Τὰ Ἁμαρτήματα τῆς Γνώσεως (Α′)

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος παρουσιάζει τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Τεσσαρακοστὴν ὡς τὴν πνευματικωτέραν περίοδον τῆς Ἐκκλησίας, ἀποσκοποῦσαν νὰ ὑψώσῃ τοὺς χριστιανοὺς πρὸς βαθυτέραν μέθεξιν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καὶ τῆς χαρᾶς τοῦ Πάσχα, καὶ διδάσκει ὅτι ἡ ἐπαγρύπνησις ἐπὶ τῆς γλώσσης εἶναι ἀναγκαία, ἐπειδὴ ἡ Γραφὴ θεωρεῖ τὸν λόγον ἰσχυρὰν πηγὴν ἁμαρτίας. Ἀρχίζει ἀπὸ τὴν πολυλογίαν καὶ τὴν φλυαρίαν, ὑποστηρίζων ὅτι τὰ πολλὰ λόγια φανερώνουν ὑπερηφάνειαν καὶ σπαταλοῦν τὸν ὀλίγον χρόνον τῆς μετανοίας, καὶ ἀντιπαραβάλλει τὸν κενὸν λόγον πρὸς τὴν λιτὴν ἁγιότητα τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς, τοῦ Συμβόλου καὶ τῆς εὐχῆς τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ (Ἐφεσίους 5:16). Προειδοποιεῖ κατὰ τοῦ ἀλαζονικοῦ καὶ ὑπερηφάνου λόγου, ἀντιτάσσων τὴν αὐτοδικαίωσιν τοῦ Φαρισαίου πρὸς τὴν ταπείνωσιν τοῦ Ἰώβ, τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ τοῦ Τελώνου (Λουκᾶν 18:9-14), καὶ καταδικάζει τὴν κολακείαν, τὴν αἰσχρολογίαν, τὰ αἰσχρὰ ἀνέκδοτα καὶ τὰ διεφθαρμένα ᾄσματα. Συνδέων τὰς δικαιολογίας πρὸς τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, καλεῖ τοὺς χριστιανοὺς νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ στόμα διὰ προσευχήν, μετάνοιαν καὶ οἰκοδομητικὸν λόγον.