Πρὸς Φιλιππησίους 19

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἀρχίζει μὲ τὸ Φιλιπ. 4:10, ὅπου ὁ Παῦλος εὐχαριστεῖ τοὺς Φιλιππησίους διὰ τὴν ἀνανέωσιν τῆς ἐμπράκτου φροντίδος των διὰ τοῦ δώρου τὸ ὁποῖον ἀπέστειλαν μετὰ τοῦ Ἐπαφροδίτου. Ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι συγχρόνως ἔπαινος καὶ ἠπία διόρθωσις, διότι τὸ ποίμνιον ὀφείλει στήριξιν εἰς τοὺς κοπιῶντας ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ· τὸ παράδειγμα τοῦ Τίτου δεικνύει τοὺς χριστιανοὺς μανθάνοντας νὰ προΐστανται καλῶν ἔργων. Ἡ ἀξιοπρέπεια τοῦ Παύλου φαίνεται εἰς τὴν ἄρνησίν του νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὰς ἐκκλησίας, εἰς τὸν χειρωνακτικὸν κόπον του καὶ εἰς τὴν ἐπιθυμίαν του νὰ προσφέρῃ τὸ Εὐαγγέλιον ἀκατηγόρητος. Ἡ χαρά του εἶναι ἐν Κυρίῳ καὶ οὐχὶ εἰς τὸ χρῆμα, διότι τὸ δῶρον φανερώνει τὴν ἀγάπην των· καίτοι ἡ φυλάκισις καθιστᾷ τὴν ἀνάγκην πραγματικήν, δὲν ὁμιλεῖ καθ’ ὑστέρησιν, ἔχων μάθει τὴν αὐτάρκειαν ἐν παντί. Ὁ ἀληθὴς πλοῦτος εἶναι ἡ ἀρκετότης τῷ παρόντι, καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ διδάσκαλος τῆς αὐταρκείας ἐν ἀφθονίᾳ καὶ ἐν στερήσει.