Πρὸς Φιλιππησίους 13

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος συνεχίζει τὸ τρίτον κεφάλαιον τῆς πρὸς Φιλιππησίους (Φιλιπ. 3), ἐξηγῶν τὴν προειδοποίησιν τοῦ Παύλου κατὰ τῶν ἰουδαϊζόντων διδασκάλων, οἵτινες προσήρτων περιτομὴν καὶ μωσαϊκὰς τηρήσεις εἰς τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίαν· τοὺς ἀποκαλεῖ κύνας, κακοὺς ἐργάτας καὶ κατατομήν, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν ἀληθῆ περιτομὴν τὴν διὰ χάριτος, πίστεως, τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ταυτίζει τὸ οὐράνιον βραβεῖον μὲ τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀφθαρσίαν, τὴν ἀθανασίαν καὶ τὴν αἰώνιον θεωρίαν τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ὁμολογία τοῦ Παύλου ὅτι δὲν κατέλαβεν ἀκόμη διδάσκει ταπείνωσιν· ἡ ἀληθὴς πρόοδος εἶναι νὰ ἐπεκτείνεταί τις εἰς τὰ ἔμπροσθεν, ἐπιλανθανόμενος καὶ τῶν παρελθόντων ἔργων, ἄνευ αὐταρεσκείας. Διακρίνει τὰς ἐπιγείους κλήσεις ἀπὸ τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ (πρβλ. Λουκ. 13:24, Αʹ Τιμ. 6:12).