Ὁ Ἀπόστολος τοῦ Εὐαγγελισμοῦ (Β′)

Περίληψη

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἑρμηνεύει τὸ ἀποστολικὸν ἀνάγνωσμα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἐκ τῆς πρὸς Ἑβραίους 2:11-18, διδάσκων ὅτι ὁ Χριστός, καίτοι Θεός, ἔγινεν ἀληθὴς υἱὸς τοῦ Ἀδὰμ καὶ διὰ τοῦτο ἀποκαλεῖ τοὺς πιστοὺς ἀδελφούς του. Ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι μετέχουν σαρκὸς καὶ αἵματος, ἔλαβε πραγματικὸν σῶμα ἐκ τῆς Παρθένου διὰ νὰ ἀποθάνῃ καὶ νὰ καταλύσῃ τὴν ἐξουσίαν τοῦ διαβόλου ἐπὶ τοῦ θανάτου, ὄντος τοῦ διαβόλου προσωπικοῦ πεπτωκότος ὄντος, τοῦ ὁποίου ὁ φθόνος εἰσήγαγε τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν θάνατον διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας. Διακρίνει τὸν σωματικὸν θάνατον, τὸν χωρισμὸν ψυχῆς καὶ σώματος, ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον, τὸν χωρισμὸν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ βαρύτερον, καὶ θεωρεῖ ὅτι ὁ Σταυρὸς ἔδεσε τὸν Σατανᾶν καὶ κατήργησε τὸν πνευματικὸν θάνατον διὰ τοὺς πιστούς, ἐνῷ ὁ σωματικὸς θάνατος παραμένει προσωρινῶς ὡς παιδαγωγία ἕως τῆς Δευτέρας Παρουσίας καὶ τῆς ἀναστάσεως. Ὁ Θεὸς ἔσωσε τοὺς ἀνθρώπους οὐχὶ δι' ἀγγέλων ἀλλ' ὡς τὸ σπέρμα τοῦ Ἀβραάμ, ὁ ἐλεήμων Ἀρχιερεὺς ὁ προσφέρων ἑαυτόν.