Πρὸς Φιλιππησίους 14

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, συνεχίζων τὸ Φιλιπ. 3:12-19, διδάσκει ὅτι ἡ χριστιανικὴ τελειότης δὲν εἶναι στάσις τετελεσμένη ἀλλὰ διαρκὴς ἄνοδος ἐν ταπεινώσει, ἀγῶνι καὶ μετανοίᾳ, ἐνῷ ὅσοι νομίζουν ἑαυτοὺς ἤδη τελείους φανερώνουν ὑπερηφανίαν. Ἡ ἐντολὴ τοῦ Παύλου νὰ στοιχῶμεν τῷ αὐτῷ κανόνι ἑρμηνεύεται ὡς κοινὸν ἐκκλησιαστικὸν φρόνημα διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ταπεινῆς ὑπακοῆς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν· ἡ ἐπιθυμία νὰ φρονῇ τις ἄλλως χάριν πρωτοτυπίας ὀνομάζεται εἶδος ὑπερηφανίας ὁδηγοῦν πρὸς αἵρεσιν. Παραδείγματα ἐκ τοῦ Ἰουστίνου Πόποβιτς, τοῦ Φιλοθέου Ζερβάκου καὶ τοῦ Γεωργίου Φλωρόφσκυ δεικνύουν ὅτι ἡ ὀρθόδοξος διάκρισις συμπίπτει μεταξὺ τῶν ἐθνῶν ὑπὸ τὸ ἓν Πνεῦμα. Ἡ πρόσκλησις πρὸς μίμησιν εἶναι ποιμαντικὴ ἀνάγκη, μένοντος τοῦ Χριστοῦ ὡς προτύπου· οἱ πιστοὶ καλοῦνται νὰ ἐξετάζουν τοὺς προϊσταμένους, διότι τὰ ψευδῆ πρότυπα γίνονται ἐχθροὶ τοῦ Σταυροῦ.