Πρὸς Φιλιππησίους 20

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, εἰς τὸ Φιλιπ. 4:15-19, ἐπαινεῖ τοὺς Φιλιππησίους διότι μόνοι αὐτοὶ ἐπανειλημμένως ἐστήριξαν τὰς ἀνάγκας τοῦ Παύλου, καὶ ὅτε εὑρίσκετο ἐν Θεσσαλονίκῃ καὶ ἄλλαι ἐκκλησίαι οὐδὲν προσέφερον. Ὁ Παῦλος ἐδέχετο μόνον τὸ ἀναγκαῖον διὰ τὴν ζωὴν καὶ τὴν διακονίαν, διαφυλάσσων τὴν ἀποστολικὴν ἀξιοπρέπειαν καὶ ὁμολογῶν συγχρόνως πραγματικὴν ὑλικὴν ἔνδειαν· τὸ δῶρον των παρουσιάζεται ὡς πρᾶξις πνευματικῆς διακρίσεως, ἀφοῦ οἱ χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ ἀναγνωρίζουν τὰς ἀνάγκας τῶν κοπιώντων ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ. Δὲν ζητεῖ τὸ δῶρον καθ’ ἑαυτὸ ἀλλὰ τὸν καρπὸν τὸν λογιζόμενον εἰς τοὺς δότας, διότι ἡ ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ προσφορὰ φέρει αἰώνιον ὄφελος· ἡ ἐπικίνδυνος ὁδοιπορία τοῦ Ἐπαφροδίτου εἰς τὴν Ῥώμην δεικνύει τὴν θυσίαν ὄπισθεν τῆς προσφορᾶς. Ὀνομάζει τὸ δῶρον εὐωδίαν καὶ θυσίαν δεκτὴν τῷ Θεῷ, καὶ ἑρμηνεύει τὴν χριστιανικὴν προσφορὰν ὡς ἱερὰν ἀνταλλαγήν.