Τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἑρμηνεύει τὸ κατὰ Λουκᾶν 1:24-38, τὸ εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, μένων πρῶτον εἰς τὴν πνευματικὴν δύναμιν τοῦ ἱεροῦ κειμένου. Ἐξηγεῖ πῶς ἡ κρυφὴ ἐγκυμοσύνη τῆς Ἐλισάβετ μετὰ τὸν εὐαγγελισμὸν τοῦ Ζαχαρίου δεικνύει τὸν Θεὸν αἴροντα τὸ ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας καὶ προετοιμάζοντα τὴν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, καὶ παρουσιάζει τὸν Ἀρχάγγελον Γαβριὴλ ὡς ἀρχηγὸν ἄγγελον ἀποσταλέντα εἰς τὴν εὐτελῆ Ναζαρὲτ (Ἰωάννην 1:46), ἐξ ἧς ὅμως ὁ Θεὸς ἀναδεικνύει τὴν Θεοτόκον καὶ τὸν Χριστόν. Ἡ μνηστεία τῆς Μαρίας πρὸς τὸν Ἰωσὴφ ἑρμηνεύεται ὡς πρόνοια σκεπάζουσα αὐτὴν ἀπὸ τὴν συκοφαντίαν, ἐνῷ ἡ ἐκ Δαυὶδ καταγωγή της χαρακτηρίζει τὸν Χριστὸν ὡς τὸν ἐπηγγελμένον Υἱὸν Δαυίδ. Τὸν χαιρετισμὸν τοῦ Γαβριήλ, «Χαῖρε, κεχαριτωμένη», ἑρμηνεύει ὡς τὴν ἀρχὴν τῆς σωτηρίας, ἀναιροῦσαν τὴν λύπην τῆς Εὔας (Γένεσιν 3:16) καὶ ἀποκαλύπτουσαν τὴν Μαρίαν ὡς τὴν νέαν Εὔαν, καὶ κατακλείει μὲ τὴν προφητείαν περὶ τοῦ Ἰησοῦ ὡς Σωτῆρος, ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ ἀληθινοῦ ἀνθρώπου, καὶ αἰωνίου Βασιλέως.