Ἡ ἐν Πνεύματι Πατρία (Β′)

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος συνεχίζει περὶ τῆς ἐν πνεύματι λατρείας, ἀρχόμενος ἐκ τοῦ Δευτερονομίου καὶ τῆς προσευχῆς τοῦ Σολομῶντος κατὰ τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ, διὰ νὰ δείξῃ ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ὁρατὴν μορφὴν καὶ δὲν χωρεῖται ὑπὸ τοῦ οὐρανοῦ, τῆς γῆς ἢ οἱουδήποτε ναοῦ. Ἐκ τῶν Ψαλμῶν, τοῦ Ἱερεμίου καὶ τοῦ Σοφονίου διδάσκει τὴν πανταχοῦ παρουσίαν τοῦ Θεοῦ, ὥστε οἱ πιστοὶ νὰ τὸν λατρεύουν ἐκ παντὸς τόπου, τιμῶντες ὅμως ὀρθῶς τοὺς ἱεροὺς ναούς· καὶ ἐπειδὴ ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα, ὁμιλεῖ ἀποφατικῶς, λέγων τί δὲν εἶναι τὸ πνεῦμα, ἂν καὶ ἡ ἀνθρωπίνη σκέψις, ὁ λόγος καὶ ἡ συνείδησις φανερώνουν πνευματικὴν ἀρχὴν ἐντὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἀληθὴς λατρεία, ὑποστηρίζει, ὑπερβαίνει τὸν τόπον, τὰς περὶ ἡμερολογίου ἔριδας καὶ τοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους, διότι ἡ σωτηρία ἔγκειται ἐν τῷ Χριστῷ, καὶ ἐνεργεῖ τὸν νοῦν, τὴν καρδίαν καὶ τὴν θέλησιν εἰς μνήμην τοῦ Χριστοῦ, ἀγάπην καὶ ἔργα εὐάρεστα εἰς αὐτόν. Ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ πρὸ πάντων ἡ θεία Λειτουργία εἶναι αἱ ὑψηλόταται ἐκφράσεις της, ἡ δὲ θεία Κοινωνία εἶναι ἡ ἀναίμακτος ἀνανέωσις τοῦ Γολγοθᾶ, θυσία καὶ εὐχαριστία, μὴ λαμβανομένη ἄνευ πίστεως καὶ προετοιμασίας. Ἐπεκτείνει τὴν ἀληθῆ λατρείαν καὶ εἰς τὴν ἁγιότητα, τὴν δικαιοσύνην, τὸν εὐαγγελισμὸν καὶ τὴν ἐλεημοσύνην.