Ἡ Ἄκαρπος Συκῆ

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἀρχίζει εἰς τὸ κατώφλιον τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, τὴν Μεγάλην Δευτέραν, ὅτε ἡ Ἐκκλησία μνημονεύει Ἰωσὴφ τὸν Πάγκαλον καὶ τὴν κατάραν τῆς ἀκάρπου συκῆς ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἀφηγεῖται τὴν ἐπάνοδον τοῦ Χριστοῦ ἐκ Βηθανίας εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὴν Βαϊοφόρον καὶ τὴν ἀληθῆ ἀνθρωπίνην πεῖναν του, καὶ ἐξηγεῖ ὅτι τὰ φύλλα τῆς συκῆς ὑπέσχοντο καρπόν, ἀλλὰ δὲν εὑρέθη, ὅθεν ὁ Χριστὸς τὴν κατηράσθη καὶ παρευθὺς ἐξηράνθη. Ἀναγιγνώσκει τὴν πρᾶξιν ὡς προφητικὸν σύμβολον, κατὰ τὸν τρόπον τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ ἑρμηνεύει τὴν ἄκαρπον συκῆν ὡς εἰκόνα τῆς Συναγωγῆς καὶ ἔθνους τοῦ ὁποίου οἱ ἄρχοντες εἶχον ἐξωτερικὴν θρησκείαν ἄνευ ἐσωτερικῆς ὑπακοῆς, συνάπτων αὐτὴν πρὸς τὴν παραβολὴν τῆς συκῆς ἐν τῷ Λουκᾷ καὶ πρὸς τὴν καταστροφὴν τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἐφαρμόζει ἔπειτα τὴν προειδοποίησιν εἰς τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, ἐπαινῶν τοὺς ἱστορικοὺς χριστιανικοὺς καρπούς του καὶ ἐλέγχων τὴν σημερινὴν ἀκαρπίαν εἰς τὴν λατρείαν, τὴν ἠθικὴν καὶ τὸν δημόσιον βίον, ἀναγιγνώσκων τὰς ἐθνικὰς συμφορὰς καὶ τὰ προφητικὰ σημεῖα ὡς κλῆσιν εἰς μετάνοιαν.