Ὁ Ἀπόστολος τοῦ Εὐαγγελισμοῦ (Α′, παραλλαγή)

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ἀρχόμενος διὰ προσευχῆς, ἑρμηνεύει τὸν Ἀπόστολον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ὡς τὴν χαρμόσυνον ἀρχὴν τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, ὅτε ὁ ἄσαρκος Θεὸς ἤρχισε νὰ λαμβάνῃ σάρκα ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας, καὶ συνδέει τὴν ἑορτὴν μὲ τὴν λύτρωσιν τῆς Ἑλλάδος, μαρτυρουμένην διὰ τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καὶ τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Στραφεὶς εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους 2, τονίζει ὅτι ἡ Γραφὴ ἔχει βαθέα νοήματα καὶ ὅτι τὰ δυσερμήνευτα χωρία ἀπαιτοῦν προσεκτικὴν θεολογικὴν μελέτην. Ἑρμηνεύει τὸ κεφάλαιον δεικνύων τὸν Χριστὸν ὡς τὸν Ἁγιάζοντα, τὸν αὐτὸν Θεὸν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅστις ὡς ἄνθρωπος κατάγεται ἐξ Ἀδὰμ καὶ διὰ τοῦτο ὀνομάζει τοὺς πιστοὺς ἀδελφούς του, θεωρῶν τὰ ἔργα ἐλέους πρὸς αὐτοὺς ὡς γενόμενα πρὸς αὐτὸν τὸν ἴδιον. Ὑπερασπίζεται τὴν διδασκαλίαν τῆς Χαλκηδόνος περὶ τῶν δύο ἀσυγχύτων καὶ ἀδιαιρέτων φύσεων τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, καὶ ἐπιχειρηματολογεῖ ἐκ τῆς Γραφῆς ὅτι ὁ διάβολος εἶναι πραγματικὸν πρόσωπον καὶ ὄχι σύμβολον.