearly and take the right stance before God. And God will have mercy on him; God will bless him.

God...

God will reveal many things to a person. Otherwise, God’s wondrous works alone will not move someone who is ill-disposed, wants to remain that way, and refuses to take responsibility before God. Every person has self-awareness and at least some sense of responsibility. If someone thinks things through and takes responsibility before God, then, whether he wants to or not, he will see God and acknowledge Him. There is no other way. He must think reasonably and take responsibility, instead of acting irresponsibly.

Yes, they say, no one knows what they’re saying or doing. People today are so irresponsible, especially the young. With a single stroke of the pen, so to speak, they wipe everything away—utterly irresponsibly.

When God brought His people out of Egypt, He went before them. As the psalm says, “O God, when You went before Your people, when You passed through the wilderness.” He led them out and guided them through the desert, and all those great events took place. The psalm recalls what happened there: God sent rain, and He also rained down manna from heaven.

God did all these things for His people there at Sinai. You, O God, brought Your people out of Egypt and went before them. When they reached Sinai, all those momentous events took place. That is what the psalm is telling us. As we said, this first part recalls events of the past, especially the Exodus, the awe-inspiring events at Sinai, and the manna that fell each day in the wilderness to feed the people.

Before we go on, it is worth mentioning the prayer said when a couple comes to the Church for the Mystery of crowning. It speaks of an angel of the Lord going before them. These two people are beginning a life together. They will become one, build a family, and have children. So the Church asks God to give them an angel to go before them both.

We see that God Himself goes before His people, cares for them, and gives them everything they need. As Christians, each of us has an angel given to us by God. He is always with us. He goes before us, guides us, shows us the way, serves us, cares for us, helps us when we fall, and reminds us of what we need to remember.

Yet through the angel it is God Himself. Within the Church it is God Himself; it is the Lord Himself. We are walking a path, and that path is the Christian path, and this path is Christ Himself: “I am the way.”

The Lord himself is our guide; the Lord himself is the way. We must believe this.

The Lord is my helper. Tell me, whom should I fear? The Lord is with me, so I need fear no one. Even when I face death, I can say what the psalmist says, and we say it with him. We hear these words in the Psalms and in the Church’s services, sung as hymns.

A person has rights, but to claim them, certain conditions must be met. Even if someone is still listed as a member, we cannot simply remove him. We have rights, but there are limits; you know that. So what are we to do while we are here? We are still in the Church. The way is open to us.

He belongs to the parish, and as you understand, no one can simply remove him from it. We must not act arbitrarily. No one in the Church may act on their own authority. So, if he has given no cause that would justify his removal, he can still go with the others, attend the services, listen with them, and receive Holy Communion. No one is simply struck off.

When a person succeeds, he has God close to him. He keeps God before him and lets God guide him. He walks with Jesus Christ because he is a Christian; his strength does not come from himself alone. But the devil comes and whispers, ‘I want to take it. I want my will to prevail.’ He draws the person’s attention away from God, until that person speaks with God less and less and becomes isolated.

You went ahead of your people, O God, leading them to their inheritance, and they followed behind you.

Here the psalmist seems to turn to the Promised Land. In other words: You, O God, brought Your people out of Egypt long ago and led them through the wilderness. At Sinai You made the earth tremble and gave them Your law. You sent manna down from heaven as food for Your people. And You, O God, sent rain upon the land You gave them as their inheritance.

God helped His people take possession of that land and brought them there, to the land He had promised them, a foretaste of the Kingdom of Heaven. Then, at the right time, after a period of drought, God sent rain to refresh the land and its people. That rain did not come by chance. We should see that everything comes from God and happens when He wills it. God sent rain upon His inheritance, the Promised Land He had given His people. And when the land had grown weak, You, O God, restored it.

Here the psalmist recalls times when drought struck. The people repeatedly turned away from God and disobeyed Him, and God sometimes allowed them to be punished by a lack of rain. Even when they sowed seed, the fields yielded nothing, and the pastures gave no grass for the animals. Without rain, there could be no good harvest or healthy livestock.

God’s inheritance, the land He had given His people, suffered when they turned away from Him. At times, because of their conduct, God withheld the rain. Then He sent abundant rain upon the land and revived it. The pastures flourished, and the fields bore fruit. All this happens under God’s will and providence. When God stops the rain, the earth becomes barren, however hard people try.

God sends the rain, and the land produces plenty of grass. The animals that live there have more than enough to eat. As the psalm says, “In Your goodness, O God, You provided for the poor.” In other words, God’s kindness made the land fruitful and provided for the people and their animals. His goodness was shown to them all.

He is the God who loves mankind, a loving and merciful God. He has compassion for people and loves them; He does not want to destroy them. This is the God who sent the rain, so that barren ground became fertile and fruitful. The animals grazed well, and in His goodness God provided for the poor.

As the land filled with fodder, it fed the animals already there, and more animals were born. When there is food, the animals grow and multiply, until there are many of them. In this way, O God, You will provide for Your poor people and their flocks.

“The Lord will give the word to those who proclaim the good news with great power. The King of the hosts of the Beloved will divide the spoils amid the beauty of the house.” Yes, let’s look at these two verses and then stop. Let’s also take a brief look at the Pedalion.

The Lord will give the word to those who proclaim the good news with great power.

These two verses are a little difficult. But perhaps this is what they mean. Let’s first see what the translation says. The Lord gives authoritative words and a command to those who proclaim the joyful news of victory with a strong voice: they are to announce the following to the peoples. The Lord, the king and commander of the forces of His beloved people, commands that the spoils be distributed to adorn their newly acquired homes. Hung there, the spoils will beautify the homes and remind those who live in them of what took place with the Lord as their commander and helper. If you remember, last time we said that this psalm was, in all likelihood...

Let’s see. In all likelihood, this psalm was written when David and his army were returning victorious from somewhere beyond the Dead Sea. As we said, they had gone to war and defeated the enemies who had tried to harm the people. They took many spoils and were now returning victorious from east to west—though I’m not sure why it says “west” there—and, above all, coming to Jerusalem. And why does it say here, “the king of the armies of the beloved people,” and speak of dividing the spoils to adorn the house? “Spoils” means the things taken in victory.

They have gathered up the spoils and are now coming to Jerusalem. They will use them to adorn their houses, making their homes beautiful as they divide the spoils. The heralds go ahead and proclaim the victory: “We have won again! The enemy has been crushed!” They also announce that the army is bringing back many spoils. And it was the King of the hosts of His beloved people who did all this. By “the beloved,” he means Israel, God’s chosen people, His own people. God went into battle with David and his soldiers.

They defeated the enemy, but it was God who won the victory. Just as God went before them from Egypt toward Canaan, so, they believed, He went before them each time they went into battle. Especially in the years when David was king, it was always God who led the way and gave them victory. Now, as they return, the heralds go ahead of the others and proclaim the news: “The Lord will give the word to those who announce the good news with great power.” Yes, God will strengthen them too, so that they can cry out, “We have won!” They will tell everyone that God brought about this victory: the Lord, the King of hosts, who loves this people as His own. And the spoils brought back with the soldiers will be shared out.

The spoils will be shared fairly and equally. They will be used to adorn their homes, to celebrate and rejoice, and to commemorate the victory. As we have said before, we cannot understand these things simply through the way we see the world today. We need to see them in the spirit of Holy Scripture and, as we have often said, in the spirit of God.

Behind all this, both then and always, stands an enemy of humanity. At that time, God had chosen Israel as His own people so that, through them, He might gain a foothold in the world and bring His salvation to it. We have seen this in earlier Psalms. Man, God’s creature, has an enemy, and that enemy is the devil. God could crush the enemy at once, but that would not benefit us. We must overcome the enemy ourselves. Yet because of sin, we are too weak to overcome the devil. Here we begin to understand the Mystery of Christ’s coming: Christ came and became man. Why did He become man?

Christ came to crush the devil as a man. As God, He could never be defeated, but it is as a man that Christ crushes him. For man had betrayed himself. He had given away the blessing God had given him, given away the Kingdom of God by obeying the devil and letting himself be led astray by him. That terrible event took place there in Paradise. Now man is helped by God again, but in this way: God fights within man. Man must also do his part. Then the full power of God is revealed. Through man, God defeats man’s enemy. God Himself has no need of anyone.

Man is set free; man wins the victory. Gradually he returns as a victor, giving thanks and glory to God. That is what all this is telling us. But Christ had not yet come then. The victory had not yet been won, and it was foreshadowed through events and moments like these. I hope these last points, together with what we have said on other occasions, have helped you understand the meaning more clearly.

λαός λαός πάλι, σκληροτράχυλος και ανάποδος και αντιδραστικός και αντάκτης απέναντι του Θεού κλπ.

είναι δηλαδή...

θαυμαστά έργα του Θεού εκείνα τα οποία θα συγκινήσουν οπωσδήποτε κάποιον άνθρωπο, δεν είναι τα θαυμαστά έργα του Θεού που οπωσδήποτε θα εβγάλουν τον κάθε άνθρωπο από την πλάνη, οπωσδήποτε θα κάνουν τον άνθρωπο πιο πολύ άνθρωπο του Θεού. Θεού. του Αν ήταν έτσι, ο Θεός θα έκανε συνέχεια θαυμαστά έργα, αλλά βλέπουμε εδώ σε αυτή την εποχή που είναι συνταρακτικά και πολύ επιβλητικά και πολύ μεγαλόπρεπα τα θαυμαστά έργα του Θεού και φαίνεται πως

Υπακούν στον Θεό, φαίνεται ότι προχωρούν σύμφωνα με αυτά που τους λέγει ο Θεός.

προσέξουμε εδώ πάρα πολύ.

πάντοτε δείχνει θαυμαστά. Ένα μικρό λουλουδάκι να το κοιτάξεις με μάτια καθαρά, με μάτια φωτισμένα από τον Θεό και θα δεις ολοκληροθαύμα του Θεού και πιο πέρα και πιο πέρα. Ακείνο λοιπόν που έχει μεγάλη σημασία είναι η διάθεση του ανθρώπου, γι' αυτό έτσι σαν λογικά όντα, σαν λογικά όντα, πολλοί να το γραφήσουμε κάτω και πολλοί έτσι να το σκεφτούμε αυτό, θέλουμε δεν θέλουμε, τα λογικά όντα, θέλουμε δεν θέλουμε, αν θέλετε να το πω έτσι, έχουμε ηθική συνείδηση. Δεν υπάρχει κανείς που δεν έχει ηθική συνείδηση, δεν υπάρχει κανείς που δεν έχει νου, δεν υπάρχει κανείς που δεν έχει καρδιά, που δεν έχει...

κάποια ανθρωπιά μέσα του Αυτά λοιπόν τα στοιχεία που έχει ο άνθρωπος Μπορεί και οφείλει να πάρει τη σωστή στάση απέναντι στο Θεό Από εκεί η Πέρυστα είναι μια βουλιά του Θεού Αλλά να πάρει τη σωστή στάση Να είναι τίμιος με τον Θεό, να είναι ειλικρινής με τον Θεό

μην ο άνθρωπος αφήνεται, αφήνει τον εαυτό του και παρασύρεται από όλη αυτή την πονηριά που έχει μέσα. Όση πονηριά και να έχει, όση αμαρτία και να έχει, όσο σκοτάδι και να έχει κλπ. Πάντοτε μένει στον άνθρωπο μια κάποια λογικότητα, μια κάποια ειδική συνείδηση, μια κάποια συνέστηση, μια αυτοσυνειδησία καλύτερα. Σαν λογικός λοιπόν άνθρωπος, σαν λογικό όλων καλείται ο άνθρωπος να τα δει τα πράγματα και να πάρει τη σωστή στάση απέναντι στον Θεό. και ο Θεός θα τον ελίζει, ο Θεός θα τον ευλογήσει.

Θεός...

θα φανερώσει πολλά εις τον άνθρωπο, αλλιώς απλώς δηλαδή τα θαυμαστά έργα του Θεού δεν θα επηρεάσουν τον άνθρωπο Φως ο ναυτός είναι κακότροπος και θέλει να είναι κακότροπος και δεν παίρνει υπεύθυνη στάση απέναντι στον Θεό Κάθε άνθρωπος άμα επειδή έχει αυτοσυνειδησία και έχει λίγο πολύ συνέστηση της ευθύνης Ή αν της ευθύνης, ή αν λοιπόν ο άνθρωπος έτσι υπέφερε να ενεργήσει Ενώπιον ενώπιν του Θεού Θέλει δεν θέλει θα τον δει το Θεό Θεό θέλει, δεν θέλει, θα τον παραδεχτεί το Θεό, δεν γίνεται διαφορετικά, λίγο λογικά να σκεφτεί και να αναλάβει την ευθύνη, όχι ανεύθυνα έτσι.

ναι, λέει, κανείς δεν ξέρει τι λέει και κάνει τι κάνει, που τόσο ανεύθυνοι είναι σήμερα οι άνθρωποι, κυρίως οι νέοι, και με μια μόνο κοντιλά, ξέρω εγώ, διαγράφουν τα πάντα, ανεύθυνα, εντελώς ανεύθυνα.

Θεός λοιπόν, καθώς έβγαινε ο Λαός που ο ίδιος ο Θεός τον έβγαινε στον Λαό αυτόν από την Αίγυπτο, ο Θεός προπορεύεται ενώπιον αυτού του Λαού. Ο Θεός αντεκπορεύεστες ενώπιον του Λαού Σου, καθώς λοιπόν προπορευόσουν του Λαού Σου που βγήκε, που τον έβγαινε σε αυτήν την Αίγυπτο, Εν το διαβένειν σε εν τη ερήμο, εύγαλες τον λαό σου και προχωρευόσαν αυτού του λαού σου και περνούσατε την έρημο, τότε λοιπόν έγινε όλο εκείνο που έγινε. Διηγή εσείς και αναφέρετε σε όλο εκείνο που έγινε εκεί στο αριστερά κεφίδι, έβρεκε τον όμορφο Θεός και επίσης έβρεκε τη μάνα από τον Ουρανό

όλα αυτά τα έκανε ο Θεός. Εκεί στο Σινάν τα έκανε ο Θεός για το λαό Του. Εσύ ο Θεός που έβγαλες το λαό Σου και προπορευόσουμε, λοιπόν όταν φτάσατε εκεί έγιναν όλα αυτά τα σημαντικά γεγονότα. Αυτό θέλει να πείτε μου. Είπαμε ότι στο πρώτο μέρος αναφέρεται στα γεγονότα εκείνα τα συμπερακτικά του παρελθόντος και ειδικά σε αυτούς τους περιπτώσεις αναφέρεται στην έξοδο και στο συγκλονιστικό γεγονός που έλεγε χώρα εκεί στο ΣΥΝΑ και το συγκλονιστικό επίσης γεγονός που κάθε μέρα στην έρμο έπεθε το μάνα και τρέφτηκε ο λαός.

είναι κούσιο να μπορείς πριν προχωρήσουμε να πούμε ότι όπως λέγει και εκεί στο Ναραμπόνα και στο τέλος, τελευταία επίπεδο του Ναραμπόνας, Στην Ελπία πηγαίνουν οι μελώνετοι να κάνουν το μυστήριο του στεφανώματος, να κολουθεί ο στεφανώματος. Λέγεται και άγγελος Κυρίου προχωρεύει στον όχι αυτό. Οι δύο άνθρωποι θέλουν τώρα, παίρνουν ελεάμων και λανοί, θα είμαι ένας άνθρωπος, θα φέρνω γέννη, θα φέρουν παιδιά κλπ. της Μάχης και η Εκκλησία παρακαλεί τον Θεό να δώσει άγγελο να οφείλεται να προπονέρεται αυτό και των δύο λεγόρων της Καλλινίδας, εισόδια του Β'

βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Θεός προχωρεύεται του λαού, ο ίδιος ο Θεός φροντίζει για τον λαό και ο ίδιος ο Θεός δίνει τα πάσα. Ο Χριστιανής, χαίρομαι όλοι μας αυτό, έχουμε τον άγγελο ο οποίος είναι από το Θεό δοσμένος στον καθένα μας και ο οποίος είναι πάντοτε μαζί μας, ο οποίος πάντοτε προχωρεύεται σε οδηγεί μας, δείχνει τον δρόμο, μας υπηρετεί, μας εικόνει, αμπέσουνε, μας ενθυμίζει.

Αλλά όμως, διά του αγγέλου είναι ο ίδιος ο Θεός. Μέσα στην Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεός, είναι ο ίδιος ο Κύριος. Εμείς βαδίζουμε έναν δρόμο και ο δρόμος είναι ο χριστιανικός δρόμος, και αυτός ο δρόμος είναι ο ίδιος ο Χριστός. «Εγώ ειμί η οδός».

ίδιος ο Κύριος είναι ο οδηγός μας, ο ίδιος ο Κύριος είναι ο δρόμος. Αυτό, πρέπει να το πιστεύει κάτι αυτό.

ο φύριος είναι βοηθός, με λέτε ποιον θα πω βοηθός, φύριος είναι μεταστολής και δεν έχω ανάληψη από κανέναν και άρα εγώ έρχομαι μέσα σε έναν θανάτρο που εγώ ρε στις μετατάω την ευφυμή, πατάω τα λέει ο ψαλμόδος και τα λέμε και εμείς Χρησιμοποιούνται στους Ισταλμούς, στους Ευρωπαϊκούς, στους Δευτέπτονους, στους Ευρωπαϊκούς, στους Ευρωπαϊ ούτε μέλος πηγαίνασε νόσος, ε, σαν μέλος.

έχει επιτυχιώματα, επιτυχιώματα όπως αυτήν θέλανε και κερδοπέρας είναι να δημιουργεί κανείς επιτυχιώματάς. Εκεί υπάρχει σύλλογο, αλλά για να το κάνει αυτό πρέπει να, κι αν η εικόνα Ιωάννης και φυσικά τους προθέσουμε, δεν του αναγνωρίζουν επιτυχιώματα, εφόσον της ακολουθεί να είναι γραμμένος, δεν τον έχω διαγράψει, και δεν μπορούμε να τον διαγράψουμε σήμερα, κατά κάποιο τρόπο, όσο δεν έχει δώσει απερμένως. Λοιπόν, έχουμε λίγα ποιόματα. Πόσο είσαι πληθυαλός, είσαι πληθυαλός, η πληθυαλία δεν είναι απόεκτος, ξέρετε αυτό. Δεν είναι απόεκτος. Α, όταν θέλουμε το κόσμο, τι θα κάνουμε τώρα, τι θα κάνουμε τώρα, ενώ είμαστε εδώ και δεν μας έχει απολύτως. Είμαστε μέσα στην εκκλησία. Ο δρόμος είναι ανοιχτό και έχουμε τα λυκειόματα.

γενορία παιδιάς διότι, ναι, ανήκει στην αγκαστική αγραφέρευση και όπως καταλαβαίνετε, κανείς δεν μπορεί να την αγράψει. Και πρέπει, πώς θα το πω, αυθέρετα να κάνουμε αυτή την ενεργία, δεν πρέπει αυθέρετα, δεν πρέπει αυθέρετα, δεν πρέπει κανείς μέσα στην Εκκλησία δεν μπορεί να ενεργεί αυθέρετα. Οι Πάνους ενεργούν όσο έβγαναν τον Θεό. και επομένως αυτός, εφόσον δεν έχει δώσει κάποια αφορμή που να συνεπάει σε μία γραφή, λοιπόν, βέβαια. Τι μπορεί να πάει να πας επίσης με τους άλλους, να κάνει τέτοιες λειτουργίες με τους άλλους, να πάει να ακούσει με τους άλλους τις δευτερολογίες του, να πάει να κάνει κοινωνίσεις. Δεν διαγράφεται κανείς.

με την Επιτυχία, έχει και εμείς τον Θεό κοντά του. Έχει τον Θεό πανί μπροστά του. Έχει τον Θεό οδηγός. Προχωρεύεται στον Ιεού Χριστό, διότι είναι χριστερός. Δεν είναι απλός ανθρώπινος και δεν μπορείται να είσαι δυνατός θερμοκρατίας. ο Ιησούς, ο Ιαώρος όμως λέει τα ψένα δεύτερα, έρχεται και λέει ψένα δευτερή, θέλω να πάρω. Θέλω σε κατέληψε Θεό, θέλω εγώ η θέλα μου. Κάνε τον άνθρωπο να προσέχει πιο πολύ, ώστε να μιλήσει και λιγότερο στη γύρα με τον Θεό και κατοπτώνεται και απομονώνεται.

Προχωρούμε Βροντίνε πούψιο να φορείς σε Θεό στην πληρονομή σου και ειστένεσαι, δε έχατε πίσω αυτοί.

καυτόν ο Ψαλμονός παραχαίρεται μάλλον στη γη της Ευαγγελίας του. Δηλαδή, εσύ ο Θεός στο παρελθόν έβαλες τον λαό σου από την Αίτσα και πήγαινε, οπότε οδηγήσε μέσα από την Αίρια και εκεί λοιπόν έκανες να συμφύγεις, έδεξες το νόμο σου και δουλέσαι, έδρεξες από τον ουρανό, έδρεξες μάνα, τροπή για το νόμο σου αυτόν και εσύ λοιπόν ο Θεός, ο Προχωρητός του Νακουλάου προτείνε πού σε αναπορείς το Θεό στη χληρονομία σου

χώρα και που ελευθερώθηκε με όστρα, που επηρεούσε τους λαούς, που ο Θεός τον έδινε εκεί, ο Θεός τον βοήθησε να καταλάβει αυτή τη χώρα, έφερε εκεί την ακουμπαλιά του Βασιλεία των Ουρανών, πήγε εκεί. Ο Θεός, λοιπόν, έδωσε τον κατάλληλο καιρό που σήμερα μετά από τους τραμπούς, βροχή και κούρση ανθρώπων. Δεν είσαι τυχαία, δεν είστε απλώς έτσι διότι υπήρξε η Ρακή. Θα βλέπει όλα να είναι από τον Θεό, να γίνονται όλα όταν θέλει ο Θεός. Ο Θεός λοιπόν θέλησε και έδωσε η Ρακή, η κληρονομία Σου, φίλιοι της Επαγγελίας, που την έδωσαν σε κληρονομία στον λαό Σου. Και εσύ θέλεις Θεό, πείτε καθεστής αυτή.

Εδώ αναφέρεται ο Ψαλμωδός στις περιπτώσεις εκείνες, της εποχής εκείνης του έμεινε η Γιάβου, έκανε προτιά, διότι ο λαός αυτός πήγε πάντα στον Θεό, πάντα υπεύθυνσε τον Θεό και ο Θεός, όπως θέρμε, άφηνε να τιμωρηθεί ο λαός και έτσι και έτσι και μερικές φορές και με αναβροχιά. Και επομένως, εφόσον δεν έδεξα, όπως και εκεί ο ίδιο κάτω, κι αν έσπειραν δεν φέρθηκαν τα χωράφια, ούτε τα λιβάδια για τα λαμπόρτα, για να πάνε τα ζώα, και έτσι να έχουμε καλή κοινοφορία, καλή υγειογεία και η συντέλεση.

Κληρονομία της Θεοτόκου σε αυτό το συγχείρι έμεινε άνθρωπες από τους Θεοτόκους, δεν τα αποχωρούσαν και κάποιες φορές ο Θεός τον άφησε στην επάφη για την πορεία της λόγιας. Λοιπόν, έδωσε τους θετών όμως των δόκων εκεί, έδωσε τα κούσια μου βραχίνου και κατεπίσα αυτήν. Και επομένως αναζωογόνοι είχαμε εκεί πάνω και επομένως τα λιβάδια βολευόταν πολλά. Αυτά τα χωράφια έδωσαν με τα γαλάτα, πατάει λίγο και τελευταία φορή και λοιπά. Εκεί ο Κόξης Μετρύ είναι δεψαγμονός, όλα αυτά θα βλέπει κάτω από τη βουλή του Θεού, όλα αυτά θα βλέπει κάτω από την πρόνοια του Θεού. Ο Θεός σταματάει τη βροχή και γίνεται άγονη η γη. Ας προσπαθεί ο άνθρωπος.

Ο Θεός είναι εκείνος που δίνει τη βροχή και η γη δίνει πολύ καθόλου. Τα ζώα του κατοικού συνανταυτεί, η θύμα σας δεν είχες τότε πίσω στον πτωχό ο Θεός. Έτσι λοιπόν, σαν να λέγεται δηλαδή, το πραγμαστικό έγινε πολλά φορτάρια και τα ζώα του κατοικού που υπάρχουν σε αυτή τη χώρα, που ήρθαν και πλέον και τώρα, λοιπόν, έχουν πολλή βασίλεια και νομίζουμε να τραφούν με το παραπάνω. «Ετοίμαστε στην Χριστότητή σου τον φτωχό Θεός, κι έτσι εσύ ο Θεός, με την καλοσύνη της Χριστότητής σου». Θεοσύνη. Ωραία, βοηθήκαμε. Συνείδητο μισθό ότι η Θεοσύνη αγακώθηκε και οι καλοσύνειες του όλων τους έγιναν.

είναι ο φιλάνθρωπος Θεός, αγαπητός, ελεήμων Θεός, ο οποίος λυπάται τον άνθρωπο, αγαπά τον άνθρωπο, δεν θέλει να κατανοήσει τον άνθρωπο και τελικά. Ναι, αυτός ο Θεός, λοιπόν, είναι που έδωσε τη βροχή και η άγονη γη έγινε γόνιμη και καρποφόρος, βόσκησαν καλά τα ζώα και έτσι ενδικαλοξύγεται ο Θεός έδωσε στον πτωχό.

Όσο πηγαίνει στην περιβάλλεια με φόρτα, όχι απλώς έφερε την κτηνοτροφή για τα ζώα τα υπάρχοντα, αλλά έγιναν και άλλα ζώα. Όταν υπάρχει τροφή, έγιναν τα ζώα, πολλαπλασιάζονται, τα ίδια τα ζώα μεγαλώνουν αλλά και πολλαπλασιάζονται, έγιναν και καινούργια άλλα ζώα, έγιναν πολλά τα ζώα. Έτσι λοιπόν θα τακτοποιήσεις εσύ ο Θεός τον πτωχό κτηνοτροφικό λαό.

δώσει ρήμα της ευαγγελιζομένης, δυνάμει πολλοί, ο βασιλεύς των δυνάμεων, του αγαπητού, τη ρεότητη, του ήχου, διαλέστη, σκύλα. Ναι, ας δούμε και αυτούς τους δυο στίχους και ύστερα να σταματήσουμε. Για να δούμε λίγο και από το πηδάλιο.

Κύριος δώσει ρήμα της ευαγγελιζομένης δυνάμει πολλή.

Αυτοί οι δύο στίχοι είναι λίγο έτσι δύσκολοι. Πιθανόν όμως να συμβαίνουν το εξής. Για να δούμε τι λέει η μετάφραση καταρχήν. Ο Κύριος δίδει εξουσιαστικών λόγων και παράγγελμα σε εκείνους οι οποίοι με δύναμη και φωνή κραταιάν διακηρύττουν το χαρμόσυνο άγγελμα της νίκης, όπως διαλαλήσουν εις τους λαούς τα επόμενα. Ο Κύριος, ο οποίος είναι βασιλεύς και στρατάρχης των στρατιωτικών δυνάμεων του αγαπητού λαού του, παραγγέλνει να διανεμηθούν τα λάφυρα προς καλλωπισμόν και στολισμόν των νεοκτήστων οίκων, εις τους οποίους αναρτώμενα όχι μόνο θα τους στολίζουν αλλά και θα υπενθυμίζουν εις τους ενοίκους τα συμβάντα τα οποία με στρατηγόν και βοηθόν τον Κύριον συνετελέστησαν. Αν θυμάστε είχαμε πει την άλλη φορά ότι ο ψαλμός αυτός κατά πάσα

Ας δούμε. πάσα πιθανότητα, εγράφη όταν ο Δαβίδ και ο στρατός που ήταν μαζί του γύριζαν νικητές από εκεί πέρα από τη Νεκρά Θάλασσα, μήπως, όπως είχαμε πει, πολέμησαν λοιπόν και ενίκησαν, συνέτριψαν τους εχθρούς, οι οποίοι επιχείρησαν να κάνουν ζημιά στον λαό. Εξεστράτευσαν, ενίκησαν τους εχθρούς, πήραν πολλά λάφυρα και γυρίζουν τώρα νικητές από ανατολή προς δυσμάς, που έβγαινε εκεί κανένα λόγο για δύση, και κυρίως έρχονται στην Ιερουσαλήμ. Και γιατί λέει εδώ «βασιλεύς των δυνάμεων του αγαπητού, τη ρεότη του είπε διαλέστε σκύλα»; Σκύλα είναι τα λάφυρα

έχουν συναποκομίσει και θα έρθουν λοιπόν τώρα στην Ιερουσαλήμ. Θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα λάφυρα και θα στολίσουν τα σπίτια, θα στολίσουν τις κατοικίες των, τη ρεότη του οικοδιαλέστης σκύλα. Δηλαδή οι κήρυκες προπορεύονται και διαλαλούν, ας πούμε, τη νίκη: «Νικήσαμε πάλι, συνετρίβη ο εχθρός». Συγχρόνως λέμε ότι φέρνουν πολλά λάφυρα και τα λοιπά. Ναι, αυτό είναι που θα διαλαλήσουν και όλο αυτό το έκανε ο βασιλεύς των δυνάμεων του αγαπητού. Το έκανε ο βασιλεύς των δυνάμεων, ο Θεός που είναι βασιλεύς αυτός του αγαπητού λαού. Του αγαπητού εδώ εννοεί τον αγαπητό λαό, τον εκλεκτό λαό, τον περιούσιο λαό, τον ισραητικό λαό. Μαζί με τον Δαβίδ, μαζί με τους στρατιώτες εκστράτευσε ο Θεός.

Ενίκησαν τον εχθρό, ο Θεός είναι που ενίκησε, όπως δηλαδή προπορεύεται ο Θεός από την Αίγυπτο και το προσφύγει η Χαναάν, τώρα κάθε φορά προπορεύεται ο Θεός, έτσι πιστεύει, προπορεύεται ο Θεός και νικούν κυρίως τα χρόνια δηλαδή που ήταν βασιλεύς ο Δαβίδ, τότε πάντοτε ήταν ο Θεός που προπορευόταν, ενίκησε. Και τώρα λοιπόν οι κήρυκες, οι ειδικοί κήρυκες, καθώς επιστρέφουν έρχονται πιο μπροστά και διαλαλούν. Ο Κύριος δώσει ρήμα της ευαγγελιζομένης δυνάμει πολλή. Ναι, πάλι και αυτούς ο Θεός είναι που θα τους ενδυναμώσει να φωνάξουν και να πούνε «Νικήσαμε» και να πούνε, ξέρετε, η νίκη αυτή επιτεύχθηκε, ο Θεός έκανε αυτήν τη νίκη, ο Κύριος βασιλεύς των δυνάμεων που αγαπά αυτόν τον λαό, που είναι αγαπητός του αυτός ο λαός και τα λάφυρα όλα που έχουμε μαζί του Θεού, λοιπόν, μαζί των στρατιωτών, θα τα διαλύουμε.

δίκαια και με ισότητα και θα χρησιμοποιηθούν αυτά τα λάφυρα για να στολίσουν τις κατοικίες, να γιορτάσουν, να πανηγυρίσουν, να επνομονήσουν αυτό. Είπαμε κι άλλες φορές ότι αν τα δούμε με το δικό μας πνεύμα σήμερα, αλλά πρέπει να τα δούμε μέσα στο πνεύμα της Αγίας Γραφής, μες στα πνεύματα, εκείνο που έχουμε πει πολλές φορές, μες στα πνεύματα του Θεού για να μπορέσουμε να τα καταλάβουμε.

Εκείνο που είναι πίσω απ' όλα αυτά και πέρα απ' όλα αυτά και που ήταν και τότε και είναι και πάντα και τα λοιπά, υπάρχει κάποιος εχθρός στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος τότε ήταν αυτός ο περιούσιος λαός, ο οποίος εξέλεξε ο Θεός ώστε δι' αυτού του λαού να δώσει τη λαβή για κάπου από τον κόσμο και να δώσει τη σωτηρία του από τον κόσμο, όπως το βλέπουμε από εκείνη την εποχή μέσα στους ψαλμούς που βρήκαμε σε προηγούμενους ψαλμούς. Υπάρχει ο εχθρός του ανθρώπου που είναι το πλάσμα του Θεού, και ο εχθρός αυτός είναι ο Διάβολος. Ο Θεός μπορεί να συντρίψει αμέσως τον εχθρό, αλλά δεν συμφέρει αυτό στον άνθρωπο. Πρέπει ο άνθρωπος να συντρίψει τον εχθρό. Πάλι ο άνθρωπος είναι αδύνατος λόγω της αμαρτίας του, είναι αδύνατος να συντρίψει τον εχθρό διάβολο, το εννοούμε το μυστήριο του ερχομού του Χριστού, ήρθε ο Χριστός, έγινε άνθρωπος. Γιατί έγινε άνθρωπος;

συντρίψει τον Διάβολο ως άνθρωπος ο Χριστός και Θεός, που δεν υπήρχε καμία περίπτωση να νικηθεί, αλλά τον συντρίβει όμως ως άνθρωπος ο Χριστός. Και έτσι λοιπόν, ο άνθρωπος ο οποίος πρόδωσε τον εαυτόν του, ο άνθρωπος ο οποίος έδωκε όλη την ευλογία που του είχε δώσει ο Θεός, έδωκε τη βασιλεία του Θεού με το να υπακούσει στον Διάβολο, να παρασυρθεί από τον Διάβολο, να κατοικέφτει τον Διάβολο εκεί μέσα στον Παράδεισο που έγινε αυτό το συνταρακτικό γεγονός. Ο άνθρωπος τώρα πάλι βοηθούμενος από τον Θεό, αλλά με τον τρόπον αυτό, διότι ο Θεός πολεμάει μέσα στον άνθρωπο. Αλλά όμως χωρίς τη δύναμη του ανθρώπου δεν γίνεται. Πρέπει να βάλει ο άνθρωπος το δικό του. Τότε εκδηλώνεται όλη η δύναμη του Θεού. Ο Θεός κατατροπώνει τον εχθρό διά του ανθρώπου, τον εχθρό του ανθρώπου, διότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη από κανέναν.

λυτρώνεται, νικά ο άνθρωπος και επιστρέφει προοδευτικά ο άνθρωπος ως νικητής και ευγνωμονεί και δοξάζει τον Θεό. Αυτό θέλω να πούμε όλα αυτά. Αλλά τότε δεν είχε έρθει ο Χριστός, τότε ακόμα δεν ήταν κερδιωθεί και λεβόνται μέσα από τέτοιες συγχώρες, μέσα από τέτοια γεγονότα, μέσα από τέτοιες στιγμές. Ελπίζω με τα τελευταία αυτά να βοηθηθήκατε ώστε να καταλάβετε καλύτερα και με όσα έχουμε πει τις άλλες φορές να καταλάβετε έτσι καλύτερα το νόημα που έχουμε.