Πρὸς Φιλιππησίους 12

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος συνεχίζει τὴν ἑρμηνείαν τῆς πρὸς Φιλιππησίους, εἰς τὸ τρίτον κεφάλαιον (Φιλιπ. 3), ὅπου ὁ Παῦλος ἀντικρούει τοὺς ἰουδαΐζοντας χριστιανοὺς οἵτινες ἀπῄτουν περιτομὴν πρὸ τοῦ βαπτίσματος καὶ καθιστοῦσαν τὴν ἐθνικὴν ἰουδαϊκὴν καταγωγὴν ὅρον σωτηρίας. Ἀπαντῶν εἰς τὴν πεποίθησίν των ἐν σαρκί, ὁ Παῦλος ἀπαριθμεῖ τὰ ἴδια ὑπέρτερα προνόμια, διὰ νὰ δείξῃ ὅτι εἶναι ἀνωφελῆ ἐνώπιον τοῦ κερδίσαι Χριστόν· περιτμηθεὶς ὀκταήμερος, ἐκ τοῦ γένους Ἰσραὴλ καὶ οὐχὶ ἐκ τῶν ἀποκλήρων Ἰσμαὴλ ἢ Ἠσαῦ, ἐκ φυλῆς Βενιαμίν, Ἑβραῖος ἐξ Ἑβραίων, Φαρισαῖος τῆς αὐστηροτέρας μερίδος ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς Σαδδουκαίους. Θεωρεῖ τὸν διωγμὸν τῆς Ἐκκλησίας ὡς καρπὸν ἐσφαλμένου ζήλου διὰ τὴν πατρῴαν πίστιν καὶ οὐχὶ φθόνου, καὶ διακρίνει τὴν εἰλικρινῆ πλάνην, θεραπευομένην διὰ τῆς μετανοίας, ἀπὸ τὴν πεπωρωμένην κακίαν.