Κακοπάθεια, ὄχι Καλοπέρασις

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἐπαινεῖ τὸ ἑρμηνευτικὸν κήρυγμα κατὰ τὸν τρόπον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ ἀναλαμβάνει τὴν Β΄ πρὸς Τιμόθεον 2:1-7, τὸ ἀποστολικὸν ἀνάγνωσμα τὸ ὁριζόμενον πλησίον τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Ἡ παραγγελία τοῦ Παύλου πρὸς τὸν Τιμόθεον νὰ ἐνδυναμοῦται ἐν τῇ χάριτι τοῦ Χριστοῦ ἐξηγεῖται ὡς ἀναγκαία, διότι πᾶς ἄνθρωπος, καὶ ἰδίως πᾶς λειτουργός, μένει ἀσθενὴς ἄνευ τῆς θείας χάριτος, τὴν ὁποίαν περιγράφει ὡς τὴν ὑπερφυσικὴν δύναμιν τὴν ἀπορρέουσαν ἐκ τοῦ Σταυροῦ, ἥτις μεταβάλλει ἁμαρτωλούς, γεννᾷ ἀρετὴν καὶ ἐνεργεῖ θαύματα. Ἡ ἐντολὴ τοῦ Παύλου νὰ ἐμπιστευθῇ τὴν ἀποστολικὴν διδασκαλίαν εἰς πιστοὺς ἀνθρώπους δεικνύει τὴν ἁλυσίδα δι' ἧς τὸ Εὐαγγέλιον διαδίδεται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τὸ δὲ γνήσιον κήρυγμα παρουσιάζεται ὡς δαπανηρόν, ἀπαιτοῦν ἀνδρείαν, ὑπομονὴν καὶ ἑτοιμότητα πρὸς θάνατον. Αἱ εἰκόνες τοῦ στρατιώτου, τοῦ ἀθλητοῦ καὶ τοῦ γεωργοῦ ἀναγιγνώσκονται ὡς σύμβολα τῆς χριστιανικῆς κακοπαθείας, πειθαρχίας καὶ κόπου πρὸ τῆς ἀμοιβῆς, ἡ δὲ εἰκὼν τοῦ στρατιώτου ἐφαρμόζεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν στρατιωτικὴν ἱστορίαν καὶ τὴν ἀντίστασιν τοῦ 1940, ἀντιπαραβάλλουσα τὴν πιστὴν θυσίαν πρὸς τὴν σύγχρονον φιλοκαλοπάθειαν. Καταλήγει ὅτι πᾶς Χριστιανὸς ὀφείλει νὰ ἀσπασθῇ τὴν κακοπάθειαν διὰ τῆς ἐργασίας, τῶν οἰκογενειακῶν καθηκόντων, τῆς προσευχῆς, τῆς νηστείας καὶ τῆς ἐλεημοσύνης.