Ὁ Ἀπόστολος τοῦ Εὐαγγελισμοῦ (Β′, συνέχεια)

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος συνεχίζει τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ἀναγνώσματος τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἐκ τῆς πρὸς Ἑβραίους 2:11-18, διδάσκων ὅτι ὁ Χριστὸς ἀληθῶς ἔγινεν υἱὸς τοῦ Ἀδὰμ μένων ἀναμάρτητος Θεός, καὶ ὅτι λαβὼν σάρκα ἐκ τῆς Παρθένου συνέτριψε τὴν ἐξουσίαν τοῦ διαβόλου ἐπὶ τοῦ θανάτου διὰ τοῦ ἰδίου σωματικοῦ θανάτου. Παρουσιάζων τὸν διάβολον ὡς πραγματικὸν προσωπικὸν ὄν καὶ οὐχὶ σύμβολον, προτρέπει τοὺς πιστοὺς εἰς μετάνοιαν, ἐξομολόγησιν, θείαν Κοινωνίαν, προσευχήν, νηστείαν καὶ τοὺς ἐξορκισμοὺς τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τῆς δαιμονικῆς ἐπηρείας. Ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ θάνατος εἰσῆλθε πρῶτον ὡς πνευματικὸς θάνατος, χωρισμὸς ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔπειτα ὡς σωματικός, καὶ θεωρεῖ ὅτι ὁ Σταυρὸς ἔδεσε τὸν Σατανᾶν ὥστε νὰ βλάπτῃ τοὺς πιστοὺς μόνον ὅταν ἀπομακρύνωνται ἀπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν μυστηρίων, τοῦ πνευματικοῦ θανάτου ἤδη καταργηθέντος διὰ τοὺς πιστούς, οἵτινες ἀρχίζουν νὰ γεύωνται τὸν Παράδεισον. Κατακλείει παρουσιάζων τὸν Χριστὸν ὡς τὸν ἐλεήμονα Ἀρχιερέα, τὸ σπέρμα τοῦ Ἀβραάμ, τὸν προσφέροντα ἑαυτὸν ἐπὶ τοῦ Γολγοθᾶ, ἐν τῷ Μυστικῷ Δείπνῳ καὶ ἐν πάσῃ θείᾳ Λειτουργίᾳ.