Πρὸς Φιλιππησίους 16

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἀνοίγει τὸ τέταρτον κεφάλαιον (Φιλιπ. 4:1-3), σημειώνων τὴν σπανίαν ἕνωσιν ἐν τῷ Παύλῳ μεγάλης διανοίας, βαθέος αἰσθήματος καὶ ἀκαμάτου ἀποστολικῆς δράσεως, καὶ τὴν στοργήν του πρὸς τοὺς Φιλιππησίους, τοὺς ὁποίους ὀνομάζει ἀγαπητοὺς ἀδελφούς, χαρὰν καὶ στέφανόν του. Ἡ προτροπὴ νὰ στέκωνται στερεοὶ ἕπεται τῆς ἀντιθέσεως μεταξὺ τῶν γηΐνων ἐχθρῶν τοῦ Σταυροῦ καὶ τῶν χριστιανῶν ὧν τὸ πολίτευμα εἶναι ἐν οὐρανοῖς. Παρακαλεῖ τὴν Εὐοδίαν καὶ τὴν Συντύχην νὰ φρονοῦν τὸ αὐτὸ ἐν Κυρίῳ, δεικνύων ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ζητεῖ ταπείνωσιν χωρὶς νὰ καταργῇ τὴν προσωπικὴν πρωτοβουλίαν, καὶ ὅτι ἡ ὁμόνοια εἶναι ἁγία μόνον ὅταν εἶναι «ἐν Κυρίῳ». Ζητεῖ ἀπὸ πιστὸν συνεργὸν νὰ μεσολαβήσῃ διὰ τὴν συμφιλίωσιν, καὶ προειδοποιεῖ κατὰ τῆς κατακρίσεως καὶ τοῦ σκανδαλισμοῦ, μὲ μοναχικὸν παράδειγμα σώφρονος μεσίτου.