Πρὸς Φιλιππησίους 17

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, εἰς τὸ Φιλιπ. 4:4-8, παρουσιάζει τὴν χριστιανικὴν χαρὰν καὶ ἐπιείκειαν ὡς ἐξωτερικὰ σημεῖα γνησίας ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἑρμηνεύων τὴν ἐπιείκειαν, κατὰ τὸν Θεοδώρητον, ὡς ἀνεξικακίαν καὶ ἄρνησιν ἀνταποδόσεως κακοῦ ἀντὶ κακοῦ. Τονίζει ὅτι πᾶσα ἀρετὴ ζητεῖ διάκρισιν, διότι ἡ πραότης ἄνευ κρίσεως καθίσταται ἐγκληματικὴ ἐπιείκεια, μὲ παραδείγματα ἐκ τῆς οἰκογενείας, τῆς παιδείας, τοῦ κλήρου καὶ τοῦ Ἠλί. Τὸ «ὁ Κύριος ἐγγύς» ἑρμηνεύεται κυρίως ὡς χρονικὴ ἐγγύτης, ἀναφερομένη εἰς τὸν θάνατον, τὴν Δευτέραν Παρουσίαν καὶ τὰς εὐκαίρους ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ συνείδησις αὐτὴ γίνεται πρακτικὸν μέσον ἀντιστάσεως εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ ὑπομονῆς εἰς τὴν ἀδικίαν. Τὸ «μηδὲν μεριμνᾶτε» διακρίνεται ἀπὸ τὴν ὀκνηρίαν, διότι ὁ Παῦλος καταδικάζει τὴν κατατρώγουσαν μέριμναν καὶ οὐχὶ τὴν σώφρονα πρόνοιαν· φάρμακον εἶναι ἡ εἰλικρινὴς προσευχή, ἡ δέησις, ἡ ἐμπιστευτικὴ ἀνάθεσις τῶν προβλημάτων εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἡ εὐχαριστία.