Τὰ Ἁμαρτήματα τῆς Πτώσεως (Α′)

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος, εἰς τὴν πρώτην ἀπὸ δύο ὁμιλίας περὶ τῶν ἁμαρτημάτων τῆς γλώσσης, παρουσιάζει τὴν Μεγάλην Τεσσαρακοστὴν ὡς τὴν πνευματικωτέραν περίοδον τῆς Ἐκκλησίας καὶ διδάσκει, κατὰ τὸν Ἀπόστολον Ἰάκωβον, ὅτι ἡ χαλιναγώγησις τῆς γλώσσης εἶναι γνώρισμα τελειότητος. Ἀρχίζει ἀπὸ τὴν πολυλογίαν καὶ τὴν φλυαρίαν, αἱ ὁποῖαι προδίδουν ὑπερηφάνειαν καὶ σπαταλοῦν τὸν ὀλίγον χρόνον τῆς μετανοίας, καὶ προβάλλει τὴν Κυριακὴν Προσευχήν, τὸ Σύμβολον καὶ τὴν εὐχὴν τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ ὡς πρότυπα ὀλίγων λόγων πλήρων νοήματος. Καταδικάζει τὸν καυχηματικὸν λόγον, ἀντιτάσσων αὐτὸν πρὸς τὴν ταπείνωσιν τοῦ Ἰώβ, τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ εὐγνώμονος λῃστοῦ, καὶ προειδοποιεῖ κατὰ τῆς κολακείας, τῆς αὐθαδείας, τῶν δικαιολογιῶν, τῆς αἰσχρολογίας καὶ τῶν διεφθαρμένων ᾀσμάτων, προτρέπων ἀντ' αὐτῶν εἰς εὐχαριστίαν, ψαλμῳδίαν καὶ βυζαντινὴν ὑμνῳδίαν. Ἀνάγων τὴν αὐτοδικαιολόγησιν καὶ τὸ ψεῦδος εἰς τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας καὶ εἰς τὸν διάβολον ὡς πατέρα τοῦ ψεύδους, ἀναβάλλει τὰ βαρύτερα ἁμαρτήματα τῆς γλώσσης διὰ τὴν ἑπομένην ἑσπέραν.