Ἡ ἐν Πνεύματι Πατρία

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος, εἰς τὸ τρίτον τῶν κηρυγμάτων του περὶ τῆς ἐν πνεύματι λατρείας, ἀντιπαραβάλλει τὴν μᾶλλον ἐξωτερικὴν καὶ προπαρασκευαστικὴν λατρείαν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πρὸς τὴν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ λατρείαν τῆς Καινῆς, ἥτις προέρχεται ἐκ τῆς ἀνακαινίσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ δέησις τοῦ Δαβὶδ διὰ καθαρὰν καρδίαν καὶ πνεῦμα εὐθὲς παρουσιάζεται ὡς ὁ πόθος ὁ πληρούμενος ἐν τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ Ἰεζεκιὴλ περὶ καθαροῦ ὕδατος, νέας καρδίας καὶ τοῦ ἰδίου Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν Νικόδημον δεικνύουν ὅτι ἡ εἴσοδος εἰς τὴν Βασιλείαν ἀπαιτεῖ ἀναγέννησιν ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει ὡς τὸ Βάπτισμα. Ἐπιμένει ὅτι τὸ Βάπτισμα δὲν εἶναι ἁπλῆ τελετὴ ἀλλὰ σωτήριον μυστήριον, διότι τὸ ὕδωρ του ἑνοῦται μετὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ὁμολογεῖ τὸ Πνεῦμα οὐχὶ ὡς ἀπρόσωπον δύναμιν ἀλλ' ὡς τὸ θεῖον Πρόσωπον τῆς Τριάδος, ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ. Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴν τὸ Πνεῦμα κατοικεῖ ἐντὸς τῶν πιστῶν, ποιοῦν αὐτοὺς ναοὺς τοῦ Θεοῦ, ἀνακαινίζον τὸν νοῦν, καθαῖρον τὴν καρδίαν, συνάγον τὸν διεσκορπισμένον νοῦν ἐν τῇ προσευχῇ καὶ χαρίζον κατάνυξιν καὶ υἱοθεσίαν.